Sukta 107

Mantra 1

आविरभून्महि माघोनमेषां विश्वं जीवं तमसो निरमोचि । महि ज्योतिः पितृभिर्दत्तमागादुरुः पन्था दक्षिणाया अदर्शि ॥

ഈ ദാതാക്കൾക്കായി മഹത്തായ, പ്രത്യക്ഷമായ ശക്തി ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു; സർവ്വ ജീവനും തമസ്സിൽ നിന്ന് മോചിതമായി. പിതൃകൾ നൽകിയ മഹാ ജ്യോതി വന്നിരിക്കുന്നു; ദക്ഷിണാ (യുക്തമായ അർപ്പണം, യുക്തമായ ദാനം) യുടെ വിശാല പാത വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Mantra 2

उच्चा दिवि दक्षिणावन्तो अस्थुर्ये अश्वदाः सह ते सूर्येण । हिरण्यदा अमृतत्वं भजन्ते वासोदाः सोम प्र तिरन्त आयुः ॥

ഉയർന്ന ദ്യൗവിൽ ദക്ഷിണാവന്തർ നിലകൊള്ളുന്നു—അശ്വദാഃ (ബലത്തിന്റെ അശ്വം ദാനം ചെയ്യുന്നവർ); അവർ സൂര്യനോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഹിരണ്യദാഃ അമൃതത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു; വാസോദാഃ, ഹേ സോമ, ആയുസ്സിനെ മുന്നോട്ടു നീട്ടുന്നു.

Mantra 3

दैवी पूर्तिर्दक्षिणा देवयज्या न कवारिभ्यो नहि ते पृणन्ति । अथा नरः प्रयतदक्षिणासोऽवद्यभिया बहवः पृणन्ति ॥

ദൈവീ പൂർത്തി—ദക്ഷിണാ—ദേവയജ്ഞസ്വരൂപമാണ്; കഞ്ഞുസ്വഭാവമുള്ളവർ അവളെ നിറയ്ക്കുന്നില്ല, അവർക്കത് കഴിയുകയുമില്ല. എന്നാൽ യഥാവിധി ദാനത്തിന് തയ്യാറായ പുരുഷന്മാർ, അസത്യത്തിലേക്കു വീഴുമെന്ന ഭയത്തോടെ, അനേകർ ദക്ഷിണയെ പൂർണ്ണമാക്കുന്നു.

Mantra 4

शतधारं वायुमर्कं स्वर्विदं नृचक्षसस्ते अभि चक्षते हविः । ये पृणन्ति प्र च यच्छन्ति संगमे ते दक्षिणां दुहते सप्तमातरम् ॥

മാനുഷദൃഷ്ടിയാൽ അവർ ഹവിഷിനെ ദർശിക്കുന്നു—ശതധാരനായ വായുവിനെ, സ്വർവിദമായ അർക്കത്തെ, പ്രകാശലോകം കണ്ടെത്തുന്ന സൂര്യസ്തുതിയെ. യാർ പൃണന്തി (പൂർണ്ണമാക്കുന്നു) എന്നും സംഗമത്തിൽ പ്ര യച്ഛന്തി (മുന്നോട്ട് നൽകി വിടുന്നു) എന്നും, അവർ സപ്തമാതൃകയായ ദക്ഷിണയെ ദോഹിക്കുന്നു.

Mantra 5

दक्षिणावान्प्रथमो हूत एति दक्षिणावान्ग्रामणीरग्रमेति । तमेव मन्ये नृपतिं जनानां यः प्रथमो दक्षिणामाविवाय ॥

ദക്ഷിണാവാൻ ആദ്യം ഹൂതനായി വിളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു; ദക്ഷിണാവാൻ ഗ്രാമണീ അഗ്രത്തിൽ പ്രസ്ഥാനമെടുക്കുന്നു. ജനങ്ങളുടെ നൃപതിയായി അവനെയേ ഞാൻ കരുതുന്നു—ആദ്യമായി ദക്ഷിണയെ ചലനത്തിലാക്കി, അവളുടെ പ്രവർത്തിയെ സ്ഥാപിച്ചവനെ.

Mantra 6

तमेव ऋषिं तमु ब्रह्माणमाहुर्यज्ञन्यं सामगामुक्थशासम् । स शुक्रस्य तन्वो वेद तिस्रो यः प्रथमो दक्षिणया रराध ॥

അവനെയേ ഋഷി എന്നു വിളിക്കുന്നു; അവനെയേ ബ്രാഹ്മണൻ—യജ്ഞയോഗ്യൻ—എന്നു പറയുന്നു; സാമഗാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ഉക്ത-ശാസകൻ (പ്രേരിത സ്തുതിയുടെ അധിപൻ) എന്നും അവനെയേ പറയുന്നു. ശുക്ര (തേജസ്സുള്ള) ശക്തിയുടെ തനുവിന്റെ മൂന്നു രൂപങ്ങളെ അവൻ അറിയുന്നു—ദക്ഷിണയാൽ ആദ്യം പരിപൂർത്തി നേടിയവൻ അവൻ തന്നേ.

Mantra 7

दक्षिणाश्वं दक्षिणा गां ददाति दक्षिणा चन्द्रमुत यद्धिरण्यम् । दक्षिणान्नं वनुते यो न आत्मा दक्षिणां वर्म कृणुते विजानन् ॥

ദക്ഷിണാ ബലത്തിന്റെ അശ്വത്തെ നൽകുന്നു; ദക്ഷിണാ പ്രകാശത്തിന്റെ ഗാവിനെ നൽകുന്നു; ദക്ഷിണാ ദീപ്തമായ ചന്ദ്രനെയും, യത് ഹിരണ്യം—എന്തെല്ലാം സ്വർണം—അതിനെയും നൽകുന്നു. ദക്ഷിണാ സമൃദ്ധിയുടെ അന്നത്തെ നേടിത്തരുന്നു; അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരാൾ ദക്ഷിണയെ സത്തയുടെ ചുറ്റും രക്ഷാകവചമാക്കി തീർക്കുമ്പോൾ, അവളേ നമ്മുടെ ആത്മാവാകുന്നു.

Mantra 8

न भोजा मम्रुर्न न्यर्थमीयुर्न रिष्यन्ति न व्यथन्ते ह भोजाः । इदं यद्विश्वं भुवनं स्वश्चैतत्सर्वं दक्षिणैभ्यो ददाति ॥

ഭോജന്മാർ നശിക്കുകയില്ല; അവർ വ്യർത്ഥതയിലേക്കു പോകുകയില്ല; അവർക്കു ഹാനിയുമില്ല, അവർ കുലുങ്ങുകയുമില്ല—ഈ ഭോജന്മാർ. ഈ സർവ്വ ലോകം—ഭുവനവും—സ്വർഗ്ഗവും കൂടി—ഇതെല്ലാം ദക്ഷിണാ അവർക്കു നൽകുന്നു.

Mantra 9

भोजा जिग्युः सुरभिं योनिमग्रे भोजा जिग्युर्वध्वं या सुवासाः । भोजा जिग्युरन्तःपेयं सुराया भोजा जिग्युर्ये अहूताः प्रयन्ति ॥

ആദ്യത്തിൽ ഭോജന്മാർ സുഗന്ധമുള്ള യോനി—ഉദ്ഭവസ്ഥാനത്തെ—ജയിച്ചു; ഭോജന്മാർ സുവാസാ വധുവിനെയും (നന്നായി വസ്ത്രധാരിണിയായ വധു) ജയിച്ചു. ഭോജന്മാർ സുരായുടെ അന്തഃപേയം—അകത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന പാനം—ജയിച്ചു; ഭോജന്മാർ അഹൂതർ (വിളിക്കപ്പെടാത്തവരായിട്ടും) പുറപ്പെടുന്നവരെയും ജയിച്ചു.

Mantra 10

भोजायाश्वं सं मृजन्त्याशुं भोजायास्ते कन्या शुम्भमाना । भोजस्येदं पुष्करिणीव वेश्म परिष्कृतं देवमानेव चित्रम् ॥

ഭോജനുവേണ്ടി അവർ വേഗമുള്ള അശ്വത്തെ നന്നായി മിനുക്കി ഒരുക്കുന്നു; ഭോജനുവേണ്ടി കന്യക അലങ്കരിച്ച് ഇരിക്കുന്നു. ഭോജന്റെ ഈ ഗൃഹം പുഷ്കരിണിപോലെ (താമരക്കുളത്തെപ്പോലെ)—സുനിയമിതമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്, ദേവമാന (ദൈവാനന്ദം) പോലെ ദീപ്തം, നാനാവിധ വൈഭവങ്ങളാൽ ചിത്രിതം.

Mantra 11

भोजमश्वाः सुष्ठुवाहो वहन्ति सुवृद्रथो वर्तते दक्षिणायाः । भोजं देवासोऽवता भरेषु भोजः शत्रून्त्समनीकेषु जेता ॥

സുഷ്ഠുവാഹ (നന്നായി വലിക്കുന്ന) അശ്വങ്ങൾ ഭോജനെ ഭംഗിയായി വഹിക്കുന്നു; ദക്ഷിണയുടെ രഥം സുവൃത (നല്ല തിരിവോടെ) ഗതിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ ഭോജനെ യുദ്ധങ്ങളിൽ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നു; ഭോജൻ സമനീകേഷു (ഒരുമിച്ച മുഖാമുഖി ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ) ശത്രുക്കളുടെ ജേതാവാകുന്നു.