Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच एष वो ऽभिहितः कृत्स्नो गृहस्थाश्रमवासिनः / द्विजातेः परमो धर्मो वर्तनानि निबोधत

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ ഉപരിവിഭാഗത്തിൽ ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തം. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഗൃഹസ്ഥാശ്രമവാസികൾക്കായുള്ള സമഗ്ര ഉപദേശം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു; ഇനി ദ്വിജരുടെ പരമധർമ്മവും സദാചാരവൃത്തികളും ഗ്രഹിക്കുവിൻ.

Verse 2

द्विविधस्तु गृही ज्ञेयः साधकश्चाप्यसाधकः / अध्यापनं याजनं च पूर्वस्याहुः प्रतिग्रहम् / कुसीदकृषिवाणिज्यं प्रकुर्वोतास्वयङ्कृतम्

ഗൃഹസ്ഥൻ രണ്ടുവിധം—സാധകനും അസാധകനും. സാധകനു അധ്യാപനം, യാജനം, പ്രതിഗ്രഹം എന്നു പറയുന്നു; അസാധകൻ സ്വലാഭത്തിനായി പലിശ, കൃഷി, വ്യാപാരം എന്നിവ ചെയ്യുന്നു.

Verse 3

कृषेरभावाद् वाणिज्यं तदभावात् कुसीदकम् / आपत्कल्पो ह्यं ज्ञेयः पूर्वोक्तो मुख्य इष्यते

കൃഷി സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ വ്യാപാരം ചെയ്യുക; അതും സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ പലിശവ്യവഹാരത്തെ ആശ്രയിക്കാം. ഇത് ആപത്കാലവിധിയെന്നു അറിയണം; മുമ്പ് പറഞ്ഞ മുഖ്യധർമ്മം തന്നെയാണ് പ്രധാനം.

Verse 4

स्वयं वा कर्षणं कुर्याद् वाणिज्यं वा कुसीदकम् / कष्टा पापीयसी वृत्तिः कुसीदं तद् विवर्जयेत्

മനുഷ്യൻ സ്വയം കൃഷി ചെയ്യുകയോ വ്യാപാരം നടത്തുകയോ ചെയ്യാം; എന്നാൽ പലിശയ്ക്ക് കടം കൊടുക്കൽ (കുസീദം) കഠിനവും അധികം പാപകരവുമായ ഉപജീവനം—അതുകൊണ്ട് കുസീദം വർജിക്കണം।

Verse 5

क्षात्रवृत्तिं परां प्रहुर्न स्वयं कर्षणं द्विजैः / तस्मात् क्षात्रेण वर्तेत वर्तनेनापदि द्विजः

രക്ഷണവും ഭരണവും ആയ ക്ഷാത്രവൃത്തിയെയാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് അവർ പറയുന്നു; ദ്വിജർ സ്വയം ഉഴുതുക വേണ്ട. അതിനാൽ ദ്വിജൻ ക്ഷാത്രധർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കണം; എന്നാൽ ആപത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഉപജീവനത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കാം।

Verse 6

तेन चावाप्यजीवंस्तु वैश्यवृत्तिं कृषिं व्रजेत् / न कथञ्चन कुर्वोत ब्राह्मणः कर्म कर्षणम्

അതുകൊണ്ടും ഉപജീവനം ലഭിക്കാത്തപക്ഷം വൈശ്യവൃത്തി—അഥവാ കൃഷി—ആശ്രയിക്കാം. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണൻ ഒരിക്കലും ഉഴുതുപണിയിൽ ഏർപ്പെടരുത്।

Verse 7

लब्धलाभः पितॄन् देवान् ब्राह्मणांश्चापि पूजयेत् / ते तृप्तास्तस्य तं दोषं शमयन्ति न संशयः

ലാഭം ലഭിച്ചാൽ പിതൃക്കളെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കൂടി പൂജിക്കണം. അവർ തൃപ്തരായി അവന്റെ ആ ദോഷം നിശ്ചയമായി ശമിപ്പിക്കും—സംശയമില്ല।

Verse 8

देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च दद्याद् भागं तु विंशकम् / त्रिंशद्भागं ब्राह्मणानां कृषिं कुर्वन् न दुष्यति

ദേവന്മാർക്കും പിതൃക്കൾക്കും ഇരുപതിലൊന്ന് പങ്ക് നൽകണം; ബ്രാഹ്മണർക്കു മുപ്പതിലൊന്ന് പങ്ക് സമർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ അർപ്പണം ചെയ്ത് കൃഷി ചെയ്യുന്നവൻ ദോഷം പ്രാപിക്കുകയില്ല।

Verse 9

वणिक् प्रदद्याद् द्विगुणं कुसीदी त्रिगुणं पुनः / कृषीवलो न दोषेण युज्यते नात्र संशयः

വ്യാപാരി ഇരട്ടിയായി അടയ്ക്കാം; പലിശക്കാരൻ വീണ്ടും മൂന്നിരട്ടിയായി; എന്നാൽ കർഷകൻ കുറ്റക്കാരനല്ല—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 10

शिलोञ्छं वाप्याददीत गृहस्थः साधकः पुनः / विद्याशिल्पादयस्त्वन्ये बहवो वृत्तिहेतवः

ശാസനമുള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ ശിലോഞ്ചവൃത്തി (വയലിൽ ശേഷിച്ച ധാന്യം ശേഖരിക്കൽ)യും സ്വീകരിക്കാം. കൂടാതെ വിദ്യ, ശിൽപം മുതലായവ പലതരം ഉപജീവനമാർഗങ്ങളാണ്।

Verse 11

असाधकस्तु यः प्रोक्तो गृहस्थाश्रमसंस्थितः / शिलोञ्छे तस्य कथिते द्वे वृत्ती परमर्षिभिः

ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ നിലകൊണ്ടിട്ടും ‘അസാധകൻ’ എന്നു പറയപ്പെടുന്നവനു, ശിലോഞ്ച സംബന്ധമായി രണ്ട് വിധ ഉപജീവനങ്ങൾ പരമർഷിമാർ ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്।

Verse 12

अमृतेनाथवा जीवेन्मृतेनाप्यथवा यदि / अयाचितं स्यादमृतं मृतं भेक्षं तु याचितम्

അവൻ ‘അമൃത’മായ ശുദ്ധ ഉപജീവനത്തിലൂടെ ജീവിക്കട്ടെ; അത് ലഭിക്കാത്തപക്ഷം ‘മൃത’മായതിലൂടെയും. ചോദിക്കാതെ ലഭിക്കുന്നത് ‘അമൃതം’; ചോദിച്ചു കിട്ടുന്ന ഭിക്ഷ ‘മൃതം’ എന്നു പറയുന്നു।

Verse 13

कुशूलधान्यको वा स्यात् कुम्भीधान्यक एव वा / त्र्यहैहिको वापि भवेदश्वस्तनिक एव च

അവൻ ധാന്യം കുശൂലത്തിൽ (ധാന്യശാലയിൽ) സൂക്ഷിക്കുന്നവനായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ കുംഭങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവനായിരിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു ദിവസത്തേക്കുള്ള സംഭരണമുള്ളവനായോ, വെറും നാളേക്കുള്ളതുമാത്രമുള്ളവനായോ ഇരിക്കാം।

Verse 14

चतुर्णामपि चैतेषां द्विजानां गृहमेधिनाम् / श्रेयान् परः परो ज्ञेयो धर्मतो लोकजित्तमः

ഈ നാലുവിധ ദ്വിജ ഗൃഹസ്ഥന്മാരിൽ ധർമ്മപ്രകാരം ഓരോ പിന്നീടുള്ളവനും മുൻപുള്ളവനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനെന്നു അറിയണം; ലോകജയം (ഉന്നത പുണ്യഫലം) നേടുന്നതിൽ അവൻ കൂടുതൽ സമർത്ഥൻ।

Verse 15

षट्कर्मैको भवत्येषां त्रिभिरन्यः प्रवर्तते / द्वाभ्यामेकश्चतुर्थस्तु ब्रह्मसत्रेण जीवति

ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഒരാൾ ഷട്കർമങ്ങളാൽ ജീവിക്കുന്നു; മറ്റൊരാൾ മൂന്നു കർമങ്ങളാൽ പ്രവൃത്തിക്കുന്നു; ഒരാൾ രണ്ടാൽ, നാലാമൻ ബ്രഹ്മസത്രം (ദീർഘ വൈദിക സത്രയാഗം) നടത്തിക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു।

Verse 16

वर्तयंस्तु शिलोञ्छाभ्यामग्निहोत्रपरायणः / इष्टीः पार्वायणान्तीयाः केवला निर्वपेत् सदा

ശിലോഞ്ചവും ഉഞ്ചവുംകൊണ്ട് ജീവനം നടത്തിക്കൊണ്ട്, അഗ്നിഹോത്രത്തിൽ പരായണനായി, പാർവായണ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ അന്ത്യകർമ്മത്തിനായി വിധിച്ച ലളിതമായ ഇഷ്ടി യാഗങ്ങൾ മാത്രം സദാ അർപ്പിക്കണം।

Verse 17

न लोकवृतिं वर्तेत वृत्तिहेतोः कथञ्चन / अजिह्मामशठां शुद्धां जीवेद् ब्राह्मणजीविकाम्

ജീവികയ്ക്കായി ഒരിക്കലും ലോകവൃത്തി സ്വീകരിക്കരുത്. പകരം ബ്രാഹ്മണജീവിക—നേരായതും കപടരഹിതവും ശുദ്ധവുമായത്—അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിക്കണം।

Verse 18

याचित्वा वापि सद्भ्यो ऽन्नं पितॄन्देवांस्तु तोषयेत् / याचयेद् वा शुचिं दान्तं न तृप्येत स्वयं ततः

സദ്ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയായി അന്നം ലഭിച്ചാലും അതുകൊണ്ട് പിതൃകളെയും ദേവന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ ശുചിയും ദാന്തനും ആയ ഒരാളിൽ നിന്ന് യാചിക്കാം; എന്നാൽ ആ അന്നത്തിൽ സ്വയം തൃപ്തി തേടരുത്।

Verse 19

यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा गृहस्थस्तोषयेन्न तु / देवान् पितृंश्च विधिना शुनां योनिं व्रजत्यसौ

ധനം സമ്പാദിച്ചിട്ടും വിധിപ്രകാരം ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താത്ത ഗൃഹസ്ഥൻ നിശ്ചയമായി ശുനയോണിയിൽ ജനിക്കുന്നു।

Verse 20

धर्मश्चार्थश्च कामश्च श्रेयो मोक्षश्चतुष्टयम् / धर्माविरुद्धः कामः स्याद् ब्राह्मणानां तु नेतरः

ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, പരമശ്രേയസ്സായ മോക്ഷം—ഇവയാണ് നാലു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ. ബ്രാഹ്മണർക്കു ധർമ്മവിരുദ്ധമല്ലാത്ത കാമം മാത്രമേ അനുസരിക്കാവൂ; അല്ലാതെ അല്ല।

Verse 21

योर्ऽथो धर्माय नात्मार्थः सोर्ऽथो ऽनर्थस्तथेतरः / तस्मादर्थं समासाद्य दद्याद् वै जुहुयाद् यजेत्

ധർമ്മത്തിനായി, സ്വാർത്ഥത്തിനല്ലാതെ സമ്പാദിച്ച ധനം തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ധനം; സ്വന്തം കാര്യമാത്രത്തിനായി തേടിയ ധനം അനർത്ഥമാകുന്നു. അതിനാൽ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാൽ ദാനം ചെയ്യുക, ഹോമം നടത്തുക, യജ്ഞാരാധന ചെയ്യുക।