
സനാതനൻ നാരദനോട് തുടർച്ചയായ പൗർണ്ണമികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ‘പൂർണ്ണവ്രതങ്ങൾ’ ഉപദേശിക്കുന്നു. ചൈത്ര പൗർണ്ണമിയെ മന്വന്തരചക്രത്തിന്റെ സന്ധിയായി പറഞ്ഞ്, സോമതൃപ്തിക്കായി പാകം ചെയ്ത അന്നം കലർത്തിയ ജലസഹിതം കലശദാനം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. വൈശാഖ പൗർണ്ണമി സർവ്വഫലപ്രദം—ബ്രാഹ്മണർക്കു നൽകിയ ദാനം അതേ രൂപത്തിൽ ഫലം നൽകും; ധർമരാജവ്രതത്തിൽ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം, ജലകലശം, ഗോസമ ദാനം, പ്രത്യേകിച്ച് കുളമ്പും കൊമ്പും സഹിതം കൃഷ്ണാജിനം, എള്ള്, വസ്ത്രം, സ്വർണം എന്നിവ ചേർത്ത് പണ്ഡിത ദ്വിജനു ആദരപൂർവ്വം അർപ്പിക്കണം. അതിശയ പുണ്യഫലവചനങ്ങൾ—സപ്തദ്വീപപൃഥ്വീദാനസമ ഫലം, സ്വർണയുക്ത ജലകലശദാനം ശോകനാശകരം എന്നും. ജ്യേഷ്ഠ പൗർണ്ണമിയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് വട-സാവിത്രീവ്രതം: ഉപവാസം, ആൽമരത്തിന് ജലം ഒഴിക്കുക, പവിത്ര നൂൽ കെട്ടുക, 108 പ്രദക്ഷിണ, അഖണ്ഡ സൗഭാഗ്യപ്രാർത്ഥന, സധവമാർക്ക് ഭോജനം, അടുത്ത ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിച്ച് സൗഭാഗ്യലാഭം. ആഷാഢ പൗർണ്ണമിയിൽ ഗോപദ്മവ്രതം: ശ്രീ-ഗരുഡസഹിത ചതുര്ഭുജ സ്വർണ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ച് പൂജ, പുരുഷസൂക്ത പാരായണം, ഗുരുപൂജ, ബ്രാഹ്മണഭോജനം; വിഷ്ണുകൃപയാൽ ഇഹ-പര ഇഷ്ടസിദ്ധി।
Verse 1
सनातन उवाच । अथ नारद वक्ष्यामि श्रृणु पूर्णाव्रतानि ते । यानि कृत्वा नरो नारी प्राप्नुयात्सुखसंततिम् ॥ १ ॥
സനാതനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നാരദാ, ഇനി ഞാൻ നിനക്കു പൂർണ്ണവ്രതങ്ങളെ പറയുന്നു; ശ്രവിക്ക. അവ അനുഷ്ഠിച്ചാൽ പുരുഷനും സ്ത്രീയും അഖണ്ഡമായ സുഖസമ്പത്തിനെ പ്രാപിക്കും.
Verse 2
चैत्रपूर्णा तु विप्रेंद्र मन्वादिः समुदाहृता । अस्यां सान्नोदकं कुंभं प्रदद्यात्सोमतुष्टये ॥ २ ॥
ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, ചൈത്രപൂർണ്ണിമയെ മന്വന്തരാരംഭമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ദിവസം സോമദേവന്റെ തൃപ്തിക്കായി പാകം ചെയ്ത അന്നം കലർന്ന ജലം നിറച്ച കുംഭം ദാനം ചെയ്യണം.
Verse 3
वैशाख्यामपि पूर्णायां दानं सर्वस्य सर्वदम् । यद्यद्द्रव्यं ददेद्विप्रे तत्तदाप्नोति निश्चितम् ॥ ३ ॥
വൈശാഖപൂർണ്ണിമയിലും ദാനം എല്ലാവർക്കും സർവ്വഫലദായകമാണ്. ബ്രാഹ്മണനു ഏത് ദ്രവ്യം ദാനം ചെയ്താലും അതിന്റെ ഫലം അതേവിധം നിശ്ചയമായി ലഭിക്കും.
Verse 4
धर्मराजव्रतं चात्र कथितं तन्निशामय । श्रृतान्नमुदकुंभं च वैशाख्यां वै द्विजोत्तमे ॥ ४ ॥
ഇവിടെ ധർമരാജവ്രതവും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അത് ശ്രവിക്ക. ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, വൈശാഖത്തിൽ പാകം ചെയ്ത അന്നവും ജലകുംഭവും ദാനം ചെയ്യുന്നതും വിധിയാണ്.
Verse 5
दद्याद्गोदानफलदं धर्मराजस्य तुष्टये । अत्र कृष्णाजिनं दद्यात्सखुरं च सश्रृङ्गकम् ॥ ५ ॥
ധർമ്മരാജനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഗോദാനഫലം നൽകുന്ന ദാനം ചെയ്യണം. ഈ വിധിയിൽ കുളമ്പുകളും കൊമ്പുകളും സഹിതമുള്ള കൃഷ്ണാജിനം (കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം) സമർപ്പിക്കണം.
Verse 6
तिलैः सहसमाच्छाद्य वस्त्रैर्हेम्ना द्विजातये । यस्तु कृष्णाजिनं दद्यात्सत्कृत्य विधिपूर्वकम् ॥ ६ ॥
എള്ളോടുകൂടി, വസ്ത്രവും സ്വർണ്ണവും ചേർത്ത്, വിധിപൂർവം ആദരിച്ച് ദ്വിജനു കൃഷ്ണാജിനം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ മഹാപുണ്യഭാഗിയാകുന്നു.
Verse 7
सर्वशास्त्रविदे सप्तद्वीपभूमिप्रदः स वै । मोदते विष्णु लोके हि यावच्चन्द्रार्कतारकम् ॥ ७ ॥
സകലശാസ്ത്രവിദനായവനു സപ്തദ്വീപഭൂമി ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ചന്ദ്രസൂര്യതാരകൾ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.
Verse 8
कुंभान्स्वच्छजलैः पूर्णान्हिरण्येन समन्वितान् । यः प्रदद्याद्द्विजाग्र्येभ्यः स न शोचति कर्हिचित् ॥ ८ ॥
ശുദ്ധജലത്തോടെ നിറഞ്ഞ കുംഭങ്ങൾ സ്വർണ്ണസഹിതം ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ഒരിക്കലും ദുഃഖിക്കുകയില്ല.
Verse 9
अथ ज्येष्ठस्य पूर्णायां वटसावित्रिकं व्रतम् । सोपवासा वटं सिंचेत्सलिलैरमृतोपमैः ॥ ९ ॥
ഇപ്പോൾ ജ്യേഷ്ഠപൗർണ്ണമിയിൽ വട-സാവിത്രി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം. ഉപവാസത്തോടെ വടവൃക്ഷത്തെ അമൃതസമമായ ജലത്തോടെ നനയ്ക്കണം.
Verse 10
सूत्रेण वेष्टयेच्चैव सशताष्टप्रदक्षिणम् । ततः संप्रार्थयेद्दैवीं सावित्रीं सुपतिव्रताम् ॥ १० ॥
അത് പവിത്രസൂത്രം കൊണ്ട് ചുറ്റി അഷ്ടോത്തരശത പ്രദക്ഷിണങ്ങൾ ചെയ്യണം. തുടർന്ന് പരമ പതിവ്രതയായ ദേവി സാവിത്രിയെ ഭക്തിയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കണം.
Verse 11
जगत्पूज्ये जगन्मातः सावित्रि पतिदैवते । पत्या सहावियोगं मे वटस्थे कुरु ते नमः ॥ ११ ॥
ഹേ ജഗത്പൂജ്യയായ ജഗന്മാതാവേ, ഭർത്താവിനെ ദൈവമായി കാണുന്ന സാവിത്രീ! ഈ വടവൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ എനിക്ക് ഭർത്താവിനോടു വേർപാട് വരാതിരിക്കണമേ—നമസ്കാരം.
Verse 12
इति सप्रार्थ्य या नारी भोजयित्वा परेऽहनि । सुवासिनीः स्वयं भुंज्यात्सा स्यात्सौभाग्यभागिनी ॥ १२ ॥
ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം, അടുത്ത ദിവസം സുവാസിനികളെ ഭോജനിപ്പിച്ച് പിന്നെ സ്വയം ഭക്ഷിക്കുന്ന സ്ത്രീ സൌഭാഗ്യത്തിന്റെ ഭാഗിനിയാകും.
Verse 13
आषाढस्य तु पूर्णायां गोपद्मव्रतमुच्यते । चतुर्भुजं महाकायं जांबूनदसमप्रभम् ॥ १३ ॥
ആഷാഢ പൗർണ്ണമിയിൽ ‘ഗോപദ്മവ്രതം’ എന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്. അതിൽ ഭഗവാൻ ഹരിയെ ചതുര്ഭുജനും മഹാകായനും ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണസമപ്രഭനുമായതായി ധ്യാനിക്കണം.
Verse 14
शंखचक्रगदापद्मरमागरुडशोभितम् । सेवितं मुनिभिर्देवैर्यक्षगंधर्वकिन्नरैः ॥ १४ ॥
ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും ശ്രീ (ലക്ഷ്മി)യും ഗരുഡനും കൊണ്ട് ശോഭിച്ചും നിൽക്കുന്ന അവനെ മുനിമാർ, ദേവന്മാർ, യക്ഷർ, ഗന്ധർവർ, കിന്നരർ എന്നിവർ സേവിച്ചു പൂജിക്കുന്നു.
Verse 15
एवंविधं हरिं तत्र स्नात्वा पूजां समाचरेत् । पौरुषेणैव सूक्तेन गंधाद्यैरुपचारकैः ॥ १५ ॥
ഇങ്ങനെ അവിടെ ശ്രീഹരിയെ സ്നാനിപ്പിച്ച്, പുരുഷസൂക്തം പാരായണം ചെയ്തു, ഗന്ധാദി ഉപചാരങ്ങളാൽ വിധിപൂർവ്വം പൂജ നടത്തണം।
Verse 16
आचार्यं वस्त्रभूषाद्यैस्तोषयेत्स्निग्धमानसः । भोजयेन्मिष्टपक्वान्नैर्द्विजानन्यांश्च शक्तितः ॥ १६ ॥
സ്നേഹപൂർണ്ണമായ മനസ്സോടെ ആചാര്യനെ വസ്ത്രാഭരണാദികളാൽ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; പിന്നെ കഴിവനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും മധുരവും നന്നായി പാകം ചെയ്ത അന്നവുംകൊണ്ട് ഭോജനിപ്പിക്കണം।
Verse 17
एवं कृत्वा व्रतं विप्र प्रसादात्कमलापतेः । ऐहिकामुष्मिकान्कामांल्लभते नात्र संशयः ॥ १७ ॥
ഹേ വിപ്രാ! ഇങ്ങനെ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ കമലാപതി (ശ്രീവിഷ്ണു)യുടെ പ്രസാദത്താൽ ഇഹലോകത്തെയും പരലോകത്തെയും ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല।
The chapter uses Caitra pūrṇimā as a cosmological time-marker to sacralize the calendar, linking household dāna (water-pot with water and cooked food) to Soma’s satisfaction and to the idea of renewing auspicious continuity at a cycle-threshold.
The rite specifies cow-equivalent merit through a kṛṣṇājina (black antelope skin) offered intact (with hooves and horns), augmented by sesame, garments, and gold, and framed by honoring a learned twice-born—highlighting both ritual correctness and the dharma-legal logic of substitutionary merit.
It is explicitly oriented to saubhāgya—unbroken marital auspiciousness—expressed through fasting, banyan worship, 108 circumambulations, and a prayer to Sāvitrī for never being separated from one’s husband, followed by feeding married women.
It combines Purāṇic iconography (four-armed Hari with Śrī and Garuḍa, conch-disc-mace-lotus) with a Vedic hymn (Puruṣa Sūkta) and standard completion practices (guru-honor and brāhmaṇa-feeding), presenting devotion as textually anchored and ritually enacted.