Sukta 95

Mantra 1

हये जाये मनसा तिष्ठ घोरे वचांसि मिश्रा कृणवावहै नु । न नौ मन्त्रा अनुदितास एते मयस्करन्परतरे चनाहन् ॥

ഹേ ജായേ, ഈ ഘോര സമയത്ത് മനസ്സോടെ ഉറച്ചു നില്ക്ക; ഇനി നാം നമ്മുടെ വചനങ്ങളെ മിശ്രമായ സ്വരസൗഹൃദമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കാം. നമ്മുടെ ഈ മന്ത്രങ്ങൾ അനുദിത (ഉച്ചരിക്കപ്പെടാത്ത)വയുമല്ല, അടിസ്ഥാനരഹിതവയുമല്ല; അവ മാധുര്യം പകരുകയും, തങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ദൂരെയുള്ള ദിവസങ്ങളെയും പ്രഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Mantra 2

किमेता वाचा कृणवा तवाहं प्राक्रमिषमुषसामग्रियेव । पुरूरवः पुनरस्तं परेहि दुरापना वात इवाहमस्मि ॥

നിന്റെ ഈ വാച് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം? ഞാൻ ഉഷസ്സുകളുടെ അഗ്രിയപോലെ മുന്നോട്ട് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഹേ പുരൂരവസ്, വീണ്ടും നിന്റെ അസ്ത (വീട്) ലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോ; ഞാൻ പിടികൂടാൻ ദുഷ്പ്രാപ്യ—കാറ്റുപോലെ.

Mantra 3

इषुर्न श्रिय इषुधेरसना गोषाः शतसा न रंहिः । अवीरे क्रतौ वि दविद्युतन्नोरा न मायुं चितयन्त धुनयः ॥

ശ്രീക്കായി അമ്പുപോലെ, ഇഷുധി (അമ്പുകൂട്)യിലെ സംഭരണപോലെ, ഗോ-ലാഭംപോലെ, നൂറുകളുടെ വേഗംപോലെ—അങ്ങനെ നമ്മുടെ ക്രതു (സങ്കൽപ്പം) മിന്നിപ്പൊളിഞ്ഞു. എന്നാൽ ക്രതുവിൽ വീരൻ ഇല്ലെങ്കിൽ, ധുനയഃ (കുലുക്കുന്ന ശക്തികൾ) ആ ആർ‍ത്ത നിലവിളിയെ ശ്രദ്ധിക്കുകയില്ല; മായു (വേദനാഭരിതമായ പരിശ്രമം)യും തിരിച്ചറിയുകയില്ല.

Mantra 4

सा वसु दधती श्वशुराय वय उषो यदि वष्ट्यन्तिगृहात् । अस्तं ननक्षे यस्मिञ्चाकन्दिवा नक्तं श्नथिता वैतसेन ॥

അന്തരംഗ വസു (ധനം) ധരിച്ച അവൾ, ഉഷസ്സിന്റെ വേളയിൽ ശ്വശുര (വൃദ്ധാധികാരം/ശക്തി)ക്കായി വയഃ (ജീവവൃദ്ധി, പോഷണം) ആഗ്രഹിക്കുന്നു; പിന്നെ അന്തിഗൃഹാത്—വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്നു. അവൾ ആ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നു; അവിടെ പകലും രാത്രിയും വൈതസേനൻ ബന്ധങ്ങളെ പൊട്ടിക്കുന്നു.

Mantra 5

त्रिः स्म माह्नः श्नथयो वैतसेनोत स्म मेऽव्यत्यै पृणासि । पुरूरवोऽनु ते केतमायं राजा मे वीर तन्वस्तदासीः ॥

ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വൈതസേനൻ കെട്ട് പൊട്ടിക്കുന്നു; നീ എന്നെ അവ്യത്യൈ—അഖണ്ഡ തുടർച്ചയ്ക്കായി—പരിപൂരണമാക്കുന്നു. ഓ പുരൂരവസ്, നിന്റെ കേതു (പ്രകാശ-ചിഹ്നം) പിന്തുടർന്ന് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ഓ വീരാ, അന്ന് നീയായിരുന്നു എന്റെ രാജാവ്, എന്റെ തന്വഃ (ദേഹധാരിത സത്ത)യുടെ ബലം.

Mantra 6

या सुजूर्णिः श्रेणिः सुम्नआपिर्ह्रदेचक्षुर्न ग्रन्थिनी चरण्युः । ता अञ्जयोऽरुणयो न सस्रुः श्रिये गावो न धेनवोऽनवन्त ॥

സുജൂർണി (വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്ന) ശ്രേണികൾ സുമ്നം (അനുഗ്രഹം) നിറഞ്ഞവയാണ്; ഹൃദയത്തിൽ ദൃഷ്ടിയുള്ളവ, കുരുക്കില്ലാതെ സ്വേച്ഛയായി സഞ്ചരിക്കുന്നവ. അവ അരുണ അഞ്ജനത്തെപ്പോലെ ഒഴുകുന്നു. ശ്രീ (ശോഭ)യും വർദ്ധനയും വേണ്ടി അവ മുന്നേറുന്നു—പശുക്കളെപ്പോലെ, ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്ത പാലുതരുന്ന ധേനുക്കളെപ്പോലെ.

Mantra 7

समस्मिञ्जायमान आसत ग्ना उतेमवर्धन्नद्यः स्वगूर्ताः । महे यत्त्वा पुरूरवो रणायावर्धयन्दस्युहत्याय देवाः ॥

നിന്റെ ജനനസമയത്തുതന്നെ ദീപ്തശക്തികൾ സന്നിഹിതരായിരുന്നു; നദികളും നിന്നെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു—സ്വഗൂർത്താ (ശരിയായി നയിക്കപ്പെട്ടവ). മഹത്തായ കര്‍മ്മത്തിനായി, ഹേ പുരൂരവസ്, ദേവന്മാർ നിന്നെ യുദ്ധത്തിനായി ശക്തിപ്പെടുത്തി—ദസ്യുഹത്യയ്ക്കായി, ഇരുണ്ട വിഘ്നകാരികളുടെ സംഹാരത്തിനായി.

Mantra 8

सचा यदासु जहतीष्वत्कममानुषीषु मानुषो निषेवे । अप स्म मत्तरसन्ती न भुज्युस्ता अत्रसन्रथस्पृशो नाश्वाः ॥

എന്നാൽ അമാനുഷ ചലനങ്ങളിലിടയിൽ മനുഷ്യൻ വസിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ—അവർ മർത്ത്യദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ—അവർ നിലനിൽക്കുകയില്ല. ഭയത്തോടെ എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു; രഥത്തെ തൊടുന്ന കുതിരകൾ പേടിച്ച് മാറിനിൽക്കുന്നതുപോലെ.

Mantra 9

यदासु मर्तो अमृतासु निस्पृक्सं क्षोणीभिः क्रतुभिर्न पृङ्क्ते । ता आतयो न तन्वः शुम्भत स्वा अश्वासो न क्रीळयो दन्दशानाः ॥

ഭൂമിയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ശക്തികളാലും വിവേകസങ്കൽപ്പങ്ങളായ ക്രതുക്കളാലും അമൃതന്മാരോടു ചേർന്നുകലരാതെ, സ്പർശമറ്റ മർത്ത്യൻ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ആ പ്രേരണകൾ അവന്റെ ദേഹധാരിയായ തനുവിനെ അലങ്കരിക്കുകയില്ല—കളിക്കുന്ന കുതിരകൾപോലെ കടിച്ചും അശാന്തമായും, അവ അവന്റെതായിത്തന്നെ നിന്നിട്ടും അസംയോജിതമായി തുടരുന്നു.

Mantra 10

विद्युन्न या पतन्ती दविद्योद्भरन्ती मे अप्या काम्यानि । जनिष्टो अपो नर्यः सुजातः प्रोर्वशी तिरत दीर्घमायुः ॥

പറന്നുപോകുന്ന മിന്നൽത്തിളക്കുപോലെ അവൾ ദീപ്തിയോടെ തെളിയുന്നു; എനിക്കായി മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, കാമ്യമായ വസ്തുക്കളെ അവൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. ‘അവൻ ജനിച്ചു’—അപാം (ജലങ്ങളുടെ) നര്യൻ, സുജാതനായ പുത്രൻ; ഉർവശീ അവനെ ദീർഘായുസ്സിലേക്കു കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകട്ടെ.

Mantra 11

जज्ञिष इत्था गोपीथ्याय हि दधाथ तत्पुरूरवो म ओजः । अशासं त्वा विदुषी सस्मिन्नहन्न म आशृणोः किमभुग्वदासि ॥

നീ ഇങ്ങനെ ജനിച്ചു; അതുകൊണ്ട് സംരക്ഷണത്തിനായി (ഗോപീഥ്യ) ആ ബലം, ഹേ പുരൂരവസ്, നീ എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ചു. എങ്കിലും, അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ ദിവസം ഞാൻ നിന്നോട് ആജ്ഞാപിച്ചില്ല; നീ എന്റെ വാക്ക് കേട്ടില്ല—അപ്പോൾ ആനന്ദത്തിൽ പങ്കുചേരാത്തവനെപ്പോലെ എന്തിന് നീ സംസാരിക്കുന്നു?

Mantra 13

प्रति ब्रवाणि वर्तयते अश्रु चक्रन्न क्रन्ददाध्ये शिवायै । प्र तत्ते हिनवा यत्ते अस्मे परेह्यस्तं नहि मूर मापः ॥

ഞാൻ മറുപടി പറയുമ്പോൾ കണ്ണീർ പിന്നോട്ടു തിരിയുന്നു; അവൻ കരയുന്നു, പക്ഷേ ശിവായൈ—പരമശാന്തിക്കായി—അല്ല. അസ്മേ (ഞങ്ങളോടൊപ്പം) ഉള്ള നിന്റെ ഭാഗം ഞാൻ മുന്നോട്ടു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; പരേ ഹി—ഇവിടെ നിന്ന് അകലെ പോകുക, അസ്തം—അസ്തമയത്തിലേക്ക് വിടപറയുക; ഹേ മൂര (മൂഢനേ), മാപഃ—എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്.

Mantra 14

सुदेवो अद्य प्रपतेदनावृत्परावतं परमां गन्तवा उ । अधा शयीत निॠतेरुपस्थेऽधैनं वृका रभसासो अद्युः ॥

ഇന്ന് സുദേവഃ (സു-ദേവ, അനുകൂലനായവൻ) മുന്നോട്ട് പറന്നുപോകട്ടെ—അനാവൃത്, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ—പരാവതം, അതിദൂരത്തിലേക്ക്, പരമാം ഗന്തവാ ഉ, പരമത്തിനപ്പുറം വരെ. പിന്നെ അവൻ നിരൃതേരുപസ്ഥേ—നിരൃതി (വിലയം/നാശം) യുടെ മടിയിൽ—ശയീത, കിടക്കും; പിന്നെ ഇന്നുതന്നെ രഭസാസോ വൃകാഃ—ഉഗ്രമായ ചെന്നായ്ക്കൾ—അവനെ പിടിച്ചെടുക്കും.

Mantra 15

पुरूरवो मा मृथा मा प्र पप्तो मा त्वा वृकासो अशिवास उ क्षन् । न वै स्त्रैणानि सख्यानि सन्ति सालावृकाणां हृदयान्येता ॥

ഹേ പുരൂരവഃ, മാ മൃഥാ—നശിക്കരുത്; മാ പ്ര പപ്തഃ—വിനാശത്തിലേക്ക് മുന്നോട്ടു വീഴരുത്. മാ ത്വാ വൃകാസോ അശിവാസ ഉ ക്ഷൻ—അശിവ (അശുഭ) ചെന്നായ്ക്കൾ നിന്നെ കീറിക്കളയരുത്. ന വൈ സ്ത്രൈണാനി സഖ്യാനി സന്തി—മാത്രം സ്ത്രീസഹജ/ബാഹ്യസ്വഭാവത്തിലുള്ള സൗഹൃദങ്ങൾ നിലനിൽക്കില്ല; ഏതാ ഹൃദയാനി സാലാവൃകാണാം—സാലാവൃക (പുറത്ത് സുഹൃത്ത്, ഉള്ളിൽ വേട്ടക്കാരൻ) അത്തരക്കാരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

Mantra 16

यद्विरूपाचरं मर्त्येष्ववसं रात्रीः शरदश्चतस्रः । घृतस्य स्तोकं सकृदह्न आश्नां तादेवेदं तातृपाणा चरामि ॥

ഞാൻ ബഹുരൂപിണിയായ ശക്തിയായി മർത്ത്യരിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുകയും, രാത്രികളിലും നാലു ഋതുക്കളിലും വസിക്കുകയും ചെയ്തു; ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഘൃതത്തിന്റെ മധുരതയുടെ ഒരു തുള്ളി ആസ്വദിച്ചു—അതുകൊണ്ടു മാത്രം, അതേ അളവുകൊണ്ട്, ഞാൻ തൃപ്തയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 17

अन्तरिक्षप्रां रजसो विमानीमुप शिक्षाम्युर्वशीं वसिष्ठः । उप त्वा रातिः सुकृतस्य तिष्ठान्नि वर्तस्व हृदयं तप्यते मे ॥

ഞാൻ വസിഷ്ഠൻ; അന്തരിക്ഷത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച് രജസ്സിന്റെ ലോകങ്ങളെ അളക്കുന്ന ഉർവശിയെ ഉപദേശിക്കാനും (തിരികെ നേടാനും) ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സുകൃതത്തിന്റെ—സത്കർമ്മത്തിന്റെ—ദാനം നിന്റെ സമീപത്ത് നില്ക്കുന്നു; തിരിഞ്ഞുവരിക, എന്റെ ഹൃദയം തപിക്കുന്നു.

Mantra 18

इति त्वा देवा इम आहुरैळ यथेमेतद्भवसि मृत्युबन्धुः । प्रजा ते देवान्हविषा यजाति स्वर्ग उ त्वमपि मादयासे ॥

ഹേ ഐളാ! ഈ ദേവന്മാർ നിന്നോടിങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ നീ മരണത്തിന്റെ ബന്ധു—മർത്ത്യതയാൽ ബന്ധിതൻ—ആകുന്നു. എങ്കിലും നിന്റെ പ്രജ ഹവിഷാ കൊണ്ടു ദേവന്മാരെ യജിക്കും; നീയും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ദിവ്യാനന്ദത്തിൽ പങ്കുചേരും.