Adhyaya 199

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणतः स्थितम् । सरस्वत्यास्तटे रम्ये देवं तत्र कृतस्मरम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງບ່ອນນັ້ນ; ຢູ່ຝັ່ງອັນງາມຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ, ທີ່ມີເທວະນາມ ກຣິຕະສະມະຣະເທວະ ປະທັບຢູ່.

Verse 2

स्वयंभूतं महादेवि सर्वपापप्रणाशनम् । तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि यथा जातं महीतले

ໂອ ມະຫາເທວີ, ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ປາກົດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າກ່ຽວກັບກຳເນີດຂອງມັນ ວ່າມັນເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນີ້ແນວໃດ.

Verse 3

पुरा कामो मया दग्धो यदा तत्र वरानने । तदा रतिः समागम्य विललाप सुदुःखिता

ໃນການກ່ອນ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຜົາ ກາມະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຣະຕິ ໄດ້ເຂົ້າມາພົບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ.

Verse 4

तां तु शोकातुरां दृष्ट्वा तत्राहं करुणान्वितः । अवोचं मा रुदिष्वेति तव भर्ता पुनः शुभे । समुत्थास्यति कालेन मत्प्रसादान्न संशयः

ເມື່ອເຫັນນາງຖືກຄວາມໂສກທຸກທໍລະມານ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເກີດຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ແລະກ່າວຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ: “ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄຸນ; ສາມີຂອງເຈົ້າຈະຟື້ນຄືນໃນການກຳນົດ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 5

देव्युवाच । किमर्थं स पुरा दग्धः कामदेवस्त्वया विभो । कथमाप पुनर्जन्म विस्तरात्कथयस्व मे

ເທວີກ່າວວ່າ: “ເພາະເຫດໃດ ກາມະເທວະ ຈຶ່ງຖືກທ່ານເຜົາໃນການກ່ອນ, ໂອ ພຣະອົງ? ແລະລາວໄດ້ຮັບການເກີດໃໝ່ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງໂດຍລະອຽດ.”

Verse 6

ईश्वर उवाच । दक्षः प्रजापतिः पूर्वं बभूव त्वत्पिता प्रिये । शतं सुतानां जज्ञेऽस्य गौरीणां दीर्घचक्षुषाम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໃນການກ່ອນ ດັກສະ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ ເຄີຍເປັນພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ລາວມີບຸດສາວຮ້ອຍຄົນ ເກີດມາງາມ ແລະມີດວງຕາຍາວ.”

Verse 7

ददौ त्वां प्रथमं मह्यं सतीनामेति कीर्तिताम् । ददौ दश च धर्माय श्रद्धा मेधा धृतिः क्षमा

ພຣະອົງໄດ້ປະທານເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ—ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນໃນຫມູ່ສະຕີ. ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານບຸດສາວສິບນາງແກ່ພຣະທັມມະ: ສຣັດທາ, ເມທາ, ທຣິຕິ, ກະສະມາ ແລະອື່ນໆ.

Verse 8

अनसूया शुचिर्लज्जा स्मृतिः शक्तिः श्रुतिस्तथा । द्वे भार्ये कामदेवाय रतिः प्रीतिस्तथैव च

ອະນະສູຍາ, ສຸຈິ, ລັດຊາ, ສະມຣິຕິ, ສັກຕິ ແລະ ສຣຸຕິ ດ້ວຍ. ແລະຍັງໄດ້ປະທານພຣະຍາສອງນາງແກ່ກາມະເທວະ: ຣະຕິ ແລະ ປຣີຕິ ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 9

एकां स्वाहां ददौ वह्नेः पितॄणां च ततः स्वधाम् । सप्तविंशच्छशाङ्काय अश्विन्याद्याः प्रकीर्तिताः

ພຣະອົງໄດ້ປະທານບຸດສາວຜູ້ໜຶ່ງ ນາມ ສວາຫາ ແກ່ພຣະອັກນິ; ແລ້ວຕໍ່ມາໄດ້ປະທານ ສວະທາ ແກ່ພຣະປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ). ແລະແກ່ພຣະຈັນ ກ່າວກັນວ່າໄດ້ປະທານບຸດສາວ 27 ນາງ ອັນໂດງດັງ ເລີ່ມດ້ວຍ ອັດສະວິນີ (ນັກສັດຣາ).

Verse 10

तवापि विदिता देवि रेवत्यन्तास्तथा जने । कश्यपाय ददौ देवि स तु कन्यास्त्रयोदश

ໂອ ເທວີ, ນາງກໍຮູ້ຈັກດີ ແລະໃນຫມູ່ຊົນກໍຮູ້ກັນທົ່ວ—ຈົນສິ້ນສຸດທີ່ ເຣວະຕີ. ໂອ ເທວີ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານບຸດສາວ 13 ນາງແກ່ ກັດສະຍະປະ (Kaśyapa).

Verse 11

अदितिश्च दितिश्चैव विनता कद्रुरेव च । सिंहिका सुप्रभा चैव उलूकी या वरानने

ອະດິຕິ ແລະ ດິຕິ ແທ້ໆ, ວິນະຕາ ແລະ ກັດຣູ ດ້ວຍ. ອີກທັງ ສິງຫິກາ, ສຸປຣະພາ, ແລະ ອຸລູກີ—ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນຢູ່ໃນຈໍານວນນັ້ນ.

Verse 12

अनुविद्धा सिता चैव ईर्ष्या हिंसा तथा परा । माया निष्कृतिसंयुक्ता दक्षः पूर्वं महामतिः

ມີ ອະນຸວິດທາ ແລະ ສີຕາ; ອີຣສະຍາ (ຄວາມອິດສາ), ຮິມສາ (ຄວາມຮຸນແຮງ) ແລະ ປະຣາ; ມາຍາ ກໍພ້ອມ ນິສກຣິຕິ—ເປັນນາມທີ່ຖືກເລົ່າຂານ. ໃນການກ່ອນ ດັກສະ ເປັນຜູ້ໃຈກວ້າງ.

Verse 13

गौरी च सुप्रभा चैव वार्त्ता साध्वी सुमालिका । वरुणाय ददौ पञ्च तदाऽसौ पर्वतात्मजे

ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ! ມີ ເກົາຣີ ແລະ ສຸປຣະພາ; ວາຣຕາ, ສາດວີ, ແລະ ສຸມາລິກາ—ທັງຫ້ານີ້ ລາວໄດ້ມອບໃຫ້ ວະຣຸນະ ໃນເວລານັ້ນ.

Verse 14

भद्रा च मदिरा चैव विद्या धन्या धना शुभा । ददौ पञ्च कुबेराय पत्न्यर्थं पर्वतात्मजे

ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ! ພັດຣາ ແລະ ມະດິຣາ; ວິດຍາ, ທັນຍາ, ແລະ ທະນາ—ທັງຫ້ານີ້ ລາວໄດ້ມອບໃຫ້ ກຸເບຣະ ເພື່ອເປັນພຣະຍາ.

Verse 15

जया च विजया चैव मधुस्पन्दा इरावती । सुप्रिया जनका कान्ता सुभद्रा धार्मिका शुभा

ມີ ຊະຍາ ແລະ ວິຊະຍາ; ມະທຸສະປັນດາ ແລະ ອິຣາວະຕີ; ສຸປຣິຍາ, ຊະນະກາ, ການຕາ, ສຸພັດຣາ, ທາຣມິກາ, ແລະ ສຸພາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມທີ່ຖືກເອີ້ນຂານ.

Verse 16

रुद्राणां प्रददौ कन्या दशानां धर्मवित्तदा । प्रभावती सुभद्रा च विमला निर्मलाऽनृता

ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ! ລາວໄດ້ມອບບຸດສາວໃຫ້ແກ່ ຣຸດຣະ ທັງສິບ—ຜູ້ປະທານທັມມະ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີ: ປຣະພາວະຕີ, ສຸພັດຣາ, ວິມະລາ, ນິຣມະລາ, ແລະ ອະນຣິຕາ (ໃນພວກນາງ).

Verse 17

तीव्रा दक्षारुणा विद्या धारपाला च वर्चसा । आदित्यानां ददौ दक्षः कन्याद्वादशकं प्रिये

ຕີວຣາ, ດັກສາຣຸນາ, ວິທຍາ, ທາຣະປາລາ, ແລະ ວັຣຈະສາ—ເປັນນາມດັ່ງນີ້. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ດັກສະໄດ້ມອບທິດາ 12 ອົງແກ່ພຣະອາທິຕຍະທັງຫຼາຍ.

Verse 18

योगनिद्राभिभूतस्य संसर्पा सरमा गुहा । माला चंपा तथा ज्योत्स्ना स विश्वेभ्यश्च एव च

ສໍາລັບຜູ້ຖືກຄອບງໍາໂດຍໂຍກນິດຣາ: ສັມສັຣປາ, ສະຣະມາ, ແລະ ກຸຫາ; ອີກທັງ ມາລາ, ຈໍາປາ, ແລະ ຈະຍົດສະນາ—ພຣະອົງກໍໄດ້ມອບ (ທິດາ) ແກ່ວິສເວເທວະດາດ້ວຍ.

Verse 19

अश्विभ्यां द्वे तथा कन्ये सुवेषा भूषणा शुभा । एका कन्या तथा वायोर्दत्ता एताः प्रकीर्तिताः

ທິດາສອງອົງ—ແຕ່ງກາຍງາມ ແລະ ປະດັບດ້ວຍມົງຄຸນ—ໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣະອັສວິນຄູ່; ແລະ ທິດາອີກອົງໜຶ່ງກໍຖວາຍແກ່ພຣະວາຍຸ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ນາງທັງຫຼາຍຖືກສັນລະເສີນໃນປະເພນີ.

Verse 20

सावित्रीं ब्रह्मणे प्रादाल्लक्ष्मीं विष्णोर्महात्मनः । कस्यचित्त्वथ कालस्य स ईजे दक्षिणावता

ພຣະອົງໄດ້ຖວາຍ ສາວິຕຣີ ແກ່ພຣະພຣະຫມາ; ແລະ ຖວາຍ ລັກສະມີ ແກ່ພຣະວິສນຸຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບາງຄາວ ພຣະອົງໄດ້ປະກອບຍັດຍະ ອຸດົມດ້ວຍດັກຊິນາ ແລະ ທານບູຊາ.

Verse 21

यज्ञेन पर्वतसुते हिमवन्ते महागिरौ । यज्ञवाटो ह्यभूत्तस्य सर्वकामसमृद्धिमान्

ໂດຍຍັດຍະນັ້ນ, ໂອ ທິດາແຫ່ງພູເຂົາ, ເທິງພູຫິມະວັນອັນໃຫຍ່, ຍັດຍະວາດ (ລານພິທີ) ຂອງພຣະອົງໄດ້ອຸດົມສົມບູນ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການ.

Verse 22

तस्मिन्यज्ञे समायाता आदित्या वसव स्तथा । विश्वेदेवाश्च मरुतो लोकपालाश्च सर्वशः

ໃນພິທີຍັດນັ້ນ ອາທິຕະຍະ ແລະ ວະສຸ ໄດ້ມາຊຸມນຸມ; ວິສະເວເທວະ ແລະ ມະຣຸດ ພ້ອມທັງ ໂລກະປາລະ ຈາກທຸກທິດທາງກໍມາດ້ວຍ.

Verse 23

ब्रह्मा विष्णुः सहस्राक्षो वारुणो यम एव च । धनदश्च कुमारश्च तथा नद्यश्च सागराः

ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ ກໍມາ; ສະຫັສຣາກສະ (ອິນທຣະ), ວະຣຸນະ ແລະ ຍະມະ; ທະນະດະ (ກຸເບຣະ) ແລະ ກຸມາຣະ (ສະກັນດະ) ດ້ວຍ—ພ້ອມທັງແມ່ນ້ຳ ແລະ ມະຫາສະໝຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 24

वाप्यः कूपास्तथा चैव तडागाः पल्वलानि च । सुपर्णश्चाथ ये नागाः सर्वे मूर्ता व्यवस्थिताः

ບໍ່ນ້ຳ ແລະ ບໍ່ຂຸດ, ອ່າງນ້ຳ ແລະ ໜອງບຶງກໍມີ; ສຸປັນນະ (ກະຣຸດ) ແລະ ນາກາທັງຫຼາຍ—ແຕ່ລະອົງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຮູບກາຍອັນປະຈັກຊັດ.

Verse 25

दानवाप्सरसश्चैव यक्षाः किन्नरगुह्यकाः । सानुगास्ते सभार्याश्च वेदवेदांगपारगाः

ດານະວະ ແລະ ອັບສະຣາ, ຍັກສະ, ກິນນະຣະ ແລະ ກຸຫຍະກະ ກໍມາດ້ວຍ—ພ້ອມທັງຜູ້ຕິດຕາມ ແລະ ພັນລະຍາຂອງພວກເຂົາ—ເປັນຜູ້ຊໍານານໃນເວດະ ແລະ ເວດາງຄະ.

Verse 26

महर्षयो महाभागास्तथा देवर्षयश्च ये । ते भार्यासहितास्तत्र वसंति च वरानने

ມະຫາຣິສິຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ມີບຸນວາສະນາ ແລະ ດີວະຣິສິທັງຫຼາຍດ້ວຍ—ພ້ອມພັນລະຍາ—ພາກັນພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ.

Verse 27

कपालमालाभरणश्चिताभस्म बिभर्ति यः । अपवित्रतया शंभुर्नाहूतस्तु तथाविधः

ຜູ້ທີ່ສວມພວງກະໂຫຼກ ແລະຖືຂີ້ເຖົ່າຈາກປ່າປະຊາສົບ—ພຣະສັມພູ—ຖືກເຂົາເຫັນວ່າ “ບໍ່ບໍລິສຸດ” ເລຍບໍ່ໄດ້ຖືກເຊີນໃນຮູບນັ້ນ।

Verse 28

यतस्ततः समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे । अश्विन्याद्या भगिन्यस्तास्त्वां प्रतीदं वचोऽबुवन्

ຈາກທຸກທິດທາງ ພວກນາງໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນທີ່ໄກລາສ ພູອັນສູງສຸດ. ບັນດາເອື້ອຍນ້ອງ—ເລີ່ມຈາກອັສວິນີ—ໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າ ແລະກ່າວຄໍານີ້.

Verse 29

किं तुष्टेव च कल्याणि तिष्ठसि त्वं सुमध्यमे । वयं च प्रस्थिताः सर्वाः पितुर्यज्ञे सभर्तृकाः

“ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ໂອ ນາງຜູ້ເອວບາງ—ເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ເຫມືອນພໍໃຈເພາະຫຍັງ? ພວກເຮົາທຸກນາງກໍກໍາລັງອອກເດີນທາງໄປຍັງພິທີຍັດຍະຂອງບິດາ ພ້ອມກັບສາມີ.”

Verse 30

वयमाकारितास्तेन सुताः सर्वा यशस्विनि । न त्वामाहूतवान्दक्षस्त्रपते शंकराद्यतः

“ໂອ ຜູ້ມີກຽດສຽງ, ພວກເຮົາທຸກນາງ—ລູກສາວຂອງລາວ—ຖືກເຊີນໂດຍລາວ. ແຕ່ດັກສະບໍ່ໄດ້ເຊີນເຈົ້າ; ເພາະລາວອາຍ ແລະມີຄວາມຂັດໃຈເນື່ອງຈາກພຣະສັງກະຣະ.”

Verse 31

तासां वचनमाकर्ण्य सती प्राह क्रुधान्विता । हा धिग्दक्ष दुराचार किं वदिष्ये महेश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ສະຕີກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະກ່າວວ່າ: “ອະນິດ! ຂໍສາບແຊ່ງດັກສະຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ! ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຫຍັງແກ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ?”

Verse 32

कथं संदर्शये वक्त्रमित्युक्त्वाऽत्मानमात्मना । विससर्ज तपोयोगात्सस्मारान्यन्न किञ्चन

ນາງເວົ້າວ່າ «ຂ້ອຍຈະສະແດງໜ້າໃຫ້ທ່ານເຫັນໄດ້ແນວໃດ?» ແລ້ວດ້ວຍຈິດຕົນ ນາງລະທິ້ງກາຍດ້ວຍຕະປະໂຍຄະ ແລະບໍ່ລະລຶກອັນອື່ນໃດເລີຍ।

Verse 33

अथ दृष्ट्वा महादेवः सतीं प्राणैर्विना स्थिताम् । अवमानात्तथाऽत्मानं त्यक्त्वा मत्वा कपालिनम्

ແລ້ວມະຫາເທວະເຫັນສະຕີນອນຢູ່ໂດຍບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈ ແລະເອົາຄວາມຫມິ່ນປະມາດນັ້ນໄວ້ໃນໃຈ ຈຶ່ງຖືຕົນເອງເປັນ “ກະປາລິນ” ຜູ້ຖືກະໂຫຼກ ແລະລະທິ້ງຄວາມຖືຕົນທົ່ວໄປທັງປວງ।

Verse 34

गणान्संप्रेषयामास यज्ञविध्वंसनाय च । ते गताश्च गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः

ພຣະອົງສົ່ງພວກຄະນະຂອງພຣະອົງໄປເພື່ອທໍາລາຍພິທີຍັດຍະ. ຄະນະອັນດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນອອກເດີນທາງ ເປັນຮ້ອຍໆ ແລະເຖິງພັນໆ।

Verse 35

विकृता विकृताकारा असंख्याता महाबलाः । रुद्रेण प्रेरितान्दृष्ट्वा वीरभद्रपुरोगमान्

ພວກເຂົາມີຮູບຮ່າງພິລຶກ ບິດເບືອນຜິດຮູບ ນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລະມີກໍາລັງຍິ່ງໃຫຍ່—ຖືກຣຸທຣະຜັກດັນສົ່ງອອກ ໂດຍມີວີຣະພັດຣະນໍາໜ້າ।

Verse 36

ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः । विश्वेदेवाश्च साध्याश्च धनुर्हस्ता महाबलाः

ຕໍ່ມາ ຝູງເທວະທັງປວງ—ວະສຸພ້ອມດ້ວຍເທວະແຫ່ງສຸລິຍະ, ວິສະເວເທວະ ແລະ ສາດຫຍະ—ຜູ້ມີກໍາລັງຍິ່ງໃຫຍ່ ຖືຄັນທະນູໃນມື ກໍອອກມາ।

Verse 37

युद्धाय च विनिष्क्रान्ता मुञ्चन्तः सायकाञ्छितान् । ते समेत्य ततोऽन्योन्यं प्रमथा विबुधैः सह

ພວກເຂົາອອກໄປສູ່ສົງຄາມ ຍິງລູກສອນຕາມປາຖະໜາ. ຕໍ່ມາ ພຣະມະຖາ ແລະ ເທວະດາ ໄດ້ປະທະກັນ.

Verse 38

मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारां यथा घनाः । तेषां हस्ती गणेनाथ शूलेन हृदि भेदितः

ພວກເຂົາປ່ອຍຝົນລູກສອນ ເຫມືອນເມກຫນາທີ່ຫຼັ່ງສາຍຝົນ. ແລ້ວຊ້າງຕົວໜຶ່ງໃນກອງນັ້ນ ຖືກຄະນະກະທົບດ້ວຍຕຣິສູນ ທະລຸຫົວໃຈ.

Verse 39

स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह । अथ मुष्ट्या हतः कुम्भे नाग ऐरावणस्तदा

ດ້ວຍການຕີນັ້ນ ມັນໝົດສະຕິ ແລະ ລົ້ມລົງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ຊ້າງໄອຣາວະນະ ຖືກຊົກດ້ວຍກຳປັ້ນແຂງ ທີ່ຂົມຂັບຂ້າງຫົວ.

Verse 40

सहसा स हतस्तेन वारणो भैरवान्रवान् । विनदञ्जवमास्थाय यज्ञवाटमुपाद्रवत्

ທັນໃດນັ້ນ ເມື່ອມັນຖືກຕີ ຊ້າງກໍຮ້ອງຄຳຮາມນ່າຢ້ານ. ມັນຮ້ອງດັງກ້ອງ ແລະ ເພີ່ມຄວາມໄວ ພຸ່ງໄປຫາລານພິທີຍັດ.

Verse 41

विश्वेदेवा निरुच्छ्वासाः कृता रौद्रैर्महाशरैः । चकर्ष स धनुष्येण वसुमान्बलवतरः

ດ້ວຍລູກສອນໃຫຍ່ອັນດຸຮ້າຍ ວິສະເວເທວະດາທັງຫຼາຍ ຖືກບີບຄັ້ນຈົນຫາຍໃຈບໍ່ອອກ. ແລ້ວ ວະສຸຜູ້ມີພະລັງຫນັກໜ່ວງນັ້ນ ກໍດຶງຄັນທະນູໃຫ້ຕຶງເຕັມ.

Verse 42

निस्तेजसस्तदादित्याः कृतास्तेन रणाजिरे । एतस्मिन्नन्तरे देवाः कृतास्तेन पराङ्मुखाः

ໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ລາວໄດ້ດຶງເອົາລັດສະໝີຂອງອາທິຕະຍະເທວະໃຫ້ຈາງຫາຍ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເທວະທັງຫມົດຖືກລາວບັງຄັບໃຫ້ຫັນຫນ້າຖອນທັບ.

Verse 43

ततस्ते शरणं जग्मुर्विष्णुं तत्र च संस्थितम् । ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्देवान्सवासवान्

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ໄປພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸຖືກຄວາມໂກດອັນຊອບທຳຄອບງຳ ແລະຕັດກັບເທວະທັງຫມົດພ້ອມອິນທຣາ.

Verse 44

दृष्ट्वा विद्रावितान्सर्वान्मुमोचाशु सुदर्शनम् । तमापतन्तं वेगेन विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम्

ເມື່ອພຣະອົງເຫັນພວກເຂົາທັງຫມົດຖືກໄລ່ໃຫ້ແຕກຫນີ ກໍປ່ອຍສຸດັຣຊະນະໃນທັນທີ. ຈັກຣາຂອງພຣະວິດສະນຸ—ສຸດັຣຊະນະ—ພຸ່ງລົງມາດ້ວຍຄວາມໄວອັນມະຫາສານ.

Verse 45

प्रसार्य वक्त्रं सहसा उदरस्थं चकार ह । तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते अमोघे पर्वतात्मजे

ທັນໃດນັ້ນ ລາວກາງປາກອອກຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະເຮັດໃຫ້ຈັກຣານັ້ນເຂົ້າໄປຢູ່ໃນທ້ອງ. ເມື່ອຈັກຣາອັນບໍ່ຜິດພາດນັ້ນຖືກກືນໂດຍຜູ້ເກີດຈາກພູ…

Verse 46

चुकोप भगवान्विष्णुः शार्ङ्गहस्तो ऽभ्यधावत । स हत्वा दशभिस्तीक्ष्णैर्नंदिं भृङ्गिं शतेन च

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ ກໍເກີດພຣະພິໂຣດ; ຖືຄັນທະນູສາຣັງກະ ແລະພຸ່ງເຂົ້າໄປ. ພຣະອົງຍິງດ້ວຍລູກສອນຄົມ 10 ດອກສັງຫານນັນດິນ ແລະດ້ວຍ 100 ດອກສັງຫານພຣຶງກິນ.

Verse 47

महाकालं सहस्रेण ह्ययुतेन गणाधिपम् । बाणानामयुतैर्भित्त्वा वीरभद्रमुपाद्रवत्

ດ້ວຍລູກສອນພັນດອກ ລາວຍິງຖືກ ມະຫາກາລ; ດ້ວຍລູກສອນໝື່ນດອກ ລາວຍິງຖືກ ຫົວໜ້າເຫຼົ່າຄະນະ. ແລ້ວດ້ວຍລູກສອນນັບໝື່ນ ທະລຸຜ່ານ ລາວກໍພຸ້ນເຂົ້າໃສ່ ວີຣະພັດຣະ।

Verse 48

तं हत्वा गदया विष्णुर्विह्वलं रुधिरोक्षितम् । गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिरोषितः

ພຣະວິດສະນຸ ຕີລົງດ້ວຍຄ້ອນກະບອງ ໃຫ້ລົ້ມລົງ; ເຫັນລາວມືດມົນ ແລະເປື້ອນເລືອດ ຈຶ່ງຈັບທີ່ຕີນ ແລ້ວດ້ວຍໂທສະອັນແຮງ ຟາດລົງກັບພື້ນດິນ।

Verse 49

हन्यमानस्य तस्याथ भूमौ चक्रं सुदर्शनम् । रुधिरोद्गारसंयुक्तं प्रहारमकरोन्न तु

ເມື່ອລາວກຳລັງຖືກຕີ ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ ກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ; ເນື່ອງຈາກເປື້ອນດ້ວຍເລືອດທີ່ພຸ່ງອອກ ມັນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຟັນຕີຕາມພະລັງຂອງມັນ।

Verse 50

रुद्रलब्धवरो देवि वीरभद्रो गणेश्वरः । यन्न पञ्चत्वमापन्नो गदया पीडितोऽपि सः

ໂອ ເທວີ, ວີຣະພັດຣະ ຈອມເຫຼົ່າຄະນະຂອງພຣະຣຸດຣະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຮັບພອນວິເສດຈາກຣຸດຣະ; ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຖືກກະບອງບີບຂະຍີ້ ລາວກໍບໍ່ເຖິງຄວາມຕາຍ।

Verse 51

पतितं वीक्ष्य तं सर्वे विष्णुतेजोबलार्दिताः । विद्रुताः सर्वतो याता यत्र देवो महेश्वरः

ເມື່ອເຫັນລາວລົ້ມລົງ ທຸກຄົນທີ່ຖືກພະລັງໄຟແຫ່ງວິດສະນຸກົດຂີ່ ກໍພາກັນໜີໄປທຸກທິດ ມຸ່ງໄປຫາບ່ອນທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະປະທັບຢູ່।

Verse 52

तस्मै सर्वं तथा वृत्तं समाचख्युः पराभवम् । विक्रमं वीरभद्रस्य ततः क्रुद्धो महेश्वरः

ເຂົາໄດ້ກ່າວບອກພຣະອົງທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ທັງຄວາມພ່າຍແພ້ ແລະ ວິລະກຳຂອງ ວີຣະພັດຣະ. ແລ້ວພຣະມະເຫສະວະຣະກໍໂກດກະຫນັກ.

Verse 53

प्रगृह्य सहसा शूलं प्रस्थितः स्वगणैः सह । यज्ञवाटं तु दक्षस्य पराभवभवं ततः । विक्रमन्वीरभद्रेण यत्र विष्णुः स्वयं स्थितः

ພຣະອົງຈັບຕຣິສູນທັນທີ ແລ້ວອອກເດີນທາງພ້ອມກັບພວກຄະນະຂອງພຣະອົງ ໄປຫາລານພິທີຍັດຍະຂອງ ທັກສະ—ບ່ອນທີ່ຄວາມອັບອາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນ—ບ່ອນທີ່ ວີຣະພັດຣະ ກຳລັງສະແດງວິລະກຳ ແລະ ພຣະວິສນຸ ກໍປະທັບຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 54

तमायान्तं समालोक्य कोपयुक्तं महेश्वरम् । संग्रामे सोऽजयं मत्वा तत्रैवान्तरधीयत

ເມື່ອເຫັນພຣະມະເຫສະວະຣະກຳລັງເຂົ້າມາ ດ້ວຍຄວາມໂກດກະຫນັກ, ເຂົາກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ໃນສົງຄາມ ແລ້ວກໍຫາຍໄປທັນທີຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ.

Verse 55

मरुद्भिः सार्धमिन्द्रोऽपि वसुभिः सह किन्नरैः । शिवः क्रोधपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः

ອິນທຣະກໍດ້ວຍ—ພ້ອມກັບພວກມະຣຸດ, ວະສຸ, ແລະ ກິນນະຣະ—ເມື່ອຈິດຂອງພຣະຊິວະຖືກຄວາມໂກດປົກຄຸມ, ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.

Verse 56

केवलं ब्राह्मणास्तत्र स्थिताः सदसि भामिनि । ते दृष्ट्वा शंकरं प्राप्तं कोपसंरक्तलोचनम्

ໂອ ນາງຜູ້ງາມເອີຍ, ໃນສະພານັ້ນມີແຕ່ພວກພຣາຫມັນເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງຢູ່. ເຂົາເຫັນພຣະສັງກະຣະມາຮອດ ດ້ວຍດວງຕາແດງກ່ຳຈາກຄວາມໂກດ.

Verse 57

होमं चक्रुस्ततो भीता रुद्रमंत्रैः समंततः । अन्ये त्राससमायुक्ताः पलायंते दिशो दश

ແລ້ວພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວ ເຮັດພິທີໂຮມບູຊາຮອບດ້ານ ດ້ວຍມົນຕຣາຮຸດຣະ; ຄົນອື່ນຖືກຄວາມຫວາດກົວຄອບງຳ ໜີໄປສູ່ທິດທັງສິບ।

Verse 58

अथागत्य महादेवो दृष्ट्वा तान्ब्राह्मणोत्तमान् । अपश्यमानो विबुधांस्तत्र यज्ञं जघान सः

ແລ້ວມະຫາເທວະໄດ້ເຂົ້າມາ; ເຫັນພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະບໍ່ເຫັນເທວະທັງຫຼາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງທຳລາຍພິທີຍັດນັ້ນ।

Verse 59

स च मृगवपुर्भूत्वा प्रणष्टः शिवभीतितः । पृष्ठतस्तु धनुष्पाणिर्जगाम भगवाञ्छिवः । अद्यापि दृश्यते व्योम्नि तारारूपो महेश्वरि

ເພາະຢ້ານພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຮູບກວາງ ແລ້ວໜີໄປ. ພຣະພະຄະວານສິວະຖືຄັນທະນູ ໄດ້ຕາມໄປຂ້າງຫຼັງ. ຈົນທຸກມື້ນີ້, ໂອ ມະເຫສະວະຣີ, ຍັງເຫັນໃນຟ້າ ເປັນຮູບດາວ।

Verse 199

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दक्षयज्ञविध्वंसनोनाम नवनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີສະກັນທະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ສະໂລກ, ໃນປຶ້ມທີ 7 «ປຣະພາສະຂັນດະ», ແລະໃນພາກທຳອິດ «ປຣະພາສະກເສດຣະມາຫາຕມະຍະ», ບົດທີ 199 ຊື່ «ການທຳລາຍຍັດຂອງດັກສະ» ຈົບລົງແລ້ວ।