Sukta 127

Mantra 1

अग्निं होतारं मन्ये दास्वन्तं वसुं सूनुं सहसो जातवेदसं विप्रं न जातवेदसम् । य ऊर्ध्वया स्वध्वरो देवो देवाच्या कृपा । घृतस्य विभ्राष्टिमनु वष्टि शोचिषाजुह्वानस्य सर्पिषः ॥

അഗ്നിയെ ഞാൻ ഹോതാവായി കരുതുന്നു—ദാനശീലൻ, വസുരൂപൻ, സഹസിന്റെ പുത്രൻ, ജാതവേദസ്, വിപ്രൻ—അതെ, ജാതവേദസ്. സ്വധ്വരമായി തന്റെ തന്നെ ശരിയായ പഥത്തിൽ മേലോട്ടുയരുന്ന യജ്ഞമുള്ള ആ ദേവൻ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവിക കൃപാ (കൃപാ)യോടെ; ഘൃതത്തിന്റെ ദീപ്തമായ തിളക്കത്തെ അനുഗമിച്ച്, ശോചിഷാ—ജ്വാലയാൽ—ആഹുതി അർപ്പിക്കുന്നവന്റെ സർപിസ് (നെയ്യ്) അവൻ വരിക്കുന്നു.

Mantra 2

यजिष्ठं त्वा यजमाना हुवेम ज्येष्ठमङ्गिरसां विप्र मन्मभिर्विप्रेभिः शुक्र मन्मभिः । परिज्मानमिव द्यां होतारं चर्षणीनाम् । शोचिष्केशं वृषणं यमिमा विशः प्रावन्तु जूतये विशः ॥

യജിഷ്ഠനേ, യജമാനന്മാരായ ഞങ്ങൾ നിന്നെ വിളിക്കുന്നു—അംഗിരസന്മാരിൽ ജ്യേഷ്ഠനേ, ഓ വിപ്ര—മന്മ-പ്രേരിത സ്തുതികളാൽ, ദീപ്തമായ മന്മ-പ്രേരിത സ്തുതികളാൽ. പരിജ്മാനനെപ്പോലെ ആകാശത്തെ വൃത്തമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ, നീ ജനങ്ങളുടെ ഹോതാവാണ്; ശോചിഷ്കേശ, വൃഷണ—ബലവാൻ: ഈ വിശഃ (സമുദായങ്ങൾ) അവനെ ജൂതയേ—വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട്—പോഷിക്കട്ടെ.

Mantra 3

स हि पुरू चिदोजसा विरुक्मता दीद्यानो भवति द्रुहंतरः परशुर्न द्रुहंतरः । वीळु चिद्यस्य समृतौ श्रुवद्वनेव यत्स्थिरम् । निःषहमाणो यमते नायते धन्वासहा नायते ॥

സ ഹി പുരൂ ചിദ് ഓജസാ, വിരുക്മതാ ദീദ്യാനഃ, ദ്രുഹന്തരഃ—പരശുവിനെപ്പോലെ—അതിഭയങ്കര പ്രഹാരകനാകുന്നു. വനവൃക്ഷംപോലെ സ്ഥിരമായതും അവന്റെ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ വഴങ്ങുന്നു; നിഃസഹമാണനായി അമർത്തി മുന്നേറുന്നു, പിൻമാറുന്നില്ല—ധന്വാസഹാ, വിശാല വിസ്താരങ്ങളെ ജയിച്ച്, പിൻമാറുന്നില്ല.

Mantra 4

दृळ्हा चिदस्मा अनु दुर्यथा विदे तेजिष्ठाभिररणिभिर्दाष्ट्यवसेऽग्नये दाष्ट्यवसे । प्र यः पुरूणि गाहते तक्षद्वनेव शोचिषा । स्थिरा चिदन्ना नि रिणात्योजसा नि स्थिराणि चिदोजसा ॥

ദൃഢാ ചിദ് അസ്മാ അനുദുര്യഥാ വിദേ; തേജിഷ്ഠാഭിർ അരണിഭിഃ അവസേ അഗ്നയേ ദാഷ്ടി—അവസേ ദാഷ്ടി. പ്ര യഃ പുരൂണി ഗാഹതേ, തക്ഷദ് വനേവ ശോചിഷാ; ഓജസാ സ്ഥിരാ ചിദ് അന്നാ നി രിണാതി, ഓജസാ സ്ഥിരാണി ചിദ് നി രിണാതി.

Mantra 5

तमस्य पृक्षमुपरासु धीमहि नक्तं यः सुदर्शतरो दिवातरादप्रायुषे दिवातरात् । आदस्यायुर्ग्रभणवद्वीळु शर्म न सूनवे । भक्तमभक्तमवो व्यन्तो अजरा अग्नयो व्यन्तो अजराः ॥

തമസ്യ പൃക്ഷം ഉപരാസു ധീമഹി—യഃ നക്തം സുദർശനതരോ ദിവാതരാത്, അപ്രായുഷേ ദിവാതരാത്. ആദ് അസ്യ ആയുഃ ഗ്രഭണവദ് വീളു ശർമ ന സൂനവേ; ഭക്തം അഭക്തം അവോ വ്യന്തോ അജരാ അഗ്നയോ—വ്യന്തോ അജരാഃ.

Mantra 6

स हि शर्धो न मारुतं तुविष्वणिरप्नस्वतीषूर्वरास्विष्टनिरार्तनास्विष्टनिः । आदद्धव्यान्याददिर्यज्ञस्य केतुरर्हणा । अध स्मास्य हर्षतो हृषीवतो विश्वे जुषन्त पन्थां नरः शुभे न पन्थाम् ॥

അവൻ തീർച്ചയായും മരുৎ-ഗണത്തെപ്പോലെ—ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നവൻ; കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ഫലവത്തായ നിലങ്ങളിലവൻ ഇഷ്ടനിഃ (ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന നേതാവ്), ഇടുക്കുകളിലും (സങ്കടങ്ങളിലും) അവൻ ഇഷ്ടനിഃ. അവൻ ഹവ്യങ്ങളെ ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അവൻ ഗ്രാഹകൻ—യജ്ഞത്തിന്റെ കേതു (ധ്വജ-ചിഹ്നം), അർഹണാ (വന്ദനീയൻ). പിന്നെ അവൻ ഹർഷത്തോടെ ഉല്ലസിച്ച് ഹൃഷീവാൻ (ഹർഷബലത്തോടെ നിറഞ്ഞവൻ) ആകുമ്പോൾ, എല്ലാ നരന്മാരും ശുഭത്തിനായുള്ള പഥത്തെ—ശുഭ പഥത്തെയേ—ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

Mantra 7

द्विता यदीं कीस्तासो अभिद्यवो नमस्यन्त उपवोचन्त भृगवो मथ्नन्तो दाशा भृगवः । अग्निरीशे वसूनां शुचिर्यो धर्णिरेषाम् । प्रियाँ अपिधीँर्वनिषीष्ट मेधिर आ वनिषीष्ट मेधिरः ॥

വീണ്ടും വീണ്ടും, ഉയർന്ന ദൃഷ്ടിയുള്ള സ്തോതാക്കൾ നമസ്കരിച്ച് വാക്ക് ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഭൃഗുക്കൾ മഥനം ചെയ്‌തുകൊണ്ട് ദാനരൂപമായ അർപ്പണം സമർപ്പിക്കുന്നു. അഗ്നി വസുക്കളുടെ (സമ്പത്തിന്റെ) അധിപൻ; ശുചിയായ അവൻ അവയുടെ ധാരകനും അടിസ്ഥാനവും. മേധിരൻ (ജ്ഞാനി) ഞങ്ങൾക്ക് പ്രിയമായ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിധികളെ ജയിക്കട്ടെ; മേധിരൻ ഞങ്ങൾക്ക് അവയെ നേടിക്കൊടുക്കട്ടെ.

Mantra 8

विश्वासां त्वा विशां पतिं हवामहे सर्वासां समानं दम्पतिं भुजे सत्यगिर्वाहसं भुजे । अतिथिं मानुषाणां पितुर्न यस्यासया । अमी च विश्वे अमृतास आ वयो हव्या देवेष्वा वयः ॥

എല്ലാ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും പതി എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ആവാഹനം ചെയ്യുന്നു—എല്ലാവർക്കും പൊതുവായ ദമ്പതി (ഗൃഹാധിപൻ) ആയി—നിന്റെ പോഷക സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാൻ, സത്യഗിർവാഹസ (സത്യവാണിയുടെ വാഹകൻ) എന്ന നിനയെ അനുഭവിക്കാൻ. നീ മനുഷ്യരുടെ അതിഥി—പിതാവിനെപ്പോലെ, തന്റെ സമീപത്വത്താലും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിപ്പിനാലും. ആ എല്ലാ അമൃത ദേവന്മാരും ഹവ്യങ്ങളെ ദേവന്മാരിലേക്കു കൊണ്ടുപോകട്ടെ; അവർ ഹവ്യങ്ങളെ ദേവന്മാരിലേക്കു എത്തിക്കട്ടെ.

Mantra 9

त्वमग्ने सहसा सहन्तमः शुष्मिन्तमो जायसे देवतातये रयिर्न देवतातये । शुष्मिन्तमो हि ते मदो द्युम्निन्तम उत क्रतुः । अध स्मा ते परि चरन्त्यजर श्रुष्टीवानो नाजर ॥

ഹേ അഗ്നേ, സഹസാൽ നീ ഏറ്റവും ജയിക്കുന്നവൻ; ദേവത്വപ്രാപ്തിക്കായി നീ ഏറ്റവും ശൂഷ്മവാനായി ജനിക്കുന്നു—ആ ദേവത്വത്തിനായി റയി (സമൃദ്ധി) യെപ്പോലെ. കാരണം നിന്റെ മദ (ഉല്ലാസം) ഏറ്റവും ശൂഷ്മവാനാണ്, നിന്റെ ദ്യുമ്ന (പ്രകാശ-യശസ്) ഏറ്റവും ദീപ്തമാണ്, നിന്റെ ക്രതു (സങ്കൽപ/കർമശക്തി) ഏറ്റവും ഫലപ്രദമാണ്. അതിനാൽ, ഹേ അജര (അവൃദ്ധ), നിന്റെ ചുറ്റും ശ്രുഷ്ടിവാൻ (ആജ്ഞാപാലകർ) അജരനെപ്പോലെ പരിക്രമിക്കുന്നു.

Mantra 10

प्र वो महे सहसा सहस्वत उषर्बुधे पशुषे नाग्नये स्तोमो बभूत्वग्नये । प्रति यदीं हविष्मान्विश्वासु क्षासु जोगुवे । अग्रे रेभो न जरत ऋषूणां जूर्णिर्होत ऋषूणाम् ॥

നിങ്ങൾക്കായി—മഹാൻ, സഹസാൽ സഹസ്വന്തൻ, ഉഷർബുധ (ഉഷസ്സിനെ ഉണർത്തുന്നവൻ), പശുഷേ (പശുവൃദ്ധി നൽകുന്നവൻ) അഗ്നിക്കായി—സ്തോമം (സ്തുതി) ഉദിക്കട്ടെ, അഗ്നിക്കായി. ഹവിഷ്മാൻ (ഹവിസ് അർപ്പിക്കുന്നവൻ) എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും അവനെ വിളിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പ്രതികരിക്കുന്നു. അഗ്രത്തിൽ, രേഭ (ഗായകൻ) പോലെ, അവൻ ജരാത (വൃദ്ധ) ആകുന്നില്ല—ഋഷികളുടെ ജൂർണി (വേഗവാൻ) ഹോതൃ, ഋഷികളുടെ ജൂർണി ഹോതൃ.

Mantra 11

स नो नेदिष्ठं ददृशान आ भराग्ने देवेभिः सचनाः सुचेतुना महो रायः सुचेतुना । महि शविष्ठ नस्कृधि संचक्षे भुजे अस्यै । महि स्तोतृभ्यो मघवन्त्सुवीर्यं मथीरुग्रो न शवसा ॥

ഹേ അഗ്നേ, നീ ദൃശ്യനായവനായി, ഞങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്ത ദർശനം കൊണ്ടുവരിക; സുചേതുനാ (പ്രകാശമുള്ള ബുദ്ധിയാൽ) ദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് വരിക, സുചേതുനാ മഹാ റായ് (സമൃദ്ധി) കൊണ്ടുവരിക. ഹേ അതിശയ ബലവാനേ, ഈ കൃത്യത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ സംചക്ഷേ (സഹ-ദർശനം)ക്കും ഭുജേ (ഭോഗ/ഉപയോഗം)ക്കും വേണ്ടി അതിനെ മഹത്താക്കുക. ഹേ മഘവൻ, സ്തോതൃകൾക്ക് മഹാ സുവീര്യ (വീര്യ-ശക്തി) നൽകുക—ഉഗ്രനെപ്പോലെ, ബലത്തോടെ മഥിക്കുന്നവൻ.