Sukta 49

Mantra 1

अहं दां गृणते पूर्व्यं वस्वहं ब्रह्म कृणवं मह्यं वर्धनम् । अहं भुवं यजमानस्य चोदितायज्वनः साक्षि विश्वस्मिन्भरे ॥

സ്തുതിക്കുന്നവന് ഞാൻ പുരാതന വസു (സമൃദ്ധി) നല്കുന്നു; എനിക്കായി ബ്രഹ്മത്തെ (പവിത്ര വചനം/ബലം) വർദ്ധനയായി ഞാൻ നിർമ്മിക്കുന്നു. യജമാനന്റെ പ്രേരകനായി ഞാൻ ഭവിക്കുന്നു; യജ്ഞം ചെയ്യാത്ത അയജ്വന്റെ കാര്യത്തിലും, ഓരോ ഭാരവഹണത്തിലും, ഞാൻ സാക്ഷിയാകുന്നു.

Mantra 2

मां धुरिन्द्रं नाम देवता दिवश्च ग्मश्चापां च जन्तवः । अहं हरी वृषणा विव्रता रघू अहं वज्रं शवसे धृष्ण्वा ददे ॥

ദേവന്മാർ എന്നെ ‘ഇന്ദ്രൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു—ദിവ്യലോകത്തിലെവരും, ഭൂമിയിലെവരും, അപാം (ജലങ്ങളുടെ)വരും, സകല ജന്തുക്കളും. ഞാൻ രണ്ടു ഹരി (മഞ്ഞപ്പച്ച) അശ്വങ്ങളെ യോജിപ്പിക്കുന്നു—സ്വതന്ത്രഗതിയുള്ള, വേഗശാലിയായ രണ്ടു വൃഷണന്മാർ; ധൃഷ്ണു ധൈര്യത്തിന്റെ ബലത്തിനായി ഞാൻ വജ്രം കൈക്കൊള്ളുന്നു.

Mantra 3

अहमत्कं कवये शिश्नथं हथैरहं कुत्समावमाभिरूतिभिः । अहं शुष्णस्य श्नथिता वधर्यमं न यो रर आर्यं नाम दस्यवे ॥

കവിക്കായി എന്റെ പ്രഹരങ്ങളാൽ ഞാൻ അത്കനെ തകർത്തു; എന്റെ സഹായങ്ങളാൽ ഞാൻ കുത്സനെ രക്ഷിച്ചു. ഞാൻ ശുഷ്ണന്റെ ഭേദകനായി—ആര്യനാമം ദസ്യുവിന് വിലക്കച്ചവടമാക്കുന്നവന് യമനെപ്പോലെ മരണമായി.

Mantra 4

अहं पितेव वेतसूँरभिष्टये तुग्रं कुत्साय स्मदिभं च रन्धयम् । अहं भुवं यजमानस्य राजनि प्र यद्भरे तुजये न प्रियाधृषे ॥

സഹായത്തിനായി പിതാവുപോലെ ഞാൻ വേതസുക്കളെ ജയിച്ചു; കുത്സനുവേണ്ടി തുഗ്രനെയും സ്മദിഭനെയും ഞാൻ കീഴടക്കി. യജമാനൻ യുദ്ധഭാരം മുന്നോട്ട് വഹിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ രാജശക്തിയായി മാറുന്നു—വെറും പ്രിയമെന്നതാൽ തടയപ്പെടാതെ, അമർത്തി മുന്നേറുന്നവനായി.

Mantra 5

अहं रन्धयं मृगयं श्रुतर्वणे यन्माजिहीत वयुना चनानुषक् । अहं वेशं नम्रमायवेऽकरमहं सव्याय पड्गृभिमरन्धयम् ॥

ഞാൻ ശ്രുതർവണനുവേണ്ടി മൃഗയനെ കീഴടക്കി; അവൻ ഉപായങ്ങളാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ. ഞാൻ ആയവനുവേണ്ടി കുല-വാസസ്ഥലത്തെ തലകുനിയിച്ചു; സവ്യനുവേണ്ടി പട്ഗൃഭിയെയും ദമിപ്പിച്ച് കീഴടക്കി.

Mantra 6

अहं स यो नववास्त्वं बृहद्रथं सं वृत्रेव दासं वृत्रहारुजम् । यद्वर्धयन्तं प्रथयन्तमानुषग्दूरे पारे रजसो रोचनाकरम् ॥

ഞാൻ തന്നെയാണ്, ആവരണം-ഹന്താവായി—വൃത്രനെപ്പോലെ—പുതിയ വാസസ്ഥലവും മഹാ രഥവും പിടിച്ചടക്കിയ ശത്രു ദാസ-അവരോദ്ധകനെ തകർത്തത്. ആ ശക്തി മനുഷ്യലോകത്തിൽ വളർന്നു വ്യാപിക്കുമ്പോൾ, മങ്ങിയ മധ്യലോകങ്ങളെ അതിക്രമിച്ച് ദൂരത്തെയുള്ള തീരംവരെ പ്രകാശമയ വിശാലതകളെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

Mantra 7

अहं सूर्यस्य परि याम्याशुभिः प्रैतशेभिर्वहमान ओजसा । यन्मा सावो मनुष आह निर्णिज ऋधक्कृषे दासं कृत्व्यं हथैः ॥

ഞാൻ സൂര്യനെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു—വേഗശക്തികളാൽ പ്രേരിതനായി, ദീപ്ത അശ്വങ്ങൾ വലിച്ചുകൊണ്ടു, ബലത്താൽ വഹിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട്. മനുഷ്യ പ്രേരകൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന തേജസ്സിനായി എന്നെ വിളിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ശത്രു അന്ധകാര-ബലത്തെ—നിഷ്ക്രിയമാക്കേണ്ടതിനെ—വേർതിരിച്ച്, നിർണായക പ്രഹാരങ്ങളാൽ തകർത്തു ചതയ്ക്കുന്നു.

Mantra 8

अहं सप्तहा नहुषो नहुष्टरः प्राश्रावयं शवसा तुर्वशं यदुम् । अहं न्यन्यं सहसा सहस्करं नव व्राधतो नवतिं च वक्षयम् ॥

ഞാൻ ഏഴരെയും സംഹരിക്കുന്നവൻ; നഹുഷനേക്കാൾ ശക്തൻ—നഹുഷനെയും അതിക്രമിക്കുന്നവൻ. എന്റെ ശൗര്യബലത്തോടെ ഞാൻ തുര്വശനെയും യദുവിനെയും മുന്നോട്ട് പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഞാൻ, പരാക്രമത്തോടെ, എതിരായി ബലം കാട്ടുന്ന മറ്റൊരു ശക്തിയെ അടിച്ചമർത്തി; ഉപദ്രവകരിൽ ഒമ്പതും തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതും ഞാൻ വീഴ്ത്തി.

Mantra 9

अहं सप्त स्रवतो धारयं वृषा द्रवित्न्वः पृथिव्यां सीरा अधि । अहमर्णांसि वि तिरामि सुक्रतुर्युधा विदं मनवे गातुमिष्टये ॥

ഞാൻ—വൃഷഭബലം—ഏഴ് പ്രവാഹങ്ങളെ അവരുടെ ധാരയിൽ നിലനിർത്തി; ദ്രവിത്ന്വഃ (സമൃദ്ധി കൊണ്ടുവരുന്നവർ)ക്കായി ഭൂമിയിൽ ഉഴവിന്റെ രേഖകൾ സ്ഥാപിച്ചു. ഞാൻ, ശുക്രതു (ശുഭസങ്കൽപവും ശരിയായ വിവേകവും ഉള്ളവൻ), അർണാംസി—അസ്തിത്വത്തിന്റെ പ്രളയധാരകൾ—കടന്നുപോകുന്നു; യുദ്ധത്തിലൂടെ മനുഷ്യന് ഇഷ്ടി (ഇച്ഛിത യജ്ഞ/സാധന)യുടെ സിദ്ധിക്കായി ഒരു പാത കണ്ടെത്തുന്നു.

Mantra 10

अहं तदासु धारयं यदासु न देवश्चन त्वष्टाधारयद्रुशत् । स्पार्हं गवामूधस्सु वक्षणास्वा मधोर्मधु श्वात्र्यं सोममाशिरम् ॥

ഞാൻ അവരിൽ അതിനെ നിലനിർത്തി—ഏതൊരു ദേവനും, ത്വഷ്ടൃ പോലും, നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്തത്: ദീപ്തവും ആഗ്രഹനീയവുമായ മധുരത. പശുക്കളുടെ അകിടുകളിലും സ്തനങ്ങളിലും—ആ പ്രകാശമുള്ള ഉറവകളിൽ—ഞാൻ മധുവിന്റെ മധു, സോമ-ആശിർ (സോമമിശ്രണം) നിറച്ചു; ആനന്ദത്തിന്റെ പോഷണം പിഴിഞ്ഞെടുക്കപ്പെടേണ്ടതിന്.

Mantra 11

एवा देवाँ इन्द्रो विव्ये नॄन्प्र च्यौत्नेन मघवा सत्यराधाः । विश्वेत्ता ते हरिवः शचीवोऽभि तुरासः स्वयशो गृणन्ति ॥

ഇങ്ങനെ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യശക്തികളെയും വ്യാപിച്ചു; തന്റെ പ്രേരക ഊർജ്ജത്താൽ ദാനവാൻ, സത്യസാധകൻ, സത്യത്തിൽ ഫലം നല്കുന്നവൻ ആകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹരിവഃ (ഹരിത അശ്വങ്ങളുടെ അധിപൻ), ശചീവഃ (ശചീ-ശക്തിയുള്ളവൻ), എല്ലാ തുരാസഃ (ബലവാന്മാർ) നിന്നെ—സ്വയംയശസ്വി, സ്വപ്രകാശ മഹിമാവാൻ—പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നു.