Sukta 56

Mantra 1

इदं त एकं पर ऊ त एकं तृतीयेन ज्योतिषा सं विशस्व । संवेशने तन्वश्चारुरेधि प्रियो देवानां परमे जनित्रे ॥

ഇത് നിനക്കൊരു ആസനം; അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും നിനക്കുണ്ട്. മൂന്നാമത്തെ ജ്യോതി (പ്രകാശം) വഴി അതിലേക്കു പ്രവേശിക്ക. ദേഹങ്ങളുടെ സംഗമസ്ഥാനത്തിൽ നീ മനോഹരനും ദീപ്തനും ആകുക—പരമ ജനിത്രേ (ഉന്നത ജന്മസ്ഥാനത്തിൽ) ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയനായിരിക്കുക.

Mantra 2

तनूष्टे वाजिन्तन्वं नयन्ती वाममस्मभ्यं धातु शर्म तुभ्यम् । अह्रुतो महो धरुणाय देवान्दिवीव ज्योतिः स्वमा मिमीयाः ॥

ഹേ വാജിൻ (സമൃദ്ധിയുടെ അധിപനേ), നിന്റെ തനൂ—ദേഹധാരിയായ ശക്തി—നിന്നെ നയിച്ച്, ഞങ്ങൾക്ക് വാഞ്ഛിത ശർമ (ശാന്തി/ആശ്രയം) സ്ഥാപിക്കട്ടെ; നിനക്കും അതുപോലെ. അഹ്രുത (അഹാനിയില്ലാതെ) ആയി, മഹാ ധരുൺ (മഹാ ആധാരം) നിമിത്തം, ദേവന്മാർക്കായി ദിവിയിൽപോലെ നീ നിന്റെ സ്വന്തം ജ്യോതി അളന്നു വിതറുക.

Mantra 3

वाज्यसि वाजिनेना सुवेनीः सुवितः स्तोमं सुवितो दिवं गाः । सुवितो धर्म प्रथमानु सत्या सुवितो देवान्त्सुवितोऽनु पत्म ॥

നീ വാജ്യ—സമൃദ്ധി; വാജിൻ മുഖേന നീ ഞങ്ങളെ നന്നായി വഹിക്കുന്നു. സുവിത (സുഗതി/സുചലനം) സ്തോത്രത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നു; സുവിത സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. സുവിത തന്നെയാണ് ധർമ്മം—സത്യങ്ങളെ ആദ്യം അനുഗമിക്കുന്നത്; സുവിത ദേവന്മാരെ നയിക്കുന്നു; സുവിത പഥത്തിന്റെ പദചിഹ്നത്തെ അനുഗമിക്കുന്നു.

Mantra 4

महिम्न एषां पितरश्चनेशिरे देवा देवेष्वदधुरपि क्रतुम् । समविव्यचुरुत यान्यत्विषुरैषां तनूषु नि विविशुः पुनः ॥

അവരുടെ മഹിമയാൽ പിതാക്കന്മാരും അധിപത്യം കൈവരിച്ചു; ദേവന്മാർ ദേവന്മാരിൽ തന്നേ അവരുടെ ക്രതു (ഇച്ഛാശക്തി)യും ബലവും സ്ഥാപിച്ചു. അവർ അവയെ ഒരുമിച്ച് വ്യാപിപ്പിച്ചു; അശാന്തമായി പൊങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടതെല്ലാം വീണ്ടും അവരുടെ തനൂകളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Mantra 5

सहोभिर्विश्वं परि चक्रमू रजः पूर्वा धामान्यमिता मिमानाः । तनूषु विश्वा भुवना नि येमिरे प्रासारयन्त पुरुध प्रजा अनु ॥

സ്വസഹസ്സുകളാൽ (ശക്തികളാൽ) അവർ സർവ്വ രജഃ—ആകാശീയ വ്യാപ്തികളെ—ചുറ്റിപ്പറ്റി; പുരാതനവും അമിതവുമായ ധാമങ്ങളെ അളന്ന് ക്രമപ്പെടുത്തി. സർവ്വ ഭുവനങ്ങളെയും അവർ തങ്ങളുടെ തനൂകളിൽ നിവർത്തിച്ചു; സൃഷ്ടിയുടെ രേഖയിൽ പ്രജകളുടെ പലവിധ ഭവങ്ങളെ അവർ വിപുലപ്പെടുത്തി.

Mantra 6

द्विधा सूनवोऽसुरं स्वर्विदमास्थापयन्त तृतीयेन कर्मणा । स्वां प्रजां पितरः पित्र्यं सह आवरेष्वदधुस्तन्तुमाततम् ॥

രണ്ടുവിധത്തിൽ സൂനവർ സ്വർവിദ അസുരനെ സ്ഥാപിച്ചു; മൂന്നാമത്തെ കർമത്താൽ അവനെ ദൃഢമാക്കി. പിതാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പ്രജയെ—പിത്ര്യ സഹ (പൂർവ്വജബലം)—താഴ്ന്ന ലോകങ്ങളിൽ നിവർത്തിച്ചു; നീട്ടിപ്പരന്ന തന്തുവിനെ വിരിച്ചു വെച്ചു.

Mantra 7

नावा न क्षोदः प्रदिशः पृथिव्याः स्वस्तिभिरति दुर्गाणि विश्वा । स्वां प्रजां बृहदुक्थो महित्वावरेष्वदधादा परेषु ॥

ഭൂമിയുടെ അമർത്തുന്ന ദിശാമാർഗങ്ങളെ കപ്പൽപോലെ കടന്നുപോകുന്നതുപോലെ, സ്വസ്തി-ശക്തികളാൽ എല്ലാ ദുര്‍ഗമ വഴികളും കടന്നുപോകുക. വിശാലസ്തുതികളാൽ പാടപ്പെടുന്ന ആ മഹാൻ തന്റെ മഹിമയാൽ തന്റെ തന്നെ പ്രജയെ താഴെയുള്ള ലോകങ്ങളിലും ഉയർന്ന ലോകങ്ങളിലും സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.