Adhyaya 26

Verse 1

सूत उवाच । तं पुत्रं निहतं श्रुत्वा सा दितिर्दुःखपीडिता । पुत्रशोकेन तेनैव संदग्धा द्विजसत्तमाः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—തന്റെ പുത്രൻ നിഹതനായെന്നു കേട്ടപ്പോൾ ദിതി ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതയായി. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആ പുത്രശോകം കൊണ്ടുതന്നെ അവൾ ഉള്ളിൽ ദഹിച്ചവളായി തോന്നി.

Verse 2

पुनरूचे महात्मानं कश्यपं मुनिपुंगवम् । इंद्रस्यापि सुदुष्टस्य वधार्थं द्विजसत्तम

വീണ്ടും അവൻ മഹാത്മാവും മുനിപുങ്ഗവനുമായ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അത്യന്തം ദുഷ്ടനായ ഇന്ദ്രനെയും വധിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്.

Verse 3

ब्रह्मतेजोमयं तीव्रं दुःसहं सर्वदैवतैः । पुत्रैकं दीयतां कांत सुप्रियाहं यदा विभो

ഇത് ബ്രഹ്മതേജോമയമായ അതിഭീകരമായ ദീപ്തി; സർവ്വദേവന്മാർക്കും പോലും സഹിക്കാനാവാത്തത്. അതുകൊണ്ട്, ഹേ പ്രിയനേ! ഹേ വിഭോ! ഞാൻ നിന്റെ പ്രിയയായതിനാൽ, ഇതു വഹിക്കുവാൻ ഒരു പുത്രനെ ദാനം ചെയ്യണമേ.

Verse 4

कश्यप उवाच । निहतौ बलवृत्रौ च मम पुत्रौ महाबलौ । अघमाश्रित्य देवेन इंद्रेणापि दुरात्मना

കശ്യപൻ പറഞ്ഞു—എന്റെ മഹാബലവാന്മാരായ പുത്രന്മാരായ ബലനും വൃത്രനും കൊല്ലപ്പെട്ടു. ആ ദുഷ്ടമനസ്സുള്ള ദേവനായ ഇന്ദ്രൻ പാപത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവരെ വധിച്ചത്.

Verse 5

तस्यैव च वधार्थाय पुत्रमेकं ददाम्यहम् । वर्षाणां तु शतैकं त्वं शुचिर्भव यशस्विनि

അവനെ വധിക്കുവാനായി തന്നേ ഞാൻ നിന്നെ ഒരു പുത്രനെ ദാനം ചെയ്യും. ഹേ യശസ്വിനീ! നീ നൂറു വർഷം ശുചിയായി, നിയമനിഷ്ഠയായി ഇരിക്കണം.

Verse 6

एवमुक्त्वा स योगींद्रो हस्तं शिरसि वै तदा । दत्त्वादित्या सहैवासौ गतो मेरुं तपोवनम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് യോഗീന്ദ്രനായ ആ പ്രഭു അപ്പോൾ അവളുടെ ശിരസ്സിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു. ആദിത്യയോടൊപ്പം അവൻ മേരുവിലെ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 7

तपस्तताप सा देवी तपोवननिवासिनी । शुचिष्मती सदा भूत्वा पुत्रार्था द्विजसत्तम

തപോവനത്തിൽ വസിച്ച ആ ദേവി കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു. ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! പുത്രാർത്ഥമായി അവൾ എപ്പോഴും ശുചിയും ദീപ്തിയുമുള്ളവളായി നിലകൊണ്ടു.

Verse 8

ततो देवः सहस्राक्षो ज्ञात्वा उद्यममेव च । दित्याश्चैव महाभाग अंतरप्रेक्षकोऽभवत्

അപ്പോൾ സഹസ്രാക്ഷനായ ദേവേന്ദ്രൻ ആ ഉദ്യമം യഥാർത്ഥമായി അറിഞ്ഞ്, ഹേ മഹാഭാഗ, ദിത്യരുടെ ഇടയിലും അദൃശ്യ നിരീക്ഷകനായി നിലകൊണ്ടു।

Verse 9

पंचविंशाब्दिको भूत्वा देवराड्दैवतोपमः । ब्राह्मणस्य च रूपेण तस्याश्चांतिकमागतः

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുള്ളവനായി, ദേവരാജൻ—ദൈവതേജസ്സിന് സമൻ—ബ്രാഹ്മണരൂപം ധരിച്ചു അവളുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു।

Verse 10

स तां प्रणम्य धर्मात्मा मातरं तपसान्विताम् । तयोक्तस्तु सहस्राक्षो भवान्को द्विजसत्तम

ആ ധർമാത്മാവ് തപസ്സാൽ സമ്പന്നയായ മാതാവിനെ പ്രണാമം ചെയ്തു. തുടർന്ന് സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവനോട്—“ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ ആരാണ്?” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 11

तामुवाच सहस्राक्षः पुत्रोऽहं तव शोभने । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च धर्मं जानामि भामिनि

സഹസ്രാക്ഷൻ അവളോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ ശോഭനേ, ഞാൻ നിന്റെ പുത്രൻ. ഞാൻ ബ്രാഹ്മണൻ, വേദവിദ്വാൻ; ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, ഹേ ഭാമിനി.”

Verse 12

तपसस्तव साहाय्यं करिष्ये नात्र संशयः । शुश्रूषति स तां देवीं मातरं तपसान्विताम्

“നിന്റെ തപസ്സിന് ഞാൻ സഹായം ചെയ്യും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.” എന്നു പറഞ്ഞ്, തപസ്സാൽ സമ്പന്നയായ മാതൃദേവിയെ അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ശുശ്രൂഷിച്ചു।

Verse 13

तमिंद्रं सा न जानाति आगतं दुष्टकारिणम् । धर्मपुत्रं विजानाति शुश्रूषंतं दिने दिने

ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്യുവാൻ വന്ന ആ ഇന്ദ്രനെ അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല; എന്നാൽ ദിനംപ്രതി ഭക്തിയോടെ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്ന ധർമ്മപുത്രനെ അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.

Verse 14

अंगं संवाहयेद्देव्याः पादौ प्रक्षालयेत्ततः । पत्रं मूलं फलं तत्र वल्कलाजिनमेव च

ദേവിയുടെ അവയവങ്ങളെ മൃദുവായി സംവാഹനം ചെയ്ത്, തുടർന്ന് അവളുടെ പാദങ്ങൾ പ്രക്ഷാളനം ചെയ്യണം. അവിടെ ഇല, വേർ, ഫലം എന്നിവയും വൽക്കലവസ്ത്രവും മൃഗചർമ്മവും സമർപ്പിക്കണം.

Verse 15

ददात्येवं स धर्मात्मा तस्यै दित्यै सदैव हि । भक्त्या संतोषिता तस्य संतुष्टा तमभाषत

ഇങ്ങനെ ആ ധർമ്മാത്മാവ് ദിതിക്കു സദാ സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ ഭക്തിയിൽ സന്തുഷ്ടയും പൂർണ്ണമായി തൃപ്തയുമായ ദിതി അവനോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 16

पुत्रे जाते महापुण्ये इंद्रे च निहते सति । कुरु राज्यं महाभाग पुत्रेण मम दैवकम्

മഹാപുണ്യവാനായ പുത്രൻ ജനിക്കുകയും ഇന്ദ്രൻ നിഹതനാകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഹേ മഹാഭാഗ്യവാനേ, നീ രാജ്യം ഏറ്റെടുക്കുക; എന്റെ ദൈവഗതി എന്റെ പുത്രനോടു ബന്ധിതമാണ്.

Verse 17

एवमस्तु महाभागे ते प्रसादाद्भविष्यति । तस्याश्चैवांतरं प्रेप्सुरभवत्पाकशासनः

അവൻ പറഞ്ഞു—“ഏവമസ്തു, ഹേ മഹാഭാഗേ; നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അത് നിശ്ചയം സംഭവിക്കും.” തുടർന്ന് പാകശാസനൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവൾക്കെതിരായ അവസരം തേടി, അവളുടെ ദുർബല നിമിഷം കാത്തുനിന്നു.

Verse 18

ऊने वर्षशते चास्या ददर्शांतरमच्युतः । अकृत्वा पादयोः शौचं दितिः शयनमाविशत्

നൂറുവർഷം തികയുന്നതിന് മുമ്പേ അച്യുതൻ അവളുടെ ആചാരത്തിൽ ഒരു പിഴവ് കണ്ടു. ദിതി പാദശുദ്ധി ചെയ്യാതെ തന്നെ ശയ്യയിൽ കിടന്നു.

Verse 19

शय्यांते सा शिरः कृत्वा मुक्तकेशातिविह्वला । निद्रामाहारयामास तस्याः कुक्षिं प्रविश्य ह

ശയ്യയുടെ അറ്റത്ത് തലവെച്ച്, മുടി അഴിച്ചിട്ട് അത്യന്തം വ്യാകുലയായി അവൾ നിദ്രയിൽ വീണു—അവളുടെ കുക്ഷിയിൽ പ്രവേശിച്ചതുപോലെ.

Verse 20

वज्रपाणिस्ततो गर्भं सप्तधा तं न्यकृंतत । वज्रेण तीक्ष्णधारेण रुरोद उदरे स्थितः

അപ്പോൾ വജ്രപാണിയായ ഇന്ദ്രൻ മൂർച്ചയുള്ള വജ്രംകൊണ്ട് ആ ഗർഭത്തെ ഏഴായി മുറിച്ചു; ഉദരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ കരഞ്ഞു.

Verse 21

स गर्भस्तत्र विप्रेंद्रा इंद्रहस्तगतेन वै । रोदमानं महागर्भं तमुवाच पुनः पुनः

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ, അവിടെ ആ ഗർഭം സത്യമായും ഇന്ദ്രന്റെ കൈവശമായി; കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആ മഹാഗർഭത്തോട് ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

Verse 22

शतक्रतुर्महातेजा मा रोदीरित्यभाषत । सप्तधा कृतवाञ्छक्रस्तं गर्भं दितिजं पुनः

ശതക്രതുവായ മഹാതേജസ്സുള്ള ശക്രൻ, “കരയരുത്” എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ശക്രൻ ദിതിജനായ ആ ഗർഭത്തെ വീണ്ടും ഏഴായി വിഭജിച്ചു.

Verse 23

एकैकं सप्तधा च्छित्त्वा रुदमानं स देवराट् । एवं वै मरुतो जातास्ते तु देवा महौजसः

ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അവരിൽ ഓരോരുത്തനെയും ഏഴു ഭാഗങ്ങളാക്കി ഛേദിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഹൗജസ്സുള്ള ദേവന്മാരായ മരുത്തുകൾ ജനിച്ചു.

Verse 24

यथा इंद्रेण ते प्रोक्ता बभूवुर्नामभिस्ततः । अतिवीर्य महाकायास्तीव्र तेजः पराक्रमाः

ഇന്ദ്രൻ അവരെ എങ്ങനെ വിളിച്ചുവോ, പിന്നെ അവർ ആ നാമങ്ങളാലേ പ്രസിദ്ധരായി—അതിവീര്യം, മഹാകായം, തീക്ഷ്ണതേജസ്സ്, പരാക്രമം ഉള്ളവർ.

Verse 25

एकोना वै बभूवुस्ते पंचाशन्मरुतस्ततः । मरुतो नाम ते ख्याता इंद्रमेव समाश्रिताः

അപ്പോൾ അവർ നാല്പത്തൊമ്പത് മരുത്തുകളായി. ‘മരുത്ത്’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധരായി, അവർ ഇന്ദ്രനെയേ ആശ്രയിച്ചു.

Verse 26

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे मरुदुत्पत्तिर्नाम षड्विंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ ‘മരുദുത്പത്തി’ എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുപത്താറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 27

क्रमशस्तानि राज्यानि पृथुपूर्वाणि तानि वै । स देवः पुरुषः कृष्णः सर्वव्यापी जगद्गुरुः

ക്രമമായി ആ രാജ്യങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായി—പൃഥുവിന്റെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്. അവൻ തന്നെയാണ് ദേവപുരുഷൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ—സർവ്വവ്യാപി, ജഗദ്ഗുരു.

Verse 28

तपोजिष्णुर्महातेजाः सर्व एकः प्रजापतिः । पर्जन्यः पावकः पुण्यः सर्वात्मा सर्व एव हि

അവൻ തന്നെയാണ് തപശ്ശക്തിസ്വരൂപൻ, മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ, സർവ്വജീവികളുടെ ഏക പ്രജാപതി. അവൻ പർജന്യൻ (മഴദാതാവ്), പാവകൻ (അഗ്നി), പരമ പുണ്യൻ—അവൻ സർവ്വാത്മാവ്; സത്യത്തിൽ എല്ലാം അവൻ തന്നേ.

Verse 29

तस्य सर्वमिदं पुण्यं जगत्स्थावरजंगमम् । भूतसर्गमिमं सम्यग्जानतो द्विजसत्तम

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഈ ഭൂതസൃഷ്ടിയെ യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നവന്, സ്ഥാവര-ജംഗമങ്ങളടങ്ങിയ ഈ സമസ്ത ലോകവും പൂർണ്ണമായി പുണ്യമയമാകുന്നു.

Verse 30

नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः । इमां सृष्टिं महापुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्

ഇവിടെ പതനഭയം ഇല്ല; പിന്നെ പരലോകഭയം എവിടെ നിന്ന്? ഈ സൃഷ്ടിവ്യവസ്ഥ മഹാപുണ്യദായിനി, ശുഭകരം, സർവ്വപാപഹാരിണി.

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । स हि धन्यश्च पुण्यश्च स हि सत्यसमन्वितः

ഭക്തിയോടെ ഇത് ശ്രവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു. അവൻ ധന്യനും പുണ്യവാനും; സത്യസമ്പന്നനും ആകുന്നു.

Verse 32

यः शृणोति इमां सृष्टिं स याति परमां गतिम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

ഈ സൃഷ്ടിവിവരണം ശ്രവിക്കുന്നവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധാത്മാവായി അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.