कौशिकी-गौरी तथा शार्दूलरूप-निशाचरस्य पूर्वकर्मवर्णनम् | Kauśikī-Gaurī and Brahmā’s account of the tiger-formed niśācara
ഈ അധ്യായത്തിൽ വായുവിന്റെ വിവരണക്രമത്തിൽ കൗശികീ-ഗൗരി ദേവി ബ്രഹ്മാവിനോട് തന്റെ സമീപം ശരണം പ്രാപിച്ച ശാർദൂലൻ (കടുവ) സംബന്ധിച്ച് പറയുന്നു. അവന്റെ ഏകാഗ്രഭക്തിയെ പ്രശംസിച്ച്, അവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് തനിക്കു പ്രിയമാണെന്നും, ശങ്കരൻ അവന് ഗണേശ്വരപദം നൽകുകയും ദേവിയുടെ പരിചാരകസംഘത്തോടൊപ്പം അവൻ പോകണമെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജാഗ്രതപ്പെടുത്തുകയും അവന്റെ മുൻകർമ്മം വിവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—കടുവരൂപത്തിലായിരുന്നാലും അവൻ ദുഷ്ട നിശാചരൻ, കാമരൂപി, ഗോവധവും ബ്രാഹ്മണഹിംസയും ചെയ്തവൻ; അതിനാൽ പാപഫലം അനുഭവിക്കുക അനിവാര്യമാണ്. കരുണയിൽ വിവേകം വേണം, എങ്കിലും ശിവാധീന ദൈവേച്ഛയാൽ ഉയർച്ചയും പരിവർത്തനവും സാധ്യമെന്ന ഭാവവും നിലനിൽക്കുന്നു.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । उत्पाद्य कौशिकीं गौरी ब्रह्मणे प्रतिपाद्य ताम् । तस्य प्रत्युपकाराय पितामहमथाब्रवीत्
വായു പറഞ്ഞു—കൗശികീ രൂപിണിയായ ഗൗരിയെ സൃഷ്ടിച്ച് അവളെ ബ്രഹ്മാവിന് സമർപ്പിച്ച ശേഷം, അവളുടെ ഉപകാരത്തിന് പ്രത്യുപകാരമായി പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു।
Verse 2
देव्युवाच । दृष्टः किमेष भवता शार्दूलो मदुपाश्रयः । अनेन दुष्टसत्त्वेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम्
ദേവി പറഞ്ഞു—എന്റെ ആശ്രയത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്ന ഈ കടുവയെ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഇവൻ തന്നെയാണ് ദുഷ്ട സത്ത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്റെ തപോവനം കാത്തത്।
Verse 3
मय्यर्पितमना एष भजते मामनन्यधीः । अस्य संरक्षणादन्यत्प्रियं मम न विद्यते
എന്നിൽ മനസ്സ് അർപ്പിച്ച് ഈ ഭക്തൻ അനന്യബുദ്ധിയോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നു. ഇവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായി എനിക്ക് മറ്റൊന്നുമില്ല.
Verse 4
भवितव्यमनेनातो ममान्तःपुरचारिणा । गणेश्वरपदं चास्मै प्रीत्या दास्यति शंकरः
അതുകൊണ്ട് എന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ സേവിക്കുന്ന ഈ പരിചാരകനു ഇങ്ങനെ തന്നെയാകേണ്ടത് വിധിയാണ്; പ്രസന്നനായ ശങ്കരൻ സ്നേഹത്തോടെ അവനു ഗണേശ്വരപദം നൽകും.
Verse 5
एनमग्रेसरं कृत्वा सखीभिर्गन्तुमुत्सहे । प्रदीयतामनुज्ञा मे प्रजानां पतिना १ त्वया
ഇവനെ മുന്നിൽ നേതാവാക്കി ഞാൻ സഖികളോടൊപ്പം പോകാൻ സന്നദ്ധയാണ്. അതിനാൽ ഹേ പ്രജാപതേ, എനിക്ക് അനുമതി നൽകണമേ.
Verse 6
इत्युक्तः प्रहसन्ब्रह्मा देवीम्मुग्धामिव स्मयन् । तस्य तीव्रैः पुरावृत्तैर्दौरात्म्यं समवर्णयत्१
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ചിരിച്ചു; നിർമല കന്യയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയിടുന്നതുപോലെ, പഴയ കഠിന സംഭവങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവന്റെ ദൗഷ്ട്യം ദേവിയോട് വിവരിച്ചു.
Verse 7
ब्रह्मोवाच । पशौ देवि मृगाः क्रूराः क्व च ते ऽनुग्रहः शुभः । आशीविषमुखे साक्षादमृतं किं निषिच्यते
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവീ, മൃഗങ്ങളും വന്യജീവികളും സ്വഭാവത്തിൽ ക്രൂരരാണ്; അപ്പോൾ അവർക്കു നിന്റെ മംഗളകരമായ അനുകമ്പ എവിടെ? വിഷസർപ്പത്തിന്റെ വായിൽ നേരിട്ട് അമൃതം ഒഴിക്കുമോ?
Verse 8
व्याघ्रमात्रेण सन्नेष दुष्टः को ऽपि निशाचरः । अनेन भक्षिता गावो ब्राह्मणाश्च तपोधनाः
ഇവിടെ വെറും പുലിയുടെ രൂപം ധരിച്ച ഒരു ദുഷ്ട നിശാചരൻ ഉണ്ട്. അവൻ പശുക്കളെയും തപോധനരായ ബ്രാഹ്മണരെയും പോലും ഭക്ഷിച്ചു.
Verse 9
तर्पयंस्तान्यथाकामं कामरूपी चरत्यसौ । अवश्यं खलु भोक्तव्यं फलं पापस्य कर्मणः
അവരെ അവരുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, അവൻ കാമരൂപം ധരിച്ചു സഞ്ചരിക്കുന്നു; പാപകർമ്മഫലം തീർച്ചയായും അനുഭവിക്കേണ്ടതുതന്നെ।
Verse 10
अतः किं कृपया कृत्यमीदृशेषु दुरात्मसु । अनेन देव्याः किं कृत्यं प्रकृत्या कलुषात्मना
അതുകൊണ്ട് ഇത്തരത്തിലുള്ള ദുഷ്ടാത്മാക്കളോടു കരുണ കാണിച്ചതാൽ എന്തു പ്രയോജനം? സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ മലിനാത്മനായ ഇവനാൽ ദേവിക്കെന്തു കാര്യം?
Verse 11
देव्युवाच । यदुक्तं भवता सर्वं तथ्यमस्त्वयमीदृशः । तथापि मां प्रपन्नो ऽभून्न त्याज्यो मामुपाश्रितः
ദേവി പറഞ്ഞു—നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യം; അവൻ വാസ്തവത്തിൽ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എങ്കിലും അവൻ എന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു; എന്റെ ആശ്രയനായവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്।
Verse 12
ब्रह्मोवाच । अस्य भक्तिमविज्ञाय प्राग्वृत्तं ते निवेदितम् । भक्तिश्चेदस्य किं पापैर्न ते भक्तः प्रणश्यति
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—അവന്റെ ഭക്തി തിരിച്ചറിയാതെ ഞാൻ മുൻവൃത്താന്തം നിങ്ങളോട് അറിയിച്ചു. എന്നാൽ അവനിൽ ഭക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ പാപങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യും? നിങ്ങളുടെ ഭക്തൻ നശിക്കുകയില്ല।
Verse 13
पुण्यकर्मापि किं कुर्यात्त्वदीयाज्ञानपेक्षया । अजा प्रज्ञा पुराणी च त्वमेव परमेश्वरी
നിന്റെ ദിവ്യജ്ഞാനാശ്രയം കൂടാതെ പുണ്യകർമ്മം പോലും എന്ത് ഫലം ചെയ്യും? നീയേ അജാ, പരമപ്രജ്ഞ, ആദിമൂലം—നിശ്ചയം നീയേ പരമേശ്വരി.
Verse 14
त्वदधीना हि सर्वेषां बंधमोक्षव्यवस्थितिः । त्वदृते परमा शक्तिः संसिद्धिः कस्य कर्मणा
എല്ലാവരുടെയും ബന്ധ-മോക്ഷക്രമം നിന്റെ അധീനത്തിലാണ്. നിന്നെ കൂടാതെ പരമശക്തിയോ യഥാർത്ഥ സിദ്ധിയോ ആരുടെ കർമംകൊണ്ട് ഉണ്ടാകുമോ?
Verse 15
त्वमेव विविधा शक्तिः भवानामथ वा स्वयम् । अशक्तः कर्मकरणे कर्ता वा किं करिष्यति
നീ തന്നെയാണ് നാനാവിധ ശക്തി—സകല ജീവികളുടെ ശക്തിയായും, സ്വയം ശക്തിസ്വരൂപമായും. ആ ശക്തിയില്ലാതെ കർമ്മനിർവഹണത്തിൽ ‘കർത്താവ്’ എന്നു പറയുന്നവൻ എന്ത് ചെയ്യും?
Verse 16
विष्णोश्च मम चान्येषां देवदानवरक्षसाम् । तत्तदैश्वर्यसम्प्राप्त्यै तवैवाज्ञा हि कारणम्
വിഷ്ണുവിനും എനിക്കും മറ്റെല്ലാവർക്കും—ദേവന്മാർ, ദാനവർ, രാക്ഷസർ—തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യലാഭത്തിന് കാരണം നിന്റെ ആജ്ഞയേ; നിന്റെ അനുമതിയേ യഥാർത്ഥ കാരണം.
Verse 17
अतीताः खल्वसंख्याता ब्रह्माणो हरयो भवाः । अनागतास्त्वसंख्यातास्त्वदाज्ञानुविधायिनः
അതീതത്തിൽ അസംഖ്യ ബ്രഹ്മാക്കളും വിഷ്ണുക്കളും രുദ്രന്മാരും കടന്നുപോയി. ഇനിയും അസംഖ്യർ വരും—എല്ലാവരും നിന്റെ ആജ്ഞാനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ തന്നെ.
Verse 18
त्वामनाराध्य देवेशि पुरुषार्थचतुष्टयम् । लब्धुं न शक्यमस्माभिरपि सर्वैः सुरोत्तमैः
ഹേ ദേവേശി ദേവീ! നിന്നെ ആരാധിക്കാതെ ഞങ്ങൾക്കു—സർവ്വ ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർക്കും പോലും—ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്ന നാലു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ ലഭ്യമാകുകയില്ല.
Verse 19
व्यत्यासो ऽपि भवेत्सद्यो ब्रह्मत्वस्थावरत्वयोः । सुकृतं दुष्कृतं चापि त्वयेव स्थापितं यतः
ബ്രഹ്മത്വവും സ്ഥാവരത്വവും—ഇരുവസ്ഥകളിലും ഉടനടി മറിച്ചുമാറ്റം സംഭവിക്കാം; കാരണം പുണ്യവും പാപവും അവയുടെ ഫലവും സ്ഥാപിച്ചതെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്.
Verse 20
त्वं हि सर्वजगद्भर्तुश्शिवस्य परमात्मनः । अनादिमध्यनिधना शक्तिराद्या सनातनी
സകലജഗത്തെയും ധരിക്കുന്ന പരമാത്മാവായ ശിവന്റെ ആദിയായ സനാതന ശക്തി നീ തന്നെയാണ്; നിനക്ക് ആരംഭമില്ല, മദ്ധ്യമില്ല, അന്തമില്ല.
Verse 21
समस्तलोकयात्रार्थं मूर्तिमाविश्य कामपि । क्रीडसे २ विविधैर्भावैः कस्त्वां जानाति तत्त्वतः
സകല ലോകങ്ങളുടെ ക്രമയാത്രയ്ക്കായി നീ ഇച്ഛിക്കുന്ന ഏതു രൂപത്തിലുമെ പ്രവേശിക്കുന്നു. നീ വിവിധ ഭാവങ്ങളാൽ ലീലിക്കുന്നു—നിന്നെ തത്ത്വമായി ആര് അറിയും?
Verse 22
अतो दुष्कृतकर्मापि व्याघ्रो ऽयं त्वदनुग्रहात् । प्राप्नोतु परमां सिद्धिमत्र कः प्रतिबन्धकः
അതുകൊണ്ട് ഈ വ്യാഘ്രൻ ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്തവനായാലും, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ പരമസിദ്ധി (മോക്ഷം) പ്രാപിക്കട്ടെ; ഇവിടെ തടസ്സം വരുത്താൻ ആര്?
Verse 23
इत्यात्मनः परं भावं स्मारयित्वानुरूपतः । ब्रह्मणाभ्यर्थिता गौरी तपसो ऽपि न्यवर्तत
ഇങ്ങനെ തന്റെ പരമ ആത്മീയഭാവം യഥോചിതമായി സ്മരിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷയാൽ ഗൗരി തപസ്സിൽ നിന്നുപോലും വിരമിച്ചു।
Verse 24
ततो देवीमनुज्ञाप्य ब्रह्मण्यन्तर्हिते सति । देवीं च मातरं दृष्ट्वा मेनां हिमवता सह
അതിനുശേഷം ദേവിയോട് അനുവാദം വാങ്ങി, ബ്രഹ്മാവ് അദൃശനായപ്പോൾ, അവൻ ദേവിയുടെ മാതാവ് മേനയെ ഹിമവാനോടുകൂടെ കണ്ടു.
Verse 25
प्रणम्याश्वास्य बहुधा पितरौ विरहासहौ । तपः प्रणयिनो देवी तपोवनमहीरुहान्
നമസ്കരിച്ചു, വേർപാടിന്റെ വേദന സഹിക്കാനാകാത്ത മാതാപിതാക്കളെ ദേവി പലവട്ടം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തപസ്സിൽ അനുരക്തയായ അവൾ പിന്നെ തപോവനത്തിലെ മഹാവൃക്ഷങ്ങളിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.
Verse 26
विप्रयोगशुचेवाग्रे पुष्पबाष्पं विमुंचतः । तत्तुच्छाखासमारूढविहगो दीरितै रुतैः
മുന്നിൽ വേർപാടിന്റെ ശോകത്തിൽ പീഡിതനായി അത് പുഷ്പസദൃശമായ കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞു. അതേ ചെറുകൊമ്പിൽ ഇരുന്ന ഒരു പക്ഷി ദീർഘസ്വരത്തിൽ കരുണയായി വിളിച്ചു.
Verse 27
व्याकुलं बहुधा दीनं विलापमिव कुर्वतः । सखीभ्यः कथयंत्येवं सत्त्वरा भर्तृदर्शने
ഭർത്താവിനെ കണ്ട ഉടൻ അവൾ അത്യന്തം വ്യാകുലയായി; വീണ്ടും വീണ്ടും ദീനാവസ്ഥയിൽ വീണു, ഉച്ചത്തിൽ വിലപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അതേ നിലയിൽ തന്നെ അവൾ വേഗത്തിൽ സഖിമാരോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
Verse 28
पुरस्कृत्य च तं व्याघ्रं स्नेहात्पुत्रमिवौरसम् । देहस्य प्रभया चैव दीपयन्ती दिशो दश
വ്യാഘ്രസദൃശനായ ആ വീരനെ മുൻപിൽ നിർത്തി, സ്നേഹത്താൽ അവനെ സ്വന്തം ഔരസപുത്രനെപ്പോലെ കരുതി അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു; അവളുടെ ദേഹപ്രഭയാൽ പത്ത് ദിക്കുകളും പ്രകാശിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
Verse 29
प्रययौ मंदरं गौरी यत्र भर्ता महेश्वरः । सर्वेषां जगतां धाता कर्ता पाता विनाशकृत्
ഗൗരി മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; അവിടെ അവളുടെ ഭർത്താവായ മഹേശ്വരൻ വസിക്കുന്നു—അവൻ സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ധാതാ, കർത്താ, പാതാ, വിനാശകർത്താവുമാകുന്നു।
Frequently Asked Questions
Devī (Kauśikī-Gaurī) seeks permission to take a refuge-seeking tiger with her attendants, while Brahmā reveals the tiger is actually a wicked niśācara with a violent past.
The chapter stages a tension between karuṇā (compassion) and viveka (discrimination), teaching that grace may elevate a being, yet karmic residues still demand reckoning—an ethical-theological balance central to Purāṇic Śaivism.
Kauśikī-Gaurī is highlighted as the compassionate divine feminine, and Śiva/Śaṅkara is implied as the sovereign who can confer gaṇeśvara status, integrating transformation and hierarchy within Śaiva order.