वराङ्ग्याः सुतजन्म-उत्पातवर्णनम् | Birth of Varāṅgī’s Son and the Description of Portents (Utpātas)
അധ്യായം 15-ൽ ബ്രഹ്മാവ് പറയുന്നു: വരാങ്ഗി ഗർഭം ധരിച്ചു കാലപൂർത്തിയായപ്പോൾ മഹാകായനും പ്രഖരതേജസ്സും ഉള്ള ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കുന്നു; അവന്റെ പ്രഭ ദശദിക്കുകളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു (1–2)। ഉടൻതന്നെ ലോകത്തിൽ ഭയവും അക്രമവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന ദുഃഖകരമായ ഉത്പാതങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു (3)। ഈ അപശകുനങ്ങളെ ദിവി, ഭുവി, അന്തരിക്ഷം എന്ന മൂന്ന് മേഖലകളിലായി ‘അനർത്ഥ-സൂചക’ങ്ങളായി വർഗ്ഗീകരിക്കുന്നു (4)। ഉൽക്കാപാതങ്ങൾ, ഭയാനക നാദങ്ങളോടെയുള്ള വജ്രപാതം, ശോകം വിതയ്ക്കുന്ന ധൂമകേതുക്കൾ (5), ഭൂകമ്പവും പർവ്വതങ്ങളുടെ നടുക്കവും, ദിക്കുകൾ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ കാണൽ, നദികളും പ്രത്യേകിച്ച് സമുദ്രങ്ങളും കലങ്ങിമറിയൽ (6), ധൂളിധ്വജങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന ഉഗ്രകാറ്റുകൾ മഹാവൃക്ഷങ്ങളെ വേരോടെ പിഴുതെറിയൽ (7), ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന സൂര്യപരിവേഷ/വലയങ്ങൾ മഹാഭയവും ക്ഷേമഹാനിയും സൂചിപ്പിക്കൽ (8), രഥഗർജ്ജനസദൃശമായ പർവ്വതഗുഹാവിസ്ഫോടനങ്ങൾ (9), ഗ്രാമങ്ങളിൽ നരികൾ, മൂങ്ങകൾ മുതലായവയുടെ അശുഭ കരച്ചിൽ, വികൃത ഹൗളിംഗുകൾ, വായിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെടുന്നതുപോലുള്ള ഭീതിദൃശ്യങ്ങൾ (10) എന്നിവ വിവരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ അസാധാരണ ജനനം ശരീരപരമായ സംഭവമാത്രമല്ല; പ്രകൃതിവിക്ഷോഭങ്ങൾ വഴി ലോകക്രമത്തിൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന ഫലങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മഹാഗൗരവമുള്ള സംഭവമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । अथ सा गर्भमाधत्त वरांगी तत्पुरादरात् । स ववर्द्धाभ्यंतरे हि बहुवर्षैः सुतेजसा
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ആ വരാംഗി ആ പുണ്യപുരത്തോടുള്ള ആദരത്താൽ ഗർഭം ധരിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഗർഭം സ്വന്തം തേജസ്സാൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ വളർന്നു.
Verse 2
ततः सा समये पूर्णे वरांगी सुषुवे सुतम् । महाकायं महावीर्यं प्रज्वलंतं दिशो दश
പിന്നീട് കാലം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ ആ വരാംഗി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു—മഹാകായൻ, മഹാവീര്യവാൻ, അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ച് പത്തു ദിക്കുകളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ.
Verse 3
तदैव च महोत्पाता बभूवुर्दुःखहेतवः । जायमाने सुते तस्मिन्वरांग्यात्सुखदुःखदे
അന്നേ സമയം ദുഃഖഹേതുക്കളായ മഹോത്പാതങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. കാരണം ആ വരാംഗിക്ക് ജന്മം കൊള്ളുന്ന ആ പുത്രൻ സുഖത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമായിത്തീർന്നു.
Verse 4
दिवि भुव्यंतरिक्षे च सर्वलोकभयंकराः । अनर्थसूचकास्तात त्रिविधास्तान्ब्रवीम्यहम्
ദിവിയിലും ഭൂമിയിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും സർവലോകങ്ങളെയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തുന്ന ഭയങ്കര ലക്ഷണങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നു. ഹേ താത! അനർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ആ അപശകുനങ്ങൾ മൂന്നു തരമാണ്—ഞാൻ അവ പറയുന്നു.
Verse 5
सोल्काश्चाशनयः पेतुर्महाशब्दा भयंकराः । उदयं चक्रुरुत्कृष्टाः केतवो दुःखदायकाः
ഉൽക്കകളും അശനികളും വീണു, ഭയങ്കരമായ മഹാശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു; ദുഃഖം വിതയ്ക്കുന്ന അശുഭ കേതുക്കൾ ആകാശത്തിൽ ഉയർന്ന് ഉദിച്ചു.
Verse 6
चचाल वसुधा साद्रिर्जज्वलुस्सकला दिशः । चुक्षुभुस्सरितस्सर्वाः सागराश्च विशेषतः
പർവതങ്ങളോടുകൂടി ഭൂമി കുലുങ്ങി; എല്ലാ ദിക്കുകളും അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു. എല്ലാ നദികളും കലങ്ങി, പ്രത്യേകിച്ച് സമുദ്രങ്ങൾ അത്യന്തം ക്ഷുബ്ധമായി ഉയർന്നു.
Verse 7
हूत्करानीरयन्धीरान्खरस्पर्शो मरुद्ववौ । उन्मूलयन्महावृक्षान्वात्यानीकोरजोध्वजः
കഠിനസ്പർശമുള്ള കാറ്റ് വീശി, ഭയങ്കര ഹൂത്കാരങ്ങൾ ഉയർത്തി ധീരരെയും വിറപ്പിച്ചു. ധൂളിയുടെ പതാക വഹിക്കുന്ന ചുഴലിക്കാറ്റുകളുടെ സൈന്യത്തെപ്പോലെ അത് മഹാവൃക്ഷങ്ങളെ വേരോടെ പിഴുതെറിഞ്ഞു.
Verse 8
सराह्वोस्सूर्य्यविध्वोस्तु मुहुः परिधयोऽभवन् । महाभयस्य विप्रेन्द्र सूचकास्सुखहारकः
ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! വീണ്ടും വീണ്ടും സൂര്യനെ ചുറ്റി പരിധികൾ (ഹാലോകൾ) പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവൻ അടിയേറ്റ് മങ്ങിയതുപോലെ; അവ മഹാഭയത്തിന്റെ സൂചനകളും സുഖ-ശാന്തി കവർന്നുകളയുന്നതുമായിരുന്നു।
Verse 9
महीध्रविवरेभ्यश्च निर्घाता भयसूचकाः । रथनिर्ह्रादतुल्याश्च जज्ञिरेऽवसरे ततः
അന്നേ നിമിഷം പർവ്വതങ്ങളുടെ പിളർപ്പുകളിൽ നിന്ന് ഭയസൂചകമായ ഭീകര ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉയർന്നു; അവ രഥങ്ങളുടെ ഗംഭീര ഗർജ്ജനത്തോട് സമമായി മുഴങ്ങി।
Verse 10
सृगालोलूकटंकारैर्वमन्त्यो मुखतोऽनलम् । अंतर्ग्रामेषु विकटं प्रणेदुरशिवाश्शिवाः
കുറുക്കന്റെയും മൂങ്ങയുടെയും കർക്കശ വിളികളോടെ, വായിൽ നിന്ന് അഗ്നി ഛർദ്ദിക്കുന്നതുപോലെ, അശിവലക്ഷണമായ ഭീകര പെൺകുറുക്കുകൾ ഗ്രാമത്തിനകത്ത് ഭയാനകമായി അലറി।
Verse 11
यतस्ततो ग्रामसिंहा उन्नमय्य शिरोधराम् । संगीतवद्रोदनवद्व्यमुचन्विविधान्रवान्
അപ്പോൾ ഗ്രാമസിംഹന്മാരായ മുൻനിരക്കാർ തല ഉയർത്തി, ചിലപ്പോൾ സംഗീതംപോലെയും ചിലപ്പോൾ വിലാപംപോലെയും, പലവിധ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു।
Verse 12
खार्काररभसा मत्ताः सुरैर्घ्नंतो रसांखराः । वरूथशस्तदा तात पर्यधावन्नितस्ततः
കോളാഹലവും കലാപവും കൊണ്ട് മത്തന്മാരായി, ദേവന്മാരുടെ പ്രഹരത്തിൽ തകർന്ന രസാങ്കരർ—പ്രിയനേ—അപ്പോൾ കൂട്ടംകൂട്ടമായി ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോയി।
Verse 13
खगा उदपतन्नीडाद्रासभत्रस्तमानसः । क्रोशंतो व्यग्रचित्ताश्च स्थितमापुर्न कुत्रचित्
കഴുതയുടെ കൂകൽ കേട്ട് ഭീതിയിലായ പക്ഷികൾ കൂടുകളിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നു; കരഞ്ഞുകൂവിയും വ്യഗ്രഹൃദയത്തോടെയും അവർക്കെവിടെയും ആശ്രയം ലഭിച്ചില്ല।
Verse 14
शकृन्मूत्रमकार्षुश्च गोष्ठेऽरण्ये भयाकुलः । बभ्रमुः स्थितिमापुर्नो पशवस्ताडिता इव
ഭയാകുലരായി അവർ ഗോശാലയിലായാലും വനത്തിലായാലും മലമൂത്രം വിസർജിച്ചു. അടിക്കേറ്റ പശുക്കളെപ്പോലെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു; ശാന്തസ്ഥിതി ലഭിച്ചില്ല.
Verse 15
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकासुरतपोराज्यवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ റുദ്രസംഹിതയുടെ തൃതീയ പാർവതീഖണ്ഡത്തിൽ ‘താരകാസുരന്റെ തപസ്സും രാജ്യംവിവരണവും’ എന്ന പേരിലുള്ള പതിനഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.
Verse 16
व्यरुदन्प्रतिमास्तत्र देवानामुत्पतिष्णवः । विनाऽनिलं द्रुमाः पेतुर्ग्रहयुद्धं बभूव खे
അവിടെ ദേവന്മാരുടെ പ്രതിമകൾ കരയുന്നതുപോലെ തോന്നി; ദേവഗണങ്ങൾ അത്യന്തം വ്യാകുലരായി. കാറ്റില്ലാതെയും വൃക്ഷങ്ങൾ വീണു; ആകാശത്തിൽ ഗ്രഹയുദ്ധം ഉദിച്ചു.
Verse 17
इत्यादिका बहूत्पाता जज्ञिरे मुनिसत्तम । अज्ञानिनो जनास्तत्र मेनिरे विश्वसंप्लवम्
ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ അനേകം അപശകുനസൂചക ഉത്പാതങ്ങൾ ഉദിച്ചു. അവിടെയുള്ള അജ്ഞജനങ്ങൾ അതിനെ വിശ്വപ്രളയം വന്നതായി കരുതി.
Verse 18
अथ प्रजापतिर्नामाकरोत्तस्यासुरस्य वै । तारकेति विचार्यैव कश्यपो हि महौजसः
അപ്പോൾ മഹാതേജസ്സുള്ള പ്രജാപതി കശ്യപൻ ആലോചിച്ച് ആ അസുരന് “താരക” എന്നു നാമകരണം ചെയ്തു.
Verse 19
महावीरस्य सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषः । ववृधेत्यश्मसारेण कायेनाद्रिपतिर्यथा
അപ്പോൾ മഹാവീരന്റെ അന്തർനിഹിത പൗരുഷം പെട്ടെന്ന് പ്രകടമായി; അവൻ അത്യന്തം വളർന്നതുപോലെ തോന്നി, അവന്റെ ദേഹം പാറപോലെ കഠിനമായി—പർവതാധിപൻ സ്വഭാവതഃ ദൃഢനായിരിക്കുന്നതുപോലെ.
Verse 20
अथो स तारको दैत्यो महाबलपराक्रमः । तपः कर्तुं जनन्याश्चाज्ञां ययाचे महामनाः
അപ്പോൾ മഹാബലപരാക്രമശാലിയായ ദൈത്യൻ താരകൻ, മഹാസങ്കൽപത്തോടെ, തപസ് ചെയ്യുന്നതിനായി തന്റെ മാതാവിന്റെ അനുമതി അപേക്ഷിച്ചു.
Verse 21
प्राप्ताज्ञः स महामायी मायिनामपि मोहकः । सर्वदेवजयं कर्तुं तपोर्थं मन आदधे
അനുമതി ലഭിച്ച ആ മഹാമായാവി—മായാവികളെയും മോഹിപ്പിക്കാനാകുന്നവൻ—സകല ദേവന്മാരെയും ജയിക്കുവാൻ തപസ്സിനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
Verse 22
मधोर्वनमुपागम्य गुर्वाज्ञाप्रतिपालकः । विधिमुद्दिश्य विधिवत्तपस्तेपे सुदारुणम्
മധുവനത്തിലേക്ക് ചെന്നു, ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിച്ചുകൊണ്ട്, വിധിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി, വിധിപ്രകാരം അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
Verse 23
ऊर्द्ध्वबाहुश्चैकपादो रविं पश्यन्स चक्षुषा । शतवर्षं तपश्चक्रे दृढचित्तो दृढव्रतः
കൈകൾ മേലോട്ടുയർത്തി, ഒരു കാലിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, കണ്ണുകളാൽ സൂര്യനെ നിശ്ചലമായി നോക്കി, അവൻ നൂറുവർഷം തപസ്സു ചെയ്തു—മനസ്സിൽ അചഞ്ചലം, വ്രതത്തിൽ ദൃഢം।
Verse 24
अंगुष्ठेन भुवं स्पृष्ट्वा शत वर्षं च तादृशः । तेपे तपो दृढात्मा स तारकोऽसुरराट्प्रभुः
അംഗുഷ്ഠംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ സ്പർശിച്ച് അതേ ഭാവത്തിൽ നൂറുവർഷം നിലകൊണ്ടു. ദൃഢചിത്തനായ അസുരരാജപ്രഭു താരകൻ ഘോരതപം ചെയ്തു.
Verse 25
शतवर्षं जलं प्राश्नञ्च्छतवर्षं च वायुभुक् । शतवर्ष जले तिष्ठञ्च्छतं च स्थंडिलेऽतपत्
നൂറുവർഷം ജലം മാത്രമേ ആഹാരമായി സ്വീകരിച്ചുള്ളൂ; പിന്നെ നൂറുവർഷം വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു. നൂറുവർഷം ജലത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; പിന്നെയും നൂറുവർഷം വെറും നിലത്ത് തപം ചെയ്തു.
Verse 26
शतवर्षं तथा चाग्नौ शतवर्षमधोमुखः । शतवर्षं तु हस्तस्य तलेन च भुवं स्थित
നൂറുവർഷം അഗ്നിയിൽ നിലകൊണ്ടു; നൂറുവർഷം അധോമുഖനായി (തലകീഴായി) നിന്നു. പിന്നെയും നൂറുവർഷം കൈത്തളത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ഭൂമിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഘോരതപം ചെയ്തു.
Verse 27
शतवर्षं तु वृक्षस्य शाखामालब्य वै मुने । पादाभ्यां शुचिधूमं हि पिबंश्चाधोमुखस्तथा
ഹേ മുനേ, നൂറുവർഷം വൃക്ഷശാഖ പിടിച്ചു അധോമുഖനായി നിന്നു; തന്റെ പാദങ്ങളിലൂടെ ശുദ്ധധൂമം മാത്രമേ പാനം ചെയ്തുള്ളൂ.
Verse 28
एवं कष्टतरं तेपे सुतपस्स तु दैत्यराट् । काममुद्दिश्य विधिवच्छृण्वतामपि दुस्सहम्
ഇങ്ങനെ ദൈത്യരാജൻ അത്യന്തം കഷ്ടകരമായ സുതപസ്സ് ചെയ്തു—കാമദേവനെ ഉദ്ദേശിച്ച്. അത് വിധിപൂർവ്വം ആയിരുന്നെങ്കിലും, കേൾക്കുന്നവർക്കുപോലും സഹിക്കാനാകാത്തത്ര കഠിനമായിരുന്നു.
Verse 29
तत्रैवं तपतस्तस्य महत्तेजो विनिस्सृतम् । शिरसस्सर्वंसंसर्पि महोपद्रवकृन्मुने
അവിടെ ഇങ്ങനെ തപസ്സു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവനിൽ നിന്നു മഹത്തായ തേജസ് പുറപ്പെട്ടു. അത് അവന്റെ ശിരസ്സിൽ നിന്നു എല്ലാടവും പരന്നു, ഹേ മുനേ, മഹാ ഉപദ്രവത്തിന് കാരണമായി।
Verse 30
तेनैव देवलोकास्ते दग्धप्राया बभूविरे । अभितो दुःखमापन्नास्सर्वे देवर्षयो मुने
അതേ അഗ്നിതുല്യ ശക്തിയാൽ ആ ദേവലോകങ്ങൾ ദഗ്ധപ്രായമായി. എല്ലാടവും, ഹേ മുനേ, എല്ലാ ദേവർഷിമാരും ദുഃഖത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു।
Verse 31
इंद्रश्च भयमापेदे ऽधिकं देवेश्वरस्तदा । तपस्यत्यद्य कश्चिद्वै मत्पदं धर्षयिष्यति
അപ്പോൾ ദേവേശ്വരനായ ഇന്ദ്രൻ കൂടുതൽ ഭയത്തിലായി: “ഇന്ന് തീർച്ചയായും ആരോ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു; എന്റെ പദം ധർഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും।”
Verse 32
अकांडे चैव ब्रह्माण्डं संहरिष्यत्ययं प्रभु । इति संशयमापन्ना निश्चयं नोपलेभिरे
അവർ സംശയത്തിലായി: “ഈ പ്രഭു അകാരണമായി അപ്രതീക്ഷിതമായി ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തെ സംഹരിക്കുമോ?” ഇങ്ങനെ അനിശ്ചിതതയിൽ അവർ ഉറച്ച നിഗമനത്തിലെത്തിയില്ല।
Verse 33
ततस्सर्वे सुसंमन्त्र्य मिथस्ते निर्जरर्षयः । मल्लोकमगमन्भीता दीना मां समुपस्थिताः
അപ്പോൾ ആ ദേവർഷിമാർ എല്ലാവരും പരസ്പരം നല്ലപോലെ ആലോചിച്ച്, ഭീതരും ദീനരുമായി എന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് വന്ന്, ശരണത്തിനായി എന്നെ സമീപിച്ചു।
Verse 34
मां प्रणम्य सुसंस्तूय सर्वे ते क्लिष्टचेतसः । कृतस्वंजलयो मह्यं वृत्तं सर्वं न्यवेदयन्
അവർ എല്ലാവരും ക്ലിഷ്ടചിത്തരായി എന്നെ പ്രണാമം ചെയ്ത്, നന്നായി സ്തുതിച്ച്, കരംകൂപ്പി സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ മുഴുവൻ വിവരവും എനിക്ക് അറിയിച്ചു।
Verse 35
अहं सर्वं सुनिश्चित्य कारणं तस्य सद्धिया । वरं दातुं गतस्तत्र यत्र तप्यति सोऽसुरः
ഞാൻ സദ്ബുദ്ധിയോടെ എല്ലാം വ്യക്തമായി നിർണ്ണയിച്ച്, അവന്റെ തപസ്സിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണമറിഞ്ഞ്, ആ അസുരൻ തപസ്സു ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വരം നൽകാൻ പോയി।
Verse 36
अवोचं वचनं तं वै वरं ब्रूहीत्यहं मुने । तपस्तप्तं त्वया तीव्रं नादेयं विद्यते तव
ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ മുനേ, വരം ചോദിക്കൂ. നീ കഠിന തപസ്സു ചെയ്തിരിക്കുന്നു; നിനക്കായി അദേയമെന്നു പറയാൻ ഒന്നുമില്ല.”
Verse 37
इत्येवं मद्वचः श्रुत्वा तारकस्स महासुरः । मां प्रणम्य सुसंस्तूय वरं वव्रेऽतिदारुणम्
എന്റെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ കേട്ട മഹാസുരൻ താരകൻ എന്നെ പ്രണാമം ചെയ്ത്, നന്നായി സ്തുതിച്ച്, അത്യന്തം ഭീകരഫലമുള്ള ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുത്തു।
Verse 38
तारक उवाच । त्वयि प्रसन्ने वरदे किमसाध्यं भवेन्मम । अतो याचे वरं त्वत्तः शृणु तन्मे पितामह
താരകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വരദാ! നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായാൽ എനിക്ക് അസാധ്യം എന്തുണ്ട്? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു വരം അപേക്ഷിക്കുന്നു; ഹേ പിതാമഹ ബ്രഹ്മാ, എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കുക।
Verse 39
यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । देयं वरद्वयं मह्यं कृपां कृत्वा ममोपरि
ഹേ ദേവേശാ! നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായി എനിക്ക് വരം നൽകുവാൻ തയാറാണെങ്കിൽ, എന്നോടു കരുണ കാണിച്ച് ഈ രണ്ടു വരങ്ങളും എനിക്ക് ദയചെയ്യുക।
Verse 40
त्वया च निर्मिते लोके सकलेऽस्मिन्महाप्रभो । मत्तुल्यो बलवान्नूनं न भवेत्कोऽपि वै पुमान्
ഹേ മഹാപ്രഭോ! നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ഈ സമസ്ത ലോകത്തിൽ എനിക്കു തുല്യമായി ബലവാൻ ഒരുവനുമില്ലെന്ന് തീർച്ച।
Verse 41
शिववीर्यसमुत्पन्नः पुत्रस्सेनापतिर्यदा । भूत्वा शस्त्रं क्षिपेन्मह्यं तदा मे मरणं भवेत्
ശിവവീര്യത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രൻ സേനാപതിയായി, ആയുധം എടുത്ത് എനിക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞാൽ, അപ്പോൾ തന്നെയാകും എന്റെ മരണം സംഭവിക്കുക।
Verse 42
इत्युक्तोऽथ तदा तेन दैत्येनाहं मुनीश्वर । वरं च तादृशं दत्त्वा स्वलोकमगमं द्रुतम्
ഹേ മുനീശ്വരാ! ആ ദൈത്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവനു അതുപോലെയുള്ള വരം നൽകി; വരം നൽകിയ ശേഷം വേഗത്തിൽ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോയി।
Verse 43
दैत्योऽपि स वरं लब्ध्वा मनसेप्सितमुत्तमम् । सुप्रसन्नोतरो भूत्वा शोणिताख्यपुरं गतः
ആ ദൈത്യനും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച ഉത്തമ വരം ലഭിച്ചതോടെ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി; പൂർണ്ണ തൃപ്തഹൃദയത്തോടെ ‘ശോണിതാഖ്യ’ എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
Verse 44
अभिषिक्तस्तदा राज्ये त्रैलोक्यस्यासुरैस्सह । शुक्रेण दैत्यगुरुणाज्ञया मे स महासुरः
അപ്പോൾ ആ മഹാസുരൻ അസുരന്മാരോടൊപ്പം ത്രിലോകത്തിന്റെ രാജാധികാരത്തിൽ അഭിഷിക്തനായി—ദൈത്യഗുരു ശുക്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, എനിക്കു പറഞ്ഞതുപോലെ.
Verse 45
ततस्तु स महादैत्योऽभवस्त्रैलोक्यनायकः । स्वाज्ञां प्रवर्तयामास पीडयन्सचराचरम्
അതിനുശേഷം ആ മഹാദൈത്യൻ ത്രിലോകത്തിന്റെ നായകനായി. തന്റെ ആജ്ഞ നടപ്പാക്കി, ചലനശീലവും അചലവും ആയ സകല ജീവജാലങ്ങളെയും പീഡിപ്പിച്ചു.
Verse 46
राज्यं चकार विधिवस्त्रिलोकस्य स तारकः । प्रजाश्च पालयामास पीडयन्निर्जरादिकान्
താരകൻ ത്രിലോകത്തിന്റെ രാജ്യം വിധിപൂർവ്വം നടത്തി; പ്രജകളെ പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തു—എന്നാൽ ദേവന്മാർ മുതലായ അമരന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
Verse 47
ततस्स तारको दैत्यस्तेषां रत्नान्युपाददे । इंद्रादिलोकपालानां स्वतो दत्तानि तद्भयात्
അപ്പോൾ ദൈത്യൻ താരകൻ അവരുടെ രത്നങ്ങൾ അപഹരിച്ചു—ഇന്ദ്രാദി ലോകപാലകർ അവന്റെ ഭയത്താൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച അതേ നിധികളായിരുന്നു അവ।
Verse 48
इंद्रेणैरावतस्तस्य भयात्तस्मै समर्पितः । कुबेरेण तदा दत्ता निधयो नवसंख्यका
അവന്റെ ഭയത്താൽ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ഗജമായ ഐരാവതത്തെ അവനു സമർപ്പിച്ചു; അപ്പോൾ കുബേരനും ഒൻപതു നിധികൾ അവനു ദാനമായി നൽകി.
Verse 49
वरुणेन हयाः शुभ्रा ऋषिभिः कामकृत्तथा । सूर्येणोच्चैश्श्रवा दिव्यो भयात्तस्मै समर्पितः
വരുണൻ അവനു ദീപ്തമായ ശ്വേത അശ്വങ്ങളെ അർപ്പിച്ചു; ഋഷിമാരും ആഗ്രഹസിദ്ധി നൽകുന്ന ദാനം നൽകി. സൂര്യൻ ഭയത്താൽ ദിവ്യ ഉച്ചൈശ്രവസിനെ അവനു സമർപ്പിച്ചു.
Verse 50
यत्र यत्र शुभं वस्तु दृष्टं तेनासुरेण हि । तत्तद्गृहीतं तरसा निस्सारस्त्रिभवोऽभवत्
ആ അസുരൻ എവിടെയെവിടെ ശുഭമോ വിലയേറിയതോ കണ്ടുവോ, അവിടെയവിടെ അതിനെ വേഗത്തിൽ പിടിച്ചെടുത്തു; അങ്ങനെ ത്രിലോകവും സാരസമ്പത്തില്ലാതെ ശൂന്യമായി.
Verse 51
समुद्राश्च तथा रत्नान्यदुस्तस्मै भयान्मुने । अकृष्टपच्यासीत्पृथ्वी प्रजाः कामदुघाः खिलाः
ഓ മുനേ, ഭയത്താൽ സമുദ്രങ്ങളും രത്നങ്ങളും പോലും തങ്ങളെത്തന്നെ അവനു അർപ്പിച്ചു. ഭൂമി ഉഴുതില്ലാതെ തന്നെ അന്നം വിളവായി; എല്ലായിടത്തും പ്രജകൾ കാമധേനുവുപോലെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നവരായി.
Verse 52
सूर्यश्च तपते तद्वत्तद्दुःखं न यथा भवेत् । चंद्रस्तु प्रभया दृश्यो वायुस्सर्वानुकूलवान्
സൂര്യൻ അതുപോലെ തന്നെ തപിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ ചൂട് ദുഃഖകാരണമാകാതെ ഇരിക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ മൃദുലപ്രഭയാൽ ദൃശ്യമാകുന്നു; വായു എല്ലാവർക്കും അനുകൂലമാണ്.
Verse 53
देवानां चैव यद्द्रव्यं पितॄणां च परस्य च । तत्सर्वं समुपादत्तमसुरेण दुरात्मना
ദേവന്മാരുടേയും പിതൃകളുടേയും മറ്റുള്ളവരുടേയും ആയിരുന്ന ഏതു സമ്പത്തും—ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ അസുരൻ ബലമായി എല്ലാം കവർന്നു.
Verse 54
वशीकृत्य स लोकांस्त्रीन्स्वयमिंद्रो बभूव ह । अद्वितीयः प्रभुश्चासीद्राज्यं चक्रेऽद्भुतं वशी
ത്രിലോകത്തെയും വശപ്പെടുത്തി അവൻ തന്നേ ഇന്ദ്രനായി. അതുല്യാധിപതിയായി, ആ വശീകരകൻ അത്ഭുതകരമായ ഭരണക്രമം സ്ഥാപിച്ചു.
Verse 55
निस्सार्य सकलान्देवान्दैत्यानस्थापयत्ततः । स्वयं नियोजयामास देवयोनिस्स्वकर्मणि
സകല ദേവന്മാരെയും പുറത്താക്കി, അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ദൈത്യരെ സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നെ ഓരോരുത്തനെയും തത്തത്കർമ്മത്തിൽ യഥോചിതമായി അവൻ തന്നേ നിയോഗിച്ചു.
Verse 56
अथ तद्बाधिता देवास्सर्वे शक्रपुरोगमाः । मुने मां शरणं जग्मुरनाथा अतिविह्वलाः
അപ്പോൾ അവന്റെ പീഡനത്താൽ ബാധിതരായ, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുൻപന്തിയിലായ എല്ലാ ദേവന്മാരും—ഹേ മുനേ—അനാഥരായി അത്യന്തം വ്യാകുലരായി എന്റെ ശരണത്തെത്തി.
Frequently Asked Questions
Varāṅgī conceives and gives birth to a powerful, radiant son; the narrative immediately frames the birth through widespread ominous portents across heaven, earth, and the mid-region.
They function as interpretive signs that translate an extraordinary birth into a cosmic-level event, indicating imbalance, impending fear, or major transformation in loka-order rather than being mere atmospheric description.
Meteors and thunderbolts with dreadful sounds, comets, earthquakes and trembling mountains, churning rivers and oceans, violent dust-laden winds uprooting trees, solar halos/rings, cavern-like detonations, and inauspicious animal/village cries (jackals, owls, etc.).