Adhyaya 108

Verse 1

कुंजल उवाच । ब्रह्मपुत्रो महातेजा वशिष्ठस्तपतां वरः । नहुषं तं समाहूय इदं वचनमब्रवीत्

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—ബ്രഹ്മപുത്രനും മഹാതേജസ്സും തപസ്വികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ വസിഷ്ഠൻ നഹുഷനെ വിളിച്ചു വരുത്തി ഈ വചനം അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 2

वनं गच्छ स्वशीघ्रेण वन्यमानय पुष्कलम् । समाकर्ण्य मुनेर्वाक्यं नहुषो वनमाययौ

“വേഗത്തിൽ വനത്തിലേക്ക് ചെന്നു ധാരാളം വന്യാഹാരം കൊണ്ടുവരിക.” മുനിയുടെ വാക്ക് കേട്ട് നഹുഷൻ വനത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 3

तत्र किंचित्सुवृत्तांतं शुश्राव नहुषो बलः । अयमेष स धर्मात्मा नहुषो नाम वीर्यवान्

അവിടെ ബലൻ ചില ശുഭവൃത്താന്തം കേട്ടു—“ഇവനാണ് ആ ധർമ്മാത്മാവ്; നഹുഷൻ എന്ന പേരുള്ള മഹാവീര്യവാൻ.”

Verse 4

आयोः पुत्रो महाप्राज्ञो बाल्यान्मात्रा वियोजितः । अस्यैवातिवियोगेन आयुभार्या प्ररोदिति

ആയുവിന്റെ പുത്രൻ മഹാപ്രാജ്ഞൻ ബാല്യകാലം മുതൽ തന്നെ മാതാവിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു; ആ അതിവിയോഗം മൂലം ആയുവിന്റെ ഭാര്യ കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു।

Verse 5

अशोकसुंदरी तेपे तपः परमदुष्करम् । कदा पश्यति सा देवी पुत्रमिंदुमती शुभा

അശോകസുന്ദരി പരമദുഷ്കരമായ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു. ആ ശുഭദേവിയായ ഇന്ദുമതി എപ്പോൾ തന്റെ പുത്രനെ ദർശിക്കും?

Verse 6

नाहुषं नाम धर्मज्ञं हृतं पूर्वं तु दानवैः । तपस्तेपे निरालंबा शिवस्य तनया वरा

ധർമ്മജ്ഞനായ നഹുഷൻ എന്ന പുരുഷനെ മുമ്പ് ദാനവർ അപഹരിച്ചു. അപ്പോൾ ശിവന്റെ ശ്രേഷ്ഠ പുത്രിയായ നിരാലംബാ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

Verse 7

अशोकसुंदरी बाला आयुपुत्रस्य कारणात् । अनेनापि कदा सा हि संगता तु भविष्यति

ആയുവിന്റെ പുത്രന്റെ കാരണത്താൽ അശോകസുന്ദരി എന്ന ബാലിക—അവളും എപ്പോൾ അവനോടു ചേർന്ന് ഏകീകരിക്കും?

Verse 8

एवं सांसारिकं वाक्यं दिवि चारणभाषितम् । शुश्राव स हि धर्मात्मा नहुषो विभ्रमान्वितः

ഇങ്ങനെ സ്വർഗത്തിൽ ചാരണർ ഉച്ചരിച്ച ലൗകികവചനങ്ങൾ, വിഭ്രമം പിടിച്ചിരുന്നാലും, ധർമ്മാത്മനായ നഹുഷൻ ശ്രവിച്ചു.

Verse 9

स गत्वा वन्यमादाय वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । वन्यं निवेद्य धर्मात्मा वशिष्ठाय महात्मने

അവൻ വന്യാഹാരം ശേഖരിച്ച് വശിഷ്ഠാശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു; ധർമ്മാത്മനായി ആ വനോൽപ്പന്നങ്ങൾ മഹാത്മാവായ വശിഷ്ഠനു സമർപ്പിച്ചു.

Verse 10

बद्धांजलिपुटोभूत्वा भक्त्या नमितकंधरः । तमुवाच महाप्राज्ञं वशिष्ठं तपतां वरम्

കൈകൂപ്പി, ഭക്തിയോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി, അവൻ തപസ്വികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാപ്രാജ്ഞ വശിഷ്ഠനോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 11

भगवञ्छ्रूयतां वाक्यमपूर्वं चारणेरितम् । एष वै नहुषो नाम्ना आयुपुत्रो वियोजितः

ഹേ ഭഗവൻ, ചാരണൻ ഉച്ചരിച്ച ഈ അപൂർവ വാക്കുകൾ ശ്രവിക്കണമേ. ഇദ്ദേഹം ആയുവിന്റെ പുത്രനായ ‘നഹുഷൻ’ എന്ന നാമധാരി; തന്റെ മുൻസ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടവൻ.

Verse 12

मात्रा सह सुदुःखैस्तु इंदुमत्या हि दानवैः । शिवस्य तनया बाला तपस्तेपे सुदुश्चरम्

മാതാവായ ഇന്ദുമതിയോടൊപ്പം—ദാനവപീഡയിൽ അതിദുഃഖിതയായി—ശിവന്റെ ബാലിക പുത്രി അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.

Verse 13

निमित्तमस्य धीरस्य नहुषस्येति वै गुरो । एवमाभाषितं तैस्तु तत्सर्वं हि मया श्रुतम्

ഹേ ഗുരുദേവാ, ‘ധീരനായ നഹുഷനെ സംബന്ധിച്ച കാരണമിതുതന്നെ’ എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു; അവർ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി ശ്രവിച്ചു.

Verse 14

कोसावायुः स धर्मात्मा कासा त्विंदुमती शुभा । अशोकसुंदरी कासा नहुषेति क उच्यते

ആ ധർമ്മാത്മാവായ വായു ആരാണ്? ആ ശുഭയായ ഇന്ദുമതി ആരാണ്? അശോകസുന്ദരി ആരാണ്? ‘നഹുഷൻ’ എന്ന് ആരെയാണ് വിളിക്കുന്നത്?

Verse 15

एतन्मे संशयं जातं तद्भवांश्छेत्तुमर्हति । अन्यः कोपि महाप्राज्ञः कुत्रासौ नहुषेति च

എന്റെ മനസ്സിൽ ഈ സംശയം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു; അത് നീക്കാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യനാണ്. പിന്നെ ആ മറ്റെ മഹാപ്രാജ്ഞൻ ആരാണ്, നഹുഷൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?

Verse 16

तत्सर्वं तात मे ब्रूहि कारणांतरमेव हि । वशिष्ठ उवाच । आयु राजा स धर्मात्मा सप्तद्वीपाधिपो बली

ഹേ താതാ! അതെല്ലാം എനിക്കു പറയുക—അന്തരംഗ കാരണവും കൂടി. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ആയു രാജാവ് ധർമ്മാത്മാവും ബലവാനും ആയിരുന്നു; സപ്തദ്വീപാധിപൻ ആയിരുന്നു.

Verse 17

भार्या इंदुमती तस्य सत्यरूपा यशस्विनी । तस्यामुत्पादितः पुत्रो भवान्वै गुणमंदिरम्

അവന്റെ ഭാര്യ ഇന്ദുമതി—സത്യസ്വരൂപിണിയും യശസ്വിനിയും. അവളിൽ നിന്നു പുത്രൻ ജനിച്ചു—നീ തന്നേ, ഗുണങ്ങളുടെ മന്ദിരം.

Verse 18

आयुना राजराजेन सोमवंशस्य भूषणम् । हरस्य कन्या सुश्रोणी गुणरूपैरलंकृता

രാജരാജനായ ആയു—സോമവംശത്തിന്റെ ഭൂഷണം—ഇവനാൽ ഹരൻ (ശിവൻ)യുടെ കന്യ ജനിച്ചു; അവൾ സുഷ്രോണി, ഗുണവും രൂപവും കൊണ്ട് അലങ്കൃത.

Verse 19

अशोकसुंदरी नाम्ना सुभगा चारुहासिनी । तस्य हेतोस्तपस्तेपे निरालंबा तपोवने

അവളുടെ പേര് അശോകസുന്ദരി—സുഭഗയും ചാരുഹാസിനിയും. ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി അവൾ തപോവനത്തിൽ ആശ്രയമില്ലാതെ തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 20

तस्या भर्ता भवान्सृष्टो धात्रा योगेन निश्चितः । गंगायास्तीरमाश्रित्य ध्यानयोग समाश्रिता

അവളുടെ ഭർത്താവായി നിന്നെ ധാതാവ് (സൃഷ്ടികർത്താവ്) യോഗബലത്തോടെ സൃഷ്ടിച്ചു—ഇത് നിശ്ചയം. അവൾ ഗംഗാതീരം ആശ്രയിച്ച് ധ്യാനയോഗാനുഷ്ഠാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 21

हुंडश्च दानवेंद्रो यो दृष्ट्वा चैकाकिनीं सतीम् । तपसा प्रज्वलंतीं च सुभगां कमलेक्षणाम्

ദാനവേന്ദ്രനായ ഹുണ്ടൻ ആ ഏകാകിനിയായ സതിയെ കണ്ടപ്പോൾ—തപസ്സിന്റെ അഗ്നിയിൽ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തയായ, സുന്ദരിയായ, കമലനയനയായ അവളിൽ മോഹിതനായി।

Verse 22

रूपौदार्यगुणोपेतां कामबाणैः प्रपीडितः । तां बभाषेऽन्तिकं गत्वा मम भार्या भवेति च

രൂപം, ഔദാര്യം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നയായ അവളെ കണ്ടു കാമബാണങ്ങളാൽ പീഡിതനായ അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു പറഞ്ഞു—“നീ എന്റെ ഭാര്യയാകുക.”

Verse 23

एवं सा तद्वचः श्रुत्वा तमुवाच तपस्विनी । मा हुंड साहसं कार्षीर्मा जल्पस्व पुनः पुनः

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തപസ്വിനി പറഞ്ഞു—“ഹേ ഹുണ്ടാ, ഇത്തരമൊരു ധൈര്യകൃത്യം ചെയ്യരുത്; വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറയരുത്.”

Verse 24

अप्राप्याहं त्वया वीर परभार्या विशेषतः । दैवेन मे पुरा सृष्ट आयुपुत्रो महाबलः

ഹേ വീരാ, നീ എന്നെ പ്രാപിക്കുകയില്ല; പ്രത്യേകിച്ച് ഞാൻ പരഭാര്യയാണ്. ദൈവവിധിയാൽ മുമ്പേ എനിക്ക് മഹാബലനായ ‘ആയുപുത്രൻ’ എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Verse 25

नहुषो नाम मेधावी भविष्यति न संशयः । देवदत्तो महातेजा अन्यथा त्वं करिष्यसि

സംശയമില്ല—‘നഹുഷ’ എന്ന പേരിൽ ഒരു മേധാവി ജനിക്കും. ‘ദേവദത്തൻ’ മഹാതേജസ്സോടെ ഇരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ നീ മറുവിധം പ്രവർത്തിക്കും.

Verse 26

ततः शाप्रं पदास्यामि येन भस्मी भविष्यसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं कामबाणैः प्रपीडितः

അപ്പോൾ ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ നിന്നെ ഭസ്മമാക്കുന്ന ശാപം ഉച്ചരിക്കും. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ കാമബാണങ്ങളാൽ പീഡിതനായി അത്യന്തം വ്യാകുലനായി.

Verse 27

व्याजेनापि हृता तेन प्रणीता निजमंदिरे । ज्ञात्वा तया महाभाग शप्तोऽसौ दानवाधमः

ഒരു നിമിത്തം പറഞ്ഞിട്ടുപോലും അവൻ അവളെ അപഹരിച്ചു തന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഹേ മഹാഭാഗ, ആ അധമ ദാനവനെ അവൾ ശപിച്ചു.

Verse 28

नहुषस्यैव हस्तेन तव मृत्युर्भविष्यति । अजाते त्वयि संजाता वदसे त्वं यथैव तत्

നഹുഷന്റെ കൈകൊണ്ടുതന്നെ നിന്റെ മരണം സംഭവിക്കും. നീ ഇനിയും ജനിച്ചിരുന്നില്ല; എങ്കിലും ജനിച്ചിട്ടുള്ളവനെപ്പോലെ നീ പറയുന്നു—അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നീ ഇത് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

Verse 29

स त्वमायुसुतो वीर हृतो हुंडेन पापिना । सूदेन रक्षितो दास्या प्रेषितो मम चाश्रमम्

ഹേ വീരനായ ആയുപുത്രാ, പാപിയായ ഹുണ്ടൻ നിന്നെ അപഹരിച്ചു; എന്നാൽ സൂദൻ (സാരഥി/സേവകൻ) നിന്നെ രക്ഷിച്ച് ഒരു ദാസിയിലൂടെ നിന്നെ എന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് അയച്ചു.

Verse 30

भवंतं वनमध्ये च दृष्ट्वा चारणकिन्नरैः । यत्तु वै श्रावितं वत्स मया ते कथितं पुनः

വനത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നെ കണ്ട ചാരണരും കിന്നരരും ആ വാർത്ത തീർച്ചയായും അറിയിച്ചു; ഹേ വത്സാ, എനിക്ക് കേൾപ്പിക്കപ്പെട്ടതേ ഞാൻ നിന്നോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

Verse 31

जहि तं पापकर्तारं हुंडाख्यं दानवाधमम् । नेत्राभ्यां हि प्रमुंचंतीमश्रूणि परिमार्जय

‘ഹുണ്ട’ എന്ന പാപകർത്താവായ അധമ ദാനവനെ വധിക്ക; കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകളക।

Verse 32

इतो गत्वा प्रपश्य त्वं गंगातीरं महाबलम् । निपात्य दानवेंद्रं तं कारागृहात्समानय

ഇവിടെ നിന്ന് പോയി ഗംഗയുടെ മഹാബല തീരം ദർശിക്ക; ആ ദാനവേന്ദ്രനെ വീഴ്ത്തി, കാരാഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക।

Verse 33

अशोकसुंदरी याहि तस्या भर्ता भवस्व हि । एतत्ते सर्वमाख्यातं प्रश्नस्यास्य हि कारणम्

അശോകസുന്ദരിയിലേക്കു പോകുക; തീർച്ചയായും അവളുടെ ഭർത്താവാകുക. ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചതിന്റെ കാരണമടക്കം എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു।

Verse 34

आभाष्य नहुषं विप्रो विरराम महामतिः

നഹുഷനോട് സംസാരിച്ച ശേഷം ആ മഹാമതി ബ്രാഹ്മണൻ മൗനത്തിലായി।

Verse 35

आकर्ण्य सर्वं मुनिना प्रयुक्तमाश्चर्यभूतं स हि चिंत्यमानः । तस्यांतमेकः परिकर्तुकाम आयोः सुतः कोपमथो चकार

മുനി പറഞ്ഞ അത്ഭുതകരമായ എല്ലാം കേട്ട് അവൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു; പിന്നെ ഇതിന് അവസാനം വരുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആയുവിന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ഒരാൾ കോപിച്ചു।

Verse 108

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्यानेऽष्टोत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനം, ഗുരുതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം, ച്യവനചരിതം, നഹുഷാഖ്യാനം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന നൂറ്റെട്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപ്തമായി।