Adhyaya 131

Verse 1

श्रीदेव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं नालेश्वरमिति श्रुतम् । ध्रुवेश्वरेति तल्लिंगं कथं वै संबभूव ह

ເທວີກ່າວວ່າ: “ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າ ‘ນາເລສະວະຣະ’. ແຕ່ລິງຄະນັ້ນ ເປັນມາແນວໃດຈຶ່ງໄດ້ຊື່ ‘ທຣຸເວສະວະຣະ’?”

Verse 2

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि ध्रुवेश्वरमहोदयम् । यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते भवबंधनात्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍມະຫາສະຫງ່າລາສີຂອງ ທຣຸເວສະວະຣະ. ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ໂອ ເທວີ ມະນຸດຈະພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສານ.”

Verse 3

उत्तानपादनृपतेः पुत्रोऽभूद्ध्रुवसंज्ञितः । महात्मा ज्ञानसंपन्नः सर्वज्ञः प्रियदर्शनः

ຈາກພະຣາຊາ ອຸຕຕານະປາດະ ໄດ້ປະສູດພະໂອຣົດອົງໜຶ່ງ ນາມວ່າ ທຣຸວະ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ໃຈໃຫຍ່ ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາແທ້ ຮູ້ທົ່ວສິ່ງ ແລະມີສະໂພກສະໄພນ່າເບິ່ງ.

Verse 4

स कदाचित्समासाद्य प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । तताप विपुलं देवि तपः परमदारुणम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ທ່ານໄດ້ໄປຮອດ ປະພາສະ ພື້ນທີ່ສັກສິດອັນສູງສຸດ. ທີ່ນັ້ນ ໂອ ເທວີ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະເຂັ້ມງວດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 5

दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम् । संपूजयति सद्भक्त्या स्तौति स्तोत्रैः पृथग्विधैः

ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີທິບ ທ່ານໄດ້ປະດິດສະຖາປະນາ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລະບູຊາດ້ວຍສັດທາພັກດີ ພ້ອມທັງສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕົດຫຼາຍປະເພດ.

Verse 6

तत्स्तोत्रं ते प्रवक्ष्यामि येनाहं तुष्टिमागतः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດບົດສັນລະເສີນນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າ—ໂດຍບົດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິພໍໃຈ।

Verse 7

ध्रुव उवाच । कैलासतुंगशिखरं प्रविकम्प्यमानं कैलासशृंगसदृशेन दशाननेन । यः पादपद्मपरिपीडनया दधार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ທຣຸວາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຍອດສູງແຫ່ງໄກລາສາຖືກຜູ້ມີສິບໜ້າ ຜູ້ຄ້າຍຍອດພູ ເຮັດໃຫ້ສັ່ນໄຫວ, ພຣະອົງຜູ້ທົນຮັບໄວ້ດ້ວຍການກົດຂອງພຣະບາດດຸດດອກບົວ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທີ່ພຶ່ງ.

Verse 8

येनासुराश्चापि दनोश्च पुत्रा विद्याधरोरगगणैश्च वृताः समग्राः । संयोजिता न तु फलं फलमूलमुक्तास्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮວບຮວມແມ່ນແຕ່ອະສຸຣະ—ບຸດແຫ່ງດານຸ—ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ວິດຍາທະຣະ ແລະ ນາກາ ໃຫ້ຢູ່ໃນວິໄນ, ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ພົ້ນຈາກຜົນກຳ ເພາະບໍ່ລະ “ຜົນແລະຮາກ” ແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທີ່ພຶ່ງ.

Verse 9

यस्याखिलं जगदिदं वशवर्ति नित्यं योऽष्टाभिरेव तनुभिर्भुवनानि भुंक्ते । यत्कारणं परमकारणकारणानां तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈັກກະວານທັງປວງນີ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດ; ຜູ້ທີ່ດ້ວຍຮູບອົງແປດປະການ ຄອບຄຸມແລະປົກຄອງໂລກທັງຫຼາຍ; ຜູ້ເປັນເຫດ—ເຫດສູງສຸດແຫ່ງເຫດທັງປວງ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທີ່ພຶ່ງ.

Verse 10

यः सव्यपाणिकमलाग्रनखेन देवस्तत्पंचमं च सहसैव पुरातिरुष्टः । ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ພຣະເທວະຜູ້ທີ່ເຄີຍພຣະພິໂຣດ, ໃຊ້ປາຍເລັບທີ່ປາຍນິ້ວຂອງພຣະຫັດຊ້າຍດຸດດອກບົວ ຕັດຂາດໃນພິບຕາ “ຫົວທີ່ຫ້າ” ນັ້ນ—ຫົວຄ້າຍພຣະພຣະຫມາ ດຸດດອກບົວອ່ອນ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທີ່ພຶ່ງ.

Verse 11

यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या श्रुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रिताभिः । दीप्तस्तमांसि नुदति स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທີ່ພຶ່ງ; ພຣະບາດຜູ້ປະທານພອນ ເມື່ອກົ້ມກາບດ້ວຍພັກດີ ແລະໄດ້ຟັງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາສັນລະເສີນອັນບໍລິສຸດບໍ່ເມື່ອຍ ດັ່ງຕາເວັນສ່ອງແສງຂັບໄລ່ຄວາມມືດ।

Verse 12

यः पठेत्स्तवमिदं रुचिरार्थं मानवो ध्रुवकृतं नियतात्मा । विप्रसंसदि सदा शुचिसिद्धः स प्रयाति शिवलोकमनादिम्

ຜູ້ໃດທີ່ຄວບຄຸມຈິດໃຈ ອ່ານສະຕະວະນີ້ອັນມີຄວາມໝາຍງາມ ທີ່ທ່ານທຣຸວະແຕ່ງໄວ້—ເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສຳເລັດພ້ອມໃນສະພາຂອງຜູ້ຮູ້—ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດໂລກຂອງພຣະສິວະອັນບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ।

Verse 13

तस्यैवं स्तुवतो देवि तुष्टोऽहं भावितात्मनः । पूर्णे वर्षसहस्रांते ध्रुवस्याह महात्मनः

ໂອ ເທວີ, ເມື່ອຜູ້ມີຈິດວິນຍານທີ່ຖືກຂັດເກົາບໍລິສຸດນັ້ນ ສັນລະເສີນຂ້າພະເຈົ້າດັ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກໍພໍໃຈ. ເມື່ອຄົບພັນປີເຕັມ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານທຣຸວະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 14

पुत्र तुष्टोऽस्मि भद्रं ते जातस्त्वं निर्मलोऽधुना । दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मां विगतज्वरः

«ລູກເອີຍ, ພໍໃຈແລ້ວ—ຂໍໃຫ້ຄວາມສຸກສະຫງົບເກີດແກ່ເຈົ້າ. ບັດນີ້ເຈົ້າບໍລິສຸດແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານດວງຕາທິບໃຫ້; ຈົ່ງເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍປາດຈາກຄວາມຮ້ອນຮົນ»។

Verse 15

यच्च ते मनसा किञ्चित्कांक्षितं फलमुत्तमम् । तत्सर्वं ते प्रदास्यामि ब्रूहि शीघ्रं ममाग्रतः

«ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາໃນໃຈ ເປັນຜົນອັນສູງສຸດ—ຈົ່ງກ່າວໃຫ້ໄວຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າທັງໝົດ»។

Verse 16

ब्राह्म्यं वा वैष्णवं शाक्रं पदमन्यत्सुदुर्लभम् । ददामि नात्र संदेहो भक्त्या संप्रीणितस्तव

«ຈະເປັນສະຖານະຂອງພຣະພຣະຫມາ ຫຼືຂອງພຣະວິສນຸ ຫຼືຂອງພຣະອິນທຣາ—ຫຼືສະຖານະອື່ນໃດທີ່ໄດ້ຍາກຍິ່ງ—ເຮົາຈະປະທານໃຫ້; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ເພາະເຮົາປິຕິດ້ວຍພັກຕິຂອງເຈົ້າ»។

Verse 17

ध्रुव उवाच । ब्राह्म्यं वैष्णवं माहेन्द्रं पदमावृत्तिलक्षणम् । विदितं मम तत्सर्वं मनसाऽपि न कामये

ທຣຸວະກ່າວວ່າ: «ສະຖານະຂອງພຣະພຣະຫມາ, ຂອງພຣະວິສນຸ, ແລະຂອງພຣະອິນທຣາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ອັນມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການກັບຄືນສູ່ການເກີດ—ເຮົາຮູ້ທັງໝົດ; ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈກໍບໍ່ປາດຖະໜາ»។

Verse 18

यदि तुष्टोऽसि मे देव भक्तिं देहि सुनिर्मलाम् । अस्मिंल्लिंगे सदा वासं कुरु देव वृषध्वज

«ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະອົງ, ໂອ້ພຣະເທວະ, ຂໍປະທານພັກຕິອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ແລະໂອ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃນລິງຄະນີ້ຕະຫຼອດໄປ»។

Verse 19

ईश्वर उवाच । इति यत्प्रार्थितं सर्वं तद्दत्तं सर्वमेव हि । स्थानं च तस्य तद्ध्रौव्यं तद्विष्णोः परमं पदम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ອະທິຖານໄວ້ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ແລະສະຖານະອັນໝັ້ນຄົງນັ້ນຂອງເຂົາ—‘ທຣາວຍະ’—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ»។

Verse 20

श्रावणस्य त्वमावास्यां यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । आश्वयुक्पौर्णमास्यां वा सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະນັ້ນ ໃນວັນດວງເດືອນດັບ (ອະມາວາສະຍາ) ແຫ່ງເດືອນສຣາວະນະ ຫຼືໃນວັນເດືອນເຕັມ (ປູນນະມາສະຍາ) ແຫ່ງເດືອນອາສວະຍຸຊະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບພິທີອັດສະວະເມດະ (Aśvamedha).

Verse 21

अपुत्रो लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । रूपवान्सुभगो भोगी सर्वशास्त्रविशारदः । हंसयुक्तविमानेन रुद्रलोके महीयते

ຜູ້ບໍ່ມີບຸດ ຈະໄດ້ບຸດ; ຜູ້ປາຖະໜາຊັບ ຈະໄດ້ຊັບ. ຜູ້ນັ້ນຈະງາມ ມີສິຣິ ຊື່ນບານໃນພົວພັນພອນ ແລະຊໍານານໃນຊາສະຕຣາທັງປວງ; ແລ້ວຖືກອຸ້ມຂຶ້ນໃນວິມານທິບທີ່ຜູກດ້ວຍຫົງ ໄດ້ຮັບການສັກກາລະໃນໂລກຂອງຣຸດຣະ।

Verse 22

असुरसुरगणानां पूजितस्य ध्रुवस्य कथयति कमनीयां कीर्तिमेतां शृणोति । सकलसुखनिधानरुद्रलोकं सुशांतः सुरगणदनुनाथैरर्चितं यात्यनंतम्

ຜູ້ໃດກ່າວເລົ່າ ຫຼືຟັງກຽດຕິຄຸນອັນງາມນີ້ຂອງ ທຣຸວະ—ຜູ້ຖືກບູຊາໂດຍຫມູ່ເທວະ ແລະອະສຸຣະ—ຈະມີໃຈສະຫງົບລຶກຊຶ້ງ ແລະໄດ້ບັນລຸໂລກຣຸດຣະອັນອະນັນຕະ ອັນເປັນຄັງແຫ່ງສຸກທັງປວງ ທີ່ຖືກສັກກາລະໂດຍຈອມເທວະ ແລະຈອມແຫ່ງຊົນດານຸ।

Verse 131

इति श्रीस्कांदे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ध्रुवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकत्रिंशदुत्तरशततमो ऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ອັນຄວນແກ່ການນະມັດສະການ—ໃນສັງຫິຕາທີ່ມີ 81,000 ຄາຖາ—ນີ້ແມ່ນບົດທີ 131, ໃນປຶ້ມທີ 7 ຊື່ ປຣະພາສະຂັນດະ, ໃນພາກທຳອິດ «ມາຫາຕມະຍະແຫ່ງປຣະພາສະເຂດຕຣະ», ມີນາມວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ທຣຸເວສະວະຣະ».