Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

സനകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! വീണ്ടും കമലാപതിയുടെ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കൂ. ഹരികഥാമൃതം കേൾക്കാൻ ആര്ക്കാണ് പ്രീതി ഉദിക്കാത്തത്?

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

വിഷയങ്ങളിൽ അന്ധരായി മമതയിൽ കലങ്ങിയ ചിത്തമുള്ള മനുഷ്യർക്കു ഹരിയുടെ ഏക നാമം മാത്രമേ സർവ്വപാപനാശകനാകൂ।

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

മനുഷ്യരുടെ പാപം ഹരിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ ഒരിക്കൽപോലും നമസ്കരിക്കാത്തവനെ ശ്വപചൻ (അന്ത്യജൻ) എന്നു അറിയുക; ഒരിക്കലും അവനോട് സംഭാഷിക്കരുത്।

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഹരിപൂജ ഇല്ലാത്ത വീട് സത്യത്തിൽ ശ്മശാനസദൃശമാണ്; അതിൽ ഒരിക്കലും പ്രവേശിക്കരുത്।

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

ഹരിപൂജയില്ലാത്തവരും, വേദത്തെ ദ്വേഷിക്കുന്നവരും, ഗോമാതാവിനോടും ദ്വിജന്മാരോടും ദ്വേഷത്തിൽ നിരതരുമായവർ—ഇവർ ‘രാക്ഷസർ’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ബ്രാഹ്മണദ്വേഷത്തിൽ പരായണനായ ആരായാലും, ഗോവിന്ദനെ ഭക്തിയോടെ സമർചിച്ചാലും ആ പൂജ ഫലഹീനമാകും।

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമം നശിപ്പിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ ജനാർദനനെ പൂജിക്കുന്നവർ, ഹേ മഹാഭാഗ, ആ പൂജ തന്നെയാണ് പൂജകരെ വേഗം നശിപ്പിക്കുന്നത്।

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

ഹരിപൂജ ചെയ്യുന്നവൻ തന്നെയായിട്ടും പാപം ആചരിച്ചാൽ, തത്ത്വാർത്ഥം അറിയുന്നവർ അവനെ തന്നെയാണ് സത്യത്തിൽ വിഷ്ണുദ്വേഷി എന്നു പറയുന്നു।

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

വിഷ്ണുവിൽ നിരതരായി, ലോകാനുഗ്രഹത്തിൽ തത്പരരായി, നിത്യവും ധർമ്മകാര്യങ്ങളിൽ രതരായിരിക്കുന്നവർ—അവർ വിഷ്ണുസ്വരൂപരെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു।

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

കോടിക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്തിൽ നിന്നാണ് വിഷ്ണുഭക്തി ഉദിക്കുന്നത്. വിഷ്ണുവിൽ ദൃഢഭക്തിയുള്ളവർക്കു പാപബുദ്ധി എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

വിഷ്ണുപൂജയിൽ രതമായ ആത്മാക്കളുടെ കോടിജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ക്ഷയിക്കുന്നു; പിന്നെ അവർക്കു പാപബുദ്ധി എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

വിഷ്ണുഭക്തിയില്ലാത്തവർ ചണ്ഡാലരെന്നു പറയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഹരിഭക്തിയിൽ പൂർണ്ണപരായണരായ ചണ്ഡാലരും നിശ്ചയമായി ശ്രേഷ്ഠരാണ്.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

വിഷയങ്ങളിൽ അന്ധരായ മനുഷ്യരുടെ എല്ലാ ദുഃഖവും നശിപ്പിക്കുന്നതു; ‘ഹരിസേവ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധം, ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നതു.

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

സംഗം, സ്നേഹം, ഭയം, ലോഭം അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞാനം കൊണ്ടായാലും ആരെങ്കിലും വിഷ്ണുവിനെ ഉപാസിച്ചാൽ, അവൻ അക്ഷയസുഖം അനുഭവിക്കും.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

ഹരിയുടെ പാദോദകം ഒരു തുള്ളിയെങ്കിലും പാനം ചെയ്യുന്നവൻ, എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്തവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; വിഷ്ണുവിന് അത്യന്തം പ്രിയനാകും.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

ഹരിപാദോദകം അകാലമൃത്യുവിനെ ശമിപ്പിക്കുന്നതും, എല്ലാ വ്യാധികളെയും നശിപ്പിക്കുന്നതും, സർവ്വദുഃഖങ്ങളെ ഉപശമിപ്പിക്കുന്നതുമെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

നാരായണൻ പരമധാമം, ജ്യോതിസ്സുകളിൽ ഉത്തമജ്യോതി. അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച മഹാത്മാക്കൾക്ക് മോക്ഷം നിശ്ചയമായും ശാശ്വതമാണ്॥

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

ഇവിടെയും ഞാൻ ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം ഉദാഹരിക്കുന്നു. ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവർക്കും ശ്രവിക്കുന്നവർക്കും സകലപാപനാശകമാണ്॥

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

പുരാതനകാലത്ത് കൃതയുഗത്തിൽ ഗുലിക എന്ന പേരുള്ള ഒരു വേട്ടക്കാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പരസ്ത്രീഹരണത്തിലും പരധനഹരണത്തിലും അവൻ എപ്പോഴും ഉത്സുകനായിരുന്നു॥

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

അവൻ എപ്പോഴും പരനിന്ദയിൽ മുങ്ങിയവനും ജീവികൾക്ക് ഉപദ്രവം ചെയ്യുന്നവനും ആയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും പശുക്കളെയും നൂറുകളായും ആയിരങ്ങളായും കൊന്നിരുന്നു॥

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

ഹേ വിപ്രാ! കർഷകരുടെ അധീശ്വരനായ അവൻ ദേവസ്വം കവർന്നെടുക്കുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്ത് ഹരിക്കുന്നതിലും നിത്യം ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു—എപ്പോഴും അതിലേർപ്പെട്ടവൻ॥

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

ആ പ്രവൃത്തിയാൽ അനവധി, അത്യന്തം മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്തു; അവയുടെ എണ്ണം കോടി വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും പറയാൻ കഴിയില്ല।

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

ആ മഹാപാപി, ജീവികൾക്കു യമനെപ്പോലെ ഭയങ്കരനായവൻ, ഒരിക്കൽ സർവൈശ്വര്യസമന്വിതമായ സൗവീരരാജന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് എത്തി।

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

ആ നഗരം സ്ത്രീകളുടെയും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കന്യകളുടെയും കൂട്ടങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചു; സ്ഫടികസമാന നിർമ്മലജലമുള്ള തടാകങ്ങളും വിപണികളും അലങ്കരിച്ചതിനാൽ അത് ദേവപുരംപോലെ തോന്നി।

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

ആ ഉപവനത്തിന്റെ നടുവിൽ, സ്വർണ്ണകലശങ്ങളാൽ മൂടിയ ശിഖരമുള്ള മനോഹരമായ കേശവമന്ദിരം കണ്ടപ്പോൾ വേട്ടക്കാരൻ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി।

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

“ഇവിടെ നിന്ന് ധാരാളം സ്വർണം മോഷ്ടിക്കും” എന്ന് നിശ്ചയിച്ച്, മോഷണലോഭിയായ ആ കർഷകൻ ആ സ്ഥലത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലേക്ക് കടന്നു।

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

അവിടെ അവൻ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജമുനിയെ കണ്ടു—ശാന്തൻ, തത്ത്വാർത്ഥത്തിൽ പണ്ഡിതൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ പരിചര്യയിൽ പരനായ, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ ഉത്തങ്കൻ।

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

ഹേ മുനേ, അവനെ ഒറ്റയ്ക്കായി—കരുണാമയൻ, നിസ്പൃഹൻ, ധ്യാനത്തിൽ ലീനൻ—കണ്ട ലുബ്ധനായ വേട്ടക്കാരൻ ‘ഇവൻ എന്റെ മോഷണത്തിന് തടസ്സമാകും’ എന്നു കരുതി।

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

ദേവദ്രവ്യം കവർന്നെടുക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു ആ അതിസാഹസി—വാൾ ഊരി, അഹങ്കാരമദത്തിൽ ഉന്മത്തനായി—ഉത്തങ്കനെ കൊല്ലാൻ ആക്രമണം തുടങ്ങി।

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

ഉത്തങ്കൻ വേട്ടക്കാരന്റെ നെഞ്ചിന്മേൽ കാൽവെച്ച്, കൈകൊണ്ട് ജട പിടിച്ച്—അവനെ കൊല്ലാൻ നിശ്ചയിച്ച്—അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു।

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

ഉത്തങ്കൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ സാദ്ധോ, കുറ്റമില്ലാത്ത എന്നെ നീ വ്യർത്ഥമായി കൊല്ലും. ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് അപരാധം ചെയ്തു? പറയുക, ഹേ മഹാമൂഢാ!”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

ലോകത്തിൽ അപരാധം ചെയ്തവരെയും ശിക്ഷാ-ശാസനത്തിലൂടെ തിരുത്താൻ കഴിയും. ഹേ സൗമ്യാ, സജ്ജനരും പാപികളെ കാരണമില്ലാതെ വധിക്കുകയില്ല; യുക്തിയോടെ മാത്രമേ ദണ്ഡം നൽകൂ.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

വിരോധിക്കുന്ന മൂഢന്മാരിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഗുണങ്ങളെ നോക്കി, ശാന്തചിത്തരായ സജ്ജനർ വിരോധത്തിലേർപ്പെടുന്നില്ല; ഗുണദർശനത്തിലാണ് അവർ നിലകൊള്ളുന്നത്.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

പലവട്ടം ഉപദേശിക്കപ്പെടുകയോ തിരുത്തപ്പെടുകയോ ചെയ്താലും ക്ഷമയോടെ നിലകൊള്ളുന്നവനെയാണ് ഉത്തമൻ എന്നു പറയുന്നു; അവൻ സദാ ശ്രീവിഷ്ണുവിന് അതിപ്രിയൻ.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

സുജനൻ പരഹിതബുദ്ധിയുള്ളവൻ; സ്വന്തം നാശകാലത്തിലും വൈരം പിടിക്കുകയില്ല. ചന്ദനവൃക്ഷം വെട്ടിയാലും കോടാലിയുടെ മുഖം സുഗന്ധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

അയ്യോ! വിധി (ദൈവനിയതി) അത്യന്തം ശക്തമാണ്; അത് ജനങ്ങളെ പലവിധത്തിൽ ബന്ധിക്കുന്നു. സർവസംഗവിരഹിതനായാലും ദുഷ്ടചിത്തന്മാരാൽ അവൻ ബദ്ധനായി പീഡിതനാകുന്നു.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

അയ്യോ! ഈ ലോകത്തിൽ ആളുകൾ കാരണമില്ലാതെ പലവിധത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. സർവ്വസംഗവിരഹിതനെയെങ്കിലും പിശുനരും ദുഷ്ടജനങ്ങളും ഉപദ്രവിക്കുന്നു. അവരിൽപോലും അവർ പ്രത്യേകിച്ച് സാധുക്കളെയേ പീഡിപ്പിക്കൂ; തങ്ങളുപോലുള്ളവരെ ഒരിക്കലുമല്ല.

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

ഈ ലോകത്തിൽ മൃഗം, മീൻ, സജ്ജനർ—പുല്ലും വെള്ളവും മതി എന്ന സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കുന്നവർ—അവർക്കു കാരണമില്ലാതെ ശത്രുക്കൾ ഉണ്ടാകുന്നു: വേട്ടക്കാരൻ, മീൻപിടിത്തക്കാരൻ, പിശുന നിന്ദകൻ।

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

അയ്യോ! മായ എത്ര ശക്തിയുള്ളത്—അവൾ സർവ്വജഗത്തെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നു; പുത്രൻ, മിത്രൻ, ഭാര്യ എന്നിവയ്ക്കായി എല്ലാം ദുഃഖബന്ധത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

പരരുടെ ധനം അപഹരിച്ച് നീ ഭാര്യയെയും ഗൃഹജീവിതവും പോഷിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ അവസാനം അതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ സത്യമായും ഒറ്റയ്ക്കേ പുറപ്പെടുന്നു.

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“എന്റെ അമ്മ, എന്റെ അച്ഛൻ, എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ മക്കൾ; ഇത് എന്റെത്”—ഇത്തരത്തിലുള്ള മമത ജീവികളെ വ്യർഥമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

മനുഷ്യൻ ധനം സമ്പാദിക്കുന്നതോളം ബന്ധുക്കൾ അടുത്തിരിക്കും. എന്നാൽ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ധർമ്മവും അധർമ്മവും മാത്രമേ കൂടെയുണ്ടാകൂ; മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരനില്ല.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

ധർമ്മവും അധർമ്മവും കൊണ്ട് സമ്പാദിച്ച ധനത്താൽ ആരെല്ലാം പോഷിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അവർ മരിച്ച ശേഷം അഗ്നിമുഖത്തിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ട് നെയ്യുകലർന്ന അന്നം ഭോഗിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു.

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

മനുഷ്യൻ പരലോകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ധനവും ഇല്ല, പുത്രന്മാരും ഇല്ല, ബന്ധുക്കളും ഇല്ല; ധർമ്മവും അധർമ്മവും മാത്രമേ പിന്തുടരൂ.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

പാപകർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരിൽ ആഗ്രഹം വളരുന്നു; പുണ്യകർമ്മങ്ങളിൽ നിഷ്ഠരായവരിൽ ആഗ്രഹം ക്ഷയിക്കുന്നു.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

ധനവും സ്വത്തും എപ്പോഴും സമ്പാദിക്കുന്നതിൽ ജനങ്ങൾ വ്യർത്ഥമായി വ്യാകുലപ്പെടുന്നു.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

സംഭവിക്കേണ്ടത് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും; സംഭവിക്കാത്തത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല. അതിനാൽ നിശ്ചയബുദ്ധിയുള്ളവരെ ചിന്ത ഒരുനേരവും പീഡിപ്പിക്കുകയില്ല।

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

ഈ സമസ്ത ജഗത്ത്—സ്ഥാവരവും ജംഗമവും—ദേവാധീനമാണ്. അതിനാൽ ജനനവും മരണവും ദൈവം (ദൈവവിധി) തന്നെയാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്; മറ്റൊന്നുമല്ല।

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

ആൾ എവിടെയിരുന്നാലും സംഭവിക്കേണ്ടത് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും. എന്നിട്ടും ആളുകൾ അത് അറിഞ്ഞിട്ടും വ്യർത്ഥ പരിശ്രമം ചെയ്യുന്നു।

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

അയ്യോ, മമതകൊണ്ട് കലങ്ങിയ ചിത്തമുള്ള മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ എത്ര ദുഃഖകരം! അവർ മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും തങ്ങളുടെ ആളുകളെയും താൽപര്യങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നു।

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

സമ്പാദിച്ച സമ്പത്ത് എല്ലാം എപ്പോഴും ബന്ധുക്കൾ അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ മൂഢൻ മാത്രം ഒറ്റയ്ക്ക് ആ പാപത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും।

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

ഇങ്ങനെ പറയുന്ന ആ ഋഷിയെ വിട്ടയച്ച് ഭയത്തിൽ വിറച്ച ഗുലികൻ കൈകൂപ്പി വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു— “ക്ഷമിക്കണമേ, ക്ഷമിക്കണമേ.”

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

സത്സംഗത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താലും ഹരിയുടെ സന്നിധി മാത്രത്താലും വേട്ടക്കാരന്റെ പാപങ്ങൾ നീങ്ങി; അനുതാപത്തോടെ അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ഞാൻ മഹത്തായതും അനേകവുമായ പാപങ്ങൾ ചെയ്തിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ദർശനമാത്രംകൊണ്ട് അവ എല്ലാം നശിച്ചു.

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

അയ്യോ! പാപബുദ്ധിയോടെ ഞാൻ നിത്യവും മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്തു. ഇനി എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം എങ്ങനെ? ഹേ വിഭോ! ഞാൻ ആരുടെ ശരണം തേടും?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങളാൽ ഞാൻ വേട്ടക്കാരനായ നില പ്രാപിച്ചു; ഇവിടെ കൂടി പാപങ്ങളുടെ വല നെയ്ത് ഞാൻ ഏതു ഗതിയിലേക്കു പോകും?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

അയ്യോ! എന്റെ ആയുസ്സ് വേഗത്തിൽ ക്ഷയിക്കുന്നു; ഞാൻ അനേകം പാപങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചു. അവയ്ക്കു പ്രായശ്ചിത്തം ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല—എന്റെ ഗതി എന്താകും, എനിക്ക് എങ്ങനെയൊരു പുനർജന്മം ലഭിക്കും?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

അയ്യോ, എന്തൊരു വിധി! നൂറുകണക്കിന് പാപങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ കുലത്തിൽ എന്നെ എന്തിന് സൃഷ്ടിച്ചു, എന്നെ എപ്പോഴും കൂടുതൽ പാപിയാക്കിയത് എന്തിന്? ഞാൻ—ഘോരകർമ്മി—പാപഫലം എങ്ങനെ അനുഭവിക്കും, എത്ര ജന്മങ്ങൾ വരെ?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

ഇങ്ങനെ അന്ന് വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വയം നിന്ദിച്ചു; അന്തർതാപാഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച് ഉടൻ മരണത്തെ പ്രാപിച്ചു.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

വീണുകിടന്ന വേട്ടക്കാരനെ കണ്ട ദയാപരനായ മഹാമതി ഉത്തങ്കൻ, ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പാദപ്രക്ഷാലിത ജലത്തോടെ അവനെ തളിച്ച് അഭിഷേകം ചെയ്തു.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

ഹരിയുടെ പാദപ്രക്ഷാലിത ജലസ്പർശത്താൽ വേട്ടക്കാരന്റെ പാപകല്മഷം നീങ്ങി. പിന്നെ അവൻ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി മുനിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

ഗുലിക പറഞ്ഞു— ഹേ ഉത്തങ്ക, മുനിശാർദൂല, ഹേ സുവ്രത! നീയേ എന്റെ ഗുരു. നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ മഹാപാതകത്തിന്റെ കഞ്ചുകസദൃശമായ ആവരണത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ വിമുക്തനായി.

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

ഹേ മുനിപുംഗവ! നിന്റെ ഉപദേശത്താൽ എന്റെ സന്താപം അകലിച്ചു; അതുപോലെ എന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും അതിവേഗത്തിൽ നശിച്ചു.

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

ഹേ മുനേ! നീ എന്റെ മേൽ ഹരിയുടെ പാദോദകം തളിച്ചതിനാൽ, നിന്റെ മുഖേന ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിച്ചു.

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

ഹേ വിപ്രാ! ഈ ശരീരബന്ധിതമായ പാപത്തിൽ നിന്ന് നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു. അതിനാൽ ഹേ വിദ്വാൻ, ഞാൻ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു—എന്നാൽ നിന്നോടു ചെയ്ത തെറ്റൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കണമേ.

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ദേവകുസുമങ്ങളാൽ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ പുഷ്പവൃഷ്ടിയായി മൂടി; പിന്നെ മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

അനന്തരം അവൻ സർവകാമസമന്വിതമായ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ ആരോഹണം ചെയ്ത്, അപ്സരാഗണങ്ങളാൽ പരിവൃതനായി, ഹരിയുടെ മന്ദിരധാമത്തിലെത്തി।

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

ഇതു കണ്ട തപസ്സിന്റെ നിധിയായ ഉത്തങ്കൻ വിസ്മയിച്ചു; ശിരസ്സിൽ അഞ്ജലി ചേർത്ത് കമലാപതി വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

അവന്റെ സ്തുതിയിൽ പ്രസന്നനായ മഹാവിഷ്ണു ഉത്തമ വരം നൽകി; ആ വരപ്രഭാവത്താൽ ഉത്തങ്കനും പരമപദം പ്രാപിച്ചു।

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീ ബൃഹന്നാരദീയപുരാണത്തിന്റെ പൂർവഭാഗത്തിലെ വിഷ്ണുമാഹാത്മ്യത്തിൽ മുപ്പത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।