Shloka 2
लक्ष्मण-प्राणरक्षा:
Lakshmana’s Revival by the Herb-Mountain
शक्त्याविनिहतंदृष्टवारावणेनबलीयसा ।लक्ष्मणंसमरेशूरंरूधिरौघपरिप्लुतम् ।।6.102.1।।स दत्त्वातुमुलंयुद्धंरावणस्यदुरात्मनः ।विसृजन्नेवबाणौघान् सुषेणमिदमब्रवीत् ।।6.102.2।।
śaktyā vinihataṃ dṛṣṭvā rāvaṇena balīyasā |
lakṣmaṇaṃ samare śūraṃ rudhiraughapariplutam ||
sa dattvā tumulaṃ yuddhaṃ rāvaṇasya durātmanaḥ |
visṛjann eva bāṇaughān suṣeṇam idam abravīt ||
ശക്തിമാനായ രാവണന്റെ ശക്തിയാൽ യുദ്ധത്തിൽ വീരനായ ലക്ഷ്മണൻ കുത്തേറ്റ് രക്തപ്രവാഹത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടതായി കണ്ടപ്പോൾ, ദുഷ്ടാത്മാവായ രാവണനോട് ഘോരയുദ്ധം തുടരുകയും അമ്പുകളുടെ പ്രളയം വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്ത ശ്രീരാമൻ സുഷേണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
Seeing Lakshmana struck by exceedingly mighty, evil minded Ravana's javelin and soaked in blood Rama giving intense fight by discharging arrows also spoke as follows to Sushena.
FAQs
Dharma as steadfast duty under grief: even when struck by personal loss, Rāma maintains righteous resolve and seeks proper aid (Suṣeṇa) rather than collapsing.
Lakṣmaṇa falls wounded by Rāvaṇa’s weapon; Rāma continues fighting while urgently turning to Suṣeṇa for help.
Rāma’s self-control and responsibility—balancing battlefield duty with immediate care for his brother.