Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे व्यासजैमिनिसंवादे प्रथमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപാദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ വ്യാസ-ജൈമിനി സംവാദത്തിലെ ആദ്യ അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ पुण्यात्मनां वरो भवान् । सर्वेषां च जनानां च शुभवाञ्छो निरंतरम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു— സാധു, സാധു, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! നിങ്ങൾ പുണ്യാത്മാക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ. എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും നിരന്തരം മംഗളം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ നിങ്ങൾ.

Verse 3

एतद्व्यासः पुरा विप्रः सर्वज्ञः सर्वपूजितः । पृष्टो जैमिनिना तं स यदाह शृणु वैष्णव

പൂർവകാലത്ത് സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വപൂജിതനും ആയ വ്യാസമുനിയെ ജൈമിനി ചോദിച്ചു. ഹേ വൈഷ്ണവാ, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ മറുപടി കേൾക്കുക.

Verse 4

दंडवत्प्रणिपत्यासौ व्यासं सर्वार्थपारगम् । गुरुं सत्यवतीसूनुं पप्रच्छ मुनिपुंगवः

ആ മുനിപുംഗവൻ ദണ്ഡവത് പ്രണാമം ചെയ്ത്, സർവ്വാർത്ഥപാരഗനായ ഗുരുവും സത്യവതീപുത്രനുമായ വ്യാസനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

Verse 5

जैमिनिरुवाच । कलौ नृणां भवेत्केन मोक्षो वै कथयस्व मे । अल्पेनापि च पुण्येन मर्त्याश्चाल्पायुषो यतः

ജൈമിനി പറഞ്ഞു— കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു ഏതു മാർഗ്ഗത്താൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും? എനിക്ക് പറയുക. മർത്ത്യർ അൽപായുസ്സുള്ളവർ ആകയാൽ, അല്പ പുണ്യത്താലും മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും?

Verse 6

व्यास उवाच । साधुसंगाद्भवेद्विप्र शास्त्राणां श्रवणं प्रभो । हरिभक्तिर्भवेत्तस्मात्ततो ज्ञानं ततो गतिः

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു— ഹേ വിപ്രാ, ഹേ പ്രഭോ! സാധുസംഗം മൂലം ശാസ്ത്രശ്രവണം ഉണ്ടാകുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഹരിഭക്തി ജനിക്കുന്നു; ഭക്തിയിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് പരമഗതി (മോക്ഷം) ലഭിക്കുന്നു.

Verse 7

न रोचते कथा भूमौ पापिष्ठाय जनाय वै । वैष्णवी स तु विज्ञेयः पापिष्ठप्रवरो द्विजः

ഭൂമിയിൽ അതിപാപികളോടായി കഥ പറയുമ്പോൾ അതിൽ രുചിയില്ലാത്തവൻ—ആ ദ്വിജൻ വൈഷ്ണവനെന്ന് അറിയണം; പാപവിമുഖരിൽ അവൻ ശ്രേഷ്ഠൻ.

Verse 8

श्रीकृष्णस्य कथां श्रुत्वाऽऽनंदी भवति वैष्णवः । असत्यां तां तु यो ब्रूयाज्ज्ञेयः स पापिनां गुरुः

ശ്രീകൃഷ്ണകഥ കേട്ടാൽ വൈഷ്ണവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ കഥ അസത്യമായി പറയുന്നവൻ പാപികളുടെ ഗുരുവെന്ന് അറിയണം.

Verse 9

यस्मिन्यस्मिन्स्थले विप्र कृष्णस्य वर्तते कथा । तस्मात्तस्माज्जगन्नाथो याति त्यक्त्वा न कर्हिचित्

ഹേ വിപ്രാ! ഏത് ഏത് സ്ഥലത്ത് കൃഷ്ണകഥ നടക്കുന്നു, ആ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ജഗന്നാഥൻ വരുന്നു; അവൻ ഒരിക്കലും ആ സ്ഥലം ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല.

Verse 10

कृष्णस्य यः कथारंभे कुर्याद्विघ्नं नराधमः । नरकान्निष्कृतिर्नास्ति मन्वंतरशतावधि

കൃഷ്ണകഥയുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്ന നരാധമന് നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഇല്ല—നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ വരെയും ഇല്ല.

Verse 11

ये पुराणकथां श्रुत्वा निंदंत्युपहसंति वै । तेषां करस्था नरका बहुक्लेशकराः सदा

പുരാണകഥ കേട്ടിട്ട് അതിനെ നിന്ദിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് നരകങ്ങൾ കൈപ്പത്തിയിൽ തന്നെയെന്നപോലെ—എപ്പോഴും അനവധി ക്ലേശം നൽകുന്നവ.

Verse 12

जन्मांतरार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । श्रीकृष्णचरितं यो वै श्रोतुमिच्छां करोत्यपि

പൂർവ്വജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നേ നശിക്കുന്നു; ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം കേൾക്കാൻ ഇച്ഛ മാത്രം ചെയ്യുന്നവനിലും.

Verse 13

भक्त्या यो वै नरः कुर्यात्श्रीकृष्णचरितं तथा । न जाने श्रवणे तस्य का गतिर्वा भविष्यति

ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം രചിക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ, അത് കേൾക്കുന്നവന് ഏതു മഹാഗതി ലഭിക്കുമെന്നു ഞാൻ പറയാൻ കഴിയില്ല.

Verse 14

ब्रह्महत्यादिकं पापं अकालमरणं तथा । सुरापानं तथास्तेयं सर्वं नश्यति पापिनः

ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങൾ, അകാലമരണം, സുരാപാനം, മോഷണം—ഇവയെല്ലാം പാപിയുടേതായി നശിക്കുന്നു.

Verse 15

पापं कृत्वा तु यो मर्त्यः पश्चात्पापं निवर्तयेत् । तस्य पापं व्रजेन्नाशमग्निना तूलराशिवत्

പാപം ചെയ്തു പിന്നെ ആ പാപത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുന്ന മർത്ത്യന്റെ പാപം, അഗ്നിയിൽ പരുത്തിക്കൂമ്പാരം പോലെ നശിക്കുന്നു.

Verse 16

श्रीकृष्णचरितं विप्र तिष्ठेद्वै पुस्तकं गृहे । तस्य गृहसमीपं हि नायांति यमकिंकराः

ഹേ വിപ്രാ! ആരുടെ വീട്ടിൽ ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം അടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥം നിലനിൽക്കുമോ, ആ വീട്ടിനടുത്തേക്ക് യമദൂതന്മാർ പോലും വരുകയില്ല.

Verse 17

जैमिनिरुवाच । वदंति वैष्णवान्कांश्च वांच्छा ब्रूहि गुरो मम । इदानीं तान्समाज्ञातुं तेषां माहात्म्यमुत्तमम्

ജൈമിനി പറഞ്ഞു—ഗുരുദേവാ, വൈഷ്ണവർ ഏതു ഏതു ആഗ്രഹങ്ങളെയാണ് (ലക്ഷ്യങ്ങളെയാണ്) പറയുന്നത്? ഇപ്പോൾ അവയെ വ്യക്തമായി അറിയാനും അവരുടെ പരമ മഹാത്മ്യം ഗ്രഹിക്കാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 18

व्यास उवाच । यो नरो मस्तके भक्त्या वैष्णवांघ्रिजलं द्विज । करोति सेचनं पापी तीर्थस्नानेन तस्य किम्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജാ, ഭക്തിയോടെ വൈഷ്ണവന്റെ പാദപ്രക്ഷാളനജലം തലയിൽ ഒഴിക്കുന്ന പാപിക്ക് തീർത്ഥസ്നാനം എന്തിന്?

Verse 19

साधुसंगं तु यः कुर्य्यात्क्षणं वार्द्धक्षणं द्विज । तस्य नश्यंति पापानि ब्रह्महत्यामुखानि च

ഹേ ദ്വിജാ, ആരെങ്കിലും സത്സംഗം ഒരു ക്ഷണം—അഥവാ അർദ്ധക്ഷണമെങ്കിലും—നടത്തുകയാണെങ്കിൽ, ബ്രഹ്മഹത്യ മുതലായ പാപങ്ങൾ അവനിൽ നിന്ന് നശിക്കുന്നു.

Verse 20

यत्रयत्र कुले चैव एको भवति वैष्णवः । कुलं तस्य यदा पापैर्युक्तं तन्मोक्षगामि वै

ഏത് കുടുംബത്തിലായാലും ഒരാൾ വൈഷ്ണവൻ ജനിച്ചാൽ, ആ കുടുംബം പാപങ്ങളാൽ മലിനമായിരുന്നാലും, അവനാൽ അത് മോക്ഷഗാമിയാകുന്നു.

Verse 21

हिंसादंभकामक्रोधैर्वर्जिताश्चैव ये नराः । लोभमोहपरित्यक्ता ज्ञेयास्ते वैष्णवा द्विज

ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഹിംസ, ദംഭം, കാമം, ക്രോധം എന്നിവയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുകയും, ലോഭവും മോഹവും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തവരെയാണ് വൈഷ്ണവർ എന്ന് അറിയുക.

Verse 22

पितृभक्ता दयायुक्ताः सर्वप्राणिहिते रताः । अमत्सरा वैष्णवा ये विज्ञेयाः सत्यभाषिणः

പിതൃഭക്തരും കരുണാസമ്പന്നരും സർവ്വപ്രാണികളുടെ ഹിതത്തിൽ നിരതരുമായ, അസൂയരഹിതരും സത്യഭാഷികളുമായവർ—അവരെയാണ് യഥാർത്ഥ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയേണ്ടത്।

Verse 23

विप्रभक्तिरता ये च परस्त्रीषु नपुंसकाः । एकादशीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ബ്രാഹ്മണസേവയിൽ നിരതരും, പരസ്ത്രീവിഷയത്തിൽ പൂർണ്ണസംയമികളുമായ (നപുംസകരെന്നപോലെ), ഏകാദശി വ്രതത്തിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവരും—അവരെ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം।

Verse 24

गायंति हरिनामानि तुलसीमाल्यधारकाः । हर्यंघ्रिसलिलैः सिक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ഹരിനാമങ്ങൾ പാടുകയും തുളസിമാല ധരിക്കുകയും, ഹരിയുടെ പാദപ്രക്ഷാലനജലത്തിൽ സിക്തരായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ—അവരെ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം।

Verse 25

श्रोत्रयोर्मस्तके येषां तुलस्याः पर्णमुत्तमम् । कर्हिचिद्दृश्यते विप्र विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ഹേ വിപ്രാ! ആരുടെ ചെവികളിലോ ശിരസ്സിലോ ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് തുളസിയുടെ ഉത്തമ ഇല ദൃശ്യമാകുന്നുവോ—അവരെ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം।

Verse 26

पाखंडसंगरहिता विप्रद्वेषविवर्जिताः । सिंचेयुस्तुलसीं ये च ज्ञातव्या वैष्णवा नराः

പാഖണ്ഡികളുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തരും, ബ്രാഹ്മണദ്വേഷം വിട്ടവരും, തുളസിക്ക് ജലം ഒഴിക്കുന്നവരുമായ നരന്മാർ—അവരെ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം।

Verse 27

पूजयंति हरिं ये च तुलस्या चार्चयंति ये । कन्यादानरता ये च ये वै ह्यतिथिपूजकाः

ഹരിയെ പൂജിക്കുന്നവർ, പവിത്ര തുളസിയെ അർച്ചിക്കുന്നവർ, കന്യാദാനത്തിൽ നിരതരായവർ, അതിഥികളെ ആദരിക്കുന്നവർ—അവർ തീർച്ചയായും ധർമ്മപരായണർ.

Verse 28

शृण्वंति विष्णुचरितं विज्ञेया वैष्णवा नराः । यस्य गृहे सुप्रतिष्ठेत्शालग्रामशिलापि च

വിഷ്ണുചരിതം ശ്രവിക്കുന്നവർ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയപ്പെടണം; കൂടാതെ ആരുടെ ഗൃഹത്തിൽ ശാലഗ്രാമശില വിധിപൂർവ്വം പ്രതിഷ്ഠിതമാണോ അവനും വൈഷ്ണവൻ.

Verse 29

मार्जयंति हरेः स्थानं पितृयज्ञप्रवर्तकाः । जने दीने दयायुक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ഹരിയുടെ സ്ഥാനത്തെ ശുചിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നവർ, പിതൃയജ്ഞം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ, ദീനജനങ്ങളോടു കരുണയുള്ളവർ—അവർ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം.

Verse 30

परस्वं ब्राह्मणद्रव्यं पश्यंति विषवच्च ये । हरिनैवेद्यं येऽश्नन्ति विज्ञेया वैष्णवा जनाः

പരധനം—പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണദ്രവ്യം—വിഷംപോലെ കാണുന്നവർ, ഹരിക്കർപ്പിച്ച നൈവേദ്യം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ എന്നവർ—അവർ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയപ്പെടണം.

Verse 31

वेदशास्त्रानुरक्ता ये तुलसीवनपालकाः । राधाष्टमीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

വേദശാസ്ത്രങ്ങളിൽ അനുരക്തരായവർ, തുളസിവനം സംരക്ഷിക്കുന്നവർ, രാധാഷ്ടമി വ്രതത്തിൽ സ്ഥിരനിഷ്ഠയുള്ളവർ—അവർ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയണം.

Verse 32

श्रीकृष्णपुरतो ये च दीपं यच्छंति श्रद्धया । परनिंदां न कुर्वंति विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ സന്നിധിയിൽ ദീപം അർപ്പിക്കുകയും പരനിന്ദ ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ—അവരാണ് യഥാർത്ഥ വൈഷ്ണവർ എന്നു അറിയുക।

Verse 33

सूत उवाच । पृष्टो जैमिनिना व्यास इत्युक्तः स यथाक्रमम् । मयेदं कथ्यते ब्रह्मन्यत्प्रसंगाद्गुरोः श्रुतम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ജൈമിനി ചോദിച്ചപ്പോൾ വ്യാസൻ യഥാക്രമം മറുപടി പറഞ്ഞു. ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുവിന്റെ പ്രസംഗത്തിൽ ഞാൻ കേട്ടതുതന്നെ ഇപ്പോൾ പറയുന്നു।

Verse 34

अध्यायं श्रद्धया युक्तं ये शृण्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः परं पदम्

ശ്രദ്ധയോടെ ഈ അധ്യായം ശ്രവിക്കുന്ന നരോത്തമർ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തരായി വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു।