Adhyaya 60

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते तृतीय उपोद्धातपादे वैवस्वतोत्पत्तिर्नामैकोनषष्टितमोध्यायः // ५९// सूत उवाच ततो मन्वन्तरे ऽतीते चाक्षुषे दैवतैः सह / वैवस्वताय महते पृथिवीराज्यमादिशत्

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിൽ, വായുപ്രോക്ത തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദത്തിലെ ‘വൈവസ്വതോത്പത്തി’ എന്ന ഏകോണഷഷ്ടിതമ അധ്യായം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരമതിർത്ത ശേഷം ദേവന്മാരോടുകൂടെ മഹാനായ വൈവസ്വതനു ഭൂമിരാജ്യം ഏല്പിച്ചു.

Verse 2

तस्माद्वैवस्वतात्पुत्रा जज्ञिरे दश तत्समाः / इक्ष्वाकुश्च नृगश्चैव धृष्टः शर्यातिरेवच

ആ വൈവസ്വതനിൽ നിന്നു സമഗുണസമ്പന്നരായ പത്തു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു—ഇക്ഷ്വാകു, നൃഗ, ധൃഷ്ടൻ, ശർയാതിയും.

Verse 3

नरिष्यन्तस्तथा प्रांशुर्नाभागो दिष्ट एव च / करूषश्च पृषध्रश्च नवैते मानवाः स्मृताः

നരിഷ്യന്തൻ, പ്രാംശു, നാഭാഗൻ, ദിഷ്ടൻ, കരൂഷൻ, പൃഷധ്രൻ—ഇവരാണ് ഒമ്പത് ‘മാനവർ’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.

Verse 4

ब्रह्मणा तु मनुः पूर्वं चोदितस्तु प्रबोधितम् / यष्टुं प्रजक्रमे कामं हयमेधेन भूपतिः

ബ്രഹ്മാവാൽ മുൻപേ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടും ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ടും ആയ മനു—ആ ഭൂപതി—ഇഷ്ടപ്രകാരം അശ്വമേധയാഗം നടത്തുവാൻ ആരംഭിച്ചു.

Verse 5

अथाकरोत्पुत्रकामः परामिष्टिं प्रजापतिः / मित्रावरुणयोरंशे अनलाहुतिमेव यत्

അപ്പോൾ പുത്രകാമനായി പ്രജാപതി പരമ ഇഷ്ടി നടത്തി; അത് മിത്ര-വരുണന്മാരുടെ അംശത്തിനായി അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

Verse 6

तत्र दिव्यांबरधरा दिव्याभरणभूषिता / दिव्यासंहनना चैव इला जज्ञ इति श्रुतम्

അവിടെ ദിവ്യവസ്ത്രധാരിണിയായി, ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതയായി, ദിവ്യദേഹസൗഷ്ഠവയുക്തയായി ഇളാ ജനിച്ചു എന്നു ശ്രുതിയിൽ കേൾക്കുന്നു.

Verse 7

तामिलेत्यथ होवाच मनुर्दण्डधरस्ततः / अनुगच्छस्व भद्रं ते तमिला प्रत्युवाच ह

അപ്പോൾ ദണ്ഡധാരിയായ മനു അവളെ ‘ഇളാ’ എന്നു വിളിച്ച്—“എന്നെ അനുഗമിക്കൂ; നിനക്കു മംഗളം” എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ തമിഴാ മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 8

धर्मयुक्तमिदं वाक्यं पुत्रकामं प्रजापतिम् / मित्रावरुणयोरंशे जातास्मि वदतां वर

ഇത് ധർമ്മയുക്തമായ വാക്കാണ്. പുത്രകാമനായ പ്രജാപതിയോടു—വചനങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ—ഞാൻ മിത്ര-വരുണന്മാരുടെ അംശത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്.

Verse 9

तयोः सकाशं यास्यामि मातो धर्मो हतो वधीत् / एवमुक्त्वा पुनर्देवी तयोरन्तिकमागमत्

“അമ്മേ, ഞാൻ ആ ഇരുവരുടെയും അടുക്കൽ പോകാം; ധർമ്മഹാനി സംഭവിക്കരുത്” എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവി വീണ്ടും അവരുടെ സമീപത്തെത്തി.

Verse 10

गत्वान्तिकं वरारोहा प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् / अंशे ऽस्मिन्युवयोर्जाता देवौ किं करवाणि वाम्

അവരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു, സുന്ദരിയായ അവൾ കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഇരുവരുടെയും അംശത്തിൽ ജനിച്ചവൾ; നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?”

Verse 11

मनुनैवाहमुक्तास्मि अनुगच्छस्व मामिति / तथा तु ब्रुवतीं साध्वीमिडामाश्रित्य तावुभौ

മനു എന്നോടു— ‘എന്നെ അനുഗമിക്ക’ എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറയുന്ന സാദ്വിയായ ഇളയെ ആശ്രയിച്ച് അവർ ഇരുവരും കൂടെയിരുന്നു.

Verse 12

देवौ च मित्रावरुणाविदं वचनमूचतुः / अनेन तव धर्मज्ञे प्रश्रयोण दमेन च

അപ്പോൾ ദേവന്മാരായ മിത്രനും വരുണനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു— ‘ധർമ്മജ്ഞേ, നിന്റെ വിനയവും സംയമവും കൊണ്ടു.’

Verse 13

सत्येन चैव सुश्रोणि प्रीतौ स्वौ वरवर्णिनि / आवयोस्त्वं महाभागे ख्यातिं कन्ये प्रयास्यसि

ഹേ സുഷ്രോണി, ഹേ ശ്രേഷ്ഠവർണിനി! നിന്റെ സത്യത്താൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും പ്രസന്നരാണ്. ഹേ മഹാഭാഗ്യ കന്യകേ, ഞങ്ങളാൽ നീ ഖ്യാതി പ്രാപിക്കും.

Verse 14

सुद्युम्न इति विख्यातस्त्रिषु लोकेषु पूजितः / जगत्प्रियो धर्मशीलो मनोर्वंशविवर्द्धनः

അവൻ ‘സുദ്യുമ്നൻ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനാകും; മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പൂജിക്കപ്പെടും; ലോകപ്രിയൻ, ധർമ്മശീലൻ, മനുവിന്റെ വംശം വർധിപ്പിക്കുന്നവൻ ആകും.

Verse 15

मानवः स तु सुद्युम्नः स्त्रीभावमगमत्प्रभुः / सा तु देवी वरं लब्ध्वा निवृत्ता पितरं प्रति

ആ പ്രഭുവായ മനുഷ്യൻ സുദ്യുമ്നൻ സ്ത്രീഭാവം പ്രാപിച്ചു. ആ ദേവി വരം ലഭിച്ച ശേഷം പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 16

बुधेनोत्तरमासाद्य मैथुनायोपमन्त्रिता / सोमपुत्राद्बुधाच्चास्यामैलो जज्ञे पुरूखाः

ബുധനെ സമീപിച്ച് ഉത്തരദിക്കിൽ എത്തി അവൾ സംഗമത്തിനായി ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. സോമപുത്രനായ ബുധനാൽ അവളിൽ ‘ഐല’ പുരൂരവൻ ജനിച്ചു.

Verse 17

बुधात्सा जनयित्वा तु सुद्युम्नत्वं पुनर्गताः / सुद्युम्नस्य तु दायादास्त्रयः परमधार्मिकाः

ബുധനാൽ പുത്രനെ പ്രസവിച്ച ശേഷം അവൾ വീണ്ടും സുദ്യുമ്നത്വം പ്രാപിച്ചു. സുദ്യുമ്നന് മൂന്നു പരമധാർമ്മിക അവകാശികൾ ഉണ്ടായി.

Verse 18

उत्कलश्च गयश्चैव विनतश्च तथैव च / उत्कलस्योत्कलं राष्ट्रं विनतस्यापि पश्चिमम्

ഉത്കലൻ, ഗയൻ, വിനതൻ—ഇവരാണ് മൂവർ. ഉത്കലന്റെ രാജ്യം ‘ഉത്കല’മായി അറിയപ്പെട്ടു; വിനതന്റെ രാജ്യം പടിഞ്ഞാറൻ ദേശമായിരുന്നു.

Verse 19

दिक्पूर्वा तस्य राजर्षेर्गयस्य तु गया पुरी / प्रविष्टेतु मनौ तस्मिन्प्रजाः सृष्ट्वा दिवाकरम्

ആ രാജർഷി ഗയന്റെ കിഴക്കുദിക്കിൽ ‘ഗയാ’ എന്ന പുരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മനുവിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, പ്രജകളെ സൃഷ്ടിച്ച് ദിവാകരനായ സൂര്യനെ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 20

दशधा तदधात्क्षत्त्रमकरोत्पृथिवीमिमाम् / इक्ष्वाकुरेव दायादो भागं दशममाप्तवान्

അവൻ ഈ ഭൂമിയിലെ ക്ഷത്രാധികാരം പത്ത് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചു. ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ വംശജനാണ് പത്താം ഭാഗം ലഭിച്ചത്.

Verse 21

कन्याभावत्तु सुद्युम्नो नैव भागमवाप्तवान् / वसिष्ठवचनाच्चासीत्प्रतिष्ठाने महाद्युतिः

കന്യാഭാവം വന്നതിനാൽ സുദ്യുമ്നന് ഒരു ഭാഗവും ലഭിച്ചില്ല; വസിഷ്ഠന്റെ വചനത്താൽ അവൻ പ്രതിഷ്ഠാനത്തിൽ മഹാതേജസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 22

प्रतिष्ठां धर्मराजस्य सुद्युम्नस्य महात्मनः / एतच्छ्रुत्वा तु ऋषयः पप्रच्छुः सूतजं प्रति / मानवः स तु सुद्यम्नः स्त्रीभावमगमत्कथम्

ധർമ്മരാജനായ മഹാത്മ സുദ്യുമ്നന്റെ പ്രതിഷ്ഠാനത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ട് ഋഷിമാർ സൂതപുത്രനോട് ചോദിച്ചു—ആ മനുഷ്യനായ സുദ്യുമ്നൻ എങ്ങനെ സ്ത്രീഭാവത്തിലേക്ക് എത്തി?

Verse 23

सूत उवाच पुरा महेश्वरं द्रष्टुं कुमारास्सनकादयः / इलावृतं समाजग्मुर्ददृशुर्वृषभध्वजम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പുരാതനകാലത്ത് സനകാദി കുമാരന്മാർ മഹേശ്വരനെ ദർശിക്കാനായി ഇലാവൃതത്തിലേക്ക് ചെന്നു; വൃഷഭധ്വജനായ ശിവനെ അവർ ദർശിച്ചു.

Verse 24

उमया रममाणं तं विलोक्य पिहितेस्थले / प्रतिजग्मुस्ततः सर्वे व्रीडिताभूच्छिवाप्यथ

ഉമയോടൊപ്പം രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ശിവനെ ആ മറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് കണ്ടപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും മടങ്ങിപ്പോയി; അപ്പോൾ ശിവനും ലജ്ജിതനായി.

Verse 25

प्रोवाच वचनं देवी प्रियहेतोः प्रियं प्रिया / इमं ममाश्रमं देव यः पुमान्सं प्रवेक्ष्यति

പ്രിയഹേതുവാൽ പ്രിയമായ വചനം ദേവി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! എന്റെ ഈ ആശ്രമത്തിൽ ഏതു പുരുഷൻ പ്രവേശിക്കുമോ…

Verse 26

भविष्यति ध्रुवं नारी स तुल्याप्सरसां शुभा / तत्र सर्वाणि भूतानि पिशाचाः पशवश्च ये

അവൾ നിശ്ചയമായും ശുഭയായ സ്ത്രീയായി, അപ്സരസ്സുകൾക്ക് തുല്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ളവളാകും. അവിടെ ഉള്ള എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും പിശാചുകളും മൃഗങ്ങളും എല്ലാം കൂടെയുണ്ടാകും.

Verse 27

स्त्रीभूताः सहरुद्रेण क्रोडन्त्यप्सरसो यथा / उमावनं प्रविष्टस्तु स राजा मृगयां गतः

രുദ്രനോടൊപ്പം അവർ സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ചു അപ്സരസ്സുകളെപ്പോലെ കളിച്ചു. ആ രാജാവ് വേട്ടയ്ക്കായി പോയി ഉമാവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 28

पिशाचैः सह भूतैस्तु रुद्रे स्त्रीभावमास्थिते / तस्मात्सराजा सुद्युम्नः स्त्रीभावं लब्धवान्पुनः / महादेवप्रसादाच्च मानवत्वमवाप्तवान्

രുദ്രൻ സ്ത്രീഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ ഭൂതങ്ങളും പിശാചുകളും കൂടെയുണ്ടായതിനാൽ, അതുകൊണ്ട് രാജാവ് സുദ്യുമ്നൻ വീണ്ടും സ്ത്രീഭാവം നേടി; മഹാദേവന്റെ പ്രസാദത്താൽ വീണ്ടും മനുഷ്യസ്വഭാവവും പ്രാപിച്ചു.