अग्नियज्ञ-देवयज्ञ-ब्रह्मयज्ञ-गुरुपूजा-क्रमनिरूपणम् / Ordering and Definitions of Agniyajña, Devayajña, Brahmayajña, and Guru-Pūjā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नियज्ञं देवयज्क्तं ब्रह्मयज्क्तं तथैव च । गुरुपूजां ब्रह्मतृप्तिं क्रमेण ब्रूहि नः प्रभो

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു—ഹേ പ്രഭോ, അഗ്നിയജ്ഞം, ദേവയജ്ഞം, ബ്രഹ്മയജ്ഞം, ഗുരുപൂജ, ബ്രഹ്മതൃപ്തിയുടെ മാർഗം—ഇവയെല്ലാം ക്രമമായി ഞങ്ങൾക്ക് ഉപദേശിക്കണമേ.

Verse 2

सूत उवाच । अग्नौ जुहोति यद्द्रव्यमग्नियज्ञः स उच्यते । ब्रह्मचर्याश्रमस्थानां समिदाधानमेव हि

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പവിത്രാഗ്നിയിൽ ഏതു ദ്രവ്യം ഹോമമായി അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവോ അതിനെ അഗ്നിയജ്ഞം എന്നു പറയുന്നു. ബ്രഹ്മചര്യാശ്രമസ്ഥർക്കു സമിധകൾ അഗ്നിയിൽ അർപ്പിക്കുന്നതുതന്നെ മുഖ്യവ്രതമാണ്.

Verse 3

समिदग्रौ व्रताद्यं च विशेषयजनादिकम् । प्रथमाश्रमिणामेवं यावदौपासनं द्विजाः

ഓ ദ്വിജന്മാരേ! ആദ്യ ആശ്രമമായ ബ്രഹ്മചര്യസ്ഥർക്കു അഗ്നിയിൽ സമിധാ-ആഹുതികൾ, വ്രതാദി നിയമങ്ങൾ, പ്രത്യേക യജനകർമ്മങ്ങൾ—ഇത്രയേ അവരുടെ നിശ്ചിത ഔപാസന (ദൈനംദിന ഉപാസന) ആകുന്നു.

Verse 4

आत्मन्यारोपिताग्नीनां वनिनां यतिनां द्विजाः । हितं च मितमेध्यान्नं स्वकाले भोजनं हुतिः

ഓ ദ്വിജന്മാരേ! ആത്മാവിൽ അഗ്നിയെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന വനവാസി തപസ്വികളും യതികളും, ഹിതകരവും മിതവുമായ ശുദ്ധാഹാരം യഥാകാലത്ത് ഭക്ഷിക്കുന്നതുതന്നെ ആഹുതിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 5

औपासनाग्निसंधानं समारभ्य सुरक्षितम् । कुंडे वाप्यथ भांडे वा तदजस्रं समीरितम्

ഔപാസനാഗ്നിയെ വിധിപൂർവ്വം സംധാനപ്പെടുത്തി ആരംഭിച്ച് അതിനെ ജാഗ്രതയോടെ സംരക്ഷിക്കണം. കുണ്ടത്തിലായാലും പാത്രത്തിലായാലും, ഇടവിടാതെ നിരന്തരം ജ്വലിപ്പിച്ച് നിലനിർത്തണം.

Verse 6

अग्निमात्मन्यरण्यां वा राजदैववशाद्ध्रुवम् । अग्नित्यागभयादुक्तं समारोपितमुच्यते

രാജാജ്ഞയോ ദൈവവശമോ മൂലം ‘അഗ്നിയെ തനിക്കുമേൽ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അരണ്യത്തിൽ’ സ്ഥാപിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നത്, അഗ്നിത്യാഗഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള ലാക്ഷണിക ഉക്തി; അതിനെ ‘സമാരോപിതം’ എന്നു പറയുന്നു.

Verse 7

संपत्करी तथा ज्ञेया सायमग्न्याहुतिर्द्विजाः । आयुष्करीति विज्ञेया प्रातः सूर्याहुतिस्तथा

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, സായാഹ്നത്തിലെ അഗ്ന്യാഹുതി സമ്പത്ത് നൽകുന്നതായി അറിയുക; അതുപോലെ പ്രഭാതത്തിലെ സൂര്യാഹുതി ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കുന്നതായും ഗ്രഹിക്കുക.

Verse 8

अग्नियज्ञो ह्ययं प्रोक्तो दिवा सूर्यनिवेशनात् । इंद्रा दीन्सकलान्देवानुद्दिश्याग्नौ जुहोतियत्

പകൽ ആകാശത്തിൽ സൂര്യൻ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ നടത്തുന്നതിനാൽ ഇതിനെ ‘അഗ്നിയജ്ഞം’ എന്നു പറയുന്നു. ഇതിൽ ഇന്ദ്രാദി സകല ദേവന്മാരെയും ഉദ്ദേശിച്ച് അഗ്നിയിൽ ആഹുതികൾ അർപ്പിക്കുന്നു—എന്നാൽ ഈ കർമങ്ങളുടെ പരമസാഫല്യം സർവേശ്വരനായ ശിവനിൽ തന്നെയാണെന്ന് അറിയണം.

Verse 9

देवयज्ञं हि तं विद्यात्स्थालीपाकादिकान्क्रतून् । चौलादिकं तथा ज्ञेयं लौकिकाग्नौ प्रतिष्ठितम्

സ്ഥാലീപാകം മുതലായ ക്രതുക്കളെ ‘ദേവയജ്ഞം’ എന്നു അറിയുക. അതുപോലെ ചൂഡാകർമ്മം (ചൗലം) മുതലായ സംസ്കാരങ്ങൾ ലൗകിക കർമങ്ങളാണ്—അവ ഗൃഹ്യ/ലൗകിക അഗ്നിയിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഗ്രഹിക്കണം.

Verse 10

ब्रह्मयज्ञं द्विजः कुर्याद्देवानां तृप्तये सकृत् । ब्रह्मयज्ञ इति प्रोक्तो वेदस्याऽध्ययनं भवेत्

ദ്വിജൻ ദേവന്മാരുടെ തൃപ്തിക്കായി ഒരിക്കൽ ബ്രഹ്മയജ്ഞം നടത്തണം. ‘ബ്രഹ്മയജ്ഞം’ എന്നു പ്രസ്താവിച്ചത്—വേദാധ്യയനം (പാരായണവും മനനവും) തന്നെയാണ്.

Verse 11

नित्यानंतरमासोयं ततस्तु न विधीयते । अनग्नौ देवयजनं शृणुत श्रद्धयादरात्

നിത്യാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരുന്ന ഈ മാസം, അതിന് ശേഷം വീണ്ടും വിധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഇനി അഗ്നിയില്ലാതെ നടത്തുന്ന ദേവയജനത്തെ ശ്രദ്ധയോടും ആദരവോടും കൂടി കേൾക്കുക.

Verse 12

आदिसृष्टौ महादेवः सर्वज्ञः करुणाकरः । सर्वलोकोपकारार्थं वारान्कल्पितवान्प्रभुः

സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ സർവ്വജ്ഞനും കരുണാകരനും ആയ പ്രഭു മഹാദേവൻ സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ഉപകാരാർത്ഥം പവിത്ര വാരങ്ങൾ (വ്രത-നിയമങ്ങൾ) ക്രമീകരിച്ചു.

Verse 13

संसारवैद्यः सर्वज्ञः सर्वभेषजभेषजम् । आदावारोग्यदं वारं स्ववारं कृतवान्प्रभुः

സംസാരത്തിന്റെ വൈദ്യനും സർവ്വജ്ഞനും, എല്ലാ ഔഷധങ്ങളുടെയും ഔഷധമായ പ്രഭു ആദ്യം രോഗശമനവും ആരോഗ്യവും നൽകുന്ന തന്റെ സ്വന്തം പവിത്ര വാരം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां चतुर्दशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ വിദ്യേശ്വരസംഹിതയിലെ പതിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 15

आलस्यदुरितक्रांत्यै वारं कल्पितवान्प्रभुः । रक्षकस्य तथा विष्णोर्लोकानां हितकाम्यया

ലോകങ്ങളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച പ്രഭു, ആലസ്യത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന ദോഷത്തെ ജയിക്കുവാൻ ‘വരാഹ’ അവതാരം നിയോഗിച്ചു; അതുപോലെ സൃഷ്ടിയുടെ രക്ഷകനായി വിഷ്ണുവിനെ സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 16

पुष्ट्यर्थं चैव रक्षार्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः । आयुष्करं ततो वारमायुषां कर्तुरेव हि

പോഷണത്തിനും രക്ഷയ്ക്കുമായി പ്രഭു ആ പ്രത്യേക വാരദിനത്തിൽ വ്രതം നിശ്ചയിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ആ വാരദിനം തന്നെ ആയുസ്സുനൽകുന്നതാകുന്നു; ആയുസ്സുകളുടെ കർത്താവായ പ്രഭുവാൽ തന്നെയാണ് അത് സ്ഥാപിതമായത്।

Verse 17

त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तुर्हि ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । जगदायुष्यसिद्ध्यर्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः

ത്രിലോകസൃഷ്ടികർത്താവായ പരമേഷ്ഠി ബ്രഹ്മാവിനായി, ജഗത്തിന്റെ ആയുസ്സും ക്രമബദ്ധമായ തുടർച്ചയും സിദ്ധിക്കേണ്ടതിന്ന് പ്രഭു ‘വാരം’ എന്ന കാലവിഭാഗം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 18

आदौ त्रैलोक्यवृद्ध्यर्थं पुण्यपापे प्रकल्पिते । तयोः कर्त्रोस्ततो वारमिंद्र स्य च यमस्य च

ആദിയിൽ ത്രിലോകത്തിന്റെ വർദ്ധനവും ക്രമസ്ഥിതിയും നിമിത്തം പുണ്യവും പാപവും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് അവയുടെ ഭരണാധികാരികളായി—പുണ്യത്തിന് ഇന്ദ്രനും പാപത്തിന് യമനും—നിയമിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 19

भोगप्रदं मृत्युहरं लोकानां च प्रकल्पितम् । आदित्यादीन्स्वस्वरूपान्सुखदुःखस्य सूचकान्

ഇത് ലോകങ്ങൾക്ക് ഭോഗം നൽകുന്നതും മരണഹരവുമായതായി വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആദിത്യാദി ദേവശക്തികൾ തത്തത് സ്വരൂപങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതരായി സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ സൂചകരാകുന്നു।

Verse 20

वारेशान्कल्पयित्वादौ ज्योतिश्चक्रेप्रतिष्ठितान् । स्वस्ववारे तु तेषां तु पूजा स्वस्वफलप्रदा

ആദ്യം വാരേശന്മാരെ (വാരങ്ങളുടെ അധിപതികളെ) സൃഷ്ടിച്ച് ജ്യോതി-ചക്രത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു; അവരുടെ അവരുടെ വാരത്തിൽ ചെയ്യുന്ന പൂജ തത്തത് ഫലം നൽകുന്നു।

Verse 21

आरोग्यं संपदश्चैव व्याधीनां शांतिरेव च । पुष्टिरायुस्तथा भोगो मृतेर्हानिर्यथाक्रमम्

ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും, രോഗശാന്തിയും, പുഷ്ടിയും, ആയുസ്സും, ഭോഗാനുഭവ ശേഷിയും—ഇങ്ങനെ ക്രമമായി അകാലമരണനിവാരണവും ലഭിക്കുന്നു।

Verse 22

वारक्रमफलं प्राहुर्देवप्रीतिपुरःसरम् । अन्येषामपि देवानां पूजायाः फलदः शिवः

വാരക്രമഫലം ദേവന്മാരുടെ പ്രീതിക്ക് മുൻപായി ലഭിക്കുന്നു എന്നു അവർ പറയുന്നു; എങ്കിലും മറ്റു ദേവന്മാർക്കുള്ള പൂജയുടെ ഫലവും ശിവൻ തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്।

Verse 23

देवानां प्रीतये पूजापंचधैव प्रकल्पिता । तत्तन्मंत्रजपो होमो दानं चैव तपस्तथा

ദേവന്മാരുടെ പ്രീതിക്കായി പൂജ അഞ്ചുവിധമായി സ്ഥാപിതമാണ്—തത്തത് മന്ത്രജപം, ഹോമം, ദാനം, കൂടാതെ തപസ്സും।

Verse 24

स्थंडिले प्रतिमायां च ह्यग्नौ ब्राह्मणविग्रहे । समाराधनमित्येवं षोडशैरुपचारकैः

സ്ഥണ്ഡിലം (പവിത്ര ഭൂമിമണ്ഡലം), പ്രതിമ, അഗ്നി, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണ-വിഗ്രഹത്തിൽ—ഷോഡശോപചാരങ്ങളാൽ ചെയ്യുന്ന ആരാധനയെയാണ് യഥാർത്ഥ സമാരാധന എന്നു പറയുന്നത്.

Verse 25

उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यात्पूर्वाभावे तथोत्तरम् । नेत्रयोः शिरसो रोगे तथा कुष्ठस्य शांतये

പിന്നത്തെത് ക്രമേണ കൂടുതൽ വിശിഷ്ടമാണ്; അതിനാൽ മുൻപത്തത് ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ പിന്നത്തത് സ്വീകരിക്കണം. ഇത് കണ്ണിന്റെയും തലയുടെ രോഗശാന്തിക്കും, കുഷ്ഠശമനത്തിനും വിധിച്ചതാണ്.

Verse 26

आदित्यं पूजयित्वा तु ब्राह्मणान्भोजयेत्ततः । दिनं मासं तथा वर्षं वर्षत्रयमथवापि वा

ആദിത്യനെ ആദ്യം പൂജിച്ച ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഭോജനം നൽകണം—ഒരു ദിവസം, ഒരു മാസം, ഒരു വർഷം, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് വർഷം പോലും.

Verse 27

प्रारब्धं प्रबलं चेत्स्यान्नश्येद्रो गजरादिकम् । जपाद्यमिष्टदेवस्य वारादीनां फलं विदुः

പ്രാരബ്ധം അത്യന്തം പ്രബലമായാൽ, ഔഷധാദി മാർഗങ്ങളാൽ പോലും രോഗപീഡ നശിക്കാതിരിക്കാം. എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു—ഇഷ്ടദേവന്റെ ജപവും വ്രതാദി അനുഷ്ഠാനങ്ങളും നിർഭാഗ്യവശാൽ അല്ല, നിർബന്ധമായി ഫലം നൽകും.

Verse 28

पापशांतिर्विशेषेण ह्यादिवारे निवेदयेत् । आदित्यस्यैव देवानां ब्राह्मणानां विशिष्टदम्

പാപശാന്തിക്കായി പ്രത്യേകിച്ച് ആദിവാരത്തിൽ (ഞായറാഴ്ച) വിധിപൂർവ്വം നിവേദനം/അർപ്പണം ചെയ്യണം. ദേവന്മാരിൽ ഇത് ആദിത്യന്റെ ദിനം; ബ്രാഹ്മണർക്കിത് വിശിഷ്ട പുണ്യദായകമെന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 29

सोमवारे च लक्ष्म्यादीन्संपदर्थं यजेद्बुधः । आज्यान्नेन तथा विप्रान्सपत्नीकांश्च भोजयेत्

സോമവാരത്തിൽ ബുദ്ധിമാൻ ഭക്തൻ സമ്പദ്‌വൃദ്ധിക്കായി ലക്ഷ്മീ മുതലായ മംഗളശക്തികളെ പൂജിക്കണം; പിന്നെ നെയ്യോടെ തയ്യാറാക്കിയ അന്നം നൽകി ഭാര്യകളോടുകൂടിയ ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജിപ്പിക്കണം.

Verse 30

काल्यादीन्भौम वारे तु यजेद्रो गप्रशांतये । माषमुद्गाढकान्नेन ब्रह्मणांश्चैव भोजयेत्

ഭൗമവാരത്തിൽ പ്രഭാതം മുതൽ രോഗശാന്തിക്കായി പൂജ ചെയ്യണം; മാഷം (ഉഴുന്ന്), മുദ്ഗം (പയർ) കൂടാതെ ആഢക അളവിലുള്ള ധാന്യത്തോടെ തയ്യാറാക്കിയ അന്നം നൽകി ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജിപ്പിക്കണം.

Verse 31

सौम्यवारे तथा विष्णुं दध्यन्नेन यजेद्बुधः । पुत्रमित्रकलत्रादिपुष्टिर्भवति सर्वदा

അതുപോലെ സൗമ്യവാരത്തിൽ (സോമവാരത്തിൽ) ബുദ്ധിമാൻ ഭക്തൻ തൈരും അന്നവും കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനെ പൂജിക്കണം; അതിനാൽ പുത്രൻ, മിത്രം, ഭാര്യ മുതലായവയുടെ പുഷ്ടി എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.

Verse 32

आयुष्कामो गुरोर्वारे देवानां पुष्टिसिद्धये । उपवीतेन वस्त्रेण क्षीराज्येन यजेद्बुधः

ആയുസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജ്ഞാനി ഭക്തൻ ഗുരുവാഴ്ച (ബൃഹസ്പതിവാരം) ദേവന്മാരുടെ പുഷ്ടി‑ബലസിദ്ധിക്കായി ഉപവീതവും വസ്ത്രവും ധരിച്ചു ക്ഷീരവും ഘൃതവും അർപ്പിച്ച് വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം।

Verse 33

भोगार्थं भृगवारे तु यजेद्देवान्समाहितः । षड्रसोपेतमन्नं च दद्याद्ब्राह्मणतृप्तये

ഭോഗലാഭത്തിനായി ഭക്തൻ വെള്ളിയാഴ്ച (ഭൃഗുവാരം/ശുക്രവാരം) ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ദേവന്മാരെ പൂജിക്കണം; ബ്രാഹ്മണരുടെ തൃപ്തിക്കായി ആറു രസങ്ങളോടുകൂടിയ അന്നം ദാനം ചെയ്യണം।

Verse 34

स्त्रीणां च तृप्तये तद्वद्देयं वस्त्रादिकं शुभम् । अपमृत्युहरे मंदे रुद्रा द्री श्चं यजेद्बुधः

അതുപോലെ സ്ത്രീകളുടെ തൃപ്തിക്കായി വസ്ത്രാദി ശുഭദാനങ്ങൾ നൽകണം. ശനിയുടെ ദോഷശാന്തിക്കായി, പ്രത്യേകിച്ച് അപമൃത്യു നിവാരണാർത്ഥം, ബുദ്ധിമാൻ റുദ്രാദ്രീശൻ (ശിവൻ)നെ ആരാധിക്കണം.

Verse 35

तिलहोमेन दानेन तिलान्नेन च भोजयेत् । इत्थं यजेच्च विबुधानारोग्यादिफलं लभेत्

എള്ള് ഹോമം നടത്തി, എള്ള് ദാനം നൽകി, എള്ളുകൊണ്ട് തയ്യാറാക്കിയ ആഹാരം നൽകി ഭക്ഷിപ്പിച്ച്—ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരെ ആരാധിച്ചാൽ ആരോഗ്യാദി ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.

Verse 36

देवानां नित्ययजने विशेषयजनेपि च । स्नाने दाने जपे होमे ब्राह्मणानां च तर्पणे

ദേവന്മാരുടെ നിത്യയജനത്തിലും പ്രത്യേക യജനങ്ങളിലും; സ്നാനം, ദാനം, ജപം, ഹോമം, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് തർപ്പണം എന്നിവയിലും—ഇവയൊക്കെയും വിധിപ്രകാരം ചെയ്യുന്ന പുണ്യകർമ്മങ്ങളാണ്.

Verse 37

तिथिनक्षत्रयोगे च तत्तद्देवप्रपूजने । आदिवारादिवारेषु सर्वज्ञो जगदीश्वरः

തിഥി, നക്ഷത്രം, യോഗം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും, നിശ്ചിത അവസരങ്ങളും വാരങ്ങളും അനുസരിച്ച് അതത് ദേവതകൾക്ക് വിധിപൂർവ്വം ചെയ്യുന്ന പൂജയിലും—വാസ്തവത്തിൽ സർവ്വജ്ഞനായ ജഗദീശ്വരൻ (ശിവൻ) തന്നെയാണ് അന്തര്യാമിയായി ഫലം നൽകുന്നത്.

Verse 38

तत्तद्रू पेण सर्वेषामारोग्यादिफलप्रदः । देशकालानुसारेण तथा पात्रानुसारतः

അവൻ ദേശ-കാലാനുസാരവും പാത്രത്തിന്റെ യോഗ്യതാനുസാരവും ആ തത്തദ്രൂപം ധരിച്ചു എല്ലാവർക്കും ആരോഗ്യാദി ഫലങ്ങൾ പ്രസാദിക്കുന്നു।

Verse 39

द्र व्यश्रद्धानुसारेण तथा लोकानुसारतः । तारतम्यक्रमाद्देवस्त्वारोग्यादीन्प्रयच्छति

ശ്രദ്ധയുടെ അളവിനും ലോകസ്ഥിതിക്കും അനുസരിച്ച് ദേവൻ ആരോഗ്യാദി ഫലങ്ങൾ ഉയർച്ച-താഴ്ച ക്രമത്തിൽ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 40

शुभादावशुभांते च जन्मर्क्षेषु गृहे गृही । आरोग्यादिसमृद्ध्यर्थमादित्यादीन्ग्रहान्यजेत्

ശുഭകാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, അശുഭകാലത്തിന്റെ അവസാനം, ജന്മനക്ഷത്രദിനങ്ങളിലും ഗൃഹസ്ഥൻ ആരോഗ്യാദി സമൃദ്ധിക്കായി ആദിത്യാദി ഗ്രഹങ്ങളെ പൂജിക്കണം.

Verse 41

तस्माद्वै देवयजनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । समंत्रकं ब्राह्मणानामन्येषां चैव तांत्रिकम्

അതുകൊണ്ട് ദേവയജനം (ദേവാരാധന) സർവ്വ അഭീഷ്ടഫലങ്ങൾ നൽകുന്നതാണ്. ബ്രാഹ്മണർക്കു ഇത് വൈദികമന്ത്രങ്ങളോടുകൂടെ, മറ്റുള്ളവർക്ക് താന്ത്രികവിധിപ്രകാരം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 42

यथाशक्त्यानुरूपेण कर्तव्यं सर्वदा नरैः । सप्तस्वपि च वारेषु नरैः शुभफलेप्सुभिः

മനുഷ്യർ എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ശേഷിക്കനുസരിച്ച് (ശൈവ കർത്തവ്യങ്ങൾ) നിർവ്വഹിക്കണം; ശുഭഫലം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ആഴ്ചയിലെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളിലും അതു ആചരിക്കണം।

Verse 43

दरिद्र स्तपसा देवान्यजेदाढ्यो धनेन हि । पुनश्चैवंविधं धर्मं कुरुते श्रद्धया सह

ദരിദ്രൻ തപസ്സിലൂടെ ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കട്ടെ, ധനവാൻ ധനത്തിലൂടെ ആരാധിക്കട്ടെ; പിന്നെയും ഇത്തരത്തിലുള്ള ധർമ്മം ശ്രദ്ധയോടെ ആചരിക്കണം।

Verse 44

पुनश्च भोगान्विविधान्भुक्त्वा भूमौ प्रजायते । छायां जलाशयं ब्रह्मप्रतिष्ठां धर्मसंचयम्

വിവിധ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം ജീവൻ വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്നു. അതിനാൽ നിഴൽ ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലം, ജലാശയം, ബ്രാഹ്മണാരാധനയ്ക്കുള്ള പവിത്ര പ്രതിഷ്ഠ, ധർമ്മസഞ്ചയം—ഇത്തരം പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 45

सर्वं च वित्तवान्कुर्यात्सदा भोगप्रसिद्धये । कालाच्च पुण्यपाकेन ज्ञानसिद्धिः प्रजायते

ധനവാൻ ഭോഗങ്ങളുടെ യഥോചിത സിദ്ധിക്കായി തന്റെ ധനം എപ്പോഴും വിനിയോഗിക്കണം; കാലക്രമത്തിൽ പുണ്യത്തിന്റെ പരിപാകം മൂലം സത്യജ്ഞാനസിദ്ധി ഉദിക്കുന്നു.

Verse 46

य इमं शृणुतेऽध्यायं पठते वा नरो द्विजाः । श्रवणस्योपकर्त्ता च देवयज्ञफलं लभेत्

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഈ അധ്യായം കേൾക്കുന്നവനും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, ശ്രവണത്തിന് സഹായിക്കുന്നവനും ദേവയജ്ഞഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.