Adhyaya 54

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरचरितेसागराविनाशो नाम त्रिपञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५३// जैमिनिरुवाच क्रोधाग्निमेनं विप्रेन्द्र सद्यः संहर्त्तुमर्हसि / नो चेदकाले लोको ऽयं सकलस्तेन दह्यते

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിൽ, വായുപ്രോക്ത മധ്യമഭാഗത്തിലെ തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദത്തിലെ സഗരചരിതത്തിൽ ‘സാഗരാവിനാശം’ എന്ന ത്രിപഞ്ചാശത്തമ അധ്യായം. ജൈമിനി പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ഈ ക്രോധാഗ്നിയെ ഉടൻ സംഹരിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ കാലത്തിനു മുമ്പേ ഈ മുഴുവൻ ലോകവും അതാൽ ദഹിക്കും.

Verse 2

दृष्टस्ते महिमानेन व्याप्तमासीच्चराचरम् / क्षमस्व संहर क्रोधं नमस्ते विप्रपुङ्गव

ചരാചരമൊക്കെയും വ്യാപിച്ച നിങ്ങളുടെ മഹിമ ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ക്ഷമിക്കണമേ; ക്രോധം സംഹരിക്കണമേ. ഹേ വിപ്രപുങ്ഗവ, നമസ്കാരം.

Verse 3

एवं संस्तूयमानस्तु भगवान्कपिलो मुनिः / तूर्णमेव क्षयं निन्ये क्रोधाग्निमतिभैरवम्

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഭഗവാൻ കപിലമുനി അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ക്രോധാഗ്നിയെ ഉടൻ തന്നെ ക്ഷയിപ്പിച്ച് ശമിപ്പിച്ചു.

Verse 4

ततः प्रशान्तमभवज्जगत्सर्वं चराचरम् / देवास्तपस्विनश्चैव बभूवुर्विगतज्वराः

അപ്പോൾ ചരാചരമായ സർവ്വജഗത്തും ശാന്തമായി. ദേവന്മാരും തപസ്വികളും ജ്വരരഹിതരായി.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्नारदो मुनिः / अयोध्या मगमद्राजन्देवलोकाद्यदृच्छया

അതേ സമയത്ത്, രാജാവേ, ഭഗവാൻ മുനി നാരദൻ ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് യദൃച്ഛയായി അയോധ്യയിൽ എത്തി.

Verse 6

तमागतमभिप्रेक्ष्य नारदं सगरस्तदा / अर्घ्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास शास्त्रतः

നാരദൻ വന്നെത്തിയതു കണ്ട സഗരൻ അപ്പോൾ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം അർഘ്യം, പാദ്യം മുതലായവ നൽകി യഥാവിധി പൂജിച്ചു.

Verse 7

परिगृह्य च तत्पूजामासीनः परमासने / नारदो राजशार्दूलमिदं वचनमब्रवीत्

ആ പൂജ സ്വീകരിച്ച് പരമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന നാരദൻ രാജശാർദൂലനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 8

नारद उवाच हयसंचारणार्थाय संप्रयातास्तवात्मजाः / ब्रह्मदण्डहताः सर्वे विनष्टा नृपसत्तम

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! കുതിരയെ അന്വേഷിച്ച് പോയ നിന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും ബ്രഹ്മദണ്ഡത്താൽ ഹതരായി നശിച്ചു.

Verse 9

संरक्ष्यमाणस्तैः सर्वैर्हयस्ते यज्ञियो नृप / केनाप्य लक्षितः क्वापि नीतो विधिवशाद्दिवि

ഹേ നൃപാ! എല്ലാവരും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ യജ്ഞീയ അശ്വത്തെ ആരോ ശ്രദ്ധിച്ച്, വിധിവശാൽ എവിടെയോ ദിവ്യലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

Verse 10

ततो विनष्टं तुरगं विचिन्वन्तो महीतले / प्रालभन्त न ते क्वापि तत्प्रवृत्तिं चिरान्नृप

പിന്നീട് അവർ ഭൂമിയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട കുതിരയെ തിരഞ്ഞു; ഹേ നൃപാ, ഏറെ കാലമായിട്ടും എവിടെയും അതിന്റെ പാത കണ്ടെത്താനായില്ല.

Verse 11

ततो ऽवनेरधस्ते ऽश्वं विचेतुं कृतनिश्चयाः / सागरास्ते समारभ्य प्रचख्नुर्वसुधातलम्

അപ്പോൾ അവർ കുതിരയെ ഭൂമിയുടെ അടിയിൽ തേടാൻ തീരുമാനിച്ചു; സഗരപുത്രന്മാർ തുടക്കം കുറിച്ച് ഭൂതലത്തെ കുഴിച്ചുതുടങ്ങി.

Verse 12

खनन्तो वसुधा मश्वं पाताले ददृशुर्नृप / समीपे तस्य योगीन्द्रं कपिलं चमहामुनिम्

കുഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഹേ നൃപാ, അവർ പാതാളത്തിൽ ആ കുതിരയെ കണ്ടു; അതിന്റെ സമീപത്ത് യോഗീന്ദ്രനായ മഹാമുനി കപിലനെയും കണ്ടു.

Verse 13

तं दृष्ट्वा पापकर्माणस्ते सर्वे कालचोदिताः / कपिलं कोपयामासुरश्वहर्त्तायमित्यलम्

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ പാപകർമ്മികളായ അവർ കാലപ്രേരിതരായി—“ഇവനാണ് അശ്വഹർത്താവ്” എന്നു പറഞ്ഞു കപിലമുനിയെ കോപിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 14

ततस्तत्क्रोधसंभूतनेत्राग्नेर्दहतो दिशः / इन्धनीभूतदेहास्ते पुत्राः संक्षयमागताः

അപ്പോൾ അവന്റെ ക്രോധത്തിൽ നിന്നുയർന്ന നേത്രാഗ്നി ദിക്കുകളെ ദഹിപ്പിച്ചു; ഇന്ധനമായ ദേഹങ്ങളോടെ ആ പുത്രന്മാർ നശിച്ചു.

Verse 15

क्रूराः पापसमाचाराः सर्वलोकोपरोधकाः / यतस्ते तेन राजेन्द्र न शोकं कर्तुमर्हसि

അവർ ക്രൂരരും പാപാചാരികളുമായിരുന്നു, സർവ്വലോകത്തിനും തടസ്സമായവർ; അതുകൊണ്ട്, രാജേന്ദ്രാ, അവർക്കായി ശോകിക്കേണ്ടതില്ല.

Verse 16

स त्वं धैर्यधनो भूत्वा भवित व्यतयात्मनः / नष्टं मृतमतीतं च नानुशोचन्ति पण्डिताः

നീ ധൈര്യത്തെ ധനമായി കരുതി, സംഭവിക്കേണ്ടതിനെ അംഗീകരിക്ക; നശിച്ചതിനെയും മരിച്ചതിനെയും കഴിഞ്ഞതിനെയും പണ്ഡിതർ ശോകിക്കുന്നില്ല.

Verse 17

तस्मात्पौत्रमिमं बालमंशुमन्तं महामतिम् / तुरगानयनार्थाय नियुङ्क्ष्व नृपसत्तम

അതിനാൽ, നൃപസത്തമാ, ഈ ബാലപൗത്രനായ അംശുമന്തനെ—മഹാമതിയെ—കുതിരയെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കാര്യത്തിൽ നിയോഗിക്കൂ.

Verse 18

इत्यक्त्वा राजशार्दूलं सदस्यर्त्विक्समन्वितम् / क्षणेन पश्यतां तेषां नारदो ऽन्तर्दधे मुनिः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, സഭാസദന്മാരും ഋത്വിക്കുകളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ രാജശാർദൂലനെ വിട്ട്, അവർ നോക്കിനിൽക്കേ ക്ഷണത്തിൽ മുനി നാരദൻ അന്തർധാനം ചെയ്തു.

Verse 19

तच्छ्रत्वा वचन तस्य नारदस्य नृपोत्तमः / दुःखशोकपरातात्मा दध्यौ चिरमुदारधीः

നാരദന്റെ വചനം കേട്ട ആ ശ്രേഷ്ഠ രാജാവ് ദുഃഖശോകത്തിൽ വിങ്ങിയ മനസ്സോടെ, ഉദാരബുദ്ധിയോടെ ദീർഘനേരം ധ്യാനിച്ചു ചിന്തിച്ചു।

Verse 20

तं ध्यानयुक्तं सदसि समासीनमवाङ्मुखम् / वसिष्ठः प्राह राजानं सांत्वयन्देशकालवित्

സഭയിൽ ധ്യാനനിഷ്ഠനായി തലകുനിച്ച് ഇരുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു, ദേശകാലജ്ഞനായ വസിഷ്ഠൻ ആശ്വസിപ്പിച്ച് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 21

किमिदं धैर्यसाराणामवकाशं भवदृशाम् / लभते हृदि चेच्छोकः प्राप्तं धीर तया फलम्

ഹേ ധീരാ! നിനക്കുപോലുള്ള ധൈര്യസാരന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഈ ശോകത്തിന് എങ്ങനെ ഇടം ലഭിച്ചു? പറയുക, ഇതിൽ നിന്നെന്ത് ഫലം ലഭിച്ചു?

Verse 22

दौर्मनस्यं शिथिलयन्सर्वं दिष्टवशानुगम् / मन्वानो ऽनन्तरं कृत्यं कर्तुमर्हस्यसंशयम्

മനോവിഷാദം ശമിപ്പുക; എല്ലാം ദൈവവിധിക്കു കീഴിലാണെന്ന് കരുതി, ഇനി ചെയ്യേണ്ട കര്‍ത്തവ്യം സംശയമില്ലാതെ നിര്‍വഹിക്കേണ്ടതാണ്।

Verse 23

वसिष्ठेनैवमुक्तस्तु राजा कार्यार्थतत्त्ववित् / धृतिं सत्त्वं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत

വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കര്‍മ്മവും അര്‍ത്ഥവും അറിയുന്ന രാജാവ് ധൈര്യവും ധീരതയും ആശ്രയിച്ച് ‘അതെ’ എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 24

अंशुमन्तं समाहूय पौत्रं विनयशालिनम् / ब्रह्मक्षत्त्रसभामध्ये शनैरिदमभाषत

വിനയശീലനായ പൗത്രൻ അംശുമന്തനെ വിളിച്ചു, ബ്രാഹ്മണ-ക്ഷത്രിയസഭയുടെ മദ്ധ്യേ അദ്ദേഹം മന്ദമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 25

ब्रह्मदण्डहताः सर्वे पितरस्तव पुत्रक / पतिताः पापकर्माणो निरये शाश्वतीः समाः

മകനേ! നിന്റെ പിതാക്കന്മാർ എല്ലാവരും ബ്രഹ്മദണ്ഡത്താൽ ദണ്ഡിതരായി, പാപകർമ്മങ്ങളാൽ പതിതരായി, നരകത്തിൽ അനന്ത വർഷങ്ങളായി വീണുകിടക്കുന്നു.

Verse 26

त्वमेव संततिर्मह्यं राज्यस्यास्य च रक्षिता / त्वदायत्तमशेषं मे श्रेयो ऽमुत्र परत्र च

നീ തന്നെയാണ് എന്റെ സന്തതി, ഈ രാജ്യത്തിന്റെ രക്ഷകനും; ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും എന്റെ മുഴുവൻ ശ്രേയസ്സും നിനക്കാണ് ആശ്രിതം.

Verse 27

स त्वं गच्छ ममादेशात्पाताले कपिलान्तिकम् / तुरगानयनार्थाय यत्नेन महातान्वितः

അതിനാൽ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പാതാളത്തിൽ കപിലമുനിയുടെ സമീപത്തേക്ക് പോകുക; കുതിരയെ കൊണ്ടുവരാൻ മഹാപ്രയത്നവും ധൈര്യവും കൈക്കൊള്ളുക.

Verse 28

तं प्रार्थयित्वा विधिवत्प्रसाद्य च विशेषतः / आदाय तुरगं वत्स शीघ्रमागन्तुमर्हसि

അവനെ വിധിപൂർവ്വം പ്രാർത്ഥിച്ച്, പ്രത്യേകമായി പ്രസാദിപ്പിച്ച്; മകനേ, കുതിരയെ എടുത്തുകൊണ്ട് വേഗം മടങ്ങിവരിക.

Verse 29

जैमिनिरुवाच एवमुक्तोंऽशुमांस्तेन प्रणम्य पितरं पितुः / तथेत्युक्त्वा महाबुद्धिः प्रययौ कपिलान्तिकम्

ജൈമിനി പറഞ്ഞു—അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അംശുമാൻ പിതാവിന്റെ പിതാവിനെ प्रणാമം ചെയ്തു. പിന്നെ ‘തഥേതി’ എന്നു പറഞ്ഞു മഹാബുദ്ധിയോടെ കപിലന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോയി.

Verse 30

तमुपागम्य विधिवन्नमस्कृत्य यथामति / प्रश्रयावनतो भूत्वा शनैरिदमुवाच ह

അവനെ സമീപിച്ച് വിധിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു, യഥാമതി. വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ച് മന്ദമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 31

प्रसीद विप्रशार्दूल त्वामहं शरणं गतः / कोपं च संहर क्षिप्रं लोकप्रक्षयकारकम्

ഹേ വിപ്രശാർദൂലാ! പ്രസാദിക്കണമേ; ഞാൻ നിന്റെ ശരണത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ലോകനാശം വരുത്തുന്ന ഈ കോപം വേഗം സംഹരിക്കണമേ.

Verse 32

त्वयि क्रुद्धे जगत्सर्वं प्रणाशमुपयास्यति / प्रशान्तिमुपयाह्याशुलोकाः संतु गतव्यथाः

നീ ക്രുദ്ധനായാൽ സർവ്വജഗത്തും നാശത്തിലേക്ക് പോകും. അതിനാൽ വേഗം ശാന്തി പ്രാപിക്കണമേ; ലോകങ്ങൾ ദുഃഖരഹിതരാകട്ടെ.

Verse 33

प्रसन्नो ऽस्मान्महाभाग पश्य सौम्येन चक्षुषा / ये त्वत्क्रोधाग्निनिर्दग्धास्तत्संततिमवेहि माम्

ഹേ മഹാഭാഗാ! ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനായി സൗമ്യദൃഷ്ടിയാൽ നോക്കണമേ. നിന്റെ ക്രോധാഗ്നിയിൽ ദഗ്ധരായവരുടെ സന്തതിയെന്നായി എന്നെ അറിയണമേ.

Verse 34

नाम्नांशुमन्तं नप्तारं सगरस्य महीपतेः / सो ऽहं तस्य नियोगेन त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षया

ഞാൻ സഗര മഹാരാജാവിന്റെ പുത്രപൗത്രനായ അംശുമന്തൻ; അവന്റെ നിയോഗപ്രകാരം നിങ്ങളുടെ പ്രസാദം ആഗ്രഹിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 35

प्राप्तो दास्यसि चेद्ब्रह्मंस्तुरगानयनाय च / जैमिनिरुवाच इति तद्वचनं श्रुत्वा योगीन्द्रप्रवरो मुनिः

ഹേ ബ്രഹ്മൻ, ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു; കുതിരയെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ നിങ്ങൾ നൽകുമെങ്കിൽ. ജൈമിനി പറഞ്ഞു—ആ വാക്ക് കേട്ട് യോഗീന്ദ്രപ്രവരനായ മുനി…

Verse 36

अंशुमन्तं समालोक्य प्रसन्न इदमब्रवीत् / स्वागतं भवतो वत्स दिष्ट्या च त्वमिहागतः

അംശുമന്തനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം പ്രസന്നനായി പറഞ്ഞു—വത്സാ, സ്വാഗതം; ഭാഗ്യവശാൽ നീ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

Verse 37

गच्छ शीघ्रं हयश्चायं नीयतां सगरान्तिकम् / अधिक्षिप्तो ऽस्य यज्ञो ऽपि प्रागतः संप्रवर्त्तताम्

വേഗം പോകുക; ഈ കുതിരയെ സഗരന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോകുക. അവന്റെ യജ്ഞം തടസ്സപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇനി അത് വീണ്ടും ആരംഭിച്ച് പുരോഗമിക്കട്ടെ.

Verse 38

व्रियतां च वरो मत्तस्त्वया यस्ते मनोगतः / दास्ये सुदुर्लभमपि त्वद्भक्तिपरितोषितः

നിന്റെ മനസ്സിലുള്ള വരം എന്നിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുക; നിന്റെ ഭക്തിയിൽ തൃപ്തനായ ഞാൻ അത്യന്തം ദുർലഭമായതും നൽകും.

Verse 39

एषां तु संप्रमाशं हि गत्वा वद पितामहम् / पापानां मरणं त्वेषां न च शोचितुमर्हसि

ഇവരുടെ അന്ത്യം കണ്ടു പിതാമഹനോട് പറയുക; ഇവർ പാപികൾ, ഇവരുടെ മരണത്തിൽ നീ ശോകിക്കേണ്ടതില്ല।

Verse 40

ततः प्रणाम्य चोगीन्द्रमंशुमानिदमब्रवीत् / वरं ददासि चेन्मह्यं वरये त्वां महामुने

അപ്പോൾ അംശുമാൻ യോഗീന്ദ്രനെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമുനേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് വരം നൽകുമെങ്കിൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് വരം അപേക്ഷിക്കുന്നു।

Verse 41

वरमर्हामि चेत्त्वत्तः प्रसन्नो दातुमर्हसि / त्वद्रोषपावकप्लुष्टाः पितरो ये ममाखिलाः

ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് വരം ലഭിക്കാൻ അർഹനാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായി നൽകുവാൻ യോഗ്യനാണെങ്കിൽ—നിങ്ങളുടെ ക്രോധാഗ്നിയിൽ ദഗ്ധരായ എന്റെ എല്ലാ പിതാക്കന്മാർ—

Verse 42

संप्रयास्यन्ति ते ब्रह्मन्निरयं शास्वतीः समाः / ब्रह्मदण्डहतानां तु न हि पिण्डोदकक्रियाः

ഹേ ബ്രഹ്മൻ, അവർ ശാശ്വത വർഷങ്ങളോളം നരകത്തിലേക്ക് പോകും; ബ്രഹ്മദണ്ഡത്താൽ ഹതരായവർക്ക് പിണ്ഡോദകകർമ്മങ്ങൾ ഇല്ല।

Verse 43

पिण्डोदकविहीनानामिह लोके महामुने / विद्यते पितृसालोक्यं न खलु श्रुतिचोदितम्

ഹേ മഹാമുനേ, ഈ ലോകത്തിൽ പിണ്ഡോദകമില്ലാത്തവർക്ക് പിതൃലോക-സാലോക്യം ലഭ്യമല്ല; ശ്രുതിയും അതിനെ നിർദേശിക്കുന്നില്ല।

Verse 44

अक्षयः स्वर्गवासो ऽस्तु तेषां तु त्वत्प्रसादतः / वरेणानेन भगवन्कृतकृत्यो भावाम्यहम्

നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവർക്കു അക്ഷയമായ സ്വർഗ്ഗവാസം ഉണ്ടാകട്ടെ. ഭഗവൻ, ഈ വരംകൊണ്ട് ഞാൻ കൃതകൃത്യനായി.

Verse 45

तत्प्रसीद त्वमेवैषां स्वर्गतेर्वद कारणम् / येनोद्धारणमेतेषां वह्नेः कोपस्य वै भवेत्

അതുകൊണ്ട് പ്രസാദിക്കണമേ; ഇവർക്കു സ്വർഗ്ഗഗതി ലഭിക്കാനുള്ള കാരണമെന്തെന്നു നീ തന്നേ പറയുക, അഗ്നിയുടെ കോപത്തിൽ നിന്നു ഇവരെ ഉയർത്തുവാൻ.

Verse 46

ततस्तमाह योगीन्द्रःसुप्रसन्नेन चेतसा / निरयोद्धारणं तेषां त्वया वत्स न शक्यते

അപ്പോൾ യോഗീന്ദ്രൻ അത്യന്തം പ്രസന്നമായ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു—വത്സാ, അവരുടെ നരകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധാരം നിനക്കാൽ സാധ്യമല്ല.

Verse 47

तैश्चापि नरके तावद्वस्तव्यं पापकर्मभिः / कालः प्रतीक्ष्यतां तावद्यावत्त्वत्पौत्रसंभवः

പാപകർമ്മങ്ങളാൽ അവർ അതുവരെ നരകത്തിൽ തന്നെ വസിക്കണം. അതുവരെ കാലത്തെ കാത്തിരിക്ക; നിന്റെ പൗത്രൻ ജനിക്കുന്നതുവരെ.

Verse 48

कालान्ते भविता वत्स पौत्रस्तव महामतिः / राजा भगीरथो नाम सर्वधर्मार्थतत्त्ववित्

കാലാന്തത്തിൽ, വത്സാ, നിന്റെ മഹാമതിയായ പൗത്രൻ ജനിക്കും—ഭഗീരഥൻ എന്ന രാജാവ്, സർവ്വ ധർമ്മാർഥ തത്ത്വങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ.

Verse 49

स तु यत्नेन महता पितृगौरवयन्त्रितः / आनेष्यति दिवो गङ्गां तपस्तप्त्वा महाद्ध्रुवम्

അവൻ മഹത്തായ പരിശ്രമത്തോടെ, പിതൃഗൗരവത്തിന് അധീനനായി, മഹാധ്രുവ തപസ്സു ചെയ്ത് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഗംഗയെ കൊണ്ടുവരും।

Verse 50

तदंभसा पावितेषु तेषां गात्रास्थिभस्मसु / प्राप्नुवन्ति गतिं स्वर्गे भवतः पितरो ऽखिलाः

ആ ജലത്താൽ അവരുടെ ദേഹം, അസ്ഥി, ഭസ്മം ശുദ്ധമായാൽ, നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ എല്ലാവരും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 51

तथेति तस्या माहात्म्यं गङ्गाया नृपनन्दन / भागीरथीति लोके ऽस्मिन्सा विख्यातिमुपैष्यति

അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ; രാജകുമാരനേ, ഗംഗയുടെ മഹിമ ഇതാണ്—ഈ ലോകത്തിൽ അവൾ ‘ഭാഗീരഥി’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധയാകും।

Verse 52

यत्तोयप्लावितेष्वस्थिभस्मलोमनखेष्वपि / निरयादपि संयाति देही स्वर्लोकमक्षयम्

ആരുടെ ജലത്തിൽ അസ്ഥി, ഭസ്മം, രോമം, നഖം വരെ നനഞ്ഞാലും, ആ ദേഹി നരകത്തിൽ നിന്നുപോലും ഉയർന്ന് അക്ഷയ സ്വർഗ്ഗലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 53

तस्मात्त्वं गच्छ भद्रं ते नशोकं कर्त्तुमर्हसि / पितामहाय चैवैनमश्वं संप्रतिपादय

അതുകൊണ്ട് നീ പോകുക; നിനക്കു മംഗളം വരട്ടെ; ദുഃഖിക്കേണ്ടത് നിനക്കു യുക്തമല്ല. ഈ കുതിരയും പിതാമഹനു സമർപ്പിക്ക.

Verse 54

जैमिनिरुवाच ततः प्रणम्य तं भक्त्या तथेत्युक्त्वा महामतिः / ययौ तेनाभ्यनुज्ञातः साकेतनगरं प्रति

ജൈമിനി പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ആ മഹാമതി ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ प्रणമിച്ച് ‘തഥേതി’ എന്നു പറഞ്ഞു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദം ലഭിച്ച് സാകേതനഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 55

सगरं स समासाद्य तं प्रणम्य यथाक्रमम् / न्यवेदयच्च वृत्तान्तं मुनेस्तेषां तथान्मनः

അവൻ സഗരനെ സമീപിച്ച് ക്രമപ്രകാരം പ്രണാമം ചെയ്തു; മുനിയുടെയും അവരുടെയുമുള്ള സംഭവവിവരവും അവരുടെ മനോഭാവവും അറിയിച്ചു।

Verse 56

प्रददौतुरगं चापि समानीतं प्रयत्नतः / अतः परमनुष्ठेयमब्रवीत्किं मयेति च

അവൻ പരിശ്രമത്തോടെ കൊണ്ടുവന്ന കുതിരയും സമർപ്പിച്ചു. പിന്നെ പറഞ്ഞു—ഇനി ഏത് അനുഷ്ഠാനം ചെയ്യണം? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?