Adhyaya 30

Verse 1

ऋषय ऊचुः । योऽसौ वेनस्त्वयाख्यातः पापाचारेण वर्तितः । तस्य पापस्य का वृत्तिः किं फलं प्राप्तवान्द्विज

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജാ, നീ പാപാചാരത്തിൽ നടന്നവനെന്ന് വിവരിച്ച ആ വേനന്റെ പാപത്തിന്റെ ഗതി എന്തായിരുന്നു? അവൻ ഏതു ഫലം പ്രാപിച്ചു?

Verse 2

चरित्रं तस्य वेनस्य समाख्याहि यथा पुरा । विस्तरेण विदां श्रेष्ठ त्वं न एतन्महामते

ഹേ വിദ്യാശ്രേഷ്ഠാ, ഹേ മഹാമതേ, പുരാതനകാലത്ത് നടന്നതുപോലെ രാജാവ് വേനന്റെ ചരിതം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി വിവരിക്കണമേ.

Verse 3

सूत उवाच । चरित्रं तस्य वेनस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । प्रवक्ष्यामि सुपुण्यं च यथान्यायं श्रुतं पुरा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—വേനന്റെയും മഹാത്മാവായ വൈന്യൻ (പൃഥു)ന്റെയും അതിപുണ്യമായ ചരിതം, പുരാതനകാലത്ത് ശ്രുതമായതുപോലെ യഥാന്യായം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും।

Verse 4

जाते पुत्रे महाभागस्तस्मिन्पृथौ महात्मनि । विमलत्वं गतो राजा धर्मत्वं गतवान्पुनः

ആ മഹാത്മാവായ പുത്രൻ പൃഥു ജനിച്ചപ്പോൾ രാജാവ് മഹാഭാഗ്യവാനായി; അവൻ വിമലത പ്രാപിച്ചു, വീണ്ടും ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി।

Verse 5

महापापानि सर्वाणि अर्जितानि नराधमैः । तीर्थसंगप्रसंगेन तेषां पापं प्रयाति च

നരാധമർ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ മഹാപാപങ്ങളും തീർത്ഥസംഗത്തിന്റെ പ്രസംഗമാത്രത്താൽ നശിക്കുന്നു; അവരുടെ പാപം അകന്നുപോകുന്നു।

Verse 6

सतां संगात्प्रजायेत पुण्यमेव न संशयः । पापानां तु प्रसंगेन पापमेव प्रजायते

സത്സംഗത്തിൽ നിന്ന് സംശയമില്ലാതെ പുണ്യം മാത്രമേ ജനിക്കൂ; പാപികളുടെ പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് പാപം മാത്രമേ ഉത്ഭവിക്കൂ।

Verse 7

संभाषाद्दर्शनात्स्पर्शादासनाद्भोजनात्किल । पापिनां संगमाच्चैव किल्बिषं परिसंचरेत्

സംഭാഷണം, ദർശനം, സ്പർശം, ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കൽ, ഒരുമിച്ച് ഭോജനം—ഇവയിലൂടെയും, പ്രത്യേകിച്ച് പാപികളുടെ സംഗമം മൂലം, പാപം പടരുന്നു എന്നു പറയുന്നു।

Verse 8

तथा पुण्यात्मकानां च पुण्यमेव प्रसंचरेत् । महातीर्थप्रसंगेन पापाः शुध्यंति नान्यथा

അതുപോലെ പുണ്യസ്വഭാവമുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ പുണ്യം മാത്രമേ വ്യാപിച്ചു സഞ്ചരിക്കൂ. മഹാതീർത്ഥസംഗം കൊണ്ടുമാത്രം പാപങ്ങൾ ശുദ്ധിയാകും; മറ്റെങ്ങനെല്ല.

Verse 9

पुण्यां गतिं प्रयान्त्येते निर्द्धूताशेष कल्मषाः । ऋषय ऊचुः । तत्कथं यांति ते पापाः परां सिद्धिं द्विजोत्तम

അവർ ശേഷിച്ച എല്ലാ കല്മഷങ്ങളും നീക്കി പുണ്യമയമായ ഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—“അപ്പോൾ ആ പാപികൾ പരമസിദ്ധിയെ എങ്ങനെ പ്രാപിക്കുന്നു, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ?”

Verse 10

तन्नो विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് ഇത് വിശദമായി പറയുക; കേൾക്കാനുള്ള ശ്രദ്ധ ഞങ്ങളിലുണർന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 11

सूत उवाच । लुब्धकाश्च महापापाः संजाता दासधीवराः । रेवा च यमुना गंगास्तासामंभसि संस्थिताः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ലോഭികളും മഹാപാപികളും ദാസന്മാരും ധീവരന്മാരും (മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ) ആയി മാറി, രേവാ, യമുന, ഗംഗ എന്നീ നദികളുടെ ജലത്തിൽ വസിച്ചു.

Verse 12

ज्ञानतोऽज्ञानतः स्नात्वा संक्रीडंति च वै जले । महानद्याः प्रसंगेन ते यांति परमां गतिम्

അറിയുകയോ അറിയാതെയോ ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് കളിക്കുന്നവർ, മഹാനദിയുടെ സംഗം മൂലം പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 13

दासत्वं पापसंघातं परित्यज्य व्रजंति ते । पुण्यतोयप्रसंगाच्च ह्याप्लुताः सर्व एव ते

ദാസത്വരൂപമായ പാപസഞ്ചയം ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ പുറപ്പെടുന്നു; പുണ്യജലത്തിന്റെ സമ്പർക്കത്താൽ അവർ എല്ലാവരും സ്നാനം ചെയ്തവരെപ്പോലെ നിശ്ചയമായി ശുദ്ധരാകുന്നു।

Verse 14

महानद्याः प्रसंगाच्च अन्यासां नैव सत्तमाः । महापुण्यजनस्यापि पापं नश्यति पापिनाम्

മഹാനദിയുടെ സമ്പർക്കത്താൽ മറ്റു ജലങ്ങളും ശ്രേഷ്ഠമാകുന്നു; മഹാപുണ്യവാന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ പാപികളുടെ പാപവും നശിക്കുന്നു।

Verse 15

प्रसंगाद्दर्शनात्स्पर्शान्नात्र कार्या विचारणा । अत्रार्थे श्रूयते विप्रा इतिहासोऽघनाशनः

സാന്നിധ്യം, ദർശനം, സ്പർശം മാത്രത്താൽ—ഇവിടെ കൂടുതൽ വിചാരം വേണ്ട. ഈ വിഷയത്തിൽ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, പാപനാശകമായ ഒരു ഇതിഹാസം ശ്രവിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 16

तं वो अद्य प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । कश्चिदस्ति मृगव्याधः सुलोभाख्यो महावने

ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളോട് അത്യധികം പുണ്യം നൽകുന്ന ആ കഥ പറയാം. ഒരു മഹാവനത്തിൽ ‘സുലോഭ’ എന്ന പേരുള്ള ഒരു മൃഗവ്യാധൻ (വേട്ടക്കാരൻ) ഉണ്ടായിരുന്നു।

Verse 17

श्वभिर्वागुरिजालैश्च धनुर्बाणैस्तथैव च । मृगान्घातयते नित्यं पिशितास्वादलंपटः

നായകൾ, കുടുക്കുകൾ, വലകൾ, അതുപോലെ ധനുസ്സും അമ്പുകളും കൊണ്ട്; മാംസരുചിയിൽ ലോഭനായ അവൻ നിത്യവും മൃഗങ്ങളെ വധിച്ചു।

Verse 18

एकदा तु सुदुष्टात्मा बाणपाणिर्धनुर्धरः । श्वभिः परिवृतो दुर्गं वनं विंध्यस्य वै गतः

ഒരിക്കൽ അത്യന്തം ദുഷ്ടാത്മാവായ ഒരധനുർധരൻ, കൈയിൽ അമ്പുകളുമായി, നായകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, വിന്ധ്യദേശത്തിലെ ദുര്‍ഗമ വനത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 19

मृगान्रुरून्वराहांश्च भीतान्सूदितवान्बहून् । रेवातीरं समासाद्य कश्चिच्छफरघातकः

ഭീതരായ മൃഗങ്ങൾ, റുരുക്കൾ, വരാഹങ്ങൾ എന്നിവയെ അനേകം വധിച്ച ശേഷം, ഒരു ശഫരമത്സ്യഘാതകൻ റേവാ (നർമദാ) നദീതീരത്തെത്തി।

Verse 20

शफरान्सूदयित्वा स निर्जगाम बहिर्जलात् । मृगव्याधस्य लोभस्य भयत्रस्ता ततो मृगी

ശഫരമത്സ്യങ്ങളെ വധിച്ച് അവൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. തുടർന്ന് വേട്ടക്കാരന്റെ ലോഭം കണ്ടു ഭയന്ന ആ മൃഗി ഭീതിയോടെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 21

जीवत्राणपरा सार्ता भीता चलितचेतना । त्वरमाणा पलायंती रेवातीरं समाश्रिता

ജീവരക്ഷയ്ക്കായി തത്പരമായ ആ സാർത്ഥം (കാരവാൻ) ഭീതിയോടെ മനസ്സു കുലുങ്ങി, അതിവേഗം ഓടി റേവാതീരത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ചു।

Verse 22

श्वभिश्च चालिता सा तु बाणघातक्षतातुरा । श्वसनस्यापि वेगेन सुलभो मृगघातकः

നായകളാൽ ഓടിക്കളയപ്പെട്ട അവൾ, അമ്പിന്റെ പ്രഹരത്തിൽ മുറിവേറ്റ് വേദനിച്ചു; അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗം കൊണ്ടുപോലും മൃഗഘാതകൻ അവളെ എളുപ്പം പിടികൂടി।

Verse 23

पृष्ठ एव समायाति पुरतो याति सा मृगी । दृष्टवांस्तां शफरहा बाणपाणिः समुद्यतः

ആ മൃഗി പിന്നിലേക്ക് വന്ന്, പിന്നെ മുന്നിലേക്ക് പോകുന്നു. അവളെ കണ്ട ശഫരഹാ അമ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് വധത്തിന് സന്നദ്ധനായി എഴുന്നേറ്റു.

Verse 24

धनुरानम्य वेगेन अनुरुध्य च तां मृगीम् । तावल्लुब्धक लोभाख्यः श्वभिः सार्द्धं समागतः

വേഗത്തിൽ വില്ല് വലിച്ച് ആ മൃഗിയെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ ‘ലോഭ’ എന്ന വേട്ടക്കാരൻ നായകളോടുകൂടെ അവിടെ എത്തി.

Verse 25

न हंतव्या मदीयेयं मृगयां मे समागता । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य मीनहा मांसलंपटः

“ഇത് എന്റെ അടുക്കൽ വന്ന വേട്ടയാണ്; ഇതിൽ വധം ചെയ്യരുത്.” എന്ന വാക്ക് കേട്ട് മാംസലോഭിയായ മത്സ്യഹന്ത (കുലുങ്ങി).

Verse 26

बाणं मुमोच दुष्टात्मा तामुद्दिश्य महाबलः । निहता मृगलुब्धेन बाणेन निशितेन च

ദുഷ്ടഹൃദയനായ മഹാബലൻ അവളെ ലക്ഷ്യമാക്കി അമ്പ് വിട്ടു; വേട്ടക്കാരന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പാൽ അവൾ വധിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 27

प्रमृता सा मृगी तत्र बाणाभ्यां पापचेतसोः । श्वभिर्दंतैः समाक्रांता त्वरमाणा पपात सा

അവിടെ ആ മൃഗി പാപചിത്തരുടെ അമ്പുകളാൽ ഗുരുതരമായി മുറിവേറ്റു; നായകളുടെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് കീറിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഭീതിയിൽ പാഞ്ഞുതളർന്ന് വീണു.

Verse 28

शिखराच्च ह्रदे पुण्ये रेवायाः पापनाशने । श्वानश्च त्वरमाणास्ते पतिता विमले ह्रदे

ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് രേവയുടെ പാപനാശകമായ പുണ്യഹ്രദത്തിലേക്ക് ആ നായകളും അതിവേഗം പാഞ്ഞെത്തി നിർമല ഹ്രദത്തിൽ പതിച്ചു.

Verse 29

मृगव्याधो वदत्येव धीवरं क्रोधमूर्च्छितः । मदीयेयं मृगी दुष्ट कस्माद्बाणैर्हता त्वया

കോപഭ്രാന്തനായി മൃഗവ്യാധൻ ധീവരനോട് പറഞ്ഞു—“ദുഷ്ടാ! ഈ മൃഗി എന്റേതാണ്; നീ എന്തിന് അമ്പുകളാൽ ഇതിനെ കൊന്നു?”

Verse 30

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने त्रिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ ‘വേനോപാഖ്യാനം’ എന്ന മുപ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 31

युध्यमानौ ततस्तौ तु द्वावेतौ तु परस्परम् । क्रोधलोभान्महाभागौ पतितौ विमले जले

പിന്നീട് ആ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കെ, കോപവും ലോഭവും വശപ്പെടുത്തി, മഹാഭാഗന്മാരായിട്ടും നിർമല ജലത്തിൽ പതിച്ചു.

Verse 32

तस्मिन्काले महापर्व वर्तते गतिदायकम् । अमावास्या समायोगं महापुण्यफलप्रदम्

ആ സമയത്ത് പരമഗതി നൽകുന്ന മഹാപർവ്വം ഉദിക്കുന്നു; അത് അമാവാസ്യയുടെ സമയോഗം, മഹാപുണ്യഫലം നൽകുന്നതാണ്.

Verse 33

वेलायां पतिताः सर्वे पर्वणस्तस्य सत्तम । जपध्यानविहीनास्ते भावसत्यविवर्जिताः

ഹേ സത്തമാ, അവന്റെ എല്ലാ പർവണങ്ങളും സമയത്ത് തന്നെ പതിച്ച് നശിച്ചു; അവ ജപധ്യാനരഹിതവും ഭാവസത്യവിവർജിതവും ആയി।

Verse 34

तीर्थस्नानप्रसंगेन मृगी श्वा च स लुब्धकः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते गताः परमां गतिम्

തീർത്ഥസ്നാനത്തിന്റെ അവസരത്താൽ ആ മൃഗി, ആ ശ്വാനവും ആ ലുബ്ധകനും—സകലപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തരായി—പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 35

तीर्थानां च प्रभावेण सतां संगाद्द्विजोत्तमाः । नाशयेत्पापिनां पापं दहेदग्निरिवेंधनम्

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്താലും സത്സംഗത്താലും പാപികളുടെ പാപം നശിക്കുന്നു—അഗ്നി ഇന്ധനം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ।

Verse 36

सूत उवाच । तेषामेवं हि संसर्गादृषीणां च महात्मनाम् । संभाषाद्दर्शनान्नष्टं स्पर्शाच्चैव नृपस्य च

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ആ മഹാത്മ ഋഷിമാരുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള സാന്നിധ്യത്താൽ, സംഭാഷണത്താൽ, ദർശനത്താൽ, സ്പർശത്താലും രാജാവിന്റെ കല്മഷം നശിച്ചു।

Verse 37

वेनस्य कल्मषं नष्टं सतां संगात्पुरा किल । अत्युग्रपुण्यसंसर्गात्पापं नश्यति पापिनाम्

മുന്‍പ് സത്സംഗത്താൽ വേനന്റെ കല്മഷം നശിച്ചതായി പറയുന്നു; അത്യന്തം ഉഗ്രമായ പുണ്യസമ്പർക്കം മൂലം പാപികളുടെ പാപം ഇല്ലാതാകുന്നു।

Verse 38

अत्युग्रपापिनां संगात्पापमेव प्रसंचरेत् । मातामहस्य दोषेण संलिप्तो वेन एव सः

അത്യന്തം ഘോരപാപികളുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്ന് പാപം മാത്രമേ വ്യാപിക്കൂ. മാതാമഹന്റെ ദോഷം മൂലം അവൻ മലിനനായി—അവൻ സത്യത്തിൽ വേനൻ തന്നെയായിരുന്നു.

Verse 39

ऋषय ऊचुः । मातामहस्य को दोषस्तं नो विस्तरतो वद । स मृत्युः स च वै कालः स यमो धर्म एव च

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—“മാതാമഹന് എന്ത് ദോഷം? അത് ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയുക. അവൻ മരണമാണ്, അവൻ കാലമാണ്, അവൻ യമനാണ്, അവൻ ധർമ്മം തന്നെയാണ്.”

Verse 40

न हिंसको हि कस्यापि पदे तस्मिन्प्रतिष्ठितः । चराचराश्च ये लोकाः स्वकर्मवशवर्तिनः

ഹിംസകനായ ഒരാളും ആ പരമപദത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നില്ല. ചരാചരമായ എല്ലാ ലോകങ്ങളും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ കർമ്മവശത്താൽ തന്നെ നടക്കുന്നു.

Verse 41

जीवंति च म्रियंते च भुंजंत्येवं स्वकर्मभिः । पापाः पश्यंति तं घोरं तेषां कर्मविपाकतः

അവർ ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങളാൽ തന്നെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. പാപികൾ തങ്ങളുടെ കർമ്മവിപാകം മൂലം ആ ഘോര ദൃശ്യം/സ്ഥിതി കാണുന്നു.

Verse 42

निरयेषु च सर्वेषु कर्मणैवं सुपुण्यवान् । योजयेत्ताडयेत्सूत यम एष दिनेदिने

എല്ലാ നരകങ്ങളിലും കർമ്മാനുസാരമായി യമൻ—ഹേ സൂത—ജീവികളെ നിയോഗിക്കുകയും ദിനംപ്രതി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 43

सर्वेष्वेव सुपुण्येषु कर्मस्वेवं सपुण्यवान् । योजयत्येव धर्मात्मा तस्य दोषो न दृश्यते

അത്യന്തം പുണ്യകരമായ എല്ലാ കര്‍മങ്ങളിലും ഭക്തിയോടെ ഏർപ്പെടുന്ന പുണ്യവാനായ ധര്‍മാത്മനിൽ യാതൊരു ദോഷവും കാണപ്പെടുന്നില്ല।

Verse 44

स मृत्योः केन दोषेण पापी वेनस्त्वजायत । सूत उवाच । स मृत्युः शासको नित्यं पापानां दुष्टचेतसाम्

“മൃത്യുവിന്റെ ഏത് ദോഷം മൂലം പാപിയായ വേനൻ ജനിച്ചു?” സൂതൻ പറഞ്ഞു—“ആ മൃത്യു ദുഷ്ടചിത്ത പാപികളുടെ നിത്യ ശാസകനും ഭരണാധികാരിയും ആകുന്നു.”

Verse 45

वर्तते कालरूपेण तेषां कर्म विमृश्यति । दुष्कृतं कर्म यस्यापि कर्मणा तेन घातयेत्

അവൻ കാലരൂപത്തിൽ പ്രവഹിച്ച് അവരുടെ കര്‍മങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നു. ആരെങ്കിലും ദുഷ്കര്‍മം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അത് കര്‍മത്താൽ തന്നെ—പ്രായശ്ചിത്തരൂപ സത്കര്‍മംകൊണ്ട്—നശിപ്പിക്കണം।

Verse 46

तस्य पापं विदित्वाऽसौ नयत्येवं हि तं यमः । सुकृतात्मा लभेत्स्वर्गं कर्मणा सुकृतेन वै

അവന്റെ പാപം അറിഞ്ഞ് യമൻ അവനെ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. എന്നാൽ സുകൃതസ്വഭാവമുള്ളവൻ സത്കര്‍മംകൊണ്ട് നിശ്ചയമായും സ്വർഗം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 47

योजयत्येष तान्सर्वान्मृत्युरेव सुदूतकैः । महता सौख्यभावेन गीतमंगलकारिणा

മൃത്യുവാണ് തന്റെ കഴിവുള്ള ദൂതന്മാരാൽ അവരെ എല്ലാവരെയും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് നിയോഗിക്കുന്നത്; അതും മഹാ സുഖഭാവത്തോടെ, മംഗളഗീതങ്ങൾ പാടി ശുഭവചനങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്।

Verse 48

दानभोगादिभिश्चैव योजयेच्च कृतात्मकान् । पीडाभिर्विविधाभिश्च क्लेशैः काष्ठैश्च दारुणैः

അവൻ ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവരെ ദാനദണ്ഡം, ഭോഗഹരണം മുതലായ ശിക്ഷകളാൽ ദണ്ഡിപ്പിക്കുകയും, വിവിധ പീഡകൾ, ക്ലേശങ്ങൾ, അത്യന്തം ക്രൂരമായ ചതയ്ക്കുന്ന ദണ്ഡനങ്ങളാൽ അവരെ വേദനിപ്പിക്കുകയും വേണം।

Verse 49

त्रासयेत्ताडयेद्विप्रान्स क्रोधो मृत्युरेव तान् । कर्मण्येवं हि तस्यापि व्यापारः परिवर्तते

ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയോ അടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവനു അതേ ക്രോധം തന്നെ മരണമായി മാറുന്നു; കാരണം അത്തരം പ്രവൃത്തിയിൽ അവന്റെ സത്കർമ്മശേഷിയും മറിഞ്ഞ് വിപരീതമാകുന്നു।

Verse 50

मृत्योश्चापि महाभाग लोभात्पुण्यात्प्रजायते । सुनीथा नाम वै कन्या संजातैषा महात्मनः

ഹേ മഹാഭാഗ! മൃത്യുവിൽ നിന്നുപോലും പുണ്യത്തോടുള്ള ലോഭാസക്തിയാൽ ‘സുനീഥാ’ എന്നൊരു പുത്രി ജനിച്ചു; ആ മഹാത്മാവിൽ നിന്നാണ് അവൾ ഉദ്ഭവിച്ചത്।

Verse 51

पितुःकर्म विमृश्यैव क्रीडमाना सदैव सा । प्रजानां शास्ति कर्तारं पुण्यपापनिरीक्षणम्

പിതാവിന്റെ കർമങ്ങളെ വിചാരിച്ച് അവൾ സദാ കളിയിൽ ലീനയായിരിക്കുമ്പോഴും, അവൾ പ്രജകളെ ശാസിക്കുന്ന ദണ്ഡാധികാരിണി, പുണ്യപാപങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്ന നിരീക്ഷികയാണ്।

Verse 52

सा तु कन्या महाभागा सुनीथा नाम तस्य सा । रममाणा वनं प्राप्ता सखीभिः परिवारिता

ആ മഹാഭാഗ്യവതിയായ കന്യക—‘സുനീഥാ’ എന്ന പേരുള്ളവൾ—ആനന്ദത്തോടെ വിഹരിച്ച് സഖിമാർ ചുറ്റിനിന്ന നിലയിൽ വനത്തിലേക്ക് എത്തി।

Verse 53

तत्रापश्यन्महाभागं गंधर्वतनयं वरम् । गीतकोलाहलस्यापि सुशंखं नाम सा तदा

അവിടെ അവൾ ഗാനങ്ങളുടെ കോലാഹലത്തിനിടയിൽ ഗന്ധർവന്റെ ശ്രേഷ്ഠപുത്രനായ മഹാഭാഗൻ ‘സുശംഖ’ എന്ന വരനെ കണ്ടു।

Verse 54

ददर्श चारुसर्वांगं तप्यंतं सुमहत्तपः । गीतविद्यासु सिद्ध्यर्थं ध्यायमानं सरस्वतीम्

അവൻ മനോഹരസമാംഗനായ ഒരാളെ കണ്ടു; ഗീതവിദ്യയിൽ സിദ്ധി നേടാൻ മഹത്തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ട് സരസ്വതീദേവിയെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 55

तस्योपघातमेवासौ सा चकार दिने दिने । सुशंखः क्षमते नित्यं गच्छगच्छेति सोऽब्रवीत्

അവൾ ദിനംപ്രതി അവനെ ഉപദ്രവിച്ചു; എന്നാൽ സുശംഖൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ക്ഷമിച്ചു സഹിച്ചു, അവളോട് “പോ, പോ” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 56

प्रेषिता नैव गच्छेत्सा विघ्नमेव समाचरेत् । तेनाप्युक्ता सा हि क्रुद्धा ताडयत्तपसि स्थितम्

അയച്ചിട്ടും അവൾ പോയില്ല; പകരം ഉദ്ദേശപൂർവ്വം വിഘ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും അവൾ ക്രുദ്ധയായി തപസ്സിൽ ലീനനായ അവനെ അടിച്ചു।

Verse 57

तामुवाच ततः क्रुद्धः सुशंखः क्रोधमूर्च्छितः । दुष्टे पापसमाचारे कस्माद्विघ्नस्त्वया कृतः

അപ്പോൾ സുശംഖൻ ക്രോധമൂഢനായി അവളോട് പറഞ്ഞു—“ദുഷ്ടേ, പാപാചാരിണീ! നീ എന്തിന് ഈ വിഘ്നം സൃഷ്ടിച്ചു?”

Verse 58

ताडनात्ताडनं दुष्टे न कुर्वंति महाजनाः । आक्रुष्टा नैव कुप्यंति इति धर्मस्य संस्थितिः

ദുഷ്ടൻ അടിച്ചാലും മഹാജനങ്ങൾ തിരിച്ചടിക്കില്ല; ശപിച്ചാലും കോപിക്കില്ല—ഇതുതന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ നിലയാണ്.

Verse 59

त्वयाहं घातितः पापे निर्दोषस्तपसान्वितः । एवमुक्त्वा स धर्मात्मा सुनीथां पापचारिणीम्

ഹേ പാപിനീ! നീ എന്നെ വധിച്ചു; ഞാൻ നിർദോഷനും തപസ്സാൽ സമന്വിതനുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ധർമ്മാത്മാവ് പാപാചാരിണിയായ സുനീതയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 60

विरराम महाक्रोधाज्ज्ञात्वा नारीं निवर्तितः । ततः सा पापमोहाद्वा बाल्याद्वा तमिहैव च

അവൻ മഹാക്രോധത്തിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചു; അവൾ സ്ത്രീയെന്ന് അറിഞ്ഞ് പിൻമാറി. പിന്നെ അവൾ—പാപമോഹത്താലോ ബാല്യഭാവത്താലോ—അവിടെയേ തന്നെ അവനോട് അതേ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു.

Verse 61

समुवाच महात्मानं सुशंखं तपसि स्थितम् । त्रैलोक्यवासिनां तातो ममैव परिघातकः

പിന്നീട് തപസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മഹാത്മാവ് സുഷങ്കനെ അവൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തു—“താതാ! ത്രിലോകവാസികളുടെ ആഘാതകനും നാശകനും അവൻ തന്നെയാണ്.”

Verse 62

असतो घातयेन्नित्यं सत्यान्स परिपालयेत् । नैव दोषो भवेत्तस्य महापुण्येन वर्तयेत्

അസത്തിനെ നിത്യവും ദമിപ്പിക്കണം (നശിപ്പിക്കണം), സത്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കണം. അവനു ദോഷമൊന്നുമില്ല; അവൻ മഹാപുണ്യാനുസാരമായി ചരിക്കുന്നു.

Verse 63

एवमुक्त्वा गता सा तु पितरं वाक्यमब्रवीत् । मया हि ताडितस्तात गंधर्वतनयो वने

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ പിതാവിനരികെ ചെന്നു പറഞ്ഞു— “താതാ, വനത്തിൽ ഞാൻ ഗന്ധർവപുത്രനെ പ്രഹരിച്ചു.”

Verse 64

तपस्तपन्सदैकांते कामक्रोधविवर्जितः । स मामुवाच धर्मात्मा क्रोधरागसमन्वितः

അവൻ എപ്പോഴും ഏകാന്തത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്തു, കാമക്രോധവിവർജിതനായിരുന്നു; എങ്കിലും ആ നിമിഷം ക്രോധരാഗസഹിതനായി ആ ധർമ്മാത്മാവ് എന്നോടു പറഞ്ഞു.

Verse 65

ताडयेन्नैव ताडंतं क्रोशंतं नैव क्रोशयेत् । इत्युवाच स मां तात तन्मे त्वं कारणं वद

“അടിക്കുന്നവനെ തിരിച്ചടിക്കരുത്; കൂവുന്നവനെ തിരിച്ചുകൂവരുത്”— എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ എന്നോടു, “മകളേ, അതിന്റെ കാരണം പറയുക” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 66

एवमुक्तः स वै मृत्युः सुनीथां द्विजसत्तमाः । किंचिन्नोवाच धर्मात्मा प्रश्नप्रत्युत्तरं ततः

ഇങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ മൃത്യു— ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ— സുനീതയോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; ധർമ്മാത്മാവും മൗനമായി, ചോദ്യം-ഉത്തരം നിലച്ചു.

Verse 67

वनं प्राप्ता पुनः सा हि सुशंखो यत्र संस्थितः । कराघातैस्ततो दौष्ट्याद्घातितस्तपतां वरः

പിന്നീട് അവൾ വീണ്ടും സുഷങ്കൻ പാർത്തിരുന്ന വനത്തിലേക്ക് എത്തി; ദുഷ്ടതകൊണ്ട് കൈയടികളാൽ തപസ്വികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ അവൾ നിലംപതിപ്പിച്ചു.

Verse 68

सुशंखस्ताडितो विप्रा मृत्योश्चैव हि कन्यया । ततः क्रुद्धो महातेजाः शशाप तनुमध्यमाम्

ഹേ ബ്രാഹ്മണരേ, മൃത്യുരൂപിണിയായ കന്യ സുഷങ്കനെ പ്രഹരിച്ചു. അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വി ക്രുദ്ധനായി ആ സുന്ദരസൂക്ഷ്മകട്ടിയുള്ള കന്യയെ ശപിച്ചു.

Verse 69

निर्दोषो हि यतो दुष्टे त्वयैव परिताडितः । अहमत्र वने संस्थस्तस्माच्छापं ददाम्यहम्

ഹേ ദുഷ്ടേ, നിന്റെ കൈകൊണ്ടു നിർദോഷൻ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു. ഞാൻ ഇവിടെ ഈ വനത്തിൽ വസിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശാപം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 70

गार्हस्थ्यं च समास्थाय सह भर्त्रा यदा शृणु । पापाचारमयः पुत्रो देवब्राह्मणनिंदकः

കേൾക്കുക—ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ഗാർഹസ്ഥാശ്രമം സ്വീകരിച്ചിട്ടും അവൾ ധർമ്മവിരുദ്ധമായി പെരുമാറുകയാണെങ്കിൽ, പാപാചാരപൂർണ്ണനും ദേവബ്രാഹ്മണനിന്ദകനുമായ പുത്രൻ ജനിക്കും.

Verse 71

सर्वपापरतो दुष्टे तव गर्भे भविष्यति । एवं शप्त्वा गतः सोपि तप एव समाश्रितः

“ഹേ ദുഷ്ടേ, നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ സർവ്വപാപരതനായ പുത്രൻ ജനിക്കും.” ഇങ്ങനെ ശപിച്ച്, അവനും തപസ്സിനെയേ ആശ്രയിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 72

गते तस्मिन्महाभागे सा सुनीथा गृहं गता । समाचष्ट महात्मानं पितरं तप्तमानसा

ആ മഹാഭാഗൻ പോയശേഷം സുനീഥാ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. മനസ്സു കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, മഹാത്മനായ തന്റെ പിതാവിനോട് എല്ലാം അറിയിച്ചു.

Verse 73

यथा शप्ता तदा तेन गंधर्वतनयेन सा । तत्सर्वं संश्रुतं तेन मृत्युना परिभाषितम्

അന്നേരം ഗന്ധർവപുത്രൻ അവളെ ശപിച്ചതുപോലെ, അതെല്ലാം മൃത്യുവും കേട്ടറിഞ്ഞു; പിന്നെ അവളോടു അതനുസരിച്ച് സംസാരിച്ചു।

Verse 74

कस्मात्कृतस्त्वयाघातस्तपति दोषवर्जिते । युक्तं नैव कृतं पुत्रि सत्यस्यैव हि ताडनम्

ദോഷരഹിതയേ! നീ അവളെ എന്തിന് അടിച്ചു? അത് എനിക്ക് വേദന നൽകുന്നു. മകളേ, ഇത് യുക്തമല്ല—അടിയേറ്റത് സത്യത്തിനുതന്നെയാകുന്നു।

Verse 75

एवमाभाष्य धर्मात्मा मृत्युः परमदुःखितः । बभूव स हि तत्तस्यादिष्टमेवं विचिंतयन्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ധർമ്മാത്മാവായ മൃത്യു അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി; ‘ഇതുതന്നെയല്ലോ എനിക്ക് ആജ്ഞാപിച്ചത്’ എന്ന് ചിന്തിച്ചു।

Verse 76

सूत उवाच । अत्रिपुत्रो महातेजा अंगो नाम प्रतापवान् । एकदा तु गतो विप्रा नंदनं प्रति स द्विजः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അത്രിയുടെ പുത്രനായ മഹാതേജസ്സും പ്രതാപവും ഉള്ള ‘അംഗ’ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, ആ ദ്വിജൻ നന്ദനവനത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 77

तत्र दृष्ट्वा देवराजं तमिंद्रं पाकशासनम् । अप्सरसां गणैर्युक्तं गंधर्वैः किन्नरैस्तथा

അവിടെ അദ്ദേഹം ദേവരാജനായ പാകശാസനൻ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു—അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങളോടുകൂടിയും ഗന്ധർവ-കിന്നരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനുമായ്।

Verse 78

गीयमानं गीतगैश्च सुस्वरैः सप्तकैस्तथा । वीज्यमानं सुगंधैश्च व्यजनैः सर्व एव सः

അവനെ സുസ്വരഗായകർ സപ്തസ്വരങ്ങളോടെ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; എല്ലാടത്തും സുഗന്ധമുള്ള വ്യജനങ്ങളാൽ അവനെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 79

योषिद्भी रूपयुक्ताभिश्चामरैर्हंसगामिभिः । छत्रेण हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ഹംസഗതിയോടെ നടക്കുന്ന രൂപവതികളായ സ്ത്രീകൾ ചാമരങ്ങൾ ധരിച്ചു അവനെ പരിചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ഹംസവർണ്ണമായ ചന്ദ്രബിംബസദൃശമായ ഛത്രം അവനെ നിഴലാക്കി।

Verse 80

राजमानं सहस्राक्षं सर्वाभरणभूषितम् । कामक्रीडागतं देवं दृष्टवानमितौजसम्

അവൻ സഹസ്രാക്ഷനായ ദേവേന്ദ്രനെ കണ്ടു—അവൻ ദീപ്തിമാനായി, സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായി, കാമക്രീഡാർത്ഥം അവിടെ എത്തിയവനായി, അപാര തേജസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു।

Verse 81

तस्य पार्श्वे महाभागां पौलोमीं चारुमंगलाम् । रूपेण तेजसा चैव तपसा च यशस्विनीम्

അവന്റെ പാർശ്വത്തിൽ മഹാഭാഗ്യവതിയായ, ചാരുമംഗളയായ പൗലോമി നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അവൾ രൂപത്താലും തേജസ്സാലും തപസ്സാലും യശസ്വിനിയായിരുന്നു।

Verse 82

सौभाग्येन विराजंतीं पातिव्रत्येन तां सतीम् । तया सह सहस्राक्षः स रेमे नंदने वने

ആ സതി സൗഭാഗ്യത്താലും പതിവ്രതപ്രഭാവത്താലും ദീപ്തിയായി വിരാജിച്ചു; അവളോടൊപ്പം സഹസ്രാക്ഷൻ ഇന്ദ്രൻ നന്ദനവനത്തിൽ രമിച്ചു।

Verse 83

तस्य लीलां समालोक्य अंगश्चैव द्विजोत्तमः । धन्यो वै देवराजोऽयमीदृशैः परिवारितः

അവന്റെ ദിവ്യലീല കണ്ട ദ്വിജോത്തമനായ അങ്ഗൻ പറഞ്ഞു—“നിശ്ചയം ഈ ദേവരാജൻ ധന്യൻ; ഇത്തരമഹന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു.”

Verse 84

अहोऽस्य तपसो वीर्यं येन प्राप्तं महत्पदम् । यदा ममेदृशः पुत्रः सर्वलोकप्रधारकः

അഹോ! അവന്റെ തപസ്സിന്റെ എത്ര മഹാവീര്യം; അതിനാൽ അവൻ മഹത്തായ പദം പ്രാപിച്ചു. എപ്പോൾ എനിക്കും ഇത്തരമൊരു പുത്രൻ ഉണ്ടാകും—സകലലോകങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നവൻ?

Verse 85

भवेत्तदा महत्सौख्यं प्राप्स्यामीह न संशयः । इति चिंतापरो भूत्वा त्वरमाणो गृहागतः

“അപ്പോൾ മഹാസുഖം ഉണ്ടാകും; സംശയമില്ല—ഇവിടെ തന്നേ ഞാൻ അതു പ്രാപിക്കും.” ഇങ്ങനെ ചിന്തയിൽ ലീനനായി അവൻ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലെത്തി।