Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच अग्निहोत्रं तु जुहुयादाद्यन्ते ऽहर्निशोः सदा / दर्शेन चैव पक्षान्ते पौर्णमासेन चैव हि

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ ഉത്തരവിഭാഗത്തിൽ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—പകലിന്റെയും രാത്രിയുടെയും ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും എപ്പോഴും അഗ്നിഹോത്ര ഹോമം അർപ്പിക്കണം; ഓരോ പക്ഷാന്തത്തിലും ദർശയാഗവും, അതുപോലെ പൗർണമാസയാഗവും നടത്തണം.

Verse 2

शस्यान्ते नवशस्येष्ट्या तथर्त्वन्ते द्विजो ऽध्वरैः / पशुना त्वयनस्यान्ते समान्ते सौमिकैर्मखैः

വിളവിന്റെ അവസാനം നവശസ്യേഷ്ടി നടത്തണം; ഋതുവിന്റെ അവസാനം ദ്വിജൻ വേദവിധിയായ അധ്വരയജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യണം. അയനാന്തത്തിൽ പശുയാഗം അർപ്പിച്ച്, വർഷാന്തത്തിൽ സോമബന്ധിയായ സൗമിക മഖങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം നടത്തണം.

Verse 3

नानिष्ट्वा नवशस्येष्ट्या पशुना वाग्निमान् द्विजः / नवान्नमद्यान्मांसं वा दीर्घमायुर्जिजीविषुः

അഗ്നികളെ പാലിക്കുന്ന ദ്വിജ ഗൃഹസ്ഥൻ ദീർഘായുസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആദ്യം നവശസ്യേഷ്ടിയും വിധിയുള്ളിടത്ത് പശു-ആഹുതിയും നടത്താതെ പുതിയ ധാന്യമോ മാംസമോ ഭക്ഷിക്കരുത്.

Verse 4

नवेनान्नेन चानिष्ट्वा पशुहव्येन चागन्यः / प्राणानेवात्तुमिच्छन्ति नवान्नामिषगृद्धिनः

പുതിയ ധാന്യത്തോടെ യാഗം നടത്താതെ, പകരം പശുമാംസഹവ്യവുമായി അഗ്നിയെ സമീപിക്കുന്നവർ—പുതിയ അന്നത്തിനും മാംസത്തിനും ലാഭമുള്ളവർ—സത്യത്തിൽ പ്രാണശ്വാസങ്ങളെയേ തന്നെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാകുന്നു.

Verse 5

सावित्रान् शान्तिहोमांश्च कुर्यात् पर्वसु नित्यशः / पितॄंश्चैवाष्टकास्वर्चन् नित्यमन्वष्टकासु च

പർവ്വദിനങ്ങളിൽ നിത്യമായി സാവിത്രീജപവും ശാന്തിഹോമങ്ങളും നടത്തണം; അഷ്ടകാദിനങ്ങളിൽ പിതൃകളെ ആരാധിക്കണം, അന്വഷ്ടകാ ആചരണങ്ങളിലും എന്നും അതുപോലെ ചെയ്യണം.

Verse 6

एष धर्मः परो नित्यमपधर्मो ऽन्य उच्यते / त्रयाणामिह वर्णानां गृहस्थाश्रमवासिनाम्

ഇതുതന്നെ പരമധർമ്മം; ഇത് നിത്യമായി ആചരിക്കേണ്ടതാണ്. ഇതിന് വിരുദ്ധമായത് അധർമ്മം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഉപദേശം ഇവിടെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ വസിക്കുന്ന മൂന്ന് വർണങ്ങൾക്കായുള്ളതാണ്.

Verse 7

नास्तिक्यादथवालस्याद् यो ऽग्नीन् नाधातुमिच्छति / यजेत वा न यज्ञेन स याति नरकान् बहून्

വേദത്തിൽ അവിശ്വാസമോ ആലസ്യമോ കാരണം ആരെങ്കിലും പവിത്ര അഗ്നികളെ സ്ഥാപിക്കാൻ ഇച്ഛിക്കാതിരിക്കുകയോ, സ്ഥാപിച്ചിട്ടും യജ്ഞത്തിലൂടെ ആരാധിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ അനേകം നരകങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 8

तामिस्त्रमन्धतामिस्त्रं महारौरवरौरवौ / कुम्भीपाकं वैतरणीमसिपत्रवनं तथा

താമിസ്രം, അന്ധതാമിസ്രം, മഹാരൗരവം, റൗരവം; കൂടാതെ കുംഭീപാകം, വൈതരണി, അതുപോലെ അസിപത്രവനം (വാൾഇലകളുടെ കാട്) എന്നിവയും (നരകങ്ങൾ) ആകുന്നു.

Verse 9

अन्यांश्च नरकान् घोरान् संप्राप्यान्ते सुदुर्मतिः / अन्त्यजानां कुले विप्राः शूद्रयोनौ च जायते

മറ്റു ഭീകര നരകങ്ങളും അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവസാനം ആ ദുർമതി—ഹേ വിപ്രന്മാരേ—അന്ത്യജരുടെ കുലത്തിലും ശൂദ്രയോണിയിലും ജനിക്കുന്നു.

Verse 10

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणो हि विशेषतः / आधायाग्निं विशुद्धात्मा यजेत परमेश्वरम्

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും—പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണൻ—അഗ്നി സ്ഥാപിച്ച്, അന്തഃകരണം ശുദ്ധമാക്കി, യജ്ഞത്തിലൂടെ പരമേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.

Verse 11

अग्निहोत्रात् परो धर्मो द्विजानां नेह विद्यते / तस्मादाराधयेन्नित्यमग्निहोत्रेण शाश्वतम्

ദ്വിജന്മാർക്കു ഈ ലോകത്തിൽ അഗ്നിഹോത്രത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായ ധർമ്മം ഇല്ല. അതിനാൽ അഗ്നിഹോത്രത്തിലൂടെ നിത്യമായി ശാശ്വതനായ (പ്രഭുവിനെ) ആരാധിക്കണം.

Verse 12

यश्चाधायाग्निमालस्यान्न यष्टुं देवमिच्छति / सो ऽसौ मूढो न संभाष्यः किं पुनर्नास्तिको जनः

യാഗാഗ്നികൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടും ആലസ്യവശാൽ യാഗത്തിലൂടെ ദേവനെ ആരാധിക്കുവാൻ ഇച്ഛിക്കാത്തവൻ മോഹിതൻ; അവനോട് സംസാരിക്കാനും യോഗ്യമല്ല—നാസ്തികനെക്കുറിച്ച് പിന്നെ എന്ത് പറയണം.

Verse 13

यस्य त्रैवार्षिकं भक्तं पर्याप्तं भृत्यवृत्तये / अधिकं चापि विद्येत स सोमं पातुमर्हति

മൂന്നു വർഷത്തേക്കുള്ള ധാന്യഭക്ഷണം ഭൃത്യരും ആശ്രിതരും ജീവിക്കുവാൻ മതിയാകുകയും, അതിനുമേൽ കുറെ അധികവും ശേഷിക്കുകയുമുള്ളവൻ സോമപാനത്തിന് അർഹൻ.

Verse 14

एष वै सर्वयज्ञानां सोमः प्रथम इष्यते / सोमेनाराधयेद् देवं सोमलोकमहेश्वरम्

എല്ലാ യാഗങ്ങളിലുമെല്ലാം സോമയാഗം തന്നെയാണ് ആദ്യസ്ഥാനത്ത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. സോമംകൊണ്ട് സോമലോകത്തിന്റെ മഹേശ്വരനായ ദേവനെ ആരാധിക്കണം.

Verse 15

न सोमयागादधिको महेशाराधने क्रतुः / समो वा विद्यते तस्मात् सोमेनाभ्यर्चयेत् परम्

മഹേശ്വരാരാധനയിൽ സോമയാഗത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായ ക്രതു ഇല്ല; അതിന് സമാനവും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് സോമാർപ്പണത്തിലൂടെ പരമദേവനെ അഭ്യർചിക്കണം.

Verse 16

पितामहेन विप्राणामादावभिहितः शुभः / धर्मो विमुक्तये साक्षाच्छ्रौतः स्मार्तो द्विधा पुनः

ആദിയിൽ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവ് വിപ്രന്മാർക്കായി മംഗളകരമായ ധർമ്മം പ്രസ്താവിച്ചു; അത് നേരിട്ട് വിമുക്തിയിലേക്കുള്ള മാർഗമാണ്. അത് വീണ്ടും രണ്ടു വിധം—ശ്രൗതവും സ്മാർത്തവും.

Verse 17

श्रौतस्त्रेताग्निसंबन्धात् स्मार्तः पूर्वं मयोदितः / श्रेयस्करतमः श्रौतस्तस्माच्छ्रौतं समाचरेत्

ശ്രൗതധർമ്മം ത്രേതാഗ്നികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു; സ്മാർത്തധർമ്മം ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞു. ശ്രൗതമാർഗം പരമശ്രേയസ്കരം; അതിനാൽ വിധിപൂർവ്വം ശ്രൗതകർമ്മങ്ങൾ ആചരിക്കണം.

Verse 18

उभावभिहितौ धर्मौ वेदादेव विनिः सृतौ / शिष्टाचारस्तृतीयः स्याच्छ्रतिस्मृत्योरलाभतः

ഈ രണ്ടും ധർമ്മങ്ങളും വേദത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ഉദ്ഭവിച്ചവയാണ്. ശ്രുതി-സ്മൃതി ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ ശിഷ്ടജനങ്ങളുടെ ആചാരമാണ് മൂന്നാമത്തെ പ്രമാണം.

Verse 19

धर्मेणाभिगतो यैस्तु वेदः सपरिबृंहणः / ते शिष्टा ब्राह्मणाः प्रोक्ता नित्यमात्मगुणान्विताः

ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ഉപബൃംഹണങ്ങളോടുകൂടിയ വേദത്തെ സമീപിച്ച് പഠിക്കുന്നവർ—അവർ നിത്യവും ആത്മഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ ശിഷ്ട ബ്രാഹ്മണരെന്ന് പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 20

तेषामभिमतो यः स्याच्चेतसा नित्यमेव हि / स धर्मः कथितः सद्भिर्नान्येषामिति धारणा

ആ സദാചാരികളുടെ മനസ്സിൽ നിത്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്തോ—അതെയാണ് സദ്ഭിർ ‘ധർമ്മം’ എന്നു പറഞ്ഞത്; മറ്റുള്ളവർക്ക് (അശുദ്ധചിത്തർക്കു) അത് അങ്ങനെ അല്ലെന്നതാണ് നിശ്ചയം.

Verse 21

पुराणं धर्मशास्त्रं च वेदानामुपबृंहणम् / एकस्माद् ब्रह्मविज्ञानं धर्मज्ञानं तथैकतः

പുരാണവും ധർമ്മശാസ്ത്രവും വേദങ്ങളുടെ ഉപബൃംഹണം, അഥവാ പ്രാമാണിക വ്യാഖ്യാനം. ഒരേ ഉറവിടത്തിൽ നിന്നു ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും ധർമ്മജ്ഞാനവും—ഇരണ്ടും ഒരുമിച്ച് ലഭിക്കുന്നു.

Verse 22

धर्मं जिज्ञासमानानां तत्प्रमाणतरं स्मृतम् / धर्मशास्त्रं पुराणं तद् ब्रह्मज्ञाने परा प्रमा

ധർമ്മം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ധർമ്മശാസ്ത്രവും പുരാണവും കൂടുതൽ പ്രമാണമെന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു; ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ അതുതന്നെ പരമപ്രമാണം.

Verse 23

नान्यतो जायते धर्मो ब्रह्मविद्या च वैदिकी / तस्माद् धर्मं पुराणं च श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः

ധർമ്മവും വൈദിക ബ്രഹ്മവിദ്യയും മറ്റേതൊരു ഉറവിടത്തിൽ നിന്നുമല്ല ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; അതിനാൽ ദ്വിജന്മാർ ധർമ്മത്തിലും പുരാണത്തിലും ശ്രദ്ധ വെക്കണം.