Adhyaya 62: The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ ब्राह्मणवाक्यम् नामैकषष्टितमोऽध्यायः । द्विषष्टितमोऽध्यायः—६२ मार्कण्डेय उवाच । एवंतु वदतस्तस्य द्विजपुत्रस्य पावकः । गार्हपत्यः शरीरे तु सन्निधानमथाकरॊत् ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ആ ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, ഗാർഹപത്യരൂപമായ പവിത്ര അഗ്നി അപ്പോൾ അവന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തന്റെ സാന്നിധ്യം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 2

तेन चाधिष्ठितः सोऽथ प्रभामण्डलमध्यगः । व्यदीपयत तं देशं मूर्तिमानिव हव्यवाट् ॥

ആ അഗ്നിയാൽ ആവിഷ്ടനായി അവൻ തേജോമണ്ഡലത്തിനുള്ളിൽ നിന്നു ആ സ്ഥലമൊട്ടാകെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; അഗ്നി തന്നെയെന്തോ ദേഹധാരിയായതുപോലെ തോന്നി.

Verse 3

तस्यास्तु सुतरां तत्र तादृग्रूपे द्विजन्मनि । अनुरागोऽभवद्विप्रं पश्यन्त्या देवयोषितः ॥

എന്നാൽ ആ ദിവ്യകന്യ അവിടെ ആ ബ്രാഹ്മണ യുവാവിനെ അത്തരമൊരു രൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവനോടു ശക്തമായ രാഗം/ആസക്തി അവളിൽ ഉദിച്ചു.

Verse 4

ततः सोऽधिष्ठितस्तेन हव्यवाहेन तत्क्षणात् । यथापूर्वं तथा गन्तुं प्रवृत्तो द्विजनन्दनः ॥

പിന്നീട് ആ അഗ്നിയാൽ ആവിഷ്ടനായ ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ ഉടൻ തന്നെ മുൻപുപോലെ പോകുവാൻ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 5

जगाम च त्वरायुक्तस्तया देव्याः निरीक्षितः । आदृष्टिपातात्तन्वङ्ग्या निश्वासोत्कम्पिकन्धरम् ॥

അവൻ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി; എന്നാൽ ആ ദിവ്യകന്യയുടെ ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞതുമാത്രത്തിൽ—ആ സുകുമാരാംഗിയുടെ കടാക്ഷപാതത്താൽ—അവന്റെ കണ്ഠം നിശ്വാസങ്ങളോടെ വിറച്ചു।

Verse 6

ततः क्षणेनैव तदा निजगेहमवाप्य सः । यथाप्रोक्तं द्विजश्रेष्ठश्चकार सकलाः क्रियाः ॥

പിന്നെ ക്ഷണത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അവൻ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിലെത്തി; ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും യഥാവിധി നിർവഹിച്ചു।

Verse 7

अथ सा चारुसर्वाङ्गी तत्रासक्तात्ममानसा । निश्वासपरमा निन्ये दिनशेषं तथा निशाम् ॥

അപ്പോൾ ആ സുലലിതാംഗിയായ കന്യ, മനസ്സും ഹൃദയവും അവനിലേക്കു ചേർന്നു, ദിവസത്തിന്റെ ശേഷവും രാത്രിയും പ്രധാനമായും നിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയേ കഴിച്ചു കൂട്ടി।

Verse 8

निश्वसन्त्यनवद्याङ्गी हाहेति रुदती मुहुः । मन्दभाग्येति चात्मानं निनिन्द मदिरेक्षणा ॥

നിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ആ നിർദോഷാംഗിയായ ഹരിണാക്ഷി കന്യ ‘ഹാ! ഹാ!’ എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു; സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തി ‘ഞാൻ ദുർഭാഗ്യവതി’ എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 9

न विहारे न चाहारे रमणीयॆ न वा वने । न कन्दरॆषु रम्यॆषु सा बबन्ध तदा रतिम् ॥

അപ്പോൾ അവൾക്ക് വിനോദത്തിലും ആഹാരത്തിലും മനോഹര വനത്തിലും രമ്യമായ ഗുഹകളിലും യാതൊരു ആനന്ദവും ഉണ്ടായില്ല; അവളുടെ പ്രീതി എവിടെയും പതിയാതെ നിന്നു।

Verse 10

चकार रममाणे च चक्रवाकयुगे स्पृहाम् । मुक्ता तेन वरारोहा निनिन्द निजयौवनम् ॥

ചക്രവാക പക്ഷികളുടെ ജോടി ഒരുമിച്ച് കളിക്കുന്നതു കണ്ട ആ സുനിതംബിനി സ്ത്രീ കാമാകുലയായി; ആ വികാരത്തിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ടപ്പോൾ അവൾ സ്വന്തം യൗവനത്തെ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി।

Verse 11

क्वागताहमिमं शैलं दुष्टदैवबलात्कृता । क्व च प्राप्तः स मे दृष्टेर्गोचरं तादृशो नरः ॥

ഞാൻ എവിടെയെത്തി—ഈ പർവതത്തിലേക്ക്—ക്രൂരമായ വിധിയുടെ ബലത്തിൽ തള്ളപ്പെട്ട്? എന്റെ ദൃഷ്ടിവലയത്തിൽ വന്ന ആ മഹാനായ പുരുഷൻ ഇപ്പോൾ എവിടെ പോയി?

Verse 12

यद्यद्य स महाभागो न मे सङ्गमुपैष्यति । तत्कामाग्निरवश्यं मां क्षपयिष्यति दुःसहः ॥

ആ മഹാനായ പുരുഷൻ എന്നോടു സംഗമിക്കാൻ വരാതിരുന്നാൽ, സഹിക്കാനാവാത്ത കാമാഗ്നി തീർച്ചയായും എന്നെ ദഹിപ്പിച്ച് ഭസ്മമാക്കും।

Verse 13

रमणीयमभूद्यत्तत्पुंस्कोकिलनिनादितम् । तेन हीनन्तदेवैतद्दहतीवाद्य मामलम् ॥

ആ വനം മനോഹരമായിരുന്നു, ആൺ കുയിലുകളുടെ കൂജനത്തോടെ മുഴങ്ങുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ വിരഹത്തിൽ അതേ മനോഹാരിത ഇന്ന് എന്നെ മതിയാകുന്നത്ര ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു।

Verse 14

मार्कण्डेय उवाच इथ्थं सा मदनाविष्टा जगाम मुनिसत्तम । ववृधे च तदा रागस्तस्यास्तस्मिन् प्रतिक्षणम् ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ അവൾ പ്രേമാവിഷ്ടയായി വിലപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു; പിന്നെ അവനോടുള്ള അവളുടെ രാഗം ഓരോ ക്ഷണവും വർധിച്ചു।

Verse 15

कलिर्नाम्ना तु गन्धर्वः सानुरागो निराकृतः । तया पूर्वमभूत्सोऽथ तदवस्थां ददर्श ताम् ॥

അപ്പോൾ കാളി എന്ന ഗന്ധർവ്വൻ—അവൾ മുമ്പ് അവന്റെ പ്രണയം നിരസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും—അവളെ ആ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടു।

Verse 16

स चिन्तयामास तदा किं न्वेषा गजगामिनी । निश्वासपवनम्लाना गिरावत्र वरूथिनी ॥

അവൻ ആലോചിച്ചു—‘ഈ ഗജഗാമിനിയായ സ്ത്രീ പർവതത്തിൽ ഇവിടെ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ മങ്ങിയതും തളർന്നതും, നിശ്വാസങ്ങളുടെ കാറ്റിൽ വാടിയതുമാകുന്നു?’

Verse 17

मुनिशापकृता किंनु केनचित् किं विमानिता । वाष्पवारिपरिक्लिन्नमियं धत्ते यतो मुखम् ॥

‘അവൾ ഒരു മുനിയുടെ ശാപത്തിൽ പീഡിതയായോ, അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും അവളെ അപമാനിച്ചോ? കാരണം അവളുടെ മുഖം കണ്ണുനീർജലത്തിൽ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു.’

Verse 18

ततः स दध्यौ सुचिरं तमर्थं कौतुकात् कलिः । ज्ञातवांश्च प्रभावेण समाधेः स यथातथम् ॥

പിന്നീട് കാളി കൗതുകത്താൽ ആ കാര്യം ദീർഘനേരം ചിന്തിച്ചു; സമാധിബലത്താൽ അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെ കൃത്യമായി അറിഞ്ഞു।

Verse 19

पुनः स चिन्तयामास तद्विज्ञाय मुनेः कलिः । ममोपपादितं साधु भाग्यैरेतत्पुराकृतैः ॥

വീണ്ടും കാളി, മുനിവാക്യംപോലെ അറിഞ്ഞ്, ചിന്തിച്ചു—‘പൂർവകൃത കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന ഭാഗ്യമാണ് ഇത് എനിക്കായി നന്നായി ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.’

Verse 20

मयैषा सानुरागेण बहुशः प्रार्थिता सती । निराकृतवती सेयमद्य प्राप्या भविष्यति ॥

ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ ഈ സദ്ഗുണവതിയായ സ്ത്രീയെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു; അവൾ എന്നെ നിരസിച്ചാലും, ഇന്ന് അവൾ നിശ്ചയമായും എനാൽ ലഭിക്കപ്പെടും।

Verse 21

मानुषे सानुरागेयं तत्र तद्रूपधारिणि । रंस्यते मय्यसंदिग्धं किं कालेन करोमि तत् ॥

ഞാൻ അവിടെ മനുഷ്യരൂപം ധരിക്കുമ്പോൾ, സ്നേഹത്തോടെ നിറഞ്ഞ ഈ സ്ത്രീ നിശ്ചയമായും എന്നോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കും. പിന്നെ കാലത്തെ കാത്തിരിക്കാൻ (വൈകാൻ) എന്ത് ആവശ്യം?

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच आत्मप्रभावेण ततस्तस्य रूपं द्विजन्मनः । कृत्वा चचार यत्रास्ते निषण्णा सा वरूथिनी ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സ്വശക്തിയാൽ ആ ദ്വിജപുരുഷന്റെ രൂപം ധരിച്ചു, വരൂഥിനി ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി।

Verse 23

सा तं दृष्ट्वा वरारोहा किञ्चिदुत्फुल्ललोचना । समेत्य प्राह तन्वङ्गी प्रसीदेति पुनः पुनः ॥

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ സുനിതംബിനിയുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം തെളിഞ്ഞു; അവൾ അടുത്തുവന്ന്, ആ സുകുമാരാംഗി വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു—“പ്രസാദിക്കണം.”

Verse 24

त्वया त्यक्ता न सन्देहः परित्यक्ष्यामि जीवितम् । तत्राधर्मः कष्टतरोः क्रियालोपो भविष्यति ॥

നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ—സംശയമില്ല—ഞാൻ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്യും. അപ്പോൾ അവിടെ കൂടുതൽ കഠിനമായ അധർമ്മം ഉയരും; കർമകാണ്ഡങ്ങളും ധർമ്മകർത്തവ്യങ്ങളും അവഗണിക്കപ്പെടും।

Verse 25

मया समेत्य रम्येऽस्मिन् महाकन्दरकन्दरे । मत्परित्राणजं धर्ममवश्यं प्रतिपत्स्यसे ॥

എന്നോടൊപ്പം ഈ മനോഹരമായ മഹാഗുഹാ-ഗർത്തത്തിലേക്ക് വരിക; എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ധർമ്മം നീ നിർഭാഗ്യവുമില്ലാതെ ആചരിക്കും।

Verse 26

आयुषः सावशेषं मे नृणमस्ति महामते । निवृत्तस्तेन नूनं त्वं हृदयाह्लादकारकः ॥

ഹേ മഹാമനസ്കനേ, എന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം മനുഷ്യരോടുള്ള എന്റെ കടം ശേഷിക്കുന്നു; അതിനാൽ നീ തന്നെയാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ।

Verse 27

कलिरुवाच किं करोमि क्रियाहानिर्भवत्यत्र सतो मम । त्वमप्येवंविधं वाक्यं ब्रवीषि तनुमध्यमे ॥

കാളി പറഞ്ഞു—ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം? ഇവിടെ, മറ്റെല്ലാം ധാർമ്മികയായ എനിക്കു പോലും, യഥോചിത കർമ്മ/വിധികളുടെ നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നു; നീയും, ഓ സുന്ദരസൂക്ഷ്മകടി, ഇങ്ങനെ പറയുന്നുവോ!

Verse 28

तदहं सङ्कटं प्राप्तो यद्ब्रवीमि करोṣi तत् । यदि स्यात् सङ्गमो मेऽद्य भवत्याः सह नान्यथा ॥

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ദുരിതത്തിലായി; എന്റെ വാക്ക് പാലിക്കൂ. ഇന്ന് നിനക്കൊപ്പം എനിക്ക് സംയോഗം ഉണ്ടാകട്ടെ—അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല।

Verse 29

वरूथिनी उवाच प्रसीद यद्ब्रवीṣi त्वं तत्करोमि न ते मृṣā । ब्रवीम्येतदनाशङ्कं यत्ते कार्यं मयाधुना ॥

വരൂഥിനി പറഞ്ഞു—പ്രസന്നയാകുക; നീ പറയുന്നതുതന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും—ഇത് അസത്യമല്ല. ഞാൻ മടിയില്ലാതെ പറയുന്നു—ഇപ്പോൾ നിനക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?

Verse 30

कालिरुवाच नाद्य संभोगसमये द्रष्टव्योऽहं त्वया वने । निमीलिताक्ष्याः संसर्गस्तव सुभ्रु मया सह ॥

കാളി പറഞ്ഞു—ഇന്ന് വനത്തിലെ സംഗമസമയത്ത് നീ എന്നെ നോക്കരുത്. ഹേ സുന്ദരഭ്രൂവതീ, കണ്ണുകൾ അടച്ച് എന്നോടു മൈഥുനം ചെയ്യുക.

Verse 31

वरूथिन्युवाच एवं भवतु भद्रन्ते यथेच्छसि तथास्तु तत् । मया सर्वप्रकारं हि वशे स्थेयं तवाधुना ॥

വരൂഥിനി പറഞ്ഞു—തഥാസ്തു, ഹേ ആര്യ; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാകട്ടെ. ഇനി ഞാൻ എല്ലാത്തരത്തിലും നിന്റെ അധീനതയിൽ തന്നെ ഇരിക്കും.