Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

സുകലൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ സർവ്വാംഗസുന്ദരി സുദേവാ ആ ശൂകരിയോട് പറഞ്ഞു—“നീ പശുയോനിയിൽ പ്രവേശിച്ചവളല്ലോ; എങ്ങനെ ശുദ്ധ സംസ്കൃതം സംസാരിക്കുന്നു?”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

എനിക്ക് പറയുക—ഇത്തരത്തിലുള്ള മഹാജ്ഞാനം നിനക്കു എവിടെ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്? കൂടാതെ, ഹേ ശുഭേ, നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജീവിതചരിതം നീ എങ്ങനെ അറിയുന്നു?

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

ശൂകരി പറഞ്ഞു—ഹേ വരവർണിനി, പശുഭാവത്തിന്റെ മോഹത്തിൽ ഞാൻ മുഷ്ടി മുറുക്കി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു; ഖഡ്ഗവും ബാണവും കൊണ്ടുള്ള പ്രഹരത്തിൽ വീണു യുദ്ധഭൂമിയിൽ പതിച്ചു.

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

ഹേ വരാനനേ, മൂർച്ചയിൽ നനഞ്ഞ് ഞാൻ ജ്ഞാനഹീനയായി കിടന്നിരുന്നു; എന്നാൽ ഹേ സുന്ദരി, നിന്റെ പുണ്യഹസ്തം കൊണ്ട് തളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ബോധം പ്രാപിച്ചു.

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശീതള പുണ്യജലം എന്റെ ദേഹത്തിൽ തളിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മോഹം നശിച്ചു—അത് എന്നെ വിട്ടുപോയതുപോലെ ആയി.

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

എങ്ങനെ പ്രകാശകിരണങ്ങളാൽ അന്ധകാരം നശിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഹേ ശുഭേ, നിന്റെ അഭിഷേകത്താൽ എന്റെ പാപം അകന്നു പോയി।

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

ഹേ ചാര്വംഗി, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എനിക്ക് പുരാതന ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു. ഹേ ശുഭേ, ഞാൻ പുണ്യഗതിയിലേക്കു പോകുമെന്നു ഇപ്പോൾ അറിഞ്ഞു।

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

കേൾക്കുക—ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുൻജീവിതവൃത്താന്തം പറയാം. ഹേ ഭദ്രേ, പാപബുദ്ധിയോടെ ഞാൻ അനവധി ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തു।

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

കലിംഗമെന്ന മഹാദേശത്തിൽ ശ്രീപുരം എന്നൊരു പട്ടണം ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് സർവ്വസിദ്ധികളാൽ സമൃദ്ധവും നാലു വർണ്ണക്കാരാൽ നിഷേവിതവും ആയിരുന്നു।

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

അവിടെ വസുദത്തൻ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ ഒരു ദ്വിജൻ വസിച്ചിരുന്നു. അവൻ നിത്യം ബ്രഹ്മചര്യപരനും സത്യധർമ്മത്തിൽ അചഞ്ചലനുമായിരുന്നു।

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

അവൻ വേദജ്ഞനും സത്യജ്ഞാനസമ്പന്നനും ആയി—ശുചിയും ഗുണവാനും ധനവാനും ആകുന്നു. ധനധാന്യസമൃദ്ധനായി പുത്രപൗത്രന്മാരാൽ അലങ്കൃതനാകുന്നു.

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

ഹേ ഭദ്രേ! ഞാൻ അവന്റെ പുത്രിയാണ്; സഹോദരന്മാരോടും സ്വജനബന്ധുക്കളോടും കൂടി. ഹേ സുന്ദരമുഖീ! ആഭരണങ്ങളും ശൃംഗാരസാമഗ്രികളും ധരിപ്പിച്ച് ഞാൻ അലങ്കൃതയായിരിക്കുന്നു.

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

എന്റെ പിതാവ്—ആ മഹാമതി—എനിക്ക് ‘സുദേവാ’ എന്ന നാമം നൽകി. ഹേ മഹാമതേ! ഞാൻ പിതാവിനും നിത്യവും അതിപ്രിയയായിരുന്നു.

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

സൗന്ദര്യത്തിൽ ഞാൻ അപരിമിതയായിരിക്കുന്നു; ഈ ലോകത്തിൽ എനിക്കു തുല്യയില്ല. രൂപവും യൗവനവും എന്ന ഗർവത്തിൽ മത്തയായി ഞാൻ മധുരമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

ഞാൻ ഒരു കന്യകയാണ്, സത്യമായും സുന്ദരരൂപിണി, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും ശോഭിത. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വജനവൃന്ദത്തോടുകൂടെ ആകർഷിതരായി.

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

ഹേ സുമുഖീ! വിവാഹാർത്ഥമായി അവർ ഇങ്ങനെ എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപേക്ഷിക്കുന്നു; എല്ലാ ദ്വിജരും എന്നെ തേടിയിട്ടും, എന്റെ പിതാവ് എന്നെ (വിവാഹത്തിൽ) നൽകുന്നില്ല।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ! സ്നേഹവശാൽ ആ മഹാമതി മോഹിതനായി; അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവായ പിതാവ് എന്നെ (വിവാഹത്തിൽ) നൽകിയില്ല।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

ഹേ ബാലികേ! എനിക്കു ഭാവസഹിതമായ യൗവനം എത്തി; എന്റെ രൂപം അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മാതാവ് അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി।

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

അപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു—‘കന്യയെ എന്തുകൊണ്ട് നൽകുന്നില്ല? ഏത് സദ്ദ്വിജനു, ഏത് മഹാത്മ ബ്രാഹ്മണനു അവളെ നൽകാൻ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു?’

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

‘ഹേ മഹാഭാഗ! കന്യയെ നൽകുക—ഇവൾ ഇപ്പോൾ യൗവനം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.’ എന്ന് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ വസുദത്തൻ ദ്വിജോത്തമനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതിയായ മാതാവേ, എന്റെ വാക്ക് ശ്രവിക്കണമേ. ഹേ സുന്ദരവർണിനീ, നിന്റെ പുത്രിയോടുള്ള മഹാമോഹത്തിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി മയങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

ഹേ ശുഭേ, കേൾക്കുക—എന്റെ കാര്യം കൊണ്ട് ഏവൻ ബ്രാഹ്മണ ഗൃഹസ്ഥനാകുമോ, സംശയമില്ലാതെ അവനേയ്ക്ക് ഞാൻ എന്റെ കന്യയെ നൽകും; അവൻ തന്നെയാകും എന്റെ ജാമാതാവ്.

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“ഈ സുദേവാ എനിക്ക് പ്രാണപ്രിയയാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.” എന്ന് എന്റെ കാര്യം കൊണ്ട് എന്റെ പിതാവ് വസുദത്തൻ പറഞ്ഞു.

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

കൗശികകുലത്തിൽ ജനിച്ച അവൻ സർവ്വവിദ്യകളിലും വിശാരദനായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണോചിത ഗുണങ്ങളാൽ യുക്തൻ, ശീലവാൻ, ഗുണവാൻ, ശുചിയായിരുന്നു.

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

വേദാധ്യയനത്തിൽ സമ്പന്നനായ ആ യുവാവ് മധുരസ്വരത്തിൽ പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഭിക്ഷാർത്ഥം വാതിലിലേക്കു വന്നു; അവൻ പിതാവും മാതാവും ഇല്ലാത്തവനായിരുന്നു.

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

അവൻ അടുത്തെത്തിയതുകണ്ട്, അവന്റെ രൂപം നിരീക്ഷിച്ച മഹാമതി പിതാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—“നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആര്? ഭാവിയിൽ നീ എന്താകുമ്?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“നിന്റെ പേര്, കുലം, ഗോത്രം, ആചാരം എന്ത്? ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയുക.” പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ പിന്നെ വസുദത്തനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

ഞാൻ കൗശിക വംശത്തിൽ ജനിച്ചവൻ; വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതൻ. എന്റെ പേര് ശിവശർമൻ; ഞാൻ പിതാവും മാതാവും ഇല്ലാത്തവൻ.

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

എനിക്ക് മറ്റൊരു നാലു സഹോദരന്മാരുണ്ട്; അവർ എല്ലാവരും വേദപാരംഗതർ. ഇങ്ങനെ ഞാൻ എന്റെ കുലം പറഞ്ഞു; ആചാരം കുലപരമ്പരയിൽ നിന്നുതന്നെ ജനിക്കുന്നു.

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

ഇങ്ങനെ ശിവശർമൻ പിതാവിനോട് എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു—ശുഭ ലഗ്നവും തിഥിയും വന്നപ്പോൾ, ഭഗദേവത അധിഷ്ഠിത നക്ഷത്രം പ്രാബല്യത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ.

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

ഹേ സുഭഗേ, അന്ന് പിതാവ് എന്നെ ആ ബ്രാഹ്മണനു വിവാഹമായി നൽകി; എങ്കിലും ഞാൻ പിതൃഗൃഹത്തിൽ ആ മഹാത്മാവിനോടൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്കായി വസിക്കുന്നു।

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

അന്ന് പാപിനിയായ ഞാൻ ഭർത്താവിനെ ഒട്ടും ശുശ്രൂഷിച്ചില്ല; മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്പത്തിൽ നിന്നുയർന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ ഞാൻ മോഹിതയായി।

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

ഹേ ശുഭേ, ഞാൻ ഒരിക്കലും അവന്റെ അംഗസംവാഹനം ചെയ്തിട്ടില്ല—രതിഭാവത്താലും അല്ല, സ്നേഹത്താലും അല്ല, മധുരവചനങ്ങളാലും പോലും അല്ല।

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

പാപിനിയായ ഞാൻ അവനെ എപ്പോഴും ക്രൂരബുദ്ധിയോടെ തന്നെയായിരുന്നു കണ്ടത്; ഹേ ശുഭേ, ഉച്ചൃംഖല സ്ത്രീകളുടെ സങ്കേതം മൂലം ഞാൻ അവരുടെ സ്വഭാവം തന്നെയായി മാറി।

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

ഞാൻ എവിടെയെവിടെയായി പോകുന്നുവോ, അവിടെയവിടെ മാതാപിതാക്കളുടെ, ഭർത്താവിന്റെ, സഹോദരന്മാരുടെ ഹിതകരമായ കാര്യവും ഞാൻ തന്നേ ചെയ്യുന്നില്ല।

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

എൻ ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യം ഇങ്ങനെ കണ്ടു, എന്റെ ഭർത്താവ് ശിവശർമൻ—മഹാമതി പ്രഭു—ശ്വശുരകുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ അതനുസരിച്ച് പെരുമാറി।

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

അവനും എന്നോട് ഒന്നും പറയുന്നില്ല; എങ്കിലും എന്റെ ദുഷ്കൃത്യം ക്ഷമിച്ച് സഹിക്കുന്നു. കുടുംബം തടഞ്ഞാലും ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ മഹാപാപിനിയായി തുടരുന്നു।

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

അവന്റെ ശീലവും ശിവശർമന്റെ സാദുത്വവും അറിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ പാപം മൂലം അച്ഛനും അമ്മയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും ദുഃഖിതരായി।

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

എന്റെ ദുഷ്കൃത്യം കണ്ടു എന്റെ ഭർത്താവ് സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; ആ ദേശവും ഈ ഗ്രാമവും ഉപേക്ഷിച്ച് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

എന്റെ ഭർത്താവ് പോയശേഷം എന്റെ അച്ഛൻ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി; എന്റെ ദുഃഖം കൊണ്ട് ഹൃദയം വേദനിച്ച് രോഗബാധിതനെന്നപോലെ പീഡിതനായി।

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

എന്റെ അമ്മ ദുഃഖപീഡിതനായ ആ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു— “പ്രിയനേ, എന്തിന് നീ ചിന്തിക്കുന്നു? നിന്റെ ദുഃഖം എന്റെ മുമ്പിൽ പറയുക.”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

വസുദത്തൻ പറഞ്ഞു— “എന്റെ നന്ദനോദ്യാനത്തിൽ ഇവൾ അമ്മയാണ്. ബ്രാഹ്മണനായ മരുമകൻ ഭാര്യയെ (എന്റെ മകളെ) ഉപേക്ഷിച്ച് പോയി. പ്രിയേ, കേൾക്കൂ.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

ഈ സ്ത്രീ പാപാചാരിണി, നിർദയയും ദുഷ്കർമങ്ങളിൽ ലീനയും ആണ്; ഇവളാൽ തന്നെയാണ് മഹാമതി ശിവശർമൻ പരിത്യക്തനായത്.

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

സകല കുടുംബത്തോടും ദാക്ഷിണ്യം കാണിക്കുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹം മഹാമതി; പ്രിയേ, എന്റെ ആ ദ്വിജൻ സുദേവയോട് ഒട്ടും സംസാരിക്കുന്നില്ല.

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

അദ്ദേഹം സൗമ്യഭാവത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; നിന്ദിക്കുകയുമില്ല, അപമാനിക്കുകയുമില്ല. സുദേവ പാപമാർഗത്തിൽ നടന്നാലും അദ്ദേഹം സത്യത്തിൽ പണ്ഡിതബുദ്ധിമാനാണ്.

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

ഈ സുദേവാ ഭാവിയിൽ ദുഷ്ടയായി കുലനാശിനിയാകും. അതിനാൽ, ഹേ ഗൃഹിണീ, അവളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ പുറപ്പെടുന്നു.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ സുകലാ-ചരിത്രത്തിൽ നാൽപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

മകൻ അഞ്ചുവയസ്സാകുന്നതുവരെ അവനോട് കളിച്ചും ലാളിച്ചും പെരുമാറണം. അതിന് ശേഷം, ഹേ പ്രിയേ, ശിക്ഷണ-ബുദ്ധിയോടെ അവനെ വളർത്തണം; മോഹബന്ധത്തോടെ അല്ല.

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

സ്നാനം, വസ്ത്രം, ഭക്ഷ്യവും ഭോജ്യവും പാനീയങ്ങളും നൽകി—നിസ്സംശയം—ഹേ കാന്തേ, ആ പുത്രനെ സദ്ഗുണങ്ങളിലും സദ്വിദ്യകളിലും നിയോഗിക്കണം.

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

ഗുണശിക്ഷയ്ക്കായി പിതാവ് എപ്പോഴും നിർമ്മോഹനായിരിക്കണം; എന്നാൽ പരിപാലനത്തിലും പോഷണത്തിലും, ഹേ കാന്തേ, മോഹാസക്തി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

മകന്റെ ഗുണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് സംസാരിക്കാതെ, ദിനംപ്രതി അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. എപ്പോഴും കഠിനവാക്കുകളാൽ അവനെ പീഡിപ്പിക്കരുത്.

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

ജ്ഞാനനിഷ്ഠൻ നിത്യം സുവിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്നതുപോലെ, അഭിമാനത്തിന്റെ നിമിത്തമായാലും പാപത്തെ ദൂരത്തുനിന്നേ ഉപേക്ഷിക്കണം.

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

വിദ്യയിലും ഗുണങ്ങളിലും നിത്യം നൈപുണ്യം പാക്വമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് അമ്മ മകളെയും, അമ്മായിയമ്മ മരുമകളെയും അതുപോലെ ശിക്ഷിച്ച് ശാസിക്കണം.

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ഗുരു ശിഷ്യനെ ശിക്ഷണാർത്ഥം ദണ്ഡിക്കണം; അപ്പോഴേ സിദ്ധി, അല്ലാതെ അല്ല—എന്ന് പറയുന്നു. അതുപോലെ ഭർത്താവ് ഭാര്യയെയും രാജാവ് മന്ത്രിയെയും ദണ്ഡിക്കണം.

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

ഹേ വിഭോ, ധീരനും വിവേകിയും ആയ പുരുഷൻ കുതിരയെയും ആനയെയും ദിനംപ്രതി അളവോടെ ശാസിക്കണം. ശിക്ഷാബുദ്ധിയോടെ ദണ്ഡനവും പരിപാലനവും രണ്ടും കൊണ്ടു അവ സുസംസ്കൃതമാകുന്നു.

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

ഹേ നാഥാ! അവളെ നശിപ്പിച്ചത് നീ തന്നെയാണ്—ഇതിൽ ഒരിക്കലും സംശയമില്ല. നീ ശിവശർമനായി ആ സദ്ബ്രാഹ്മണനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

ഹേ മഹാമതേ! വീട്ടിൽ അവളെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വിട്ടതുകൊണ്ട് അവൾ നശിച്ചു. അതിനാൽ കന്യയെ വീട്ടിൽ സംയമത്തോടെ പാലിക്കണം—ഈ ഹിതവചനം കേൾക്കുക.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

അവൾ എട്ട് വയസ്സ് തികയുന്നതുവരെ അവൾക്കു മേൽ കഠിനനിയമങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തരുത്. പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന മകൾ സ്വാഭാവികമായി ഏതെങ്കിലും പാപം ചെയ്തു പോകാം.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

ആ പാപം ഇരുവർക്കും ബാധിക്കുന്നു; മാതാപിതാക്കൾക്കും അതിന്റെ ഭാരം വരും. അതിനാൽ കഴിവുണ്ടെങ്കിലും കന്യയെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ (അവിവാഹിതയായി) തടഞ്ഞുവെക്കരുത്.

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

അവളെ വിവാഹമായി ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ വീട്ടിലേ അവളുടെ പോഷണവും പരിപാലനവും നടക്കട്ടെ. അവിടെ പാർത്ത് അവൾ സഗുണൻ, സാക്ഷാത് പ്രിയപ്രഭുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കട്ടെ.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

അവളാൽ കുലത്തിന് കീർത്തി ജനിക്കുന്നു, പിതാവ് സുഖത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവൾ അവിടെ പാർത്ത് പാപം ചെയ്താൽ, ആ പാപഫലം ഭർത്താവാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

അവിടെ പാർത്ത് അവൾ പുത്രന്മാരാലും പൗത്രന്മാരാലും നിത്യമായി വളർച്ച പ്രാപിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, മകളുടെ സദ്ഗുണങ്ങളാൽ പിതാവും കീർത്തി നേടുന്നു.

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

അതുകൊണ്ട്, ഹേ പ്രിയനേ, ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുത്രിയെ വീട്ടിൽ പാർപ്പിക്കരുത്. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, ഹേ പ്രിയനേ, ഒരു ഇതിഹാസം കേൾക്കപ്പെടുന്നു—ഇനി കഥ വരും.

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

ഇരുപത്തെട്ടാമത്തെ ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ, ഹേ പ്രഭോ, യദുക്കളിൽ ജ്യേഷ്ഠനായ വീരൻ ഉഗ്രസേനന്റെ വംശത്തിൽ ആ മഹാന്റെ അവതാരം ഉണ്ടായി.

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

ഞാൻ നിനക്കു ഈ ചരിതം പറയാം; ഹേ ദ്വിജാ, ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കുക.