
സനകൻ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ആഷാഢം മുതൽ ആശ്വിനം വരെ ഉള്ള നാലുമാസങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു മാസത്തിൽ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട ‘പാപനാശക’ വൈഷ്ണവ വ്രതത്തിന്റെ ക്രമം ഉപദേശിക്കുന്നു. വ്രതസ്ഥൻ ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം ചെയ്ത് പഞ്ചഗവ്യം സ്വീകരിച്ച്, വിഷ്ണുസന്നിധിയിൽ ശയിച്ച്, പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിത്യകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച് ക്രോധരഹിതനായി വിഷ്ണുപൂജ ചെയ്യണം. പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്വസ്തിവാചനം നടത്തി മാസോപവാസത്തിന്റെ സങ്കൽപം എടുത്ത്, പാരണം ഭഗവദാജ്ഞയാൽ മാത്രമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം. ഹരിമന്ദിരത്തിൽ വസിച്ച് പ്രതിദിനം പഞ്ചാമൃതസ്നാനം, അഖണ്ഡദീപം, അപാമാർഗ ദന്തധാവനം-വിധിസ്നാനം, പൂജ, ബ്രാഹ്മണഭോജനവും ദക്ഷിണയും നടത്തി, ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം നിയന്ത്രിത ആഹാരം സ്വീകരിക്കണം. തുടർന്ന് ആവർത്തിച്ച മാസോപവാസ/പരാക അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ എണ്ണമനുസരിച്ച് മഹായജ്ഞങ്ങളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ ഫലങ്ങൾ വർണ്ണിച്ച്, അവസാനം ഹരി-സാദൃശ്യംയും പരമാനന്ദവും ലഭിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. സ്ത്രീപുരുഷന്മാർക്കും എല്ലാ ആശ്രമങ്ങൾക്കും, നാരായണഭക്തിയോടെ ശ്രവണം-കീർത്തനം മാത്രം ചെയ്താലും മോക്ഷം സുലഭമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
Verse 1
सनक उवाच । अन्यद् व्रत वरं वक्ष्ये तच्छृणुष्व समाहितः । सर्वापापहरं पुण्यं सर्वलोकोपकारकम् ॥ १ ॥
സനകൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ ഞാൻ മറ്റൊരു ശ്രേഷ്ഠ വ്രതം പറയുന്നു; ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ കേൾക്കുക. ഈ പുണ്യാനുഷ്ഠാനം സർവ്വപാപഹരവും മഹാപുണ്യദായകവും സർവ്വലോകഹിതകരവുമാണ്.
Verse 2
आषाढ्रे श्रावणे वापि तथा भाद्रपदेऽपि च । तथैवाश्विनके मासे कुर्यादेतद्वतं द्विज ॥ २ ॥
ആഷാഢം, ശ്രാവണം, ഭാദ്രപദം, അതുപോലെ ആശ്വിന മാസത്തിലും—ഹേ ദ്വിജാ, ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം.
Verse 3
एतेष्वन्यतमे मासे शुल्कपक्षे जितेन्द्रियः । प्राशयेत्पञ्चगव्यं च स्वपेद्विष्णुसमीपतः ॥ ३ ॥
ഈ മാസങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ, ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടെ പഞ്ചഗവ്യം സേവിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ശയിക്കണം.
Verse 4
ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । श्रद्धया पूजयेद्विष्णुं वशी क्रोधविवार्जितः ॥ ४ ॥
പിന്നീട് പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിത്യകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, ശ്രദ്ധയോടെ വിഷ്ണുവിനെ പൂജിക്കണം—വശീഭൂതനായി, ക്രോധവിവർജിതനായി.
Verse 5
विद्वद्भिः सहितो विष्णुमर्चयित्वा यथोचितम् । संकल्पं तु ततः कुर्यास्त्वस्ति वाचनपूर्वकम् ॥ ५ ॥
വിദ്വാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം യഥാവിധി വിഷ്ണുവിനെ അർച്ചിച്ച്, തുടർന്ന് സ്വസ്തിവാചനം മുൻകൂട്ടി നടത്തി സംकल्पം ചെയ്യണം.
Verse 6
मासमेकं निराहारो ह्यद्यप्रभृति केशव । मासान्तं पारणं कुर्वे देवदेव तवाज्ञया ॥ ६ ॥
ഹേ കേശവാ! ഇന്നുമുതൽ ഞാൻ ഒരു മാസം നിരാഹാരനായി ഇരിക്കും; മാസാന്തത്തിൽ, ഹേ ദേവദേവാ, നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പാരണ ചെയ്യും।
Verse 7
तपोरुप नमस्तुभ्यं तपसां फल दायक । ममाभीष्टप्रदं देहि सर्वविघ्नान्निवारय ॥ ७ ॥
ഹേ തപോമൂർത്തേ! നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ തപസ്സിന്റെ ഫലദായകാ, എന്റെ അഭീഷ്ടം ദയചെയ്തു എല്ലാ വിഘ്നങ്ങളും നീക്കണമേ।
Verse 8
एवं समर्प्य देवस्य विष्णोर्मासव्रतं शुभम् । ततः प्रभृति मासान्तं निवसेद्धरिमन्दिरे ॥ ८ ॥
ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന് ശുഭമായ മാസവ്രതം സമർപ്പിച്ച ശേഷം, അതിനുശേഷം മാസാന്തം വരെ ഹരിമന്ദിരത്തിൽ വസിക്കണം।
Verse 9
प्रत्यहं स्नापयेद्देवं पञ्चामृतविधानतः । दीपं निरन्तरं कुर्यात्तस्मिन्मासे हरेर्गृहे ॥ ९ ॥
പ്രതിദിനം പഞ്ചാമൃതവിധിപ്രകാരം ദേവനെ സ്നാപനം ചെയ്യണം; ആ മാസത്തിൽ ഹരിയുടെ ഗൃഹം/മന്ദിരത്തിൽ ദീപം നിരന്തരം തെളിയിക്കണം।
Verse 10
प्रत्यहं खादयेत्काष्ठं ह्यपामार्ग समुद्भवम् । ततः स्नायीत विधिन्नारायणपरायणः ॥ १० ॥
പ്രതിദിനം അപാമാർഗത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ദന്തകാഷ്ഠം ചവയ്ക്കണം; തുടർന്ന് നാരായണപരായണനായി വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്യണം।
Verse 11
ततः संस्नापयेद्विष्णुं पूर्ववत्प्रयतोऽर्चयेत् । ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्तियुक्तः सदक्षिणम् ॥ ११ ॥
അതിനുശേഷം മുൻവിധിപ്രകാരം ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ സ്നാനിപ്പിച്ച്, നിയന്ത്രിതനായി അവനെ ആരാധിക്കണം. ഭക്തിയോടെ തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിച്ച് യഥോചിത ദക്ഷിണയും നൽകണം.
Verse 12
स्वयं च बन्धुभिः सार्द्धं भुञ्जीत प्रयतेन्द्रियः । एवं मासोपवासांश्च व्रती कुर्यात्र्रयोदश ॥ १२ ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, താനും ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഭോജനം ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ വ്രതധാരി പതിമൂന്ന് മാസോപവാസ വ്രതങ്ങളും അനുഷ്ഠിക്കണം.
Verse 13
वर्षान्ते वेदविदुषे गां प्रदद्यात्स दक्षिणाम् । भोजयेद्वब्राह्माणांस्तत्र द्वादशैव विधानतः । शक्त्या च दक्षिणां दद्याद्रूह्यण्याभरणानि च ॥ १३ ॥
വർഷാന്ത്യത്തിൽ വേദവിദ്വാനായ പണ്ഡിതനു ദക്ഷിണയോടുകൂടി ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യണം. അവിടെ വിധിപ്രകാരം കൃത്യമായി പന്ത്രണ്ട് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിക്കണം. കൂടാതെ തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് അധിക ദക്ഷിണയും സ്വർണ്ണ-വെള്ളി ആഭരണങ്ങളും നൽകണം.
Verse 14
मासोपवासत्रितयं यः कुर्यात्संयते न्द्रियः । आप्तोर्यामस्य यज्ञस् द्विगुणं फलमश्नुते ॥ १४ ॥
ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ മൂന്ന് മാസത്തെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ, ആപ്തോര്യാമ യജ്ഞഫലത്തിന്റെ ഇരട്ട ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 15
चतुः कृत्वः कृतं येन पाराकं मुनिसत्तम । स लभेत्परमं पुण्यमष्टान्गिष्टोमसंभवम् ॥ १५ ॥
ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ആരെങ്കിലും പാരാക വ്രതം നാലുതവണ അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, അവൻ പരമ പുണ്യം പ്രാപിക്കും—അത് എട്ട് അഗ്നിഷ്ടോമ യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യത്തോടു തുല്യം.
Verse 16
पञ्चकृत्वो व्रतमिदं कृतं येन महात्मना । अत्यन्गिष्टोमजं पुण्यं द्विगुणं प्राप्नुयान्नरः ॥ १६ ॥
ഈ വ്രതം മഹാത്മാവ് അഞ്ചുതവണ ആചരിച്ചാൽ, അങ്ഗിഷ്ടോമ യജ്ഞജന്യമായ പുണ്യം അത്യന്തം ദ്വിഗുണമായി പ്രാപിക്കും।
Verse 17
मासोपवाषट्कं यः करोति सुसमाहितः । ज्योतिष्टोस्य यज्ञस्य फलं सोऽष्टगुणं लभेत् ॥ १७ ॥
സുസമാഹിതനായിട്ട് ആറു മാസോപവാസങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ ജ്യോതിഷ്ടോമ യജ്ഞഫലം അഷ്ടഗുണമായി ലഭിക്കും।
Verse 18
निराहारः सप्तकृत्वो नरो मासोपवासकान् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् ॥ १८ ॥
ഏഴുതവണ നിർആഹാരമായി ഉപവാസം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ അശ്വമേധ യജ്ഞഫലം അഷ്ടഗുണമായി പ്രാപിക്കും।
Verse 19
मासोपावासान्यः कुर्यादष्टकृत्वो मुनीश्वर । नरमेधाख्ययज्ञस्य फलं पञ्चगुणं लभेत् ॥ १९ ॥
ഹേ മുനീശ്വരാ! എട്ടുതവണ മാസോപവാസങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ നരമേധനാമ യജ്ഞഫലം പഞ്ചഗുണമായി ലഭിക്കും।
Verse 20
यस्तु मासोपवासांश्च नवकृत्वः समाचरेत् । गोमेधमखजं पुण्यं लभते त्रिगुणं नरः ॥ २० ॥
ഒൻപതുതവണ വിധിപൂർവ്വം മാസോപവാസങ്ങൾ ആചരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഗോമേധ യജ്ഞജന്യ പുണ്യം ത്രിഗുണമായി പ്രാപിക്കും।
Verse 21
दशकृत्वस्तु यः कुर्यात्पराकं मुनिसत्तम । स ब्रह्ममेधयज्ञस्य त्रिगुणं फलमश्नुते ॥ २१ ॥
ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ആരെങ്കിലും പരാകവ്രതം പത്തു പ്രാവശ്യം ആചരിച്ചാൽ, ബ്രഹ്മമേധയജ്ഞഫലത്തിന്റെ ത്രിഗുണം ഫലം അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു।
Verse 22
एकादश पराकांश्च यः कुर्यात्संयतेन्द्रियः । स याति हरिसारुप्यं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ २२ ॥
ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ പതിനൊന്ന് പരാകവ്രതങ്ങൾ ആചരിക്കുന്നവൻ ഹരിസാരൂപ്യം പ്രാപിച്ച് സർവ്വ ദിവ്യഭോഗങ്ങളാലും സമന്വിതനാകും।
Verse 23
त्रयोदश पराकांश्च यः कुर्यात्प्रयतो नरः । स याति परमानन्दं यत्र गत्वा न शोचति ॥ २३ ॥
ശ്രദ്ധയോടെ വിധിപൂർവ്വം പതിമൂന്ന് പരാകവ്രതങ്ങൾ ആചരിക്കുന്ന ശിഷ്ടനായ മനുഷ്യൻ പരമാനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെ എത്തിയാൽ പിന്നെ ദുഃഖിക്കുകയില്ല।
Verse 24
मासोपवासनिरता गङ्गास्नानपरायणाः । धममार्गप्रवक्तारो मुक्ता एव न सशंयः ॥ २४ ॥
മാസോപവാസങ്ങളിൽ നിരതരായി, ഗംഗാസ്നാനത്തിൽ പരായണരായി, ധർമ്മമാർഗം പ്രസംഗിക്കുന്നവർ നിസ്സംശയം മുക്തരാണ്।
Verse 25
अवीराभिर्यतिभिर्ब्रह्यचारिभिः । मासोपवासः कर्त्तव्यो वनस्थैश्च विशेषतः ॥ २५ ॥
വൈരാഗ്യമുള്ള യതികളും ബ്രഹ്മചാരികളും മാസോപവാസം അനുഷ്ഠിക്കണം; പ്രത്യേകിച്ച് വനസ്ഥർ (വാനപ്രസ്ഥർ) അതു നിർബന്ധമായി ചെയ്യണം।
Verse 26
नारी वा पुरुषो वापि व्रतमेतत्सुदुर्लभम् । कृत्वा मोक्षमवान्पोति योगिनामपि दुर्लभम् ॥ २६ ॥
സ്ത്രീയായാലും പുരുഷനായാലും ഈ വ്രതം അത്യന്തം ദുർലഭം; ഇത് ആചരിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും—യോഗികൾക്കും ദുഷ്പ്രാപ്യം।
Verse 27
गृहस्थो वानप्रस्थो वा व्रती वा भिक्षुरेव वा । मूर्खो वा पण्डितो वापि श्रुत्वैतन्मोक्षभाग्भवेत् ॥ २७ ॥
ഗൃഹസ്ഥനായാലും വാനപ്രസ്ഥനായാലും, വ്രതധാരിയായാലും ഭിക്ഷുവായാലും; മൂഢനായാലും പണ്ഡിതനായാലും—ഇത് ശ്രവിച്ചാൽ തന്നെ മോക്ഷത്തിന് അർഹനാകും।
Verse 28
इदं पुण्यं व्रताख्यानं नारायण परायणः । श्रृणुयाद्वाचयेद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ २८ ॥
നാരായണനിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണനായവൻ ഈ പുണ്യ വ്രതാഖ്യാനം ശ്രവിക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ—അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകും।
Saṅkalpa formally defines intention, duration, and the deity-centered aim of the vrata, while svasti-vācana ritually ‘seals’ the undertaking through auspicious Vedic benedictions in the presence of learned brāhmaṇas—establishing correctness (vidhi) and dharmic legitimacy.
Pañcāmṛta abhiṣeka expresses daily purification and intimate service (sevā) to the deity-form of Viṣṇu, while an unbroken lamp signifies uninterrupted devotion and wakeful presence before Hari; together they convert austerity (upavāsa) into sustained bhakti-practice.
The comparison translates the prestige of śrauta yajñas into a bhakti-austerity framework, presenting fasting as an accessible equivalent or surpassing path; it also indexes the vrata within a Vedic merit economy familiar to dharma literature.
It explicitly extends the vow’s salvific reach to women and men, householders and forest-dwellers, mendicants, and both the learned and unlearned—stating that even hearing or reciting the account with devotion to Nārāyaṇa removes sins and grants liberation-eligibility.