Sukta 6

Mantra 1

अतिथि-सत्कारः। (१) यो वि॒द्याद् ब्रह्म॑ प्र॒त्यक्षं॒ परूं॑षि॒ यस्य॑ संभा॒रा ऋचो॒ यस्या॑नू॒क्यऽम्

ആരു ബ്രഹ്മശക്തിയെ പ്രത്യക്ഷമായി—അംഗം അംഗമായി പ്രകടമായതായി—അറിയുന്നുവോ; ആരുടെ സംഭാരങ്ങൾ ഋചഃ (ഋഗ്മന്ത്രങ്ങൾ) ആകുന്നുവോ; ആരുടെ നിയത പാരായണം ‘അനൂക്യാ’ ആകുന്നുവോ,—

Mantra 2

सामा॑नि॒ यस्य॒ लोमा॑नि॒ यजु॒र्हृद॑यमु॒च्यते॑ परि॒स्तर॑णा॒मिद्ध॒विः

ആരുടെ രോമങ്ങൾ ‘സാമാനി’ (സാമഗാനങ്ങൾ) ആകുന്നുവോ; ആരുടെ ഹൃദയം ‘യജുഃ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നുവോ; ആരുടെ പരിസ്തരണങ്ങൾ പ്രജ്വലിത ഹവിസുകളാകുന്നുവോ,—

Mantra 3

यद् वा अति॑थिपति॒रति॑थीन् प्रति॒पश्य॑ति देव॒यज॑नं॒ प्रेक्ष॑ते

വീണ്ടും അതിഥികളുടെ അധിപൻ (അതിഥിപതി) അതിഥികളിലേക്കു ദൃഷ്ടി നീട്ടി, ദേവയജന (ദേവപൂജ)ത്തെ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ സത്യമായും ദേവന്മാരുടെ ആരാധനയെയേ കാണുന്നതാകുന്നു.

Mantra 4

यद॑भि॒वद॑ति दी॒क्षामुपै॑ति॒ यदु॑द॒कं याच॑त्य॒पः प्र ण॑यति

അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ദീക്ഷ (ദീക്ഷാം)യിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ജലം ചോദിക്കുമ്പോൾ, അപഃ (ജലം) മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു.

Mantra 5

या ए॒व य॒ज्ञ आपः॑ प्रणी॒यन्ते॒ ता ए॒व ताः

യജ്ഞത്തിൽ മുന്നോട്ടു പ്രണീതമാക്കപ്പെടുന്ന അപഃ (ജലം)—അതേ, അതേ തന്നെയാണ് ഇവ.

Mantra 6

यत् तर्प॑णमा॒हर॑न्ति॒ य ए॒वाग्नी॑षो॒मीयः॑ प॒शुर्ब॒ध्यते॒ स ए॒व सः

അവർ തർപ്പണ-അർപ്പണം (തൃപ്തിദായക അർപ്പണം) കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ—അതുതന്നെ സത്യത്തിൽ അഗ്നീഷോമീയ പശ്യുവാണ്; അതുതന്നെയാണ് ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത്; അതുതന്നെയാണ് അത്.

Mantra 7

यदा॑वस॒थान् क॒ल्पय॑न्ति सदोहविर्धा॒नान्ये॒व तत् क॑ल्पयन्ति

അവർ ആവസഥാനങ്ങൾ (താമസസ്ഥലങ്ങൾ) ക്രമപ്പെടുത്തുമ്പോൾ—അവർ സത്യത്തിൽ സദസും ഹവിറ്ധാനവും തന്നെയാണ് ക്രമപ്പെടുത്തുന്നത്.

Mantra 8

यदु॑पस्तृ॒णन्ति॑ ब॒र्हिरे॒व तत्

അവർ താഴെ വിരിക്കുന്നതു—അതുതന്നെ സത്യമായി ബർഹിസ് (യജ്ഞത്തിലെ വിരിപ്പ്) ആകുന്നു.

Mantra 9

यदु॑परिशय॒नमा॒हर॑न्ति स्व॒र्गमे॒व तेन॑ लो॒कमव॑ रुन्द्धे

അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന ആ മറവുകൊണ്ട്—അവൻ സത്യമായി തന്റെക്കായി സ്വർഗ്ഗലോകത്തെ വേലി കെട്ടി പരിരക്ഷിക്കുന്നു.

Mantra 10

यत् क॑शिपूपबर्ह॒णमा॒हर॑न्ति परि॒धय॑ ए॒व ते

അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന ഇരിപ്പുകുഷൻ (കശിപു)—അതുതന്നെ സത്യമായി പരിധികൾ (യജ്ഞവേദിയുടെ ചുറ്റുമുള്ള മരക്കഷണങ്ങൾ) ആകുന്നു.

Mantra 11

यदा॑ञ्जनाभ्यञ्ज॒नमा॒हर॒न्त्याज्य॑मे॒व तत्

അവർ അഞ്ജനത്തിനായുള്ള അഭ്യഞ്ജനം (ലേപം) കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ—അത് സത്യമായും ഘൃതം (നെയ്യ്) തന്നെയാണ്.

Mantra 12

यत् पु॒रा प॑रि॒वेषात् स्वा॒दमा॒हर॑न्ति पुरो॒डाशा॑वे॒व तौ

പരിവേഷണത്തിന് (പറസുന്ന വിധിക്ക്) മുമ്പ് അവർ രുചികരമായ അംശമായി കൊണ്ടുവരുന്നത്—ആ രണ്ടും സത്യമായും പുരോഡാശ-കേക്കുകളാണ്.

Mantra 13

यद॑शन॒कृतं॒ ह्वय॑न्ति हवि॒ष्कृत॑मे॒व तद्ध्व॑यन्ति

അവർ ‘ഭക്ഷിക്കാനായി ചെയ്തതു’ എന്നു വിളിക്കുന്നതു—അതേ തന്നേ, സത്യമായും, അവർ ‘ഹവിഷ് (ആഹുതി) ആക്കി ചെയ്തതു’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

Mantra 14

ये व्री॒हयो॒ यवा॑ निरु॒प्यन्तें॒ऽशव॑ ए॒व ते

വിധിപൂർവ്വം നിരുപ്യന്തേ (നിശ്ചയിച്ച് സ്ഥാപിക്കുന്ന) വ്രീഹി (അരി)യും യവ (യവം/ബാർലി)യും—അവ തന്നേ, സത്യമായും, അശ്വം (കുതിര) ആകുന്നു.

Mantra 15

यान्यु॑लूखलमुस॒लानि॒ ग्रावा॑ण ए॒व ते

ഉലൂഖല-മുസലങ്ങൾ (ഒക്കളി-മുസൽ) ഏതെല്ലാമുണ്ടോ—അവ തന്നെയാണ് സത്യത്തിൽ ഗ്രാവാണങ്ങൾ, അഥവാ സോമം പിഴിയുന്ന കല്ലുകൾ.

Mantra 16

शूर्पं॑ प॒वित्रं॒ तुषा॑ ऋजी॒षाभि॒षव॑णी॒रापः॑

ശൂർപം (ചാഴ്/വിന്നോവിങ്-ഫാൻ) പവിത്രമാണ്; തുഷാ (തവിട്/തൊലി) ഋജീഷ; ഇവിടെയുള്ള ആപഃ—അഭിഷവണീർ ആപഃ, അഥവാ പിഴിയുന്നതിനുള്ള ജലങ്ങൾ.

Mantra 17

स्रुग् दर्वि॒र्नेक्ष॑णमा॒यव॑नं द्रोणकल॒शाः कु॒म्भ्योऽ वाय॒व्या॒ऽनि॒ पात्रा॑णी॒यमे॒व कृ॑ष्णाजि॒नम्

സ്രുഗ് (ഹവിഷ്-കരണ്ടി), ദർവി (ചെറിയ കരണ്ടി), നേക്ഷണം (തളിക്കുന്ന പാത്രം), ആയവനം (മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്ന ഉപകരണം); ദ്രോണകലശങ്ങൾ കുംഭങ്ങളാണ്; പാത്രങ്ങൾ വായുവിന്റെവയാണ്; ഇതുതന്നെ സത്യത്തിൽ കൃഷ്ണാജിനം—കറുത്ത മൃഗത്തിന്റെ ത്വക്ക്.