Adhyaya 37: The Threefold Discipline (Mental, Physical, Verbal) and the Salvific Power of Hearing Nārāyaṇa’s Name

Verse 1

धरण्युवाच । कथमाराध्यसे देव भक्तिमद्भिर्नरैर्विभो । स्त्रीभिर्वा सर्वमेतन्मे शंस त्वं भूतभावन ॥ ३७.१ ॥

ທະຣະນີ (ແຜ່ນດິນ) ກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ໂອ້ ອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ, ຜູ້ຄົນທີ່ມີພັກຕິຈະບູຊາພຣະອົງແນວໃດ? ຫຼືແມ່ຍິງຈະບູຊາແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ພຣະອົງບອກຂ້າພະເຈົ້າທຸກປະການ, ໂອ້ ຜູ້ບໍລຸງລ້ຽງສັດທັງປວງ».

Verse 2

श्रीवराह उवाच । भावसाध्योऽस्म्यहं देवि न वित्तैर्न जपैरहम् । साध्यस्तथापि भक्तानां कायक्लेशं वदामि ते ॥ ३७.२ ॥

ພຣະສີວະຣາຫາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າບັນລຸໄດ້ດ້ວຍຈິດໃຈແລະຄວາມຮູ້ສຶກພາຍໃນ (ພາວະ), ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຊັບສິນ ຫຼືດ້ວຍການສວດພຶມພໍາ (ຊະປະ). ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ມີພັກຕິ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບັນລຸໄດ້ແທ້; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກເຈົ້າເຖິງຄວາມອົດທົນທາງກາຍ (ກາຍະກະເລດ)».

Verse 3

कर्मणा मनसा वाचा मच्चित्तो यो नरो भवेत् । तस्य व्रतानि धास्यामि विविधानि निबोध मे ॥ ३७.३ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ອຸທິດໃຈແກ່ເຮົາ ໂດຍກາຍ ໂດຍໃຈ ແລະໂດຍວາຈາ—ເຮົາຈະບອກວຣະຕະຫຼາຍປະເພດຂອງເຂົາ; ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຈາກເຮົາ.

Verse 4

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यमकल्कता । एतानि मानस्यानाहुर्व्रतानि तु धराधरे ॥ ३७.४ ॥

ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ), ສັດຈະ, ອະເສຕະຍະ (ບໍ່ລັກ), ພຣະຫມະຈັຣຍະ (ຄວາມສຳລວມບໍລິສຸດ), ແລະຄວາມບໍ່ມີມົນທິນ—ເຫຼົ່ານີ້ເຂົາເອີ້ນວ່າ ວຣະຕະທາງໃຈ, ໂອ ຜູ້ທົນຮັບແຜ່ນດິນ.

Verse 5

एकभक्तं तथा नक्तमुपवासादिकं च यत् । तत्सर्वं कायिकं पुंसां व्रतं भवति नान्यथा ॥ ३७.५ ॥

ການກິນອາຫານພຽງຄັ້ງດຽວ (ekabhakta), ການກິນສະເພາະຕອນກາງຄືນ (nakta), ແລະສິ່ງໃດໆທີ່ເກີ່ຍວກັບການອົດອາຫານແລະວິໄນອື່ນ—ທັງໝົດນັ້ນເປັນວຣະຕະທາງກາຍຂອງມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.

Verse 6

मौनं चाध्ययनं चैव देवस्तुत्यर्थकीर्तितात् । निवृत्तिश्चापि पैशुन्याद् वाचिकं व्रतमुत्तमम् ॥३७.६॥

ຄວາມງຽບ (mauna), ການສຶກສາຄຳພີ, ແລະການກ່າວສັນລະເສີນເທວະດາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ມີຄວາມໝາຍ; ພ້ອມທັງການຫຼີກເວັ້ນຈາກການນິນທາກ່າວຮ້າຍ—ນີ້ແມ່ນວຣະຕະທາງວາຈາອັນສູງສຸດ.

Verse 7

अत्रापि श्रूयते चान्यदृषिरुग्रतपाः पुरा । ब्रह्मपुत्रः पुरा कल्पे अरुणिर्नाम नामतः ॥ ३७.७ ॥

ທີ່ນີ້ກໍຍັງມີເລື່ອງອື່ນທີ່ໄດ້ຍິນກັນ: ໃນອະດີດມີລິສີຜູ້ມີຕະປະອັນແຮງກ້າ—ຊື່ວ່າ ອະຣຸນິ—ກ່າວກັນວ່າເປັນບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ ໃນກັລປະກ່ອນ.

Verse 8

सोऽरण्यमगमत्किञ्चित् तपोर्थी द्विजसत्तमः । तपस्तेपे ततस्तस्मिन्नुपवासपरायणः ॥ ३७.८ ॥

ຕໍ່ມາ ດວິຊະສັດຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ) ຜູ້ປາຖະໜາຕະປະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າເພີ່ມອີກໜ່ອຍ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທ່ານຍຶດຖືການອົດອາຫານ ແລະປະຕິບັດຕະປະໃນສະຖານນັ້ນ।

Verse 9

देविकायास्तटे रम्ये सोऽवसद् ब्राह्मणः किल । कदाचिदभिषेकाय स जगाम महानदीम् ॥ ३७.९ ॥

ຢູ່ຝັ່ງອັນງາມຂອງແມ່ນ້ຳ ເທວິກາ ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ພັກອາໄສ ດັ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ເພື່ອການອະພິເສກ (ພິທີອາບນ້ຳສັກສິດ) ທ່ານໄດ້ໄປຫາແມ່ນ້ຳໃຫຍ່।

Verse 10

तत्र स्नात्वा जपन् विप्रो ददर्शायान्तमग्रतः । व्याधं महाधनुःपाणिमुग्रनेत्रं विभीषणम् ॥ ३७.१० ॥

ທີ່ນັ້ນ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳແລ້ວ ແລະກຳລັງສວດຈະປະ ພຣາຫມັນໄດ້ເຫັນຜູ້ລ່າສັດຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາທາງໜ້າ—ຖືຄັນທະນູໃຫຍ່ໃນມື ມີດວງຕາດຸຮ້າຍ ແລະຮູບລັກນ່າສະພຶງກົວ।

Verse 11

तं द्विजं हन्तुमायात स वल्कलानां जिघृक्षया । तं दृष्ट्वा क्षुभितो विप्रो ब्रह्मघ्नस्य भयादिति । ध्यायन् नारायणं देवं तस्थौ तत्रैव स द्विजः ॥ ३७.११ ॥

ຜູ້ລ່າສັດນັ້ນເຂົ້າມາເພື່ອຈະຂ້າດວິຊະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາຈະຍຶດເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຈາກເປືອກໄມ້. ເມື່ອເຫັນເຂົາ ພຣາຫມັນກໍຫວັ່ນໄຫວ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ. ທ່ານໄດ້ພິຈາລະນາພຣະນາຣາຍະນະ ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 12

तं दृष्ट्वा अन्तर्गतहरिं व्याधो भीत इवाग्रतः । विहाय सशरं चापं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ३७.१२ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະຫຣິ (Hari) ຜູ້ເຂົ້າໄປສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ ຜູ້ລ່າສັດກໍຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າດັ່ງຄົນຫວາດກົວ. ເຂົາຈຶ່ງວາງຄັນທະນູພ້ອມລູກສອນລົງ ແລະເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານີ້।

Verse 13

व्याध उवाच । हन्तुमिच्छुरहं ब्रह्मन् भवन्तं प्रागिहागतः । इदानीं दर्शनात् तुभ्यं सा मतिः क्वापि मे गता ॥ ३७.१३ ॥

The hunter said: “O brāhmaṇa, I had come here earlier with the intention to kill you. But now, upon seeing you, that resolve of mine has vanished somewhere.”

Verse 14

ब्राह्मणानां सहस्राणि सस्त्रीणामयुतानि च । निहतानि मया ब्रह्मन् निहतौ च कुटम्बिनौ ॥ ३७.१४ ॥

“Thousands of brāhmaṇas and tens of thousands of those bearing weapons have been slain by me, O Brahmin; and the two householders have also been killed.”

Verse 15

नरकेऽभ्यधिकं चित्तं कदाचिदपि विद्यते । इदानीं तप्तुमिच्छामि तपोऽहं त्वत्समीपतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३७.१५ ॥

At times, a mind even more troubled than (one in) hell can arise. Now I wish to undertake austerity, staying near you. By granting instruction, you ought to bestow your favor (upon me).

Verse 16

एवमुक्तोऽप्यसौ विप्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत । ब्रह्महा पापकर्मेति मत्वा ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ ३७.१६ ॥

Though thus addressed, that brāhmaṇa did not offer any reply. The foremost of brāhmaṇas, considering him a slayer of a brāhmaṇa and a doer of sinful deeds, (formed this judgment).

Verse 17

अनुक्तोऽपि स धर्मेप्सुर्व्याधस्तत्रैव तस्थिवान् । स्नात्वा नद्यां द्विजः सोऽपि वृक्षमूलमुपाश्रितः ॥ ३७.१७ ॥

Though not addressed (further), that hunter—intent upon dharma—remained right there. And that twice-born man too, having bathed in the river, took shelter at the foot of a tree.

Verse 18

कस्यचित्त्वथ कालस्य तां नदीमगमत्किल । व्याघ्रो बुभुक्षितः शान्तं तं विप्रं हन्तुमुद्यतः ॥ ३७.१८ ॥

ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ເຂົາກ່າວວ່າໄດ້ໄປຮອດແມ່ນ້ຳນັ້ນ. ເສືອທີ່ຫິວໂຫຍ ໄດ້ກຽມຈະຂ້າພຣາຫມັນຜູ້ສະງົບນັ້ນ.

Verse 19

अन्तर्जलगतं विप्रं यावद् व्याघ्रो जिघृक्षति । तावद् व्याधेन विद्धोऽसौ सद्यः प्राणैर्वियोजितः ॥ ३७.१९ ॥

ໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມັນຢູ່ໃນນ້ຳ ແລະເມື່ອເສືອກຳລັງຈະຄວ້າເຂົາ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ມັນຖືກນາຍພານຍິງຖືກ ແລະຂາດລົມຫາຍໃຈທັນທີ.

Verse 20

तस्माद् व्याघ्रशरीरात् तु उत्थाय पुरुषः किल । विप्रश्चान्तरजले मग्नः श्रुत्वा तं शब्दमाकुलम् । नमो नारायणायेति वाक्यमुच्चैरुवाच ह ॥ ३७.२० ॥

ແລ້ວຕໍ່ມາ ກ່າວກັນວ່າມີຊາຍຄົນໜຶ່ງລຸກຂຶ້ນຈາກຮ່າງຂອງເສືອນັ້ນ. ພຣາຫມັນຜູ້ຈົມຢູ່ໃນນ້ຳຂ້າງໃນ ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງອຶກທຶກນັ້ນ ກໍ່ຮ້ອງດັງວ່າ “ນະໂມ ນາຣາຍະນາຍ”.

Verse 21

व्याघ्रेणापि श्रुतो मन्त्रः प्राणैः कण्ठस्थितैस्ततः । श्रुतमात्रे जहौ प्राणान् पुरुषश्चाभवच्छुभः ॥ ३७.२१ ॥

ແມ່ນແຕ່ເສືອກໍໄດ້ຍິນມົນຕຣານັ້ນ. ແລ້ວເມື່ອລົມຫາຍໃຈຍັງຄ້າງຢູ່ທີ່ຄໍ ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍປ່ອຍຊີວິດທັນທີ ແລະກາຍເປັນບຸກຄົນຜູ້ມີມົງຄຸນ.

Verse 22

सोऽब्रवीद्यामि तं देशं यत्र विष्णुः सनातनः । त्वत्प्रसादाद् द्विजश्रेष्ठ मुक्तपाप्मा निरामयः ॥ ३७.२२ ॥

ເຂົາກ່າວວ່າ “ຂ້ອຍຈະໄປຍັງດິນແດນທີ່ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ນິລັນດອນ ປະທັບຢູ່. ໂດຍພຣະກຸນຂອງທ່ານ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຂ້ອຍພົ້ນບາບ ແລະປອດໂລກ.”

Verse 23

इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह कोऽसि त्वं पुरुषर्षभ । सोऽब्रवीत्तस्य राजेन्द्रः प्रतापी पूर्वजन्मनि । दीर्घबाहुरिति ख्यातः सर्वधर्मविशारदः ॥ ३७.२३ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນໄດ້ຖາມວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບຸລຸດ?» ລາວຕອບວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນຊາດກ່ອນ ຂ້າເຄີຍເປັນກະສັດຜູ້ກ້າຫານ ມີນາມວ່າ ດີຣຄະບາຫຸ (Dīrghabāhu) ແລະຮູ້ຊໍານານໃນທຸກດ້ານແຫ່ງທຳມະ»

Verse 24

अहं जानामि वेदांश्च अहं वेद्मि शुभाशुभम् । ब्राह्मणे नैव मे कार्यं किं वस्तु ब्राह्मणा इति ॥ ३७.२४ ॥

«ຂ້າຮູ້ພຣະເວດທັງຫຼາຍ ແລະຮູ້ແຈ້ງວ່າສິ່ງໃດເປັນມົງຄຸນ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ເປັນມົງຄຸນ. ຂ້າບໍ່ມີທຸລະກັບພຣາຫມັນ—ແທ້ໆແລ້ວ ພຣາຫມັນເປັນ ‘ສິ່ງ’ ອັນໃດ?»

Verse 25

तस्यैवं वादिनो विप्राः सर्वे क्रोधसमन्विताः । ऊचुः शापं दुराधर्षः क्रूरो व्याघ्रो भविष्यसि ॥ ३७.२५ ॥

ເມື່ອລາວເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນທັງຫມົດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະໄດ້ກ່າວຄໍາສາບແຊ່ງວ່າ: «ເຈົ້າຜູ້ຍາກຈະຕໍ່ຕ້ານ ຈະກາຍເປັນເສືອດຸຮ້າຍ»

Verse 26

अवमानात् तु विप्राणां सत्यान्तं स्मरणं तव । मृत्युकालेन सम्मूढ केशवेण भविष्यति ॥ ३७.२६ ॥

ແຕ່ເນື່ອງຈາກເຈົ້າດູໝິ່ນພວກວິປຣະ (ພຣາຫມັນ) ການລະລຶກຂອງເຈົ້າ—ແມ່ນແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງກໍຕາມ—ໃນຍາມຕາຍຈະກາຍເປັນຄວາມສັບສົນ ແລະການລະລຶກນັ້ນຈະໄປສູ່ ເກສະວະ (Keśava) ຄືຫັນໃຈໄປຫາພຣະອົງ.

Verse 27

इत्युक्तोऽहं पुरा तैस्तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तमेव सर्वं संप्राप्तो ब्रह्मशापं सुपुष्कलम् ॥ ३७.२७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນການກ່ອນ ຂ້າໄດ້ຖືກກ່າວໂດຍພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ. ແລະຂ້າໄດ້ປະສົບຜົນນັ້ນທັງໝົດ—ເປັນຄໍາສາບແຊ່ງຂອງພຣາຫມັນອັນແຮງກ້າ ແລະຫນັກໜ່ວງ.

Verse 28

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रणिपत्य महामुने । उक्ताऽनुग्रहहेतोर्वै ऊचुस्ते मामिमं पुरा ॥ ३७.२८ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນທັງຫມົດນັ້ນ ໄດ້ກົດກາບນົບນ້ອມ ໂອ ມະຫາມຸນີ ແລ້ວໄດ້ກ່າວຕໍ່ທ່ານ—ໃນກ່ອນນັ້ນ—ຖ້ອຍຄໍານີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຂໍພຣະອະນຸກຣະຫາຂອງທ່ານແທ້ໆ।

Verse 29

षष्ठान्नकालिकस्याग्रे यस्ते स्थास्यति कश्चन । स भक्ष्यस्ते तु भविता कञ्चित्कालं नराधम ॥ ३७.२९ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ໃນເວລາອາຫານຄັ້ງທີຫົກ ຄົນຊົ່ວຊ້ານັ້ນຈະເປັນອາຫານຂອງເຈົ້າ ຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ।

Verse 30

यदेषुघातं लब्ध्वा तु प्राणैः कण्ठगतैर्भवान् । श्रोष्यसे द्विजवक्त्रात् तु नमो नारायणेतिहि । तदा स्वर्गगतिस्तुभ्यं भविता नात्र संशयः ॥ ३७.३० ॥

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຮັບການຍິງດ້ວຍລູກສອນ ແລະລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂຶ້ນມາຮອດຄໍ (ໃກ້ຈະດັບ) ແລ້ວເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກປາກພຣາຫມັນວ່າ “ນະໂມ ນາຣາຍະນະ” ໃນເວລານັ້ນ ການໄປສູ່ສະຫວັນຈະເກີດແກ່ເຈົ້າ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 31

परवक्त्रगतस्यापि विष्णोर्नाम श्रुतं मया । लब्धद्वेषस्य विप्राणां प्रत्यक्षं तव सत्तम ॥ ३७.३१ ॥

“ແມ່ນແຕ່ຈາກປາກຂອງຄົນອື່ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນນາມຂອງພຣະວິດສະນຸ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຜູ້ມີຄຸນທຳ, ຄວາມອາຄາດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ປາກົດຊັດຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ.”

Verse 32

यः पुनर्ब्राह्मणान् पूज्य स्ववक्त्रेण नमो हरिम् । वदन् प्राणं विमुच्येत मुक्तावसौ वीतकिल्बिषः ॥ ३७.३२ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມັນ ແລະກ່າວດ້ວຍປາກຂອງຕົນເອງວ່າ “ນະໂມ ຫະຣິ” ແລ້ວໃນຂະນະກ່າວນັ້ນປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ; ເມື່ອບັນລຸມຸກຕິ ຍ່ອມເປັນຜູ້ທີ່ບາບມົນທິນຖືກຊໍາລະແລ້ວ।

Verse 33

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । जङ्गमा ब्राह्मणा देवाः कूटस्थः पुरुषोत्तमः ॥ ३७.३३ ॥

“ຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງ—ອີກຄັ້ງຄວາມຈິງ” ດັ່ງນີ້ໄດ້ປະກາດ ໂດຍຍົກແຂນເປັນພະຍານ. ພຣາຫມະນ໌ແມ່ນເທວະດາຜູ້ “ເຄື່ອນໄຫວ”; ພຸຣຸສົດຕະມະ ແມ່ນຄວາມຈິງອັນບໍ່ປ່ຽນແປງ ແລະຕັ້ງມັ່ນ (ກູຕະສະຖະ)។

Verse 34

एवमुक्त्वा गतः स्वर्गं स राजा वीतकल्मषः । ब्राह्मणोऽपि सदायुक्तस्तं व्याधं प्रत्यभाषत ॥ ३७.३४ ॥

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະສັດນັ້ນ—ຜູ້ພົ້ນຈາກມົນທິນ—ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ. ແລະພຣາຫມະນ໌ຜູ້ຝຶກຝົນຢູ່ເສມອ ກໍໄດ້ກ່າວຕອບແກ່ນາຍພານນັ້ນ។

Verse 35

ऋषिरुवाच । जिघृक्षोर्मृगराजस्य यत्त्वया रक्षितो ह्यहम् । तत्पुत्र तुष्टस्ते दद्मि वरं वरय सुव्रत ॥ ३७.३५ ॥

຤ິສິກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພະຍາສິງຫາລາດກຳລັງຈະຄວ້າຂ້ອຍ ເຈົ້າໄດ້ປົກປ້ອງຂ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ຂ້ອຍພໍໃຈໃນເຈົ້າ; ຂ້ອຍຈະໃຫ້ພອນໜຶ່ງ—ຈົ່ງເລືອກພອນ ໂອ ຜູ້ມີວິນັຍດີ.”

Verse 36

व्याध उवाच । एष एव वरो मह्यं यत् त्वं मां भाषसे द्विज । अतः परं वरेणाहं किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३७.३६ ॥

ນາຍພານກ່າວວ່າ: “ພອນສຳລັບຂ້ອຍມີພຽງແຕ່ນີ້—ຄືທ່ານ ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍ. ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງດ້ວຍພອນ? ຂໍທ່ານຊີ້ນຳຂ້ອຍ.”

Verse 37

ऋषिरुवाच । अहं त्वया पुरा पुत्र प्रार्थितोऽस्मि तपोऽर्थिना । बहुपातकयुक्तेन घोररूपेण चानघ ॥ ३७.३७ ॥

຤ິສິກ່າວວ່າ: “ໃນກ່ອນນັ້ນ ລູກເອີຍ ເຈົ້າເຄີຍອ້ອນວອນຂ້ອຍ ເພື່ອຫາຜົນແຫ່ງຕະປະ. ໃນເວລານັ້ນ ເຈົ້າຖືກພັນທະດ້ວຍບາບຫຼາຍ ແລະມີຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານ, ແຕ່ໃນໃຈກໍບໍ່ມີມົນທິນ.”

Verse 38

इदानीं तव पापानि देविकाभिषवेण च । मद्दर्शनेन च चिरं विष्णुनामश्रुतेन च ॥ नष्टानि शुद्धदेहोऽसि साम्प्रतं नात्र संशयः ॥ ३७.३८ ॥

ບັດນີ້ ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍແລ້ວ ໂດຍການອາບນ້ຳຊຳລະທີ່ເທວິກາ, ໂດຍການໄດ້ເຫັນຂ້ອຍ, ແລະໂດຍການໄດ້ຟັງນາມພຣະວິດສະນຸມາດົນນານ. ບັດນີ້ ກາຍຂອງເຈົ້າບໍລິສຸດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 39

इदानीं वरमेकं त्वं गृहीाण मम सन्निधौ । तपः कुरुष्व साधो त्वं चिरकालं यदीच्छसि ॥ ३७.३९ ॥

ບັດນີ້ ໃນທີ່ປະທັບຂອງຂ້ອຍ ເຈົ້າຈົ່ງຮັບພອນປະການໜຶ່ງ. ໂອ ຜູ້ດີງາມ, ຈົ່ງປະຕິບັດຕະປະ (ພະຍາຍາມບຳເນັດ) ເປັນເວລາດົນ ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາ.

Verse 40

व्याध उवाच । य एष भवता प्रोक्तो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । स कथं प्राप्यते मर्त्यैरेष एव वरो मम ॥ ३७.४० ॥

ນາຍພານກ່າວວ່າ: “ພຣະວິດສະນຸ—ນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງອະທິປະໄຕ—ທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ, ມະນຸດຈະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແຫຼະແມ່ນພອນທີ່ຂ້ອຍຂໍ.”

Verse 41

ऋषिरुवाच । तमुद्दिश्य व्रतं कुर्याद् यत्किञ्चित्पुरुषोऽच्युतम् । स परं तमवाप्नोति भक्त्या युक्तः पुमानिति ॥ ३७.४१ ॥

ລະສີກ່າວວ່າ: “ໂດຍມຸ່ງໃຈໄປຫາພຣະອະຈຸຕະ (Acyuta) ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ມະນຸດຄວນປະຕິບັດວຣະຕະ (ພິທີສັດຈະ/ຄຳປະຕິຍານ) ຕາມທີ່ຕົນສາມາດ. ຜູ້ມີພັກຕິຈະໄດ້ບັນລຸສະພາບສູງສຸດ.”

Verse 42

एवं ज्ञात्वा भवान् पुत्र व्रतमेतत् समाचर । न भक्षयामि सकटं न वदाम्यनृतं क्वचित् ॥ ३७.४२ ॥

“ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ແລ້ວ ໂອ ລູກເອີຍ, ເຈົ້າຄວນປະຕິບັດວຣະຕະນີ້. ຂ້ອຍບໍ່ກິນ ‘ສະກະຕະ’ (ຂອງຕ້ອງຫ້າມ) ແລະຂ້ອຍບໍ່ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງໃນເວລາໃດໆ.”

Verse 43

एतत्ते व्रतमादिष्टं मया व्याधवर ध्रुवम् । तत्रैवं तपसा युक्तस्तिष्ठ त्वं यावदिच्छसि ॥ ३७.४३ ॥

ໂອ ນາຍພານຜູ້ປະເສີດ, ວຣະຕະ (vrata) ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຕະປັສ (tapas) ແລະວິໄນ, ຢູ່ຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.

Verse 44

श्रीवराह उवाच । एवं चिन्तान्वितं मत्वा वरदो ब्राह्मणोऽभवत् । मोक्षार्थिनमथो बुद्ध्वा वञ्चयित्वा गतो मुनिः ॥ ३७.४४ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮູ້ວ່າເຂົາຈົມຢູ່ໃນຄວາມຄິດກັງວົນດັ່ງນັ້ນ, ພຣາຫມະນຜູ້ໃຫ້ພອນໄດ້ປາກົດຕົວ. ແລ້ວເມື່ອຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຜູ້ປາດຖະໜາໂມກສະ, ມຸນີໄດ້ຫລອກລວງແລະຈາກໄປ.