Adhyaya 50

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकोनपञ्चाशो ऽध्यायः सूत उवाच अस्मिन् मन्वन्तरे पूर्वं वर्तमाने महान् विभुः / द्वापरे प्रथमे व्यासो मनुः स्वायंभुवो मतः

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവവിഭാഗത്തിൽ ഏകോനപഞ്ചാശത്താം അധ്യായം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഈ നിലവിലെ മന്വന്തരത്തിൽ മുൻപ് മഹാവിഭു പരമ്പര ക്രമപ്പെടുത്തി; ആദ്യ ദ്വാപരത്തിൽ വ്യാസനായി സ്വായംഭുവ മനുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 2

बिभेद बहुधा वेदं नियोगाद् ब्रह्मणः प्रभोः / द्वितीये द्वापरे चैव वेदव्यासः प्रजापतिः

പ്രഭു ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിയോഗപ്രകാരം അദ്ദേഹം ഒരേയൊരു വേദത്തെ പല ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ ദ്വാപരത്തിൽ പ്രജാപതി വേദവ്യാസനും ഈ വിഭജനം നടത്തി.

Verse 3

तृतीये चोशना व्यासश्चतुर्थे स्याद् बृहस्पतिः / सविता पञ्चमे व्यासः षष्ठे मृत्युः प्रकीर्तितः

മൂന്നാമത്തിൽ ഉശനാ വ്യാസൻ; നാലാമത്തിൽ ബൃഹസ്പതി എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അഞ്ചാമത്തിൽ സവിതൃ വ്യാസൻ; ആറാമത്തിൽ മൃത്യുവാണ് പ്രസിദ്ധൻ (വ്യാസരൂപത്തിൽ).

Verse 4

सप्तमे च तथैवेन्द्रो वसिष्ठश्चाष्टमे मतः / सारस्वतश्च नवमे त्रिधामा दशमे स्मृतः

ഏഴാമത്തിൽ അതുപോലെ ഇന്ദ്രൻ; എട്ടാമത്തിൽ വസിഷ്ഠൻ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഒൻപതാമത്തിൽ സാരസ്വതൻ; പത്താമത്തിൽ ത്രിധാമൻ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 5

एकादशे तु त्रिवृषः शततेजास्ततः परः / त्रयोदशे तथा धर्मस्तरक्षुस्तु चतुर्दशे

പതിനൊന്നാം ചക്രത്തിൽ ത്രിവൃഷൻ; അവന്റെ ശേഷം ശതതേജസ്. പതിമൂന്നാമിൽ ധർമ്മൻ, പതിനാലാമിൽ തരക്ഷു ഉണ്ടായി.

Verse 6

त्र्यारुणिर्वै पञ्चदशे षोडशे तु धनञ्जयः / कृतञ्जयः सप्तदशे ह्यष्टादशे ऋतञ्जयः

പതിനഞ്ചാം ചക്രത്തിൽ ത്ര്യാരുണി; പതിനാറാമിൽ ധനഞ്ജയൻ. പതിനേഴാമിൽ കൃതഞ്ജയൻ, പതിനെട്ടാമിൽ ഋതഞ്ജയൻ ഉണ്ടായി.

Verse 7

ततो व्यासो भरद्वाजस्तस्मादूर्ध्वं तु गौतमः / राजश्रवाश्चैकविंशस्तस्माच्छुष्मायणः परः

അവനിൽ നിന്നു വ്യാസൻ; വ്യാസനിൽ നിന്നു ഭരദ്വാജൻ ജനിച്ചു. ഭരദ്വാജന്റെ ശേഷം ഗൗതമൻ. ഗൗതമനിൽ നിന്നു ഇരുപത്തൊന്നാമനായ രാജശ്രവാ; അവന്റെ ശേഷം ശുഷ്മായണൻ.

Verse 8

तृणबिन्दुस्त्रयोविंशे वाल्मीकिस्तत्परः स्मृतः / पञ्चविशे तथा शक्तिः षड्विंशे तु पराशरः

ഇരുപത്തിമൂന്നാമിൽ തൃണബിന്ദു; അവന്റെ ശേഷം വാൽമീകി എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ചാമിൽ ശക്തി, ഇരുപത്തിയാറാമിൽ പരാശരൻ ഉണ്ടായി.

Verse 9

सप्तविंशे तथा व्यासो जातूकर्णो महामुनिः / अष्टाविंशे पुनः प्राप्ते ह्यस्मिन् वै द्वापरे द्विजाः / पराशरसुतो व्यासः कृष्णद्वैपायनो ऽभवत्

ഇരുപത്തേഴാം ദ്വാപരത്തിൽ മഹാമുനി ജാതൂകർണൻ വ്യാസനായി. ഇപ്പോൾ ഈ ഇരുപത്തെട്ടാം ദ്വാപരത്തിൽ, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, പരാശരപുത്രനായ വ്യാസൻ കൃഷ്ണദ്വൈപായനനായി അവതരിച്ചു.

Verse 10

स एव सर्ववेदानां पुराणानां प्रदर्शकः / पाराशर्यो महायोगी कृष्णद्वैपायनो हरिः

അവൻ തന്നെയാണ് സർവ്വ വേദങ്ങളുടെയും പുരാണങ്ങളുടെയും പ്രകാശകനും വ്യാഖ്യാതാവും—പരാശരപുത്രനായ മഹായോഗി കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസൻ, സ്വയം ഹരിയാകുന്നു।

Verse 11

आराध्य देवमीशानं दृष्ट्वा साम्बं त्रिलोचनम् / तत्प्रसादादसौ व्यासं वेदानामकरोत् प्रभुः

ഈശാന ദേവനെ ആരാധിച്ച്, സാംബൻ—ത്രിലോചനനായ ശിവനെ ദർശിച്ച്; അവന്റെ പ്രസാദത്താൽ ആ മഹാപ്രഭു വേദങ്ങളുടെ വ്യാസൻ (ക്രമീകരകൻ) ആയി।

Verse 12

अथ शिष्यान् प्रिजग्राह चतुरो वेदपारगान् / जैमिनिं च सुमन्तुं च वैशम्पायनमेव च / पैलं तेषां चतुर्थं च पञ्चमं मां महामुनिः

അതിനുശേഷം ആ മഹാമുനി വേദപാരംഗതരായ അഞ്ചു ശിഷ്യരെ സ്വീകരിച്ചു—ജൈമിനി, സുമന്തു, വൈശമ്പായന; നാലാമൻ പൈല; അഞ്ചാമനായി എന്നെയും।

Verse 13

ऋग्वेदश्रावकं पैलं जग्राह स महामुनिः / यजुर्वेदप्रवक्तारं वैशम्पायनमेव च

ആ മഹാമുനി പൈലയെ ഋഗ്വേദത്തിന്റെ ശ്രാവകനും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനുമായി സ്വീകരിച്ചു; അതുപോലെ യജുര്വേദത്തിന്റെ പ്രവക്താവായി വൈശമ്പായനനെയേ നിയമിച്ചു।

Verse 14

जैमिनिं सामवेदस्य श्रावकं सोन्वपद्यत / तथैवाथर्ववेदस्य सुमन्तुमृषिसत्तमम् / इतिहासपुराणानि प्रवक्तुं मामयोजयत्

അവൻ ജൈമിനിയെ സാമവേദത്തിന്റെ ശ്രാവകനും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനുമായി നിയമിച്ചു; അതർവവേദത്തിനായി ഋഷിശ്രേഷ്ഠനായ സുമന്തുവിനെ. ഇതിഹാസ‑പുരാണങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിന് എന്നെയേ നിയോഗിച്ചു।

Verse 15

एक आसीद्यजुर्वेदस्तं चतुर्धा व्यकल्पयत् / चातुर्हेत्रमभूद् यस्मिंस्तेन यज्ञमथाकरोत्

പുരാതനകാലത്ത് യജുര്‍വേദം ഒരൊറ്റ സംഹിതയായിരുന്നു; പിന്നീട് അത് നാലായി വിഭജിച്ചു ക്രമപ്പെടുത്തി. ആ ക്രമീകരണത്തില്‍ നിന്നാണ് ചാതുര്‍ഹോത്രം—നാല് ഋത്വിക്കുകളുടെ സംവിധാനം—ഉദ്ഭവിച്ചത്; അതിലൂടെ യജ്ഞകര്‍മ്മം യഥാവിധി നടന്നു।

Verse 16

आध्वर्यवं यजुर्भिः स्यादृग्भिर्हेत्रं द्विजोत्तमाः / औद्गात्रं सामभिश्चक्रे ब्रह्मत्वं चाप्यथर्वभिः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! അധ്വര്യുവിന്റെ കര്‍മ്മം യജുര്‍വേദമന്ത്രങ്ങളാല്‍, ഹോതൃയുടെ കര്‍മ്മം ഋഗ്വേദത്താല്‍; ഉദ്ഗാതൃയുടെ കര്‍മ്മം സാമവേദത്തിലെ സാമഗാനങ്ങളാല്‍, ബ്രഹ്മാ-പുരോഹിതത്വം അതര്‍വ്വവേദത്താല്‍ നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 17

ततः स ऋच उद्धृत्य ऋग्वेदं कृतवान् प्रभुः / यजूंषि च यजुर्वेदं सामवेदं च सामभिः

അതിനുശേഷം പ്രഭു ഋച്‌മന്ത്രങ്ങളെ എടുത്തുയർത്തി ഋഗ്വേദം രചിച്ചു; യജുസ്‌മന്ത്രങ്ങളാൽ യജുര്‍വേദവും, സാമഗാനങ്ങളാൽ സാമവേദവും രൂപപ്പെടുത്തി।

Verse 18

एकविंशतिभेदेन ऋग्वेदं कृतवान् पुरा / शाखानां तु शतेनैव यजुर्वेदमथाकरोत्

പുരാതനകാലത്ത് അദ്ദേഹം ഋഗ്വേദത്തെ ഇരുപത്തൊന്ന് വിഭാഗങ്ങളാക്കി; പിന്നെ യജുര്‍വേദത്തെയും നൂറ് ശാഖകളായി ക്രമപ്പെടുത്തി।

Verse 19

सामवेदं सहस्त्रेण शाखानां प्रबिभेद सः / अथर्वाणमथो वेदं बिभेद नवकेन तु

അദ്ദേഹം സാമവേദത്തെ ആയിരം ശാഖകളായി വിഭജിച്ചു; അതുപോലെ അതര്‍വ്വവേദത്തെ ഒമ്പത് ശാഖകളായി വിഭജിച്ചു।

Verse 20

भेदैरष्टादशैर्व्यासः पुराणं कृतवान् प्रभुः / सो ऽयमेकश्चतुष्पादो वेदः पूर्वं पुरातनात्

അഷ്ടാദശ വിഭാഗങ്ങളാൽ പ്രഭു വ്യാസൻ പുരാണം രചിച്ചു. ഇത് പൂർവ്വം അതിപ്രാചീനകാലത്ത് നാലു പാദങ്ങളുള്ള ഒരേയൊരു വേദമായി പരമ്പരയായി പ്രചരിച്ചു.

Verse 21

ओङ्कारो ब्रह्मणो जातः सर्वदोषविशोधनः / वेदवेद्यो हि भगवान् वासुदेवः सनातनः

ഓംകാരൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ; അവൻ സർവ്വദോഷങ്ങളും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. വേദങ്ങളാൽ അറിയപ്പെടേണ്ട സനാതന ഭഗവാൻ വാസുദേവൻ തന്നെയാണ്.

Verse 22

स गीयते परो वेदे यो वेदैनं स वेदवित् / एतत् परतरं ब्रह्म ज्योतिरानन्दमुत्तमम्

വേദത്തിൽ അവനെ പരമനായി പാടുന്നു; അവനെ അറിയുന്നവൻ തന്നെയാണ് വേദവിത്. ഇതുതന്നെ എല്ലാറ്റിനും അതീതമായ ബ്രഹ്മം—പരമജ്യോതിയും അനുത്തമാനന്ദവും.

Verse 23

वेदवाक्योदितं तत्त्वं वासुदेवः परं पदम् / वेदवेद्यमिमं वेत्ति वेदं वेदपरो मुनिः

വേദവാക്യങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്ന തത്ത്വം ഇതാണ്: വാസുദേവൻ പരമപദം. വേദപരായണനായ മുനി ഈ വേദജ്ഞേയ സത്യത്തെ അറിഞ്ഞ് വേദത്തെയും യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നു.

Verse 24

अवेदं परमं वेत्ति वेदनिष्ठः सदेश्वरः / स वेदवेद्यो भगवान् वेदमूर्तिर्महेश्वरः / स एव वेदो वेद्यश्च तमेवाश्रित्य मुच्यते

വേദനിഷ്ഠനും ഈശ്വരഭക്തനും ആയവൻ വേദപാരായണത്തെക്കാൾ അതീതമായ പരമതത്ത്വം അറിയുന്നു. വേദങ്ങളാൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ ഭഗവാൻ മഹേശ്വരൻ വേദമൂർത്തിയാണ്. അവൻ തന്നെയാണ് വേദവും വേദ്യവും; അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 25

इत्येदक्षरं वेद्यमोङ्कारं वेदमव्ययम् / अवेदं च विजानाति पाराशर्यो महामुनिः

ഇങ്ങനെ മഹാമുനി പാരാശര്യൻ ജ്ഞേയമായ അവിനാശി അക്ഷരം ‘ഓംകാര’മാണെന്നും അതേ അവ്യയ വേദമാണെന്നും അറിയുന്നു; സത്യ വൈദികജ്ഞാനത്തിന് പുറത്തുള്ളതിനെ ‘അവേദം’ എന്നും അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു।