
Parīkṣit’s Comprehensive Inquiries and the Bhāgavata as Śabda-avatāra
ദ്വിതീയ സ്കന്ധത്തിലെ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ മഹാരാജാ പരീക്ഷിത് ശുകദേവ ഗോസ്വാമിയോട് കൂടുതൽ ഉഗ്രമായി ചോദിക്കുന്നു—നാരദൻ ഭഗവാന്റെ അതീതഗുണങ്ങൾ എങ്ങനെ വർണ്ണിച്ചു, ആരോടാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന്. ശ്രവണത്തിന്റെ മോക്ഷലക്ഷ്യം അദ്ദേഹം മുൻനിർത്തുന്നു: നിത്യവും ഗൗരവത്തോടെ ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ശ്രവിക്കുന്നത് ഹൃദയത്തിൽ കൃഷ്ണനെ പ്രത്യക്ഷമാക്കുകയും, ശരദ്വർഷം ചെളിവെള്ളം തെളിയിക്കുന്നതുപോലെ കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, ആഗ്രഹം എന്നിവ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് വരാനിരിക്കുന്ന ഭാഗവതവിഷയങ്ങളുടെ രൂപരേഖയായി വിപുലമായ ചോദ്യാവലി ഉയർത്തുന്നു—ജീവന്റെ ദേഹധാരണം, കാരണത്വം; ഭഗവാന്റെ ദിവ്യദേഹം ബദ്ധദേഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വ്യത്യാസം; ബ്രഹ്മാവിന്റെ പദ്മജന്മവും ഭഗവദ്ദർശനവും; ഹൃദയസ്ഥ പരമാത്മാവിന്റെ മായാസ്പർശരഹിതത്വം; വിരാട്പുരുഷനിൽ ലോകങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനം; കാലമാനം, ആയുസ്സ്, യുഗങ്ങൾ, മന്വന്തരങ്ങൾ; കർമ-ഗുണപ്രേരിത സംസാരഗതി; ബ്രഹ്മാണ്ഡഭൂഗോളം; വർണാശ്രമലക്ഷണങ്ങൾ; തത്ത്വങ്ങൾ, ഭക്തിപ്രക്രിയ, യോഗസിദ്ധികൾ; വേദസാഹിത്യം, അനുബന്ധകർമ്മങ്ങൾ; സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-പ്രളയം, അന്തർ-ബാഹ്യശക്തികളിലൂടെ ഭഗവാന്റെ സാക്ഷിത്വം. സൂതൻ പറയുന്നു: ശുകദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉത്തരത്തിനായി സന്നദ്ധനായി; ഈ വിജ്ഞാനം ആദ്യം സ്വയം ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് പ്രസംഗിച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അടുത്ത വിവരണത്തിലേക്ക് പാലം ഇടുന്നു.
Verse 1
राजोवाच ब्रह्मणा चोदितो ब्रह्मन् गुणाख्यानेऽगुणस्य च । यस्मै यस्मै यथा प्राह नारदो देवदर्शन: ॥ १ ॥
രാജാ പരീക്ഷിത് പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ ദേവദർശനനായ നാരദമുനി നിർഗുണനായ ഭഗവാന്റെ ദിവ്യഗുണങ്ങൾ ആരോട് എങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു?
Verse 2
एतद् वेदितुमिच्छामि तत्त्वं तत्त्वविदां वर । हरेरद्भुतवीर्यस्य कथा लोकसुमङ्गला: ॥ २ ॥
രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഹേ തത്ത്വവിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ! ഈ സത്യതത്ത്വം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത്ഭുതശക്തിയുള്ള ഹരിയുടെ കഥകൾ സർവ്വലോകങ്ങളിലെ ജീവികൾക്കു മംഗളകരമാണ്.
Verse 3
कथयस्व महाभाग यथाहमखिलात्मनि । कृष्णे निवेश्य नि:सङ्गं मनस्त्यक्ष्ये कलेवरम् ॥ ३ ॥
ഹേ മഹാഭാഗനേ! ദയവായി കഥ തുടരുക; ഞാൻ അഖിലാത്മനായ ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ മനസ്സിനെ നിക്ഷേപിച്ച്, പൂർണ്ണ നിർസംഗതയോടെ ഈ ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ.
Verse 4
शृण्वत: श्रद्धया नित्यं गृणतश्च स्वचेष्टितम् । कालेन नातिदीर्घेण भगवान् विशते हृदि ॥ ४ ॥
ശ്രദ്ധയോടെ നിത്യമായി കേൾക്കുകയും അവന്റെ ദിവ്യലീലകൾ കീർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ, അധികകാലം കൂടാതെ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പ്രവേശിക്കുന്നു.
Verse 5
प्रविष्ट: कर्णरन्ध्रेण स्वानां भावसरोरुहम् । धुनोति शमलं कृष्ण: सलिलस्य यथा शरत् ॥ ५ ॥
കൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദാവതാരമായ ശ്രീമദ്ഭാഗവതം കാതുവഴി പ്രവേശിച്ച് ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ പ്രേമഭാവത്തിന്റെ താമരയിൽ ഇരുന്നു, കാമം-ക്രോധം മുതലായ മലിനതയെ ശരദ്കാല ജലം ചെളിക്കുളങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുപോലെ കഴുകിമാറ്റുന്നു.
Verse 6
धौतात्मा पुरुष: कृष्णपादमूलं न मुञ्चति । मुक्त सर्वपरिक्लेश: पान्थ: स्वशरणं यथा ॥ ६ ॥
ഭക്തിസേവയാൽ ഹൃദയം ശുദ്ധമായ ശുദ്ധഭക്തൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മങ്ങളെ ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയുകയില്ല. എല്ലാ ക്ലേശങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി അവയിൽ തന്നെയത്രേ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു; കഷ്ടയാത്രയ്ക്കു ശേഷം യാത്രികൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ആശ്രയം നേടി സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ.
Verse 7
यदधातुमतो ब्रह्मन् देहारम्भोऽस्य धातुभि: । यदृच्छया हेतुना वा भवन्तो जानते यथा ॥ ७ ॥
ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ധാതുക്കളാൽ ആരംഭിച്ച ഈ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ജീവാത്മാവ് വ്യത്യസ്തനാണ്. എന്നാൽ അവൻ ദേഹം യാദൃശ്ചികമായി നേടുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും കാരണത്താലോ? ഇത് നിങ്ങൾക്കറിയാം; ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.
Verse 8
आसीद् यदुदरात् पद्मं लोकसंस्थानलक्षणम् । यावानयं वै पुरुष इयत्तावयवैः पृथक् ॥ तावानसाविति प्रोक्तः संस्थावयववानिव ॥ ८ ॥
ലോകസംസ്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷണമായ താമര അവന്റെ ഉദരത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച ആ പരമപുരുഷൻ, തന്റെ അളവിനനുസരിച്ച് മഹാദേഹധാരിയാണെങ്കിൽ, ഭഗവാന്റെ ദേഹത്തിനും സാധാരണ ജീവികളുടെ ദേഹങ്ങൾക്കും ഇടയിലെ നിർദ്ദിഷ്ട വ്യത്യാസം എന്ത്? ദയവായി വ്യക്തമാക്കുക.
Verse 9
अज: सृजति भूतानि भूतात्मा यदनुग्रहात् । ददृशे येन तद्रूपं नाभिपद्मसमुद्भव: ॥ ९ ॥
നാഭിതാമരയിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച അജ ബ്രഹ്മാവ്, ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതേ കൃപയാൽ അവൻ ഭഗവാന്റെ രൂപം ദർശിച്ചു—ഇതും പറയുക.
Verse 10
स चापि यत्र पुरुषो विश्वस्थित्युद्भवाप्यय: । मुक्त्वात्ममायां मायेश: शेते सर्वगुहाशय: ॥ १० ॥
ദയവായി ആ പുരുഷോത്തമ ഭഗവാനെയും വിശദീകരിക്കൂ—അവൻ വിശ്വത്തിന്റെ സ്ഥിതി, ഉദ്ഭവം, ലയം എന്നിവയുടെ കാരണമാണ്; സർവ്വശക്തികളുടെ അധിപനായിട്ടും തന്റെ ബാഹ്യമായയിൽ അസംഗം; ഓരോ ഹൃദയഗുഹയിലും പരമാത്മാവായി ശയിക്കുന്നവൻ.
Verse 11
पुरुषावयवैर्लोका: सपाला: पूर्वकल्पिता: । लोकैरमुष्यावयवा: सपालैरिति शुश्रुम ॥ ११ ॥
ഹേ പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണാ! മുമ്പ് സർവ്വ ലോകങ്ങളും തത്തത് അധിപന്മാരോടുകൂടെ വിരാട്-പുരുഷന്റെ മഹാദേഹത്തിലെ വിവിധ അവയവങ്ങളിൽ സ്ഥിതമാണെന്ന് വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. ലോകങ്ങൾ ആ ദേഹത്തിലാണെന്നു ഞാനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനം എന്ത്? ദയവായി വിശദമാക്കുക।
Verse 12
यावान् कल्पोविकल्पो वा यथा कालोऽनुमीयते । भूतभव्यभवच्छब्द आयुर्मानं च यत् सत: ॥ १२ ॥
സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും തമ്മിലുള്ള കല്പകാലവും, മറ്റു ഉപസൃഷ്ടികളുടെ ദൈർഘ്യവും വിശദീകരിക്കണം. ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവത് (ഭൂതം-ഭാവി-വർത്തമാനം) എന്ന ശബ്ദങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവവും പറയുക. കൂടാതെ വിവിധ ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാർ, മനുഷ്യർ മുതലായ ജീവികളുടെ ആയുസ്സിന്റെ അളവും മാനവും ദയവായി വ്യക്തമാക്കുക।
Verse 13
कालस्यानुगतिर्या तु लक्ष्यतेऽण्वी बृहत्यपि । यावत्य: कर्मगतयो यादृशीर्द्विजसत्तम ॥ १३ ॥
ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! കർമ്മഗതിയെ അനുഗമിച്ച് പോകുന്ന കാലത്തിന്റെ ഗതി ചിലപ്പോൾ സൂക്ഷ്മവും ചിലപ്പോൾ മഹത്തുമായതായി കാണപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ കാരണവും കാലത്തിന്റെ ആരംഭവും ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ।
Verse 14
यस्मिन् कर्मसमावायो यथा येनोपगृह्यते । गुणानां गुणिनां चैव परिणाममभीप्सताम् ॥ १४ ॥
വീണ്ടും ദയവായി വിവരിക്കൂ: ഭൗതിക പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന കർമ്മഫലങ്ങളുടെ അനുപാതിക സമാഹാരം ആഗ്രഹമുള്ള ജീവനെ എങ്ങനെ പിടിച്ചുനിര്ത്തുന്നു; ഗുണാനുസാരമായി അവനെ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും ചെറുതായ ജീവികളിലേക്കും വിവിധ യോനികളിൽ എങ്ങനെ ഉയർത്തുകയോ താഴ്ത്തുകയോ ചെയ്യുന്നു?
Verse 15
भूपातालककुब्व्योमग्रहनक्षत्रभूभृताम् । सरित्समुद्रद्वीपानां सम्भवश्चैतदोकसाम् ॥ १५ ॥
ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ! ദയവായി ഇതും വിവരിക്കൂ: ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പാതാളം വരെ ഉള്ള ലോകങ്ങൾ, ആകാശത്തിന്റെ നാലു ദിക്കുകൾ, വ്യോമം, ഗ്രഹ-നക്ഷത്രങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ, കൂടാതെ അവയിൽ വസിക്കുന്ന വിവിധ ജീവികൾ—ഇവയുടെ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു?
Verse 16
प्रमाणमण्डकोशस्य बाह्याभ्यन्तरभेदत: । महतां चानुचरितं वर्णाश्रमविनिश्चय: ॥ १६ ॥
ദയവായി ബ്രഹ്മാണ്ഡ-കോശത്തിന്റെ പുറവും അകവും ഉള്ള വിഭാഗങ്ങളെ പ്രമാണങ്ങളോടെ വിവരിക്കൂ; മഹാത്മാക്കളുടെ ചരിതവും ആചരണവും, കൂടാതെ വർണാശ്രമധർമ്മത്തിന്റെ നിർണയവും പറയൂ।
Verse 17
युगानि युगमानं च धर्मो यश्च युगे युगे । अवतारानुचरितं यदाश्चर्यतमं हरे: ॥ १७ ॥
സൃഷ്ടിയിലെ യുഗങ്ങളും അവയുടെ കാലമാനവും, ഓരോ യുഗത്തിലും ധർമ്മത്തിന്റെ സ്വരൂപവും—അതുപോലെ യുഗംതോറും ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങളുടെ അത്യാശ്ചര്യമായ ലീലാ-ചരിതവും ദയവായി പറയൂ।
Verse 18
नृणां साधारणो धर्म: सविशेषश्च यादृश: । श्रेणीनां राजर्षीणां च धर्म: कृच्छ्रेषु जीवताम् ॥ १८ ॥
മനുഷ്യർക്കുള്ള പൊതുധർമ്മം എന്ത്, പ്രത്യേക (വൃത്തി) ധർമ്മം എങ്ങനെയെന്ന്; സമൂഹശ്രേണികളുടെയും രാജർഷിമാരുടെയും ധർമ്മം, ദുരിതത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്കുള്ള ധർമ്മവും പറയൂ।
Verse 19
तत्त्वानां परिसंख्यानं लक्षणं हेतुलक्षणम् । पुरुषाराधनविधिर्योगस्याध्यात्मिकस्य च ॥ १९ ॥
സൃഷ്ടിയിലെ തത്ത്വങ്ങളുടെ എണ്ണം, അവയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ, കാരണ-ലക്ഷണങ്ങൾ, വികസനക്രമം; കൂടാതെ പുരുഷൻ (ഭഗവാൻ) ആരാധനാവിധിയും അധ്യാത്മയോഗത്തിന്റെ മാർഗവും ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ।
Verse 20
योगेश्वरैश्वर्यगतिर्लिङ्गभङ्गस्तु योगिनाम् । वेदोपवेदधर्माणामितिहासपुराणयो: ॥ २० ॥
യോഗേശ്വരന്മാരുടെ ഐശ്വര്യങ്ങളും അവരുടെ പരമഗതിയും എന്ത്; യോഗികളുടെ ലിംഗം (സൂക്ഷ്മദേഹം) എങ്ങനെ ഭംഗപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ വേദ-ഉപവേദ ധർമ്മങ്ങളുടെയും ഇതിഹാസ-പുരാണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനജ്ഞാനം എന്തെന്ന് പറയൂ।
Verse 21
सम्प्लव: सर्वभूतानां विक्रम: प्रतिसंक्रम: । इष्टापूर्तस्य काम्यानां त्रिवर्गस्य च यो विधि: ॥ २१ ॥
ഹേ ഭഗവൻ, സർവ്വജീവികളുടെ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു, അവ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നു, എങ്ങനെ ലയിക്കുന്നു—ദയവായി വിശദീകരിക്കണമേ. കൂടാതെ പ്രഭുവിനോടുള്ള ഭക്തിസേവയുടെ ലാഭ-നഷ്ടങ്ങൾ, ഇഷ്ട-പൂർത്തവും കാമ്യകർമ്മങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വൈദിക വിധി-നിഷേധങ്ങൾ, ധർമ്മ-അർത്ഥ-കാമങ്ങളുടെ നടപടിക്രമവും പറയുക.
Verse 22
यो वानुशायिनां सर्ग: पाषण्डस्य च सम्भव: । आत्मनो बन्धमोक्षौ च व्यवस्थानं स्वरूपत: ॥ २२ ॥
ഹേ ഭഗവൻ, പ്രഭുവിന്റെ ദേഹത്തിൽ ലീനമായിരിക്കുന്ന ജീവന്മാരുടെ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ നടക്കുന്നു എന്നതും പറയുക. ലോകത്തിൽ പാഷണ്ഡർ (നാസ്തികർ/അധാർമ്മികർ) എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു? കൂടാതെ ജീവന്റെ ബന്ധവും മോക്ഷവും, അബന്ധ ജീവികളുടെ സ്വരൂപസ്ഥിതിയും വിശദീകരിക്കണമേ.
Verse 23
यथात्मतन्त्रो भगवान् विक्रीडत्यात्ममायया । विसृज्य वा यथा मायामुदास्ते साक्षिवद् विभु: ॥ २३ ॥
സ്വതന്ത്രനായ ഭഗവാൻ തന്റെ അന്തരംഗശക്തി (ആത്മമായ) കൊണ്ട് ലീലകൾ ആചരിക്കുന്നു; പ്രളയസമയത്ത് അവയെ ബാഹ്യമയായുടെ അധീനതയ്ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത്, സർവ്വവിഭുവായ പ്രഭു സാക്ഷിപോലെ നിർലിപ്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
Verse 24
सर्वमेतच्च भगवन् पृच्छतो मेऽनुपूर्वश: । तत्त्वतोऽर्हस्युदाहर्तुं प्रपन्नाय महामुने ॥ २४ ॥
ഹേ മഹാമുനേ, ഞാൻ ക്രമമായി ചോദിച്ചതും—ചോദിക്കാനാകാതിരുന്നതും—എല്ലാം തത്ത്വമായി പറഞ്ഞ് എന്റെ ജിജ്ഞാസയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണമേ. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശരണാഗതനാണ്; അതിനാൽ ഈ വിഷയത്തിൽ എനിക്ക് പൂർണ്ണജ്ഞാനം നൽകുക.
Verse 25
अत्र प्रमाणं हि भवान् परमेष्ठी यथात्मभू: । अपरे चानुतिष्ठन्ति पूर्वेषां पूर्वजै: कृतम् ॥ २५ ॥
ഹേ മഹാമുനേ, ഈ വിഷയത്തിൽ നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് പ്രമാണം—സ്വയംഭൂ ബ്രഹ്മാവ് (പരമേഷ്ഠി) പ്രമാണമായിരിക്കുന്നതുപോലെ. മറ്റുള്ളവർ മുൻഗാമികളുടെ പൂർവ്വജർ ചെയ്തതിനെ പരമ്പരയായി മാത്രം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.
Verse 26
न मेऽसव: परायन्ति ब्रह्मन्ननशनादमी । पिबतोऽच्युतपीयूषम् तद्वाक्याब्धिविनि:सृतम् ॥ २६ ॥
ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! നിങ്ങളുടെ വാക്യസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന അച്യുതന്റെ സന്ദേശാമൃതം ഞാൻ പാനം ചെയ്യുന്നതിനാൽ, ഉപവാസം മൂലം എനിക്ക് യാതൊരു ക്ഷീണവും തോന്നുന്നില്ല।
Verse 27
सूत उवाच स उपामन्त्रितो राज्ञा कथायामिति सत्पते: । ब्रह्मरातो भृशं प्रीतो विष्णुरातेन संसदि ॥ २७ ॥
സൂതൻ പറഞ്ഞു—വിഷ്ണുരാതനായ രാജാവ് പരീക്ശിത് ഭക്തസഭയിൽ സത്പതിയായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ പറയാൻ ക്ഷണിച്ചതോടെ, ബ്രഹ്മരാതൻ (ശുകദേവൻ) അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു।
Verse 28
प्राह भागवतं नाम पुराणं ब्रह्मसम्मितम् । ब्रह्मणे भगवत्प्रोक्तं ब्रह्मकल्प उपागते ॥ २८ ॥
അവൻ പറഞ്ഞു—‘ഭാഗവതം’ എന്ന ഈ പുരാണം ബ്രഹ്മസമ്മിതമാണ്; ബ്രഹ്മകൽപ്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സ്വയം ഭഗവാൻ ഇതു ബ്രഹ്മാവിനോട് അരുളിച്ചെയ്തു।
Verse 29
यद् यत् परीक्षिदृषभ: पाण्डूनामनुपृच्छति । आनुपूर्व्येण तत्सर्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ २९ ॥
പാണ്ഡുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ പരീക്ശിത് എന്തെല്ലാം ചോദിച്ചുവോ, അതെല്ലാം അദ്ദേഹം ക്രമമായി വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി।
This chapter presents Bhāgavatam as śabda-avatāra: when heard regularly with seriousness (niṣṭhā) from realized devotees, its transcendental sound enters the heart, awakens sambandha (relationship) with the Lord, and cleanses anarthas like kāma, krodha, and lobha. The result is not merely conceptual belief but a lived inner revelation—Paramātmā/Bhagavān becoming experientially present through purified consciousness.
Parīkṣit seeks to prevent a materialistic misunderstanding of divine form. The Bhāgavata uses cosmic-form language (virāṭ) to explain the Lord’s energies and the universe’s arrangement, but the Lord’s body is not a product of karma, guṇas, or material elements. Ordinary bodies are acquired through causality (karma and guṇa); the Lord’s form is self-manifest, fully controlled, and never conditioned by māyā.