Adhyaya 74

Verse 1

सुकर्मोवाच । दूतास्तु ग्रामेषु वदंति सर्वे द्वीपेषु देशेष्वथ पत्तनेषु । लोकाः शृणुध्वं नृपतेस्तदाज्ञां सर्वप्रभावैर्हरिमर्चयंतु

സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു—ദൂതന്മാർ ഗ്രാമങ്ങളിലും ദ്വീപുകളിലും എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കട്ടെ—“ജനങ്ങളേ, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേൾക്കുവിൻ; നിങ്ങളുടെ സർവ്വശക്തിയും വിഭവങ്ങളുംകൊണ്ട് ഹരിയെ ആരാധിക്കുവിൻ।”

Verse 2

दानैश्च यज्ञैर्बहुभिस्तपोभिर्धर्माभिलाषैर्यजनैर्मनोभिः । ध्यायंतु लोका मधुसूदनं तु आदेशमेवं नृपतेस्तु तस्य

ദാനങ്ങളാൽ, അനേകം യജ്ഞങ്ങളാൽ, തപസ്സാൽ, ധർമ്മാഭിലാഷയാൽ, പൂജാകർമങ്ങളാൽ, ഭക്തമനസ്സാൽ ജനങ്ങൾ മധുസൂദനനെ ധ്യാനിക്കട്ടെ—ഇതായിരുന്നു ആ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ।

Verse 3

एवं सुघुष्टं सकलं तु पुण्यमाकर्ण्य तं भूमितलेषु लोकैः । तदाप्रभृत्येव यजंति विष्णुं ध्यायंति गायंति जपंति मर्त्याः

ഭൂമിതലത്തിലെ ജനങ്ങൾ ഈ സമഗ്ര പുണ്യകഥ സുസ്പഷ്ടമായി ഘോഷിക്കപ്പെട്ടതു കേട്ടതോടെ, അന്നുമുതൽ മർത്ത്യർ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു—ധ്യാനിക്കുന്നു, കീർത്തനം പാടുന്നു, നാമജപം ചെയ്യുന്നു।

Verse 4

वेदप्रणीतैश्च सुसूक्तमंत्रैः स्तोत्रैः सुपुण्यैरमृतोपमानैः । श्रीकेशवं तद्गतमानसास्ते व्रतोपवासैर्नियमैश्च दानैः

വേദപ്രണീത സുസൂക്തമന്ത്രങ്ങളാലും, അതിപുണ്യമായ അമൃതസമാന സ്തോത്രങ്ങളാലും—മനം ശ്രീകേശവനിൽ ലീനമായവർ—വ്രതം, ഉപവാസം, നിയമങ്ങൾ, ദാനം എന്നിവയാൽ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു।

Verse 5

विहाय दोषान्निजकायचित्तवागुद्भवान्प्रेमरताः समस्ताः । लक्ष्मीनिवासं जगतां निवासं श्रीवासुदेवं परिपूजयंति

സ്വദേഹം, മനസ്, വാക്ക് എന്നിവയിൽ നിന്നുയരുന്ന എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, പ്രേമഭക്തിയിൽ രമിക്കുന്ന എല്ലാവരും ലക്ഷ്മീനിവാസനും സർവ്വലോകാശ്രയനും ആയ ശ്രീ വാസുദേവനെ ഭക്തിയോടെ പരിപൂജിക്കുന്നു।

Verse 6

इत्याज्ञातस्य भूपस्य वर्तते क्षितिमंडले । वैष्णवेनापि भावेन जनाः सर्वे जयंति ते

ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട രാജാവിന്റെ ഭരണത്തിൽ സർവ്വ ഭൂമണ്ഡലത്തിലും ധർമ്മാനുസൃതമായ ക്രമം നിലനിൽക്കും; വൈഷ്ണവഭാവം മൂലം ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും ജയസമ്പന്നരായി സമൃദ്ധിയോടെ ജീവിക്കും।

Verse 7

नामभिः कर्मभिर्विष्णुं यजंते ज्ञानकोविदाः । तद्ध्यानास्तद्व्यवसिता विष्णुपूजापरायणाः

സത്യജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ പവിത്ര നാമങ്ങളാലും വിധിപൂർവ്വ കർമങ്ങളാലും വിഷ്ണുവിനെ യജിക്കുന്നു; അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായി, അവനിൽ തന്നെ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, വിഷ്ണുപൂജയിൽ മാത്രം പരായണരായിരിക്കുന്നു।

Verse 8

यावद्भूमंडलं सर्वं यावत्तपति भास्करः । तावद्धि मानवा लोकाः सर्वे भागवता बभुः

സർവ്വ ഭൂമണ്ഡലം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, ഭാസ്കരനായ സൂര്യൻ തപിക്കുന്നത്രയും കാലം, മനുഷ്യലോകത്തിലെ എല്ലാവരും നിശ്ചയമായും ഭഗവാന്റെ ഭാഗവത ഭക്തരായി തുടരും।

Verse 9

विष्णोर्ध्यानप्रभावेण पूजास्तोत्रेण नामतः । आधिव्याधिविहीनास्ते संजाता मानवास्तदा

വിഷ്ണുധ്യാനത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താലും, അവന്റെ നാമത്തിൽ അർപ്പിച്ച പൂജയും സ്തോത്രവും മൂലവും, അവർ അന്ന് മാനസിക ക്ലേശവും ദേഹവ്യാധിയും ഇല്ലാത്തവരായി മാറി।

Verse 10

वीतशोकाश्च पुण्याश्च सर्वे चैव तपोधनाः । संजाता वैष्णवा विप्र प्रसादात्तस्य चक्रिणः

അവർ എല്ലാവരും ശോകരഹിതരും പുണ്യവാന്മാരും തപോധനരുമായി; ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവർ വൈഷ്ണവരായി.

Verse 11

आमयैश्च विहीनास्ते दोषैरोषैश्च वर्जिताः । सर्वैश्वर्यसमापन्नाः सर्वरोगविवर्जिताः

അവർ രോഗരഹിതരും ദോഷവും കോപവും ഇല്ലാത്തവരും; സർവ്വ ഐശ്വര്യസമ്പന്നരും എല്ലാ വ്യാധികളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി വിമുക്തരുമായിരുന്നു.

Verse 12

प्रसादात्तस्य देवस्य संजाता मानवास्तदा । अमराः निर्जराः सर्वे धनधान्यसमन्विताः

ആ ദേവന്റെ പ്രസാദത്താൽ അപ്പോൾ മനുഷ്യർ ജനിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും അമരരും അജരരുമായി ധനധാന്യസമൃദ്ധരായിരുന്നു.

Verse 13

मर्त्या विष्णुप्रसादेन पुत्रपौत्रैरलंकृताः । तेषामेव महाभाग गृहद्वारेषु नित्यदा

വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ മർത്ത്യർ പുത്രപൗത്രങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരാകുന്നു; ഹേ മഹാഭാഗാ, അവരുടെ ഗൃഹദ്വാരങ്ങളിൽ നിത്യവും മംഗളം നിലനിൽക്കും.

Verse 14

कल्पद्रुमाः सुपुण्यास्ते सर्वकामफलप्रदाः । सर्वकामदुघा गावः सचिंतामणयस्तथा

ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങൾ അത്യന്തം പുണ്യവാന്മാരായി സർവ്വകാമഫലം നൽകുന്നു; അതുപോലെ സർവ്വകാമദുഘയായ ഗാവുകളും ചിന്താമണി രത്നങ്ങളും കൂടെ.

Verse 15

संति तेषां गृहे पुण्याः सर्वकामप्रदायकाः । अमरा मानवा जाताः पुत्रपौत्रैरलंकृताः

അവരുടെ ഗൃഹങ്ങളിൽ പുണ്യമയമായ, സർവകാമപ്രദമായ മംഗളാശീർവാദങ്ങൾ വസിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവന്മാരും മനുഷ്യരായി ജന്മിച്ച്, ആ വീടുകൾ പുത്രപൗത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 16

सर्वदोषविहीनास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः । सर्वसौभाग्यसंपन्नाः पुण्यमंगलसंयुताः

വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദം കൊണ്ടുമാത്രം അവർ സർവദോഷവിമുക്തരാകുന്നു. അവർ സർവസൗഭാഗ്യസമ്പന്നരായി, പുണ്യവും മംഗളവും ചേർന്നവരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 17

सुपुण्या दानसंपन्ना ज्ञानध्यानपरायणाः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं नृणाम्

അവർ അത്യന്തം പുണ്യവാന്മാർ, ദാനസമ്പന്നർ, ജ്ഞാനധ്യാനപരായണർ. അവർക്കു ദുര്ഭിക്ഷമില്ല, വ്യാധിയില്ല; മനുഷ്യർക്കു അകാലമരണവും ഇല്ല.

Verse 18

तस्मिञ्शासति धर्मज्ञे ययातौ नृपतौ तदा । वैष्णवा मानवाः सर्वे विष्णुव्रतपरायणाः

അന്ന് ധർമ്മജ്ഞനായ രാജാവ് യയാതി ഭരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും വൈഷ്ണവരായി വിഷ്ണുവ്രതങ്ങളിൽ പരായണരായിരുന്നു.

Verse 19

तद्ध्यानास्तद्गताः सर्वे संजाता भावतत्पराः । तेषां गृहाणि दिव्यानि पुण्यानि द्विजसत्तम

അവനെ ധ്യാനിച്ച് എല്ലാവരും അവനിൽ തന്നെ ലീനരായി, ഭക്തിഭാവത്തിൽ പൂർണ്ണമായി തത്പരരായി. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവരുടെ ഗൃഹങ്ങൾ ദിവ്യവും പുണ്യവും ആയി.

Verse 20

पताकाभिः सुशुक्लाभिः शंखयुक्तानि तानि वै । गदांकितध्वजाभिश्च नित्यं चक्रांकितानि च

അവ അത്യന്തം ശുഭ്രമായ പതാകകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; അവയിൽ ശംഖചിഹ്നം ഉണ്ട്. അവരുടെ ധ്വജങ്ങൾ ഗദാചിഹ്നിതവും, അവ നിത്യം ചക്രചിഹ്നത്താലും അങ്കിതവുമാണ്.

Verse 21

पद्मांकितानि भासंते विमानप्रतिमानि च । गृहाणि भित्तिभागेषु चित्रितानि सुचित्रकैः

പദ്മചിഹ്നിത അലങ്കാരങ്ങൾ ദീപ്തമായി തിളങ്ങുന്നു; വിമാനംപോലുള്ള രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്. ഭിത്തികളുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉത്തമ ചിത്രകാരന്മാർ വരച്ച ഗൃഹചിത്രങ്ങൾ ചിത്രിതമായിരിക്കുന്നു.

Verse 22

सर्वत्र गृहद्वारेषु पुण्यस्थानेषु सत्तमाः । वनानि संति दिव्यानि शाद्वलानि शुभानि च

ഹേ സത്തമശ്രേഷ്ഠാ! എല്ലായിടത്തും ഗൃഹദ്വാരങ്ങളിലും പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളിലും ദിവ്യവനങ്ങൾ ഉണ്ട്—ശുഭകരമായവ, മനോഹരമായ പച്ചപ്പുല്ലുമൈതാനങ്ങളോടുകൂടിയവ.

Verse 23

तुलस्या च द्विजश्रेष्ठ तेषु केशवमंदिरैः । भासंते पुण्यदिव्यानि गृहाणि प्राणिनां सदा

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! എവിടെ തുളസി ഉണ്ടോ, അവിടെ കേശവമന്ദിരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ ഗൃഹങ്ങൾ സദാ ജീവികൾക്കു പുണ്യവും ദിവ്യവുമായ ധാമമായി തിളങ്ങുന്നു.

Verse 24

सर्वत्र वैष्णवो भावो मंगलो बहु दृश्यते । शंखशब्दाश्च भूलोके मिथः स्फोटरवैः सखे

എല്ലായിടത്തും വൈഷ്ണവഭാവം ദൃശ്യമാകുന്നു; മംഗളം പലവിധമായി പ്രകടമാകുന്നു. ഹേ സഖേ! ഈ ഭൂലോകത്തിൽ ശംഖധ്വനികൾ പരസ്പര സ്ഫോടരവങ്ങളോടു ചേർന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 25

श्रूयंते तत्र विप्रेंद्र दोषपापविनाशकाः । शंखस्वस्तिकपद्मानि गृहद्वारेषु भित्तिषु

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! അവിടെ ദോഷപാപനാശകരമായ മംഗലചിഹ്നങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു—ശംഖം, സ്വസ്തികം, പദ്മം—ഗൃഹദ്വാരങ്ങളിലും ഭിത്തികളിലും എഴുതിയിരിക്കുന്നു।

Verse 26

विष्णुभक्त्या च नारीभिर्लिखितानि द्विजोत्तम । गीतरागसुवर्णैश्च मूर्च्छना तानसुस्वरैः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! സ്ത്രീകൾ വിഷ്ണുഭക്തിയാൽ അവയെ രചിച്ചു/ലിഖിച്ചു; ഗീത-രാഗങ്ങളും മധുരസ്വരങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്—മൂർഛന, താന, സുസ്വരം എന്നിവയോടെ സമ്പൂർണ്ണമാക്കുന്നു।

Verse 27

गायंति केशवं लोका विष्णुध्यानपरायणाः

വിഷ്ണുധ്യാനത്തിൽ പരായണരായ ജനങ്ങൾ കേശവനെ പാടുന്നു।

Verse 28

हरिं मुरारिं प्रवदंति केशवं प्रीत्या जितं माधवमेव चान्ये । श्रीनारसिंहं कमलेक्षणं तं गोविंदमेकं कमलापतिं च

ചിലർ പ്രീതിയോടെ അവനെ ഹരി, മുരാരി, കേശവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ ഭക്തിയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നു ‘മാധവൻ’ എന്നും പറയുന്നു. ആ ഒരേയൊരു പ്രഭുവേ ശ്രീനരസിംഹൻ, കമലനേത്രൻ, ഏക ഗോവിന്ദൻ, കമലാ (ലക്ഷ്മി)പതി।

Verse 29

कृष्णं शरण्यं शरणं जपंति रामं च जप्यैः परिपूजयंति । दंडप्रणामैः प्रणमंति विष्णुं तद्ध्यानयुक्ताः परवैष्णवास्ते

ആ പരമ വൈഷ്ണവർ അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായി, ശരണ്യനായ കൃഷ്ണനെ ശരണമായി നിരന്തരം ജപിക്കുന്നു; പവിത്ര ജപങ്ങളാൽ രാമനെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കുന്നു; ദണ്ഡവത് പ്രണാമങ്ങളാൽ വിഷ്ണുവിനെ നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 74

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे चतुःसप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ മാതാ–പിതൃതീർത്ഥവർണ്ണനയും യയാതിചരിത്രവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന എഴുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।