Adhyaya 17: King Prajāpāla’s Visit to Sage Mahātapā’s Hermitage and the Doctrinal Praise of Nārāyaṇa

Verse 1

धरण्युवाच । ये ते मणौ तदा देव उत्पन्ना नरपुङ्गवाः । तेषां वरो भगवता दत्तस्त्रेतायुगे किल ॥ १७.१ ॥

ພຣະທຣະນີ (ແຜ່ນດິນ) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະ, ບຸລຸດຜູ້ເປັນເລີດໃນມະນຸດ ຜູ້ເກີດຂຶ້ນໃນມະນາວໃນເວລານັ້ນ ພຣະພະຄະວານໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ແກ່ເຂົາເຈົ້າແທ້ໆ ໃນຍຸກເຕຣຕາ»។

Verse 2

राजानो भवितारो वै कथं तेषां समुद्भवः । किं च चक्रुर्हि ते कर्म पृथङ् नामानि शंस मे ॥ १७.२ ॥

«ບັນດາກະສັດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປ ເຂົາເຈົ້າເກີດຂຶ້ນແນວໃດ? ແລະເຂົາເຈົ້າໄດ້ກະທຳກິດການອັນໃດ? ຂໍຈົ່ງເລົ່ານາມທີ່ແຕກຕ່າງຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ»។

Verse 3

श्रीवराह उवाच । सुप्रभो मणिजो यस्तु राजा नाम्ना महामनाः । तस्योत्पत्तिं वरारोहे शृणु त्वं भूतधारिणि ॥ १७.३ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະ ກ່າວວ່າ: «ມີກະສັດຜູ້ໃຈໃຫຍ່ ຊື່ ສຸປຣະພະ ເກີດຈາກມະນິຊະ. ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຜູ້ອຸ້ມຊູສັດທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງເຖີດ ຂ້ອຍຈະເລົ່າກຳເນີດຂອງລາວ»។

Verse 4

आसीद् राजा महाबाहुरादौ कृतयुगे पुरा । श्रुतकीर्तिरिति ख्यातस्त्रैलोक्ये बलवत्तरः ॥ १७.४ ॥

ໃນການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຍຸກກຣິຕະ (Kṛta Yuga) ໃນອະດີດອັນໄກ ມີກະສັດຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ ມີນາມວ່າ ສຣຸຕະກີຣຕິ ໂດງດັງໃນສາມໂລກ ແລະເປັນຜູ້ມີພະລັງຫນັກແນ່ນທີ່ສຸດ।

Verse 5

तस्य पुत्रत्वमापेदे सुप्रभो मणिजो धरे । प्रजापालेति वै नाम्ना श्रुतकीर्तिर्महाबलः ॥ १७.५ ॥

ໂອ ທະຣາ (ແຜ່ນດິນ) ມະນິໂຈ—ທີ່ເອີ້ນອີກວ່າ ສຸປຣະພາ—ໄດ້ເປັນບຸດຂອງລາວ; ແລະຜູ້ນັ້ນມີຊື່ສຽງກ້ອງໄກ ແລະພະລັງຫຼາຍ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ປຣະຊາປາລາ».

Verse 6

सैकस्मिंश्चिद् दिने प्रायाद् विपिनं श्वापदाकुलम् । तत्रापश्यदृषेर्धन्यं महदाश्रममण्डलम् ॥ १७.६ ॥

ຕໍ່ມາ ໃນວັນໜຶ່ງ ລາວໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດປ່າດຸຮ້າຍ. ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນຂອບເຂດອາສຣົມອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະເປັນມົງຄຸນຂອງລະສີໜຶ່ງ.

Verse 7

तस्मिन् महातपा नाम ऋषिः परधार्मिकः । तपस्तेपे निराहारो जपन् ब्रह्म सनातनम् ॥ १७.७ ॥

ທີ່ນັ້ນມີລະສີນາມວ່າ ມະຫາຕະປາ ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນທັມມະຢ່າງສູງສຸດ. ລາວປະພຶດຕະປະສະຍາ ອົດອາຫານ ແລະສວດຈະປະນິດພຣະພຣົມ (Brahman) ອັນນິລັນດອນ.

Verse 8

तत्रासौ पार्थिवः श्रीमान् प्रवेशाय मतिं तदा । चकार चाविशद् राजा प्रजापालो महातपाः ॥ १७.८ ॥

ທີ່ນັ້ນ ກະສັດຜູ້ສົງ່າງາມນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໄປ. ແລ້ວກະສັດ ປຣະຊາປາລາ—ຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາ ແລະມີຕະປະສະຍາຍິ່ງ—ກໍເຂົ້າໄປ.

Verse 9

तस्मिन् वराश्रमपदे वनवृक्षजात्या धराप्रसूतोजितमार्गजुष्टाः । लतागृहाः इन्दुरविप्रकाशिनो नायासितज्ञाः कुलभृङ्गराजाः ॥ १७.९ ॥

ໃນເຂດອາສຣົມອັນປະເສີດນັ້ນ ເສັ້ນທາງຖືກປົກຄຸມດ້ວຍໝູ່ໄມ້ຫຼາກຊະນິດທີ່ເກີດຈາກແຜ່ນດິນ. ຝູງເຜິ້ງດຸຈດັ່ງກະສັດ ຜູ້ມີສາຍພັນສູງ ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ຖັກດ້ວຍເຄືອໄມ້ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນແລະຕາເວັນ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມເມື່ອຍລ້າ.

Verse 10

सुरक्तपद्मोदरकोमलाग्र-नखाङ्गुलीभिः प्रसृतैः सुराणाम् । वराङ्गनाभिः पदपङ्क्तिमुच्चै-र्विहाय भूमिं त्वपि वृत्रशत्रोः ॥ १७.१० ॥

ດ້ວຍນິ້ວມືແລະນິ້ວຕີນທີ່ປາຍເລັບອ່ອນນຸ່ມດັ່ງໃນກົກກາງຂອງດອກບົວແດງເຂັ້ມ ນາງຟ້າທັງຫຼາຍໄດ້ຍືດກາຍອອກ ແລະປະທັບແຖວຮອຍຕີນສູງໄວ້ເທິງພື້ນດິນ ແມ່ນແຕ່ໃນແດນຂອງຜູ້ປະຫານວຣິຕຣະດ້ວຍ.

Verse 11

क्वचित् समीपे तमतीव हृष्टैर् नानाद्विजैः षट्छृरणैश्च मत्तैः । वासद्भिरुच्चैर्विविधप्रमाणाः शाखाः सुपुष्पाः समयोगयुक्ताः ॥ १७.११ ॥

ບາງແຫ່ງໃກ້ໆນັ້ນ ມີນົກຫຼາຍຊະນິດທີ່ຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະຍັງມີສັດທີ່ມຶນເມົາດັ່ງມີ “ເຂົາຫົກ” ອາໄສຢູ່ເທິງສູງ. ທີ່ນັ້ນ ກິ່ງໄມ້ຫຼາຍຂະໜາດ ອຸດົມດ້ວຍດອກໄມ້ ໄດ້ປະສານກັນຢ່າງກົມກຽວ.

Verse 12

कदम्बनीपार्जुनशिलाशाल-लतागृहस्थैर्मधुरस्वरेण । जुष्टं विहङ्गैः सुजनप्रयोगा निराकुला कार्यधृतिर्यथास्थैः ॥ १७.१२ ॥

ສະຖານນັ້ນມີນົກມາຄົບຄືນດ້ວຍສຽງຫວານ ທ່າມກາງຕົ້ນກະດຳບະ ນີປະ ແລະອາຣຈຸນະ ມີປ່າຊາລະຕາມໂງ່ນຫີນ ແລະສາລາທີ່ຖືກເຄືອໄມ້ປົກຄຸມ. ທີ່ນັ້ນ ໂດຍການປະພຶດຂອງຄົນດີ ຄວາມສາມາດໃນການຮັບຜິດຊອບວຽກງານຂອງຜູ້ໜຶ່ງຈຶ່ງບໍ່ວຸ່ນວາຍ ແລະໝັ້ນຄົງ ດັ່ງຕັ້ງຢູ່ໂດຍທໍາມະຊາດ.

Verse 13

मखाग्निधूमैरुदिताग्निहोमै- स्ततः समन्तात् गृहमेदिभिर्द्विजैः । सिंहैरिवाधर्म्मकरी विदारितः स तीक्ष्णदंष्ट्रैर्वरमत्तकेसरैः ॥ १७.१३ ॥

ລ້ອມຮອບທຸກທິດໂດຍດວິຊະຜູ້ຄອບຄົວ ຜູ້ທີ່ໄຟບູຊາມີຄວັນລອຍຂຶ້ນ ແລະພິທີອັກນິໂຫຕຣະຖືກຈຸດໄຟ. ຜູ້ກໍ່ອະທັມນັ້ນຖືກສິງທີ່ມີແຂ້ວແຫຼມ ແລະຂົນຄໍງາມດັ່ງມຶນເມົາ ຉີກຂາດເປັນຊິ້ນໆ ດັ່ງເຫຍື່ອຂອງສິງ.

Verse 14

एवं स राजा विविधानुपायान् वराश्रमे प्रेक्षमाणो विवेश । तस्मिन् प्रविष्टे तु स तीव्रतेजा महातपाः पुण्यकृतां प्रधानः । दृष्टो यथा भानुरनन्तभानुः कौश्यासने ब्रह्मविदां प्रधानः ॥ १७.१४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ພິຈາລະນາວິທີການຫຼາຍປະການ ແລະເຂົ້າໄປສູ່ອາສຣົມອັນປະເສີດ. ເມື່ອເຂົ້າໄປແລ້ວ ພະອົງໄດ້ເຫັນມະຫາຕະປະສີຜູ້ມີເຕຊະອັນແຮງກ້າ—ເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ກະທໍາບຸນ—ດັ່ງດວງອາທິດທີ່ມີຮັດສະໝີບໍ່ມີຂອບເຂດ ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະ ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ.

Verse 15

दृष्ट्वा स राजा विजयी मृगाणां मतिं विसस्मार मुनेः प्रसङ्गात् । चकार धर्मं प्रति मानसं सोऽनुत्तमं प्राप्य नृपो मुनिं सः ॥ १७.१५ ॥

ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ພະຣາຊາຜູ້ຊະນະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກການຄົບຫາກັບມຸນີ ຈຶ່ງລືມເຈດຕະນາກ່ຽວກັບກວາງ. ເມື່ອໄດ້ພົບມຸນີຜູ້ສູງສຸດ ພະອົງຫັນໃຈໄປສູ່ທຳມະ.

Verse 16

स मुनिस्तं नृपं दृष्ट्वा प्रजापालमकल्मषम् । अभ्यागतक्रियां चक्रे आसनस्वागतादिभिः ॥ १७.१६ ॥

ມຸນີນັ້ນເມື່ອເຫັນພະຣາຊາ—ຜູ້ຄຸ້ມຄອງປະຊາ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ—ກໍໄດ້ປະຕິບັດພິທີຮັບແຂກຕາມຈາຣີດ ໂດຍເລີ່ມຈາກການຖວາຍອາສນະ ແລະຄຳຕ້ອນຮັບ.

Verse 17

ततः कृतासनो राजा प्रणम्य ऋषिपुङ्गवम् । पप्रच्छ वसुधे प्रश्नमिमं परमदुर्लभम् ॥ १७.१७ ॥

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາໄດ້ນັ່ງລົງໃນອາສນະ ແລ້ວກໍກົດກົ້ມນົບນ້ອມຕໍ່ລິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ແລະໄດ້ຖາມ (ໂອ ວະສຸທາ) ຄຳຖາມນີ້ອັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 18

भगवन् दुःखसंसारमग्नैः पुम्भिस्तितीर्षुभिः । यत्कार्यं तन्ममाचक्ष्व प्रणते शंसितव्रत ॥ १७.१८ ॥

ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ! ສຳລັບມະນຸດທີ່ຈົມຢູ່ໃນສົງສານອັນເຕັມໄປດ້ວຍທຸກຂ໌ ແລະປາຖະໜາຈະຂ້າມພົ້ນ ຄວນເຮັດສິ່ງໃດ? ຂໍພຣະອົງຈົ່ງບອກແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ນົບນ້ອມ ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ.

Verse 19

महातपा उवाच । संसारार्णवमज्जमानमनुजैः पोतः स्थिरोऽतिध्रुवः कार्यः पूजनदानहोमविविधैर्यज्ञैः समं ध्यानैः । कीलैः कीलितमोक्षभिः सुरभटैरूर्ध्वं महारज्जुभिः प्राणाद्यैरधुना कुरुष्व नृपते पोतं त्रिलोकेश्वरम् ॥ १७.१९ ॥

ມະຫາຕະປາ ກ່າວວ່າ: «ສຳລັບມະນຸດທີ່ກຳລັງຈົມໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສົງສານ ຄວນສ້າງ ‘ເຮືອ’ ໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລະແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງ ດ້ວຍການບູຊາ ການໃຫ້ທານ ການຖວາຍໂຮມ ແລະຍັດຍະຕ່າງໆ ຄຽງຄູ່ກັບການພິຈາລະນາສະມາທິ. ຈົ່ງຕອກໃຫ້ແນ່ນດ້ວຍ ‘ຕະປູ’ ແຫ່ງໂມກສະ ແລະຍົກຂຶ້ນດ້ວຍ ‘ເຊືອກໃຫຍ່’ ຄືວິໄນເລີ່ມຈາກການຝຶກປຣານ. ບັດນີ້ ໂອ ພະຣາຊາ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເຮືອນັ້ນເປັນອຸປາຍອັນເປັນເຈົ້າເຫນືອ ເພື່ອຂ້າມຜ່ານສາມໂລກ»

Verse 20

नारायणं नरकहरं सुरेशं भक्त्या नमस्कुर्वति यो नृपीष । स वीतशोकः परमं विशोकं प्राप्नोति विष्णोः पदमव्ययं तत् ॥ १७.२० ॥

ໂອ ພຣະອົງແຫ່ງບັນດາກະສັດ, ຜູ້ໃດທີ່ນົບນ້ອມດ້ວຍສັດທາຕໍ່ ນາຣາຍະນະ—ຜູ້ກຳຈັດນະລົກ ແລະ ຈອມເທວະ—ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ ແລະ ໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນບໍ່ເສື່ອມຂອງ ວິສນຸ ອັນເປັນພາວະສູງສຸດທີ່ບໍ່ມີໂສກ.

Verse 21

नृप उवाच । भगवन् सर्वधर्मज्ञ कथं विष्णुः सनातनः । पूज्यते मोक्षमिच्छद्भिः पुरुषैर्वद तत्त्वतः ॥ १७.२१ ॥

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ, ຜູ້ຮູ້ທັງປວງແຫ່ງທຳມະ, ບຸລຸດຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະ ຄວນບູຊາ ວິສນຸ ຜູ້ນິລັນດອນ ແນວໃດ? ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍຕາມຄວາມຈິງແຫ່ງຫຼັກທຳ.”

Verse 22

महातपा उवाच । शृणु राजन् महाप्राज्ञ यथा विष्णुः प्रसीदति । पुरुषाणां तथा स्त्रीणां सर्वयोगीश्वरॊ हरिः ॥ १७.२२ ॥

ມະຫາຕະປາ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ກະສັດຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ວ່າ ວິສນຸ—ຮະຣິ ຈອມແຫ່ງໂຍຄະທັງປວງ—ຈະປະທານຄວາມໂປດປານແກ່ຊາຍ ແລະ ແກ່ຍິງ ແນວໃດ.”

Verse 23

सर्वे देवाः सपितरो ब्रह्माद्याश्चाण्डमध्यगाः । विष्णोः सकाशादुत्पन्ना इतीयं वैदिकी श्रुतिः ॥ १७.२३ ॥

ເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ກັບອື່ນໆ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນໄຂ່ໂລກ, ຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກພຣະອົງ ວິສນຸ—ດັ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ ສຣຸຕິ ແຫ່ງເວດ ປະກາດໄວ້.

Verse 24

अग्निस्तथाश्विनौ गौरी गजवक्त्रभुजङ्गमाः । कार्तिकेयस्तथादित्यो मातरो दुर्गया सह ॥ १७.२४ ॥

ອັກນິ, ອັສວິນສອງອົງ, ເກົາຣີ, ພວກນາກ/ສັດງູທີ່ກ່ຽວພັນກັບຜູ້ມີໜ້າຊ້າງ (ຄະເນຊະ), ກາຣຕິເກຍ, ອາທິຕະຍະ, ແລະ ບັນດາແມ່ (ມາຕຣິກາ) ພ້ອມກັບ ທຸຣຄາ.

Verse 25

दिशो धनपतिर् विष्णुर् यमो रुद्रः शशी तथा । पितरश्चेति संभूताः प्राधान्येन जगत्पतेः ॥ १७.२५ ॥

ເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງທິດທັງຫຼາຍ, ທະນະປະຕິ (ກຸເບຣ), ວິສນຸ, ຍະມະ, ຣຸດຣະ, ແລະພຣະຈັນ, ພ້ອມທັງປິຕຣະ—ເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເປັນການປະກົດອັນສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ।

Verse 26

हिरण्यगर्भस्य तनौ सर्वं एव समुद्भवाः । पृथक्पृथक् ततो गर्वं वहमानाः समन्ततः ॥ १७.२६ ॥

ຈາກພຣະກາຍຂອງ ຮິຣັນຍະຄັຣພະ ສັດທັງປວງລ້ວນເກີດຂຶ້ນແທ້; ຕໍ່ມາແຕ່ລະຜູ້ໃນຮູບຮ່າງອັນແຍກຕ່າງຂອງຕົນ ໄດ້ແບກຫາບຄວາມທະນົງຕົນຢູ່ທົ່ວທິດທາງ।

Verse 27

अहं योग्यस्त्वहं याज्य इति तेषां स्वनो महान् । श्रूयते देवसमितौ सागरक्षुब्धसन्निभः ॥ १७.२७ ॥

«ຂ້ອຍສົມຄວນ, ຂ້ອຍເໝາະແກ່ການບູຊາຍັດ» ດັ່ງນີ້ ສຽງອື້ອອຶງອັນໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ ຖືກໄດ້ຍິນໃນສະພາເທວະ ຄ້າຍດັ່ງສຽງຄື້ນທະເລທີ່ຖືກກວນໃຫ້ປັ່ນປ່ວນ।

Verse 28

तेषां विवादमानानां वह्निरुत्थाय पार्थिव । उवाच मां यजस्वेति ध्यायध्वं मामिति ब्रुवन् ॥ १७.२८ ॥

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າກຳລັງໂຕ້ຖຽງກັນ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໄຟໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະເວົ້າວ່າ: «ຈົ່ງບູຊາຂ້ອຍ» ແລະ «ຈົ່ງເພ່ງສະມາທິໃນຂ້ອຍ» ດັ່ງນີ້ໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາເຈົ້າ।

Verse 29

प्राजापत्यमिदं नूनं शरीरं मद्विनाकृतम् । विनाशमुपपद्येत यतो नाहं महानहम् ॥ १७.२९ ॥

ກາຍນີ້ແນ່ນອນແມ່ນການສ້າງຂອງ ປຣະຊາປະຕິ; ຖ້າຖືກປັ້ນແຕ່ງໂດຍບໍ່ມີຂ້ອຍ ມັນຈະຕົກໄປສູ່ຄວາມພິນາດ—ເພາະຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນ «ອະຫັມອັນໃຫຍ່» ຜູ້ຄ້ຳຈຸນອັດຕະພາບໃນກໍລະນີນັ້ນ।

Verse 30

एवमुक्त्वा शरीरं तु त्यक्त्वा वह्निर्विनिर्ययौ । निर्गतेऽपि ततस्तस्मिंस्तच्छरीरं न शीऱ्यते ॥ १७.३० ॥

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໄຟໄດ້ລະທິ້ງຮ່າງກາຍແລະອອກໄປ. ແມ່ນແຕ່ໄຟອອກໄປແລ້ວ ຮ່າງນັ້ນກໍບໍ່ເນ່າເປື່ອຍ.

Verse 31

ततोऽश्विनौ मूर्तिमन्तौ प्राणापानौ शरीरगौ । आवां प्रधानावित्येवमूचतुर्याज्यसत्तमौ ॥ १७.३१ ॥

ຕໍ່ມາ ອັສວິນທັງສອງ ມີຮູບກາຍເປັນລົມຊີວິດ ຄື ປຣານ ແລະ ອະປານ ສະຖິດຢູ່ໃນຮ່າງ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາສອງແມ່ນຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ,” ໂອ ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາອັນປະເສີດ.

Verse 32

एवमुक्त्वा शरीरं तु विहाय क्वचिदास्थितौ । तयोऽपि क्षयं कृत्वा क्षेत्री तत्पुरमास्थितः ॥ १७.३२ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ແລະໄປພັກຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງ. ແລ້ວພຣະເຈົ້າແຫ່ງກະເຂດສັກສິດ (kṣetrī) ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງສອງນັ້ນສິ້ນສຸດ ແລະເຂົ້າພຳນັກໃນນະຄອນນັ້ນ.

Verse 33

ततो वागब्रवीद् गौरी प्राधान्यं मयि संस्थितम् । सा अप्येवमुक्त्वा क्षेत्रात् तु निष्चक्राम बहिः शुभा ॥ १७.३३ ॥

ຕໍ່ມາ ກໍຣີ (Gaurī) ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຄວາມເປັນຫົວໜ້າຕັ້ງຢູ່ໃນຂ້ອຍ.” ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດນັ້ນ ກ່າວແລ້ວກໍອອກຈາກກະເຂດສັກສິດໄປພາຍນອກ.

Verse 34

तया विनापि तत्क्षेत्रं वागूनं व्यवतिष्ठत । ततो गणपतिर् वाक्यमाकाशाख्योऽब्रवीत् तदा ॥ १७.३४ ॥

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີນາງ ກະເຂດນັ້ນກໍຍັງຕັ້ງຢູ່ໝັ້ນຄົງ ໃນນາມ “ວາກູນາ” (Vāgūna). ໃນເວລານັ້ນ ຄະນະປະຕິ (Gaṇapati) ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳ ແລະຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອາກາສາຄະຍາ” (Ākāśākhya) ກໍໄດ້ກ່າວເຊັ່ນກັນ.

Verse 35

न मया रहितं किञ्चिच्छरीरं स्थायि दूरतः । कालान्तरेत्येवमुक्त्वा सोऽपि निष्क्रम्य देहतः ॥ १७.३५ ॥

“ບໍ່ມີຮ່າງກາຍໃດຈະຢູ່ຫ່າງຈາກຂ້ອຍໄດ້ດົນ” ເຂົາເວົ້າວ່າ “ຕາມການເວລາ” ແລ້ວກໍອອກຈາກຮ່າງກາຍໄປ।

Verse 36

पृथग्भूतस्तथाप्येतच्चरीरं नाप्यनीनशत् । विनाकाशाख्यतत्त्वेन तथापि न विशीर्यते ॥ १७.३६ ॥

ແມ່ນແຕ່ຮ່າງກາຍນີ້ແຍກອອກເປັນສ່ວນໆແລ້ວ ມັນກໍຍັງບໍ່ຖືກທໍາລາຍ; ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຫຼັກການທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ອາກາສ’ ມັນກໍບໍ່ແຕກສະລາຍ।

Verse 37

सुषिरैस्तु विहीनं तु दृष्ट्वा क्षेत्रं व्यवस्थितम् । शरीरधातवः सर्वे ते ब्रूयुर्वाक्यमेव हि ॥ १७.३७ ॥

ແຕ່ເມື່ອເຂົາເຫັນ ‘ເຂດ’ (kṣetra) ຄືຮ່າງກາຍ ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແຕ່ຂາດຮູເປີດທັງຫຼາຍ ທາດໃນຮ່າງກາຍທັງໝົດຈະເວົ້າແຕ່ຄໍາກ່າວດຽວ ດັ່ງການໃຫ້ພະຍານ।

Verse 38

अस्माभिर्व्यतिरिक्तस्य न शरीरस्य धारणम् । भवतीत्येवमुक्त्वा ते जहुः सर्वे शरीरिणः ॥ १७.३८ ॥

ເຂົາເວົ້າວ່າ “ສໍາລັບສິ່ງທີ່ແຍກອອກຈາກພວກເຮົາ ການຄ້ຳຈຸນຮ່າງກາຍບໍ່ເກີດຂຶ້ນ” ແລ້ວບັນດາຜູ້ມີຮ່າງກາຍທັງໝົດກໍລະທິ້ງຮ່າງກາຍໄປ।

Verse 39

तैर्व्यपेतमपि क्षेत्रं पुरुषेण प्रपाल्यते । तं दृष्ट्वा त्वब्रवीत् स्कन्दः सोऽहङ्कारः प्रकीर्तितः ॥ १७.३९ ॥

ແມ່ນແຕ່ ‘ເຂດ’ (kṣetra) ນັ້ນຖືກເຂົາເຈົ້າລະທິ້ງໄປແລ້ວ ກໍຍັງຖືກຊາຍຄົນໜຶ່ງຄ້ຳຈຸນຮັກສາ. ເຫັນເຂົາແລ້ວ ສະກັນດະກ່າວວ່າ: “ນັ້ນແຫຼະແມ່ນ ‘ອະຫັງກາຣະ’ (ການກໍ່ຕົວຕົນ ‘ຂ້ອຍ’) ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງ.”

Verse 40

मया विना शरीरस्य सम्भूतिरपि नेष्यते । एवमुक्त्वा शरीरात् तु सोऽभ्यपेतः पृथक् स्थितः ॥ १७.४० ॥

«ຖ້າບໍ່ມີຂ້ອຍ ການເກີດຂຶ້ນຂອງຮ່າງກາຍກໍບໍ່ຖືວ່າເປັນໄປໄດ້» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖອນອອກຈາກຮ່າງ ແລະຢືນຢູ່ແຍກຕ່າງຫາກ।

Verse 41

तेनाक्षतेन तत्क्षेत्रं विना मुक्तवदास्थितम् । तं दृष्ट्वा कुपितो भानुः स आदित्यः प्रकीर्तितः ॥ १७.४१ ॥

ໂດຍບໍ່ມີອັກສະຕະ (ເຂົ້າບໍ່ແຕກ) ນັ້ນ ກະເສດຕຣະ (ພື້ນທີ່ສັກສິດ) ນັ້ນຢູ່ດັ່ງຄົນຖືກພາກອອກຈາກມຸກຕິ. ເຫັນແລ້ວ ພານຸ—ພຣະອາທິດ—ໂກດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ ອາທິດຍະ.

Verse 42

मया विना कथं क्षेत्रमिमं क्षणमपीष्यते । एवमुक्त्वा प्रयातः स तच्छरीरं न शीऱ्यते ॥ १७.४२ ॥

«ຖ້າບໍ່ມີຂ້ອຍ ດິນແດນສັກສິດນີ້ຈະທົນຢູ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວບໍ?» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ໄປ; ແຕ່ຮ່າງນັ້ນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ.

Verse 43

ततः कामादिरुत्थाय गणो मातृविसंज्ञितः । न मया व्यतिरिक्तस्य शरीरस्य व्यवस्थितिः । एवमुक्त्वा स यातस्तु शरीरं तन्न शीryते ॥ १७.४३ ॥

ຕໍ່ມາ ກຸ່ມ (ຄະນະ) ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ແມ່» ເລີ່ມຈາກ ກາມະ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ: «ຮ່າງກາຍບໍ່ມີຄວາມຕັ້ງຢູ່ອັນໝັ້ນຄົງ ຫາກຂາດຂ້ອຍ» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ໄປ; ແຕ່ຮ່າງນັ້ນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ.

Verse 44

ततो माया अब्रवीत् कोपात् सा च दुर्गा प्रकीर्तिता । न मया अस्य विना भूतिरित्युक्त्वा अन्तर्दधे पुनः ॥ १७.४४ ॥

ຕໍ່ມາ ມາຍາ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມໂກດ—ນາງຜູ້ຖືກສັນລະເສີນອີກນາມວ່າ ດຸຣຄາ. ນາງປະກາດວ່າ «ຖ້າບໍ່ມີຂ້ອຍ ຄວາມເຈີຣິນຂອງເຂົາບໍ່ມີ» ແລ້ວກໍຫາຍໄປອີກຄັ້ງ.

Verse 45

ततो दिशः समुत्तस्थुरूचुश्छेदं वचो महत् । नास्माभी रहितं कार्यं भवतीति न संशयः । चतस्त्र आगताः काष्ठा अपयाताः क्षणात् तदा ॥ १७.४५ ॥

ຕໍ່ມາ ທິດທັງຫຼາຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນໃຫຍ່ ແລະຕັດສິນຊັດເຈນວ່າ: «ບໍ່ມີກິດການໃດຈະສໍາເລັດໄດ້ໂດຍບໍ່ມີພວກເຮົາ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»। ໃນຂະນະນັ້ນ ທິດສີ່ດ້ານທີ່ເຄີຍມາ ກໍຈາກໄປທັນທີ।

Verse 46

ततो धनपतिर् वायुर् मय्यपेते क्व सम्भवः । शरीरस्येति सोऽप्येवम् उक्त्वा मूर्धानगोऽभवत् ॥ १७.४६ ॥

ຕໍ່ມາ ທ່ານທະນະປະຕິ (ກຸເບຣ) ເວົ້າວ່າ: «ເມື່ອຂ້ອຍຈາກໄປແລ້ວ ການດໍາລົງຢູ່ຂອງຮ່າງກາຍຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ຈາກໃສ?» ເວົ້າແລ້ວ ທ່ານກໍຖອນຂຶ້ນໄປສູ່ສ່ວນຫົວ।

Verse 47

ततो विष्णुर्मनो ब्रूयान्नायं देहो मया विना । क्षणमप्युत्सहेत् स्थातुमित्युक्त्वाऽन्तर्दधे पुनः ॥ १७.४७ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຮ່າງກາຍນີ້ ບໍ່ອາດອົດທົນຢູ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ໂດຍບໍ່ມີຂ້ອຍ»। ເວົ້າແລ້ວ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປອີກຄັ້ງ।

Verse 48

ततो धर्मोऽब्रवीत् सर्वमिदं पालितवानहम् । इदानीमप्युपगते कथमेतद्भविष्यति ॥ १७.४८ ॥

ຕໍ່ມາ ທຳມະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍໄດ້ປົກປ້ອງ ແລະຮັກສາທຸກສິ່ງນີ້ໄວ້. ບັດນີ້ເມື່ອເວລາ/ສະພາບນີ້ມາຮອດ ມັນຈະເປັນໄປແນວໃດ?»

Verse 49

एवमुक्त्वा गतो धर्मस्तच्छरीरं न शीऱ्यते । ततो ब्रवीन्महादेवः अव्यक्तो भूतनायकः ॥ १७.४९ ॥

ເວົ້າແບບນັ້ນແລ້ວ ທຳມະ ກໍຈາກໄປ; ແລະຮ່າງກາຍນັ້ນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ. ຕໍ່ມາ ມະຫາເທວະ—ຜູ້ບໍ່ປາກົດ (ອະວະຍັກຕະ) ແລະເປັນຜູ້ນໍາແຫ່ງສັດທັງຫຼາຍ—ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ।

Verse 50

महत्त्संज्ञो मया हीनं शरीरं नो भवेद्यथा । एवमुक्त्वा गतः शम्भुस्तच्छरीरं न शीऱ्यते ॥ १७.५० ॥

“ເພື່ອໃຫ້ກາຍທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ ‘ຍິ່ງໃຫຍ່’ ບໍ່ເປັນກາຍທີ່ຂາດເຮົາ” ພຣະສັມພູ (Śambhu) ກ່າວແລ້ວໄປ; ແລະກາຍນັ້ນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ।

Verse 51

तं दृष्ट्वा पितरश्चोचुस्तन्मात्रा यावदस्मभिः । प्रगतैरेभिरेतच्च शरीरं शीऱ्यते ध्रुवम् । एवमुक्त्वा तु ते देहं त्यक्त्वाऽन्तर्धानमागताः ॥ १७.५१ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ພວກປິຕຣະ (Pitṛs) ຮ້ອງໄຫ້ວ່າ: “ຕາມທີ່ພວກເຮົາຄ້ຳຈຸນໄວ້ເທົ່ານີ້; ເມື່ອພວກເຮົາໄປແລ້ວ ກາຍນີ້ຈະເນົ່າເປື່ອຍແນ່ນອນ.” ກ່າວແລ້ວ ພວກເຂົາລະທິ້ງກາຍ ແລະເຂົ້າສູ່ຄວາມລັບຕາ।

Verse 52

अग्निः प्राणोऽपानश्च आकाशं सर्वधातवः । क्षेत्रं तद्वदहंकारो भानुः कामादयो मया । काष्ठा वायुर्विष्णुर्धर्म शम्भुस्तथेन्द्रियार्थकाः ॥ १७.५२ ॥

“ໄຟ (ອັກນິ), ປຣານ ແລະ ອະປານ, ອາກາດ ແລະ ທາດທັງປວງ; ກະເສດຣະ (kṣetra) ດ້ວຍ, ອະຫັງກາຣ, ດວງອາທິດ (ພານຸ), ກາມະ ແລະອື່ນໆ—ທັງໝົດນີ້ເປັນໂດຍເຮົາ; ທິດທັງຫົກ, ລົມ, ພຣະວິສນຸ, ທັມມະ, ພຣະສັມພູ, ແລະວັດຖຸແຫ່ງອິນທຣິຍະກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.”

Verse 53

एतैर्मुक्तं तु तत्क्षेत्रं तत् तथैव व्यवस्थितम् । सोमेन पाल्यमानं तु पुरुषेणेन्दुरूपिणा ॥ १७.५३ ॥

ໂດຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ດິນແດນອັນສັກສິດນັ້ນຖືກປົດປ່ອຍ (ຈາກຄວາມທຸກ) ແລະຕັ້ງຢູ່ດັ່ງເກົ່າ; ແລະຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍ ໂສມະ—ໂດຍປຸຣຸສະ (Puruṣa) ຜູ້ມີຮູບເປັນດວງຈັນ।

Verse 54

एवं व्यवस्थिते सोमे षोडशात्मन्यथाक्षरे । प्राग्वत् तत्र गुणोपेतं क्षेत्रमुत्थाय बभ्रम ॥ १७.५४ ॥

ເມື່ອໂສມະຖືກຈັດຕັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ—ຕາມຫຼັກອັກສອນອັນມີສິບຫົກສ່ວນ—ດິນແດນອັນມີຄຸນຄ່ານັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ທີ່ນັ້ນດັ່ງເກົ່າ।

Verse 55

प्रागवस्थं शरीरं तु दृष्ट्वा सर्वज्ञपालितम् । ताः क्षेत्रदेवताः सर्वा वैलक्षं भावमाश्रिताः ॥ १७.५५ ॥

ແຕ່ເມື່ອເຫັນກາຍໃນສະພາບເກົ່າ ທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍພຣະອົງຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ບັນດາເທວະຜູ້ພິທັກສະຖານສັກສິດທັງປວງ ກໍເກີດຄວາມພິລຶກພິລັນ ແລະອຶດອັດໃຈຢ່າງປະຫລາດໃຈ।

Verse 56

तमेवं तुष्टुवुः सर्वास्तं देवं परमेश्वरम् । स्वस्थानमीयिषुः सर्वास्तदा नृपतिसत्तम ॥ १७.५६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ທຸກອົງຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະເທວະນັ້ນ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ; ແລ້ວທຸກອົງກໍກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ, ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 57

त्वमग्निस्त्वं तथा प्राणस्त्वमपानः सरस्वती । त्वमाकाशं धनाध्यक्षस्त्वं शरीरस्य धातवः ॥ १७.५७ ॥

ພຣະອົງແມ່ນອັກນິ (ໄຟ) ແລະພຣະອົງແມ່ນປຣານ (ລົມຊີວິດ); ພຣະອົງແມ່ນອະປານ (ລົມລົງ) ແລະສະຣັສວະຕີ. ພຣະອົງແມ່ນອາກາສ (ອາກາດ/ອີເທີ); ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຄຸ້ມຄອງທຣັບ; ແລະພຣະອົງແມ່ນທາດທັງຫມົດໃນກາຍ।

Verse 58

अहङ्कारो भवान् देव त्वमादित्योऽष्टको गणः । त्वं माया पृथिवी दुर्गा त्वं दिशस्त्वं मरुत्पतिः ॥ १७.५८ ॥

ໂອ ພຣະເທວະ, ພຣະອົງແມ່ນອະຫັງກາຣ (ຫຼັກແຫ່ງອັດຕາ); ພຣະອົງແມ່ນອາທິຕຍະ; ພຣະອົງແມ່ນອັດສະຕະກະ ແລະຄະນະທັງຫມົດ. ພຣະອົງແມ່ນມາຍາ; ພຣະອົງແມ່ນປຣິຖະວີ (ແຜ່ນດິນ); ພຣະອົງແມ່ນດຸຣຄາ; ພຣະອົງແມ່ນທິດທັງປວງ; ແລະພຣະອົງແມ່ນຈອມແຫ່ງມະຣຸດ (ລົມ/ເທວະພາຍຸ).

Verse 59

त्वं विष्णुस्त्वं तथा धर्मस्त्वं जिष्णुस्त्वं पराजितः । अक्षरार्थस्वरूपेण परमेश्वरसंज्ञितः ॥ १७.५९ ॥

ພຣະອົງແມ່ນວິສນຸ; ພຣະອົງຍັງແມ່ນທັມມະ. ພຣະອົງແມ່ນຈິສນຸ (ຜູ້ຊະນະ) ແລະພຣະອົງແມ່ນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ. ໃນຮູບແຫ່ງຄວາມໝາຍອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍຂອງອັກສອນ (ອັກສະຣະ) ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ (ປຣະເມສະວະຣະ).

Verse 60

अस्माभिरपयातैस्तु कथमेतद्भविष्यति । एवमत्र शरीरं तु त्यक्तमस्माभिरेव च ॥ १७.६० ॥

ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຖອນຕົວໄປ ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ແລະດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ນີ້ແທ້ໆ ຮ່າງກາຍນີ້ຖືກພວກເຮົາເອງລະທິ້ງໄວ້ດ້ວຍ.

Verse 61

तत् परं भवता देव तदवस्थं प्रपाल्यते । स्थानभङ्गो न नः कार्यः स्वयं सृष्ट्वा प्रजापते ॥ १७.६१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເທວະ ຂໍໃຫ້ທ່ານປົກປັກຮັກສາສະພາບນັ້ນໄວ້. ສໍາລັບພວກເຮົາ ການທໍາລາຍຖານະທີ່ຕັ້ງໄວ້ບໍ່ຄວນເຮັດ—ໂອ ພຣະປຣະຊາປະຕິ ເພາະທ່ານເອງໄດ້ສ້າງພວກເຮົາ.

Verse 62

एवं स्तुतस्ततो देवस्तेषां तोषं परं ययौ । उवाच चैतान् क्रीडार्थं भवन्तोत्पादिता मया ॥ १७.६२ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ພຣະເທວະນັ້ນກໍໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈອັນສູງສຸດຕໍ່ພວກເຂົາ. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ເພື່ອການຫຼິ້ນອັນເປັນທິບ (ລີລາ) ພວກເຈົ້າຖືກຂ້າພະເຈົ້າບັງເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 63

कृतकृत्यस्य मे किं नु भवद्भिर्विप्रयोजनम् । तथापि दद्मि वो रूपे द्वे द्वे प्रत्येकशोऽधुना ॥ १७.६३ ॥

“ເມື່ອພະກິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າສໍາເລັດແລ້ວ ຈະມີການແຍກຈາກພວກເຈົ້າອີກໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ກໍຍັງດີ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານໃຫ້ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ ຮູບສອງປະການ.”

Verse 64

भूतकार्येष्वमूर्तेन देवलोके तु मूर्तिना । तिष्ठध्वमपि कालान्ते लयं त्वाविशत द्रुतम् ॥ १७.६४ ॥

ໃນກິດການຂອງທາດທັງຫຼາຍ (ພູຕະ-ກາຣະຍະ) ພຣະອົງສະຖິດໃນຮູບອັນບໍ່ປາກົດ; ແຕ່ໃນໂລກເທວະ ພຣະອົງສະຖິດໃນຮູບອັນປາກົດ. ແມ່ນແມ່ນພວກເຈົ້າຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ໃນທ້າຍການເວລາ ຄວາມລະລາຍ (ລະຍະ) ກໍເຂົ້າຄອບງໍາຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 65

शरीराणि पुनर्नैवं कर्त्तव्योऽहमिति क्वचित् । मूर्त्तीनां च तथा तुभ्यं दद्मि नामानि वोऽधुना ॥ १७.६५ ॥

ບໍ່ຄວນປັ້ນສ້າງຮ່າງກາຍຂຶ້ນອີກໃນຮູບແບບນີ້ບ່ອນໃດໆ ດ້ວຍຄວາມຄິດວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ກະທຳ». ແລະດັ່ງກັນນັ້ນ ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະມອບນາມຂອງຮູບມູຣຕິ (mūrti) ໃຫ້ເຈົ້າ។

Verse 66

अग्नेर्वैश्वानरो नाम प्राणापानौ तथाश्विनौ । भविष्यति तथा गौरी हिमशैलसुता तथा ॥ १७.६६ ॥

ຂອງອັກນິ (Agni) ມີນາມວ່າ «ໄວສວານະຣະ» (Vaiśvānara). ແລະດັ່ງກັນນັ້ນ ປຣານະ ແລະ ອະປານະ ເປັນຄູ່ອັສວິນ (Aśvins). ອີກທັງ ນາງເທວີຈະເປັນ «ໂກຣີ» (Gaurī) ແລະເອີ້ນວ່າ ທິດາແຫ່ງພູຫິມາລະຍະ.

Verse 67

पृथिव्यादिगणस्त्वेष गजवक्त्रो भविष्यति । शरीरधातवश्चेमे नानाभूतानि एव तु । अहंकारस्तथा स्कन्दः कार्त्तिकेयो भविष्यति ॥ १७.६७ ॥

ຫມູ່ຄະນະທີ່ເລີ່ມຈາກປະຖະວີ (ດິນ) ນີ້ ຈະກາຍເປັນ «ກະຊະວັກຕຣະ» (Gajavaktra) ຜູ້ມີໜ້າຊ້າງ. ແລະອົງປະກອບແຫ່ງຮ່າງກາຍເຫຼົ່ານີ້ ຈະກາຍເປັນສັດມີຊີວິດຫຼາກຫຼາຍ. ອີກທັງ ອະຫັງກາຣະ (Ahaṃkāra) ຈະກາຍເປັນ ສະກັນດະ (Skanda) ຄື ກາຣຕິເກຍ (Kārttikeya).

Verse 68

भानुश्चादित्यरूपोऽसौ मूर्त्तामूर्त्त च चक्षुषी । कामाद्योऽयं गणो भूयो मातृरूपो भविष्यति ॥ १७.६८ ॥

ພານຸ (Bhānu) ແທ້ໆແມ່ນມີຮູບເປັນ ອາທິຕະ (Āditya) ຄື ດວງອາທິດ; ແລະເປັນທັງມີຮູບແລະບໍ່ມີຮູບ ພ້ອມທັງເປັນດວງຕາທັງສອງ. ກຸ່ມທີ່ເລີ່ມຈາກ ກາມະ (Kāma) ນີ້ ຈະກາຍເປັນຮູບແຫ່ງ ມາຕຣິ (Mātṛs) ເທວີມານດາທັງຫຼາຍອີກຄັ້ງ.

Verse 69

शरीरमाया दुर्गैषा कारणान्ते भविष्यति । दश कन्या भविष्यन्ति काष्ठास्त्वेतास्तु वारुणाः ॥ १७.६९ ॥

ມາຍາແຫ່ງຮ່າງກາຍນີ້ ອັນເຂົ້າໃຈຍາກ (durga) ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການແຫ່ງເຫດ (kāraṇa). ນາງສາວສິບຄົນຈະເກີດຂຶ້ນ; ພວກນາງນີ້ແທ້ໆແມ່ນ «ກາສຖາ» (kāṣṭhā) ຄືການແບ່ງເວລາ ອັນສັງກັດແກ່ ວະຣຸນະ (Varuṇa).

Verse 70

अयं वायुर्धनेशस्तु कारणान्ते भविष्यति । अयं मनो विष्णुनामा भविष्यति न संशयः ॥ १७.७० ॥

ວາຍຸນີ້ ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວົງຈອນເຫດປັດໃຈ ຈະເປັນ ທະເນສະ (Dhaneśa)។ ຈິດນີ້ ຈະເປັນຜູ້ມີນາມ ວິດສະນຸ (Viṣṇu) ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 71

धर्मोऽपि यमनामा च भविष्यति न संशयः । महत्तत्त्वं च भगवान् महादेवो भविष्यति ॥ १७.७१ ॥

ທຳມະກໍຈະຖືກຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ ຍະມະ (Yama) ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແລະ ມະຫັດຕັດຕະວະ (mahat-tattva) ຈະເປັນ ພຣະພະຄະວານ ມະຫາເທວະ (Mahādeva).

Verse 72

इन्द्रियार्थाश्च पितरो भविष्यन्ति न संशयः । अयं सोमः स्वयं भूत्वा यामित्रं सर्वदामराः ॥ १७.७२ ॥

ອາຣົມວັດຖຸຂອງອິນທຣິຍະທັງຫຼາຍ ຈະເປັນ ປິຕຣະ (Pitṛs) ຢ່າງແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໂສມະ (Soma) ນີ້ ເມື່ອໄດ້ປະກົດຕົນເອງ ຈະເປັນພັນມິດຂອງ ຍະມະ (Yama) ແລະຢູ່ທ່າມກາງອະມະຣະທັງປວງເປັນນິດ.

Verse 73

एवं वेदान्तपुरुषः प्रोक्तो नारायणात्मकः । स्वस्थाने देवताः सर्वा देवस्तु विरराम ह ॥ १७.७३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ‘ບຸລຸດແຫ່ງເວດານຕະ’ ຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າມີສະພາບເປັນ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa). ເທວະທັງປວງກັບໄປສູ່ຖິ່ນຂອງຕົນ ແລະພຣະເທວະນັ້ນກໍຢຸດກ່າວ ແລະສງົບງຽບ.

Verse 74

एवं प्रभावो देवोऽसौ वेदवेद्यो जनार्दनः । कथितो नृपते तुभ्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ १७.७४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວດາ ໄດ້ຖືກພັນລະນາໃຫ້ທ່ານແລ້ວ ໂອ ພຣະຣາຊາ. ທ່ານປາດຖະນາຈະຟັງອັນໃດອື່ນອີກ?