Adhyaya 192

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात देवतीर्थमनुत्तमम् । दृष्ट्वा तु श्रीपतिं पापैर्मुच्यते मानवो भुवि

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນທັນທີ ໂອ ຕາຕ, ມີເທວະຕີຣະຖະອັນສູງສຸດ. ພຽງໄດ້ເຫັນພຣະສຣີປະຕິທີ່ນັ້ນ ມະນຸດໃນໂລກກໍພົ້ນບາບ.”

Verse 2

महर्षेस्तस्य जामाता भृगोर्देवो जनार्दनः

ລູກເຂີຍຂອງມະຫາຣິສີນັ້ນ ແມ່ນ ຈະນາຣະດະນ ຜູ້ເປັນເທວະ ແລະເປັນຍາດກັບ ພຣຶກຸ.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कोऽयं श्रियः पतिर्देवो देवानामधिपो विभुः । कथं जन्माभवत्तस्य देवेषु त्रिषु वा मुने

ຢຸທິສະຖິຣ ກ່າວວ່າ: “ເທວະຜູ້ເປັນສາມີແຫ່ງສຣີນີ້ ແມ່ນໃຜ—ອະທິປະຕິແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ສະຫວ່າງຊອກຊອນທົ່ວສັບພະສິ່ງ? ແລະ ໂອ ມຸນີ, ການປະສູດຂອງພຣະອົງເກີດຂຶ້ນແນວໃດ—ໃນຫມູ່ເທວະສາມຈຳພວກ ຫຼືຢ່າງອື່ນ?”

Verse 4

सम्बन्धी च कथं जातो भृगुणा सह केशवः । एतद्विस्तरतो ब्रह्मन् वक्तुमर्हसि भार्गव

ແລ້ວ ເກສະວະ ເປັນຍາດກັບ ພຣຶກຸ ໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ໂອ ພາຣຄະວະ, ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍໂດຍລະອຽດ.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । संक्षेपात्कथयिष्यामि साध्यस्य चरितं महत् । न हि विस्तरतो वक्तुं शक्ताः सर्वे महर्षयः

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ເຖິງຈະລິຍະປະຫວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ສາທຍະ; ເພາະບໍ່ແມ່ນມະຫາ຤ິສີທຸກອົງຈະກ່າວໄດ້ຢ່າງລະອຽດຄົບຖ້ວນ.”

Verse 6

नारायणस्य नाभ्यब्जाज्जातो देवश्चतुर्मुखः । तस्य दक्षोऽङ्गजो राजन् दक्षिणाङ्गुष्ठसम्भवः

ຈາກດອກບົວໃນພະນາພີຂອງ ນາຣາຍະນະ ໄດ້ບັງເກີດເທວະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ). ຈາກທ່ານນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທັກສະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ໂດຍປະກົດຈາກນິ້ວໂປ້ຂວາ.

Verse 7

धर्मः स्तनान्तात्संजातस्तस्य पुत्रोऽभवत्किल । नारायणसहायोऽसावजोऽपि भरतर्षभ

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ, ເຂົາກ່າວວ່າ ທັມມະເກີດຈາກປາຍອົງອົບ; ແລະ ອະຊະ ໄດ້ເປັນບຸດຂອງທ່ານ ຜູ້ໄດ້ຮັບການເກື້ອໜູນຈາກ ນາຣາຍະນະ.

Verse 8

मरुत्वती वसुर्ज्ञाना लम्बा भानुमती सती । संकल्पा च मुहूर्ता च साध्या विश्वावती ककुप्

ມະຣຸດວະຕີ, ວະສຸ, ຍານາ, ລັມບາ, ພານຸມະຕີ, ສະຕີ, ສັງກັນປາ, ມຸຫູຣຕາ, ສາທຍາ, ວິສວາວະຕີ ແລະ ກະກຸບ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມ (ຂອງພຣະຊາຍາທັງຫຼາຍ) ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 9

धर्मपत्न्यो दशैवैता दाक्षायण्यो महाप्रभाः । तासां साध्या महाभागा पुत्रानजनयन्नृप

ດາກສາຍະນີຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີທັງສິບນີ້ ແມ່ນພຣະຊາຍາຂອງ ທັມມະ. ໂອ ພຣະນຣະປະ, ໃນພວກນາງນັ້ນ ສາທຍາຜູ້ມີມະຫາພາກ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 10

नरो नारायणश्चैव हरिः कृष्णस्तथैव च । विष्णोरंशांशका ह्येते चत्वारो धर्मसूनवः

ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ພ້ອມທັງ ຫຣິ ແລະ ກຣິສນະ—ທັງສີ່ນີ້ແມ່ນພາກສ່ວນຍ່ອຍໆຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເປັນບຸດຂອງພຣະທັມມະ.

Verse 11

तथा नारायणनरौ गन्धमादनपर्वते । आत्मन्यात्मानमाधाय तेपतुः परमं तपः

ດັ່ງນັ້ນ ນາຣາຍະນະ ແລະ ນະຣະ ຢູ່ເຂົາກັນທະມາດະນະ ໄດ້ວາງອາດມັນໃນອາດມັນ ແລ້ວບຳເນີນຕະປະອັນສູງສຸດ.

Verse 12

ध्यायमानावनौपम्यं स्वं कारणमकारणम् । वासुदेवमनिर्देश्यमप्रतर्क्यमनन्तरम्

ເຂົາທັງສອງໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະວາສຸເທວະ—ຜູ້ບໍ່ມີຜູ້ເທົ່າ ເປັນເຫດປະຖົມຂອງຕົນແຕ່ເກີນພົ້ນເຫດປັດໃຈ; ບອກບໍ່ໄດ້ ເກີນເຫດຜົນ ແລະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.

Verse 13

योगयुक्तौ महात्मानावास्थितावुरुतापसौ । तयोस्तपःप्रभावेण न तताप दिवाकरः

ທັງສອງມະຫາອາດມານຜູ້ເປັນຕະປະສີ ຕັ້ງມັ່ນໃນໂຍຄະ ຢືນຢັນຢ່າງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ດ້ວຍພະລັງຕະປະຂອງທ່ານ ແມ່ນແຕ່ພຣະອາທິດກໍບໍ່ແຜດເຜົາຮ້ອນ.

Verse 14

ववाह शङ्कितो वायुः सुखस्पर्शो ह्यशङ्कितः । शिशिरोऽभवदत्यर्थं ज्वलन्नपि विभावसुः

ລົມພັດດັ່ງຄົນຫວາດຫວັ່ນ ແຕ່ກໍສຳຜັດຢ່າງນຸ່ມນວນສະບາຍໂດຍບໍ່ຢ້ານ; ແລະແມ່ນແຕ່ໄຟທີ່ລຸກໂຊນກໍກາຍເປັນເຢັນຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 15

सिंहव्याघ्रादयः सौम्याश्चेरुः सह मृगैर्गिरौ । तयोर्गौरिव भारार्ता पृथिवी पृथिवीपते

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປະຖະພີ! ສິງ ເສືອ ແລະອື່ນໆ ກໍກາຍເປັນອ່ອນໂຍນ ແລະເດີນຫຼິ້ນຢູ່ເທິງພູຮ່ວມກັບຝູງກວາງ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກນ້ຳໜັກຂອງພວກມັນ ແຜ່ນດິນກໍທຸກທົນ ດັ່ງງົວທີ່ຖືກພາລະຫນັກກົດທັບ.

Verse 16

चेरुश्च भूधराश्चैव चुक्षुभे च महोदधिः । देवाश्च स्वेषु धिष्ण्येषु निष्प्रभेषु हतप्रभाः । बभूवुरवनीपाल परमं क्षोभमागताः

ແມ່ນແຕ່ພູເຂົາທັງຫຼາຍກໍເຄື່ອນໄຫວ ແລະມະຫາສະມຸດໃຫຍ່ກໍປັ່ນປ່ວນ. ບັນດາເທວະໃນວິມານຂອງຕົນທີ່ກາຍເປັນຫມົດແສງ ກໍສູນສິ້ນຮັດສະມີ; ໂອ ຜູ້ພິທັກປະຖະພີ ພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ.

Verse 17

देवराजस्तथा शक्रः संतप्तस्तपसा तयोः । युयोजाप्सरसस्तत्र तयोर्विघ्नचिकीर्षया

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ຖືກຕົບະຂອງທັງສອງເຮັດໃຫ້ຮ້ອນໃຈ ຈຶ່ງຈັດສົ່ງອັບສະຣາໄປປະຈຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອຈະກໍ່ອຸປະສັກແກ່ການບຳເພັນຕົບະຂອງເຂົາທັງສອງ.

Verse 18

इन्द्र उवाच । रम्भे तिलोत्तमे कुब्जे घृताचि ललिते शुभे । प्रम्लोचे सुभ्रु सुम्लोचे सौरभेयि महोद्धते

ອິນທຣາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຣັມພາ, ຕິໂລຕຕະມາ, ກຸບຊາ, ຄຣິຕາຈີ, ລະລິຕາ, ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ; ໂອ ປຣັມໂລຈາ, ສຸພຣຸ, ສຸມໂລຈາ, ສອຣະເພຍີ, ແລະ ມະໂຫອຸດທະຕາ—”

Verse 19

अलम्बुषे मिश्रकेशि पुण्डरीके वरूथिनि । विलोकनीयं बिभ्राणा वपुर्मन्मथबोधनम्

“ໂອ ອະລັມບຸຊາ, ມິສຣະເກສີ, ປຸນດະຣີກາ, ວະຣູຖິນີ—ຈົ່ງສວມຮູບອັນນ່າເບິ່ງ ເປັນຄວາມງາມທີ່ປຸກໃຫ້ມັນມະຖະ (ກາມເທວ) ຕື່ນຂຶ້ນ”

Verse 20

गन्धमादनमासाद्य कुरुध्वं वचनं मम । नरनारायणौ तत्र तपोदीक्षान्वितौ द्विजौ

ເມື່ອໄປຮອດພູຄັນທະມາດນ ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ. ທີ່ນັ້ນ ພຣາຫມັນຣິສີສອງອົງ ນະຣ ແລະ ນາຣາຍະນ ກໍາລັງປະກອບຕະປະພ້ອມດ້ວຍດິກສາອັນສັກສິດ.

Verse 21

तेपाते धर्मतनयौ तपः परमदुश्चरम् । तावस्माकं वरारोहाः कुर्वाणौ परमं तपः

ບຸດທັງສອງຂອງທຳມະນັ້ນ ກໍາລັງບໍາເພັນຕະປະອັນສູງສຸດ ແລະຍາກຢິ່ງຈະປະຕິບັດ. ໂອ ນາງຜູ້ມີອວັຍວະງາມ ທັງສອງກໍາລັງກະທໍາຕະປະອັນສູງສຸດ ຈົນເຮົາກໍຍັງພະວົງພະວາຍ.

Verse 22

कर्मातिशयदुःखार्तिप्रदावायतिनाशनौ । तद्गच्छत न भीः कार्या भवतीभिरिदं वचः

ພຣະອົງທັງສອງເປັນຜູ້ທໍາລາຍຄວາມທຸກຍາວນານ ແລະຄວາມເຈັບປວດທີ່ເກີດຈາກຜົນກຳອັນໜັກ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປ—ຢ່າຢ້ານ; ນີ້ແມ່ນຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາແກ່ພວກເຈົ້າ.

Verse 23

स्मरः सहायो भविता वसन्तश्च वराङ्गनाः । रूपं वयः समालोक्य मदनोद्दीपनं परम् । कन्दर्पवशमभ्येति विवशः को न मानवः

ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົງ, ສະມະຣະ (ກາມະເທວ) ຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຈົ້າ ແລະລະດູວະສັນຕະກໍຈະຮ່ວມດ້ວຍ. ເມື່ອເຫັນຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ—ຕົວຈຸດໄຟແຫ່ງກາມອັນສູງສຸດ—ມະນຸດຜູ້ໃດຈະບໍ່ຕົກຢູ່ໃນອໍານາດຂອງກັນດັຣປະຢ່າງຫມົດທາງຕ້ານ?

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच । इत्युक्त्वा देवराजेन मदनेन समं तदा । जग्मुरप्सरसः सर्वा वसन्तश्च महीपते

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະດາກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ອັບສະຣາທັງປວງກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປພ້ອມກັບມະດະນະ (ກາມ) ແລະລະດູວະສັນຕະດ້ວຍ.”

Verse 25

गन्धमादनमासाद्य पुंस्कोकिलकुलाकुलम् । चचार माधवो रम्यं प्रोत्फुल्लवनपादपम्

ເມື່ອໄປຮອດພູຄັນທະມາດນະ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍສຽງນົກກຸກກິລາເພດຜູ້ ມາທະວະ (ລະດູບານ) ກໍເດີນຫຼິ້ນໃນປ່າອັນງາມ ທີ່ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍກຳລັງແຕກດອກບານສະພັ່ງພອນ।

Verse 26

प्रववौ दक्षिणाशायां मलयानुगतोऽनिलः । भृङ्गमालारुतरवै रमणीयमभूद्वनम्

ລົມຈາກທິດໃຕ້ ພັດຕາມລົມມະລະຍະທີ່ອຸ່ນອວນດ້ວຍກິ່ນຫອມ; ດ້ວຍສຽງຫຶ່ງຫຶ່ງຂອງຝູງເຜິ້ງ ປ່ານັ້ນຈຶ່ງງາມລະມຸນຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 27

गन्धश्च सुरभिः सद्यो वनराजिसमुद्भवः । किन्नरोरगयक्षाणां बभूव घ्राणतर्पणः

ໃນທັນທີ ກິ່ນຫອມຫວານຊື່ນກໍເກີດຂຶ້ນຈາກດົງປ່າແລະພຸ່ມໄມ້; ມັນເປັນຄວາມອິ່ມໃຈແກ່ປະສາດດົມກິ່ນຂອງກິນນະຣາ ນາກ ແລະ ຢັກສະ।

Verse 28

वराङ्गनाश्च ताः सर्वा नरनारायणावृषी । विलोभयितुमारब्धा वागङ्गललितस्मितैः

ນາງງາມທັງຫມົດນັ້ນ ຈຶ່ງເລີ່ມພະຍາຍາມຢົກຍ້ວນລໍ້ລວງລະດູສີສອງອົງ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ດຸດດັ່ງງົວອຸສຸພະ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນຫວານ ແລະວາຈາ-ທ່າທາງທີ່ຫຼິ້ນຫຍອກເຢົ້າຢວນ।

Verse 29

जगौ मनोहरं काचिन्ननर्त तत्र चाप्सराः । अवादयत्तथैवान्या मनोहरतरं नृप

ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ນາງໜຶ່ງຂັບຮ້ອງຢ່າງໄພເຣາະ; ອັບສະຣາທັງຫຼາຍກໍຟ້ອນລຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ອີກນາງໜຶ່ງກໍບັນເລງດົນຕີທີ່ຍິ່ງພາໃຈຫຼົງໃຫຼກວ່າເກົ່າ।

Verse 30

हावैर्भावैः सृतैर्हास्यैस्तथान्या वल्गुभाषितैः । तयोः क्षोभाय तन्वङ्ग्यश्चक्रुरुद्यममङ्गनाः

ດ້ວຍທ່າທາງຢົກຢ້າຍ ອາລົມອ່ອນຫວານ ສຽງຫົວເຮາະເປັນຄື້ນ ແລະຄໍາເວົ້າຫວານໄພ ນາງຜູ້ຮ່າງບາງໄດ້ພະຍາຍາມກະຕຸ້ນໃຫ້ໃຈຂອງທັງສອງຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 31

तथापि न तयोः कश्चिन्मनसः पृथिवीपते । विकारोऽभवदध्यात्मपारसम्प्राप्तचेतसोः

ແຕ່ກໍດີ ໂອ ພະຣາຊາແຫ່ງປະຖະພີ ໃນໃຈຂອງທັງສອງບໍ່ມີການແປປ່ຽນໃດເກີດຂຶ້ນ ເພາະສະຕິຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮອດຝັ່ງໄກແຫ່ງການຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນແລ້ວ।

Verse 32

निवातस्थौ यथा दीपावकम्पौ नृप तिष्ठतः । वासुदेवार्पणस्वस्थे तथैव मनसी तयोः

ເຫມືອນດວງໄຟສອງດວງຢືນຢູ່ໃນບ່ອນບໍ່ມີລົມຍ່ອມບໍ່ສັ່ນໄຫວ ໂອ ພະຣາຊາ ຈິດຂອງທັງສອງກໍສະຫງົບໝັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການອຸທິດແດ່ພຣະວາສຸເທວະ।

Verse 33

पूर्यमाणोऽपि चाम्भोभिर्भुवमन्यां महोदधिः । यथा न याति संक्षोभं तथा तन्मानसं क्वचित्

ເຫມືອນມະຫາສະມຸດ ແມ່ນແຕ່ຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍນ້ໍາຈາກແຜ່ນດິນອື່ນ ກໍບໍ່ປັ່ນປ່ວນ ດັ່ງນັ້ນໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຕົກສູ່ຄວາມກະທົບກະເທືອນເລີຍ।

Verse 34

सर्वभूतहितं ब्रह्म वासुदेवमयं परम् । मन्यमानौ न रागस्य द्वेषस्य च वशंगतौ

ເຊື່ອມັ້ນໃນພຣະພຣະມັນສູງສຸດ ຜູ້ເປັນປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ແລະເປັນວາສຸເທວະອັນແຜ່ຊາຍ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງຄວາມຕິດພັນ ຫຼືຄວາມຊັງ।

Verse 35

स्मरोऽपि न शशाकाथ प्रवेष्टुं हृदयं तयोः । विद्यामयं दीपयुतमन्धकार इवालयम्

ແມ່ນແຕ່ສະມະຣະ (ກາມເທວ) ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໄປໃນດວງໃຈຂອງທັງສອງໄດ້—ດັ່ງຄວາມມືດບໍ່ອາດເຂົ້າເຮືອນທີ່ສະຫວ່າງດ້ວຍປະທີບແຫ່ງວິຊາ.

Verse 36

पुष्पोज्ज्वलांस्तरुवरान् वसन्तं दक्षिणानिलम् । ताश्चैवाप्सरसः सर्वाः कन्दर्पं च महामुनी

ມະຫາມຸນີທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນຕົ້ນໄມ້ອັນປະເສີດທີ່ສະຫວ່າງດ້ວຍດອກໄມ້, ລະດູວະສັນ, ລົມໃຕ້ອ່ອນໂຍນ—ແລະອັບສະຣາທັງປວງ ກະທັ້ງກັນດັຣປະ (ເທວແຫ່ງຄວາມຮັກ) ດ້ວຍ.

Verse 37

यच्चारब्धं तपस्ताभ्यामात्मानं गन्धमादनम् । ददर्शातेऽखिलं रूपं ब्रह्मणः पुरुषर्षभ

ໂອ ຜູ້ປະເສີດດຸດອຸສຸພໃນຫມູ່ມະນຸດ! ເມື່ອທັງສອງເລີ່ມຕະປະ ກໍໄດ້ເຫັນໃນຕົນເອງຮູບອັນຄົບຖ້ວນແຫ່ງປະຣະພຣະຫມັນ—ອາດມັນໝັ້ນຄົງດັ່ງກັນທະມາດະນະອັນສູງ.

Verse 38

दाहाय नामलो वह्नेर्नापः क्लेदाय चाम्भसः । तद्द्रव्यमेव तद्द्रव्यविकाराय न वै यतः

ໄຟບໍ່ແມ່ນມີໄວ້ເພື່ອເຜົາໄໝ້ແຕ່ໂດຍນາມຂອງມັນ ແລະນ້ຳກໍບໍ່ແມ່ນມີໄວ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຊຸ່ມແຕ່ໂດຍນາມຂອງມັນ; ເພາະດຣະວະເອງບໍ່ແມ່ນເຫດແທ້ແຫ່ງການແປຜັນຂອງດຣະວະ.

Verse 39

ततो विज्ञाय विज्ञाय परं ब्रह्म स्वरूपतः । मधुकन्दर्पयोषित्सु विकारो नाभवत्तयोः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮູ້ແຈ້ງປະຣະພຣະຫມັນຕາມສະພາວະອັນແທ້ຈິງແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ມີການຍົກຍ້ວນໃນຮູບມະທຸ, ກັນດັຣປະ ແລະຍິງຜູ້ເຢົ້າຍວນ ກໍບໍ່ເກີດຄວາມແປຜັນໃດໆໃນທັງສອງ.

Verse 40

ततो गुरुतरं यत्नं वसन्तमदनौ नृप । चक्राते ताश्च तन्वङ्ग्यस्तत्क्षोभाय पुनःपुनः

ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ວະສັນຕະ ແລະ ມະດະນະ ໄດ້ພາກພຽນຢ່າງໜັກຍິ່ງຂຶ້ນ; ແລະນາງຜູ້ອວຍອວຍອ່ອນຊ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍພະຍາຍາມຊ້ຳໆ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງສອງຫວັ່ນໄຫວອີກເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ।

Verse 41

अथ नारायणो धैर्यं संधायोदीर्णमानसः । ऊरोरुत्पादयामास वराङ्गीमबलां तदा

ຕໍ່ມາ ພຣະນາຣາຍະນະ ໄດ້ຮວບຮວມຄວາມອົດທົນ ແລະຍົກຈິດໃຫ້ແນ່ນອນດ້ວຍປະຕິຍານ; ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດນາງຜູ້ມີອວຍະວະງາມ ອອກຈາກພຣະເພລາ (ຕົ້ນຂາ)

Verse 42

त्रैलोक्यसुन्दरीरत्नमशेषमवनीपते । गुणैर्लाघवमभ्येति यस्याः संदर्शनादनु

ຂ້າແຕ່ເຈົ້າແຜ່ນດິນ ນາງເປັນດັ່ງແກ້ວຣັດນະໃນບັນດາຄວາມງາມແຫ່ງໄຕຣໂລກ; ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນນາງ ຄຸນຄ່າແລະກຽດສັກຂອງຜູ້ອື່ນທັງປວງ ກໍເຫມືອນຈະຈາງແລະເບົາລົງເມື່ອທຽບກັນ

Verse 43

तां विलोक्य महीपाल चकम्पे मनसानिलः । वसन्तो विस्मयं यातः स्मरः सस्मार किंचन

ເມື່ອເຫັນນາງ ຂ້າແຕ່ມະຫີປານ ລົມແຫ່ງຈິດໃຈກໍສັ່ນໄຫວ; ວະສັນຕະຕົກຕະລຶງໃນຄວາມພິສວົງ ແລະ ສະມະຣະ (ກາມ) ກໍຄືຈະລະລຶກບາງຢ່າງ ດັ່ງຮູ້ຕົວວ່າພ່າຍແພ້

Verse 44

रम्भातिलोत्तमाद्याश्च वैलक्ष्यं देवयोषितः । न रेजुरवनीपाल तल्लक्ष्यहृदयेक्षणाः

ຂ້າແຕ່ອະວະນີປານ ຣັມພາ ຕິໂລຕະມາ ແລະນາງອັບສະຣາເທວະອື່ນໆ ພາກັນອາຍ; ເມື່ອຈ້ອງມອງນາງນັ້ນ ໃນການພິຈາລະນາໃນດວງໃຈ ຄວາມສະຫວ່າງຂອງພວກນາງກໍບໍ່ສົດໃສດັ່ງເກົ່າອີກ

Verse 45

ततः कामो वसन्तश्च पार्थिवाप्सरसश्च ताः । प्रणम्य भगवन्तौ तौ तुष्टुवुर्मुनिसत्तमौ

ຕໍ່ມາ ກາມເທວະ ແລະ ວະສັນຕະ ພ້ອມດ້ວຍນາງອັບສະຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວສັນລະເສີນທ່ານຜູ້ຄວນບູຊາທັງສອງ—ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ।

Verse 46

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । प्रसीदतु जगद्धाता यस्य देवस्य मायया । मोहिताः स्म विजानीमो नान्तरं विद्यते द्वयोः

ວະສັນຕະ ກາມເທວະ ແລະນາງອັບສະຣາ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ ຈົ່ງເມດຕາ; ໂດຍມາຍາຂອງເທວະອົງນັ້ນເອງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຫຼົງຜິດ. ບັດນີ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈແລ້ວວ່າ ລະຫວ່າງທັງສອງ ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ।”

Verse 47

प्रसीदतु स वां देवो यस्य रूपमिदं द्विधा । धामभूतस्य लोकानामनादेरप्रतिष्ठतः

ຂໍໃຫ້ເທວະອົງນັ້ນ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ທ່ານທັງສອງ—ຜູ້ທີ່ຄວາມເປັນຈິງອັນດຽວ ປາກົດໃນທີ່ນີ້ເປັນສອງຮູບ; ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງໂລກທັງປວງ ແຕ່ພຣະອົງເອງບໍ່ມີທີ່ຕັ້ງອັນແນ່ນອນ।

Verse 48

नरनारायणौ देवौ शङ्खचक्रायुधावुभौ । आस्तां प्रसादसुमुखावस्माकमपराधिनाम्

ຂໍໃຫ້ເທວະທັງສອງ ຄື ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກກະເປັນອາວຸດ ຈົ່ງປະທັບຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ດ້ວຍພຣະພັກຕຣ໌ແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຜິດກໍຕາມ।

Verse 49

निधानं सर्वविद्यानां सर्वपापवनानलः । नारायणोऽतो भगवान् सर्वपापं व्यपोहतु

ນາຣາຍະນະ ພະພະຄະວານ ເປັນຄັງແຫ່ງວິທະຍາທັງປວງ ແລະເປັນໄຟປ່າທີ່ເຜົາຜານປ່າແຫ່ງບາບທັງມວນ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຂັບໄລ່ບາບທຸກປະການ।

Verse 50

शार्ङ्गचिह्नायुधः श्रीमानात्मज्ञानमयोऽनघः । नरः समस्तपापानि हतात्मा सर्वदेहिनाम्

ນະຣະຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍແລະອາວຸດແຫ່ງສາຣັງຄະ ເປັນອົງຄວາມຮູ້ແຫ່ງອາດມັນ ບໍ່ມີມົນທິນ—ຍ່ອມທຳລາຍບາບທັງປວງ ໂດຍຂົ່ມອັດຕາຕ່ຳໃນສັດມີກາຍທັງຫມົດ।

Verse 51

जटाकलापबद्धोऽयमनयोर्नः क्षमावतोः । सौम्यास्यदृष्टिः पापानि हन्तुं जन्मार्जितानि वै

ສອງພຣະອົງນີ້ມັດດ້ວຍກຸ່ມຊະຕາ ເປັນຜູ້ອະໄພແກ່ພວກເຮົາເສມອ; ຂໍໃຫ້ສາຍພຣະເນດອັນອ່ອນໂຍນແຫ່ງພຣະພັກອັນສະຫງົບ ທຳລາຍບາບທີ່ສະສົມມາຕາມຊາດພົບເຖິງແທ້।

Verse 52

तथात्मविद्यादोषेण योऽपराधः कृतो महान् । त्रैलोक्यवन्द्यौ यौ नाथौ विलोभयितुमागताः

ແລະຄວາມຜິດອັນໃຫຍ່ໃດທີ່ເຮັດໄປເນື່ອງຈາກຄວາມບົກພ່ອງໃນອາດມະວິທະຍາ ຂໍໃຫ້ໄດ້ຮັບການອະໄພ; ເພາະພຣະນາຖທັງສອງ ຜູ້ຖືກບູຊາໂດຍໄຕຣໂລກ ໄດ້ເສດັດມານີ້ເພື່ອປະທານພຣະອະນຸຄຣາະ।

Verse 53

प्रसीद देव विज्ञानधन मूढदृशामिव । भवन्ति सन्तः सततं स्वधर्मपरिपालकाः

ຂໍພຣະອົງໂປຣດເມດຕາ ໂອ ເທວະ ຜູ້ເປັນຄັງສົມບັດແຫ່ງປັນຍາວິເວກອັນແທ້; ເພາະສຳລັບຜູ້ມີສາຍຕາມືດມົນ ບັນດາສັນຕະຍ່ອມປາກົດເປັນຜູ້ຮັກສາທັມມະຂອງຕົນຢ່າງສະເໝີ।

Verse 54

दृष्ट्वैतन्नः समुत्पन्नं यथा स्त्रीरत्नमुत्तमम् । त्वयि नारायणोत्पन्ना श्रेष्ठा पारवती मतिः

ເມື່ອເຫັນສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຮົາ—ດຸຈດັ່ງຮັດຕະນະອັນປະເສີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ນາຣີ—ໂອ ນາຣາຍະນະ ໃນພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດປະຕິຍານແຫ່ງປັນຍາມົງຄົນອັນສູງສຸດ ດັ່ງປາຣະວະຕີ।

Verse 55

तेन सत्येन सत्यात्मन्परमात्मन्सनातन । नारायण प्रसीदेश सर्वलोकपरायण

ດ້ວຍສັດຈະນັ້ນ—ໂອ ຜູ້ມີອາດຕະມັນເປັນສັດຈະ, ໂອ ປະຣະມາດຕະມັນ, ໂອ ຜູ້ນິລັນດອນ; ໂອ ນາຣາຍະນະ ຂໍໂປຣດເມດຕາ, ພຣະຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງແລະເປົ້າໝາຍຂອງໂລກທັງປວງ.

Verse 56

प्रसन्नबुद्धे शान्तात्मन्प्रसन्नवदनेक्षण । प्रसीद योगिनामीश नर सर्वगताच्युत

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາແຈ້ງໃສ, ຜູ້ມີອາດຕະມັນສະຫງົບ, ຜູ້ມີໃບໜ້າແລະສາຍຕາເມດຕາ—ຂໍໂປຣດພໍພຣະໄທ, ໂອ ອີສະແຫ່ງໂຍຄີ; ໂອ ນະຣະ, ອະຈະຍຸຕະ ຜູ້ສະຫຼອງຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 57

नमस्यामो नरं देवं तथा नारायणं हरिम् । नमो नराय नम्याय नमो नारायणाय च

ພວກເຮົາຂໍນົບນ້ອມແດ່ ນະຣະເທວະອັນທິບ ແລະແດ່ ຫຣິ—ນາຣາຍະນະ. ນະໂມແດ່ນະຣະ ຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມເປັນນິດ; ແລະນະໂມແດ່ນາຣາຍະນະດ້ວຍ.

Verse 58

प्रसन्नानामनाथानां तथा नाथवतां प्रभो । शं करोतु नरोऽस्माकं शं नारायण देहि नः

ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມີໃຈຜ່ອງໃສ, ຕໍ່ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ, ແລະແມ່ນກະທັ້ງຜູ້ມີທີ່ພຶ່ງ—ຂໍໃຫ້ນະຣະນຳມາຊຶ່ງມົງຄຸນແກ່ພວກເຮົາ; ແລະໂອ ນາຣາຍະນະ ຂໍປະທານຄວາມສຸກສະຫງົບແກ່ເຮົາ.

Verse 59

मार्कण्डेय उवाच । एवमभ्यर्चितः स्तुत्या रागद्वेषादिवर्जितः । प्राहेशः सर्वभूतानां मध्ये नारायणो नृप

ມາຣະກັນເຑຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກບູຊາດ້ວຍບົດສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ແລະພົ້ນຈາກຣາຄະ ແລະທະເວສະ ພ້ອມທັງອື່ນໆ ແລ້ວ, ພຣະອີສະແຫ່ງສັດທັງປວງໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນາຣາຍະນະສະຖິດຢູ່ກາງສັດທັງຫມົດ”

Verse 60

नारायण उवाच । स्वागतं माधवे कामे भवत्वप्सरसामपि । यत्कार्यमागतानां च इहास्माभिस्तदुच्यताम्

ພຣະນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ: ຂໍຕ້ອນຮັບ ໂອ ມາທະວະ; ຂໍຕ້ອນຮັບ ໂອ ກາມະເທວະ; ແລະ ໂອ ອັບສະຣາທັງຫຼາຍ ກໍຂໍຕ້ອນຮັບດ້ວຍ. ກິດທີ່ນຳພວກເຈົ້າມານີ້ ຈົ່ງກ່າວໃຫ້ເຮົາຟັງໃນບັດນີ້ເຖີດ.

Verse 61

यूयं संसिद्धये नूनमस्माकं बलशत्रुणा । संप्रेषितास्ततोऽस्माकं नृत्ययोगादिदर्शनम्

ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຖືກສັດຕູຜູ້ມີພະລັງຂອງເຮົາສົ່ງມາ ເພື່ອກໍ່ກວນຄວາມສຳເລັດຂອງເຮົາ—ໂດຍນຳການຟ້ອນລຳ ສະເໜ່ຢົ້ວຍວນ ແລະສິ່ງທຳນອງນັ້ນມາສະແດງຕໍ່ໜ້າເຮົາ

Verse 62

न वयं गीतनृत्येन नाङ्गचेष्टादिभाषितैः । लुब्धा वै विषयैर्मन्ये विषया दारुणात्मकाः

ເຮົາບໍ່ຖືກລໍ້ລວງດ້ວຍເພງແລະການຟ້ອນລຳ ບໍ່ຖືກຫຼອກດ້ວຍທ່າທາງກາຍ ແລະຄຳເວົ້າຢົ້ວຍວນ. ເຮົາເຫັນວ່າວັດຖຸແຫ່ງອາຍະຕະນະທັງຫຼາຍ ແທ້ຈິງມີທາດທີ່ດຸຮ້າຍ

Verse 63

शब्दादिसङ्गदुष्टानि यदा नाक्षाणि नः शुभाः । तदा नृत्यादयो भावाः कथं लोभप्रदायिनः

ເມື່ອອິນຊີຂອງເຮົາບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ເນື່ອງຈາກຖືກເປື້ອນໂດຍການຄົວຄົງກັບສຽງແລະອື່ນໆ ແລ້ວ ສະພາບເຊັ່ນການຟ້ອນລຳແລະສິ່ງຄ້າຍກັນ ຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມໂລບໄດ້ແນວໃດ

Verse 64

ते सिद्धाः स्म न वै साध्या भवतीनां स्मरस्य च । माधवस्य च शाक्रोऽपि स्वास्थ्यं यात्वविशङ्किताः

ເຮົາໄດ້ສຳເລັດສິດທິແລ້ວ; ພວກເຈົ້າກໍດີ ແລະ ສະມະຣະ (ກາມະເທວະ) ກໍດີ ບໍ່ອາດຊະນະເຮົາໄດ້. ຂໍໃຫ້ມາທະວະຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ; ແມ່ນແຕ່ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍຈົ່ງໄປໂດຍບໍ່ຕ້ອງຫວາດຫວັ່ນ

Verse 65

योऽसौ परश्च परमः पुरुषः परमेश्वरः । परमात्मा समस्तस्य स्थावरस्य चरस्य च

ພຣະອົງນັ້ນແທ້ແມ່ນຜູ້ລ້ຳເລີດເຫນືອທຸກສິ່ງ ເປັນປຸຣຸສະສູງສຸດ ແລະພຣະເຈົ້າສູງສຸດ; ເປັນປຣະມາຕະມັນຂອງທັງປວງ ທັງອະຈົນແລະຈົນ.

Verse 66

उत्पत्तिहेतुरेते च यस्मिन्सर्वं प्रलीयते । सर्वावासीति देवत्वाद्वासुदेवेत्युदाहृतः

ພຣະອົງເປັນເຫດໃຫ້ທຸກສິ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະທຸກສິ່ງກໍລະລາຍກັບເຂົ້າສູ່ພຣະອົງ. ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເປັນເທວະ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນທຸກຜູ້ທຸກສິ່ງ ຈຶ່ງຖືກປະກາດນາມວ່າ “ວາສຸເທວະ”.

Verse 67

वयमंशांशकास्तस्य चतुर्व्यूहस्य मानिनः । तदादेशितवार्त्मानौ जगद्बोधाय देहिनाम्

“ພວກເຮົາເປັນແຕ່ສ່ວນນ້ອຍອັນລະອຽດຂອງຈະຕຸຣະວິຍູຫະ (Caturvyūha) ຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາເດີນຕາມມັກຄາທີ່ພຣະອົງຊີ້ນຳ ເພື່ອປຸກໃຫ້ຜູ້ມີກາຍຕື່ນຮູ້ຕໍ່ສັດຈະແຫ່ງໂລກ.”

Verse 68

तत्सर्वभूतं सर्वेशं सर्वत्र समदर्शिनम् । कुतः पश्यन्तौ रागादीन्करिष्यामो विभेदिनः

“ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນພຣະອົງເປັນສະພາວະຂອງສັດທັງປວງ ເປັນອີສະວະຣະແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ເຫັນສະເໝີກັນທົ່ວທຸກບ່ອນ—ແລ້ວພວກເຮົາຈະຍຶດຕິດດ້ວຍຣາຄະແລະອື່ນໆ ແລະກາຍເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມແບ່ງແຍກໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 69

वसन्ते मयि चेन्द्रे च भवतीषु तथा स्मरे । यदा स एव भूतात्मा तदा द्वेषादयः कथम्

“ໃນລະດູວະສັນ ໃນຂ້າພະເຈົ້າ ໃນພຣະອິນທຣະ ໃນພວກເຈົ້ານາງຟ້າ ແລະໃນກາມະດ້ວຍ—ເມື່ອພຣະອົງອົງດຽວນັ້ນເປັນອາຕະມັນພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ ແລ້ວຄວາມຊັງແລະອື່ນໆ ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 70

तन्मयान्यविभक्तानि यदा सर्वेषु जन्तुषु । सर्वेश्वरेश्वरो विष्णुः कुतो रागादयस्ततः

ເມື່ອໃນສັດທັງປວງ ທຸກສິ່ງຖືກພຣະອົງແຜ່ຊານ ແລະແທ້ຈິງບໍ່ແຍກອອກ—ເມື່ອພຣະວິສນຸເປັນຈອມເຈົ້າເໜືອຈອມເຈົ້າ—ແລ້ວຄວາມຍຶດຕິດແລະອື່ນໆຈະເກີດຈາກໃສ?

Verse 71

ब्रह्माणमिन्द्रमीशानमादित्यमरुतोऽखिलान् । विश्वेदेवानृषीन् साध्यान्वसून्पितृगणांस्तथा

ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມາ ແມ່ນອິນທຣາ ແມ່ນອີສານ; ແມ່ນອາທິຕະ ແລະມະຣຸດທັງປວງ; ແມ່ນວິສະເວເທວະ ພຣະ຤ິສີ ສາດຫຍະ ວະສຸ ແລະຫມູ່ປິຕຣະທັງຫຼາຍດ້ວຍ

Verse 72

यक्षराक्षसभूतादीन्नागान्सर्पान्सरीसृपान् । मनुष्यपक्षिगोरूपगजसिंहजलेचरान्

ພຣະອົງແມ່ນຍັກ ຣາກສະສ ພູດ ແລະອື່ນໆ; ແມ່ນນາກ ງູ ແລະສັດເລື້ອຍຄານ; ແມ່ນມະນຸດ ນົກ ໂຄແລະສັດລ້ຽງ ສັດມີຮູບຮ່າງ ຊ້າງ ສິງ ແລະສັດນ້ຳຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນວາຣີ

Verse 73

मक्षिकामशकान्दंशाञ्छलभाञ्जलजान् कृमीन् । गुल्मवृक्षलतावल्लीत्वक्सारतृणजातिषु

ພຣະອົງສະຖິດເປັນແມງວັນ ຍຸງ ແມງກັດຕ່ອຍ ຕັກແຕນ ສັດເກີດໃນນ້ຳ ແລະໜອນ; ສະຖິດໃນພຸ່ມໄມ້ ຕົ້ນໄມ້ ເຄືອແລະເຖົາ; ໃນເປືອກໄມ້ແລະແກ່ນໃນ; ແລະໃນຫຍ້າທຸກຈຳພວກ

Verse 74

यच्च किंचिददृश्यं वा दृश्यं वा त्रिदशाङ्गनाः । मन्यध्वं जातमेकस्य तत्सर्वं परमात्मनः

ໂອ ນາງຟ້າແຫ່ງໄຕຣທະສະ ສິ່ງໃດກໍຕາມ—ຈະມອງບໍ່ເຫັນຫຼືມອງເຫັນ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນວ່າ “ເກີດຂຶ້ນ” ນັ້ນ ລ້ວນເກີດຈາກອົງດຽວ ຄື ພຣະປະຣະມາດມັນ ອາດມັນສູງສຸດ

Verse 75

जायमानः कथं विष्णुमात्मानं परमं च यत् । रागद्वेषौ तथा लोभं कः कुर्यादमराङ्गनाः

ຜູ້ທີ່ເກີດມາໃນໂລກນີ້ ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຣາຄະ ແລະ ທເວສະ ພ້ອມທັງ ໂລພະ ໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອພຣະວິດສະນຸແມ່ນອາດມັນ ແລະເປັນພຣະສູງສຸດ ໂອ ນາງອະມະຣາ!

Verse 76

सर्वभूतमये विष्णौ सर्वगे सर्वधातरि । निपात्य तं पृथग्भूते कुतो रागादिको गुणः

ໃນພຣະວິດສະນຸຜູ້ປະກອບດ້ວຍສັດທັງປວງ ຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວໄປ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງທຸກສິ່ງ—ເມື່ອຄວາມເຫັນວ່າ ‘ແຍກກັນ’ ຖືກລົບລ້າງແລ້ວ ຣາຄະແລະອື່ນໆ ຈະເກີດຈາກໃສ?

Verse 77

एवमस्मासु युष्मासु सर्वभूतेषु चाबलाः । तन्मथैकत्वभूतेषु रागाद्यवसरः कुतः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ—ເມື່ອອາດມັນອົງດຽວກັນສະຖິດຢູ່ໃນພວກເຮົາ ໃນພວກເຈົ້າ ແລະໃນສັດທັງປວງ ແລະເມື່ອທຸກສິ່ງເປັນເນື້ອແທ້ອັນດຽວ ຈະມີໂອກາດໃຫ້ກິເລດແຫ່ງຣາຄະ ແລະອື່ນໆ ຈາກໃສ?

Verse 78

सम्यग्दृष्टिरियं प्रोक्ता समस्तैक्यावलोकिनी । पृथग्विज्ञानमात्रैव लोकसंव्यवहारवत्

ນີ້ແມ່ນຖືກກ່າວວ່າເປັນທັດສະນະອັນຖືກຕ້ອງ ຄືການເຫັນເອກະພາບຂອງທຸກສິ່ງ. ການຮັບຮູ້ຄວາມແຍກຕ່າງເປັນພຽງຮູບແບບຂອງຄວາມຮູ້ ໃຊ້ໄດ້ແຕ່ເພື່ອການດຳເນີນຊີວິດໃນໂລກເທົ່ານັ້ນ

Verse 79

भूतेन्द्रियान्तः करणप्रधानपुरुषात्मकम् । जगद्वै ह्येतदखिलं तदा भेदः किमात्मकः

ໂລກທັງປວງນີ້ແທ້ຈິງປະກອບດ້ວຍທາດທັງຫຼາຍ ອິນທຣີຍະ ອັນຕະກະຣະນະ (ໃຈ) ປຣະທານ ແລະ ປຸຣຸສະ. ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ‘ຄວາມແຕກຕ່າງ’ ຈະເປັນອັນໃດແທ້?

Verse 80

भवन्ति लयमायान्ति समुद्रसलिलोर्मयः । न वारिभेदतो भिन्नास्तथैवैक्यादिदं जगत्

ຄື້ນທະເລເກີດຂຶ້ນແລ້ວສະຫງົບຫາຍໄປ ແຕ່ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນເພາະ ‘ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງນ້ຳ’ ເລີຍ। ໂລກນີ້ກໍປາກົດຈາກຄວາມເປັນໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ।

Verse 81

यथाग्नेरर्चिषः पीताः पिङ्गलारुणधूसराः । तथापि नाग्नितो भिन्नास्तथैतद्ब्रह्मणो जगत्

ດັ່ງເປວໄຟທີ່ປາກົດເປັນສີເຫຼືອງ ສີທອງ ສີແດງ ຫຼືສີໝອກຄວັນ ແຕ່ກໍບໍ່ແຍກຈາກໄຟ; ໂລກນີ້ກໍບໍ່ແຍກຈາກພຣະພຣະມັນ (Brahman) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 82

भवतीभिश्च यत्क्षोभमस्माकं स पुरंदरः । कारयत्यसदेतच्च विवेकाचारचेतसाम्

ແລະຄວາມກະວົນກະວາຍໃນເຮົາທີ່ເກີດຂຶ້ນວ່າ ‘ເພາະພວກເຈົ້າ’ ນັ້ນ ແທ້ຈິງແມ່ນພຸຣັນດຣະ (ອິນທຣາ) ເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ; ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຈິດເດີນໃນວິໄວກະ (viveka) ນີ້ກໍເປັນຂອງບໍ່ຈິງເຊັ່ນກັນ।

Verse 83

भवन्त्यः स च देवेन्द्रो लोकाश्च ससुरासुराः । समुद्राद्रिवनोपेता मद्देहान्तरगोचराः

ທ່ານທັງຫຼາຍ ແລະຈອມເທວະ (ອິນທຣາ) ແລະໂລກທັງປວງພ້ອມເທວະແລະອະສຸຣະ—ພ້ອມທະເລ ພູເຂົາ ແລະປ່າໄມ້—ລ້ວນເປັນອາລົມທີ່ປາກົດໃນຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງກາຍຂອງເຮົາເອງ।

Verse 84

यथेयं चारुसर्वाङ्गी भवतीनां मयाग्रतः । दर्शिता दर्शयिष्यामि तथा चैवाखिलं जगत्

ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງຮູບອັນງາມ ແລະຄົບຖ້ວນທຸກອະວະຍະວະນີ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ ສະເໝືອນນັ້ນ ເຮົາຈະເຜີຍໃຫ້ເຫັນຈັກກະວານທັງປວງດ້ວຍວິທີດຽວກັນ।

Verse 85

प्रयातु शक्रो मा गर्वमिन्द्रत्वं कस्य सुस्थिरम् । यूयं च मा स्मयं यात सन्ति रूपान्विताः स्त्रियः

ໃຫ້ສັກກະ (ອິນທຣາ) ຈາກໄປ—ຢ່າໄດ້ຖືຕົນ; ‘ຄວາມເປັນອິນທຣາ’ ຂອງໃຜຈະໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດການ? ແລະພວກເຈົ້າກໍຢ່າຕົກໃນຄວາມຫຼົງຕົນ; ຍັງມີສະຕຣີຜູ້ງາມອີກຫຼາຍ.

Verse 86

किं सुरूपं कुरूपं वा यदा भेदो न दृश्यते । तारतम्यं सुरूपत्वे सततं भिन्नदर्शनात्

ເມື່ອບໍ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງ ແລ້ວ ‘ງາມ’ ຫຼື ‘ຂີ້ຮ້າຍ’ ຈະແມ່ນຫຍັງ? ຄວາມແຕກຕ່າງເປັນຂັ້ນໆໃນຄວາມງາມ ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ເພາະການເຫັນຄວາມຕ່າງກັນນັ້ນເອງ.

Verse 87

भवतीनां स्मयं मत्वा रूपौदार्यगुणोद्भवम् । मयेयं दर्शिता तन्वी ततस्तु शममेष्यथ

ເມື່ອຮູ້ວ່າຄວາມຖືຕົນຂອງພວກເຈົ້າເກີດຈາກຄວາມງາມ ຄວາມໃຈກວ້າງ ແລະຄຸນຄວາມດີ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ສະແດງນາງສາວຜູ້ອ່ອນຊ້ອຍນີ້; ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຈະສົງົບແນ່ນອນ.

Verse 88

यस्मान्मदूरोर्निष्पन्ना त्वियमिन्दीवरेक्षणा । उर्वशी नाम कल्याणी भविष्यति वराप्सराः

ເນື່ອງຈາກນາງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວນີ້ ເກີດຈາກຂາອ່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນແລະງາມສະງ່າ ຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ ‘ອຸຣະວະສີ’ ເປັນອັບສະຣາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.

Verse 89

तदियं देवराजस्य नीयतां वरवर्णिनी । भवत्यस्तेन चास्माकं प्रेषिताः प्रीतिमिच्छता

ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ນຳນາງຜູ້ມີວັນນະອັນປະເສີດແລະສະຫວ່າງໄສນີ້ ໄປຫາພະຣາຊາແຫ່ງເທວະ; ແລະພວກເຈົ້າກໍຖືກພວກເຮົາສົ່ງໄປ ເພື່ອປາດຖະນາໃຫ້ພະອົງພໍໃຈ.

Verse 90

वक्तव्यश्च सहस्राक्षो नास्माकं भोगकारणात् । तपश्चर्या न वाप्राप्यफलं प्राप्तुमभीप्सता

ຄວນບອກແກ່ສະຫັດສະຣາກະ (ອິນທຣາ) ວ່າ: ນີ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມເພີດເພີນຂອງພວກເຮົາ ແລະບໍ່ແມ່ນເພາະປາດຖະນາຈະໄດ້ຜົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບ ດ້ວຍຕະປະແລະພຣະວິນັຍປະຕິບັດ।

Verse 91

सन्मार्गमस्य जगतो दर्शयिष्ये करोम्यहम् । तथा नरेण सहितो जगतः पालनोद्यतः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງຕັ້ງແລະຊີ້ແຈງສັນມາກອັນແທ້ໃຫ້ແກ່ໂລກນີ້; ແລະພ້ອມກັບກະສັດມະນຸດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມຸ່ງໝັ້ນປົກປ້ອງໂລກ।

Verse 92

यदि कश्चित्तवाबाधां करोति त्रिदशेश्वर । तमहं वारयिष्यामि निवृत्तो भव वासव

ໂອ ຈອມເທວະທັງສາມສິບ, ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ອຸປະສັກແກ່ທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫ້າມປາມເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ວາສະວະ ຈົ່ງຢຸດເຖິດ।

Verse 93

कर्तासि चेत्त्वमाबाधां न दुष्टस्येह कस्यचित् । तं चापि शास्ता तदहं प्रवर्तिष्याम्यसंशयम्

ແຕ່ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ກໍ່ອຸປະສັກແກ່ຜູ້ໃດໃນນີ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນຊົ່ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ການລົງໂທດແກ່ທ່ານດ້ວຍ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 94

एतज्ज्ञात्वा न सन्तापस्त्वया कार्यो हि मां प्रति । उपकाराय जगतामवतीर्णोऽस्मि वासव

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ທ່ານຢ່າໄດ້ເສົ້າໝອງຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ໂອ ວາສະວະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະວະຕານລົງມາເພື່ອເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ।

Verse 95

या चेयमुर्वशी मत्तः समुद्भूता पुरंदर त्रेताग्निहेतुभूतेयं एवं प्राप्य भविष्यति

ໂອ ປຸຣັນດະຣະ (ພະອິນ)! ອຸຣະວະຊີນີ້ຜຸດຂຶ້ນຈາກເຮົາ ໃນການເວລາຈະເປັນເຫດອັນເກືອບກ່ຽວກັບ ເຕຣຕາກນີ—ໄຟສັກສິດສາມປະການ— ແລະຈະບັນລຸຄະຕິທີ່ກໍານົດໄວ້ດັ່ງນີ້।

Verse 192

अध्याय

ບົດ — ເປັນເຄື່ອງໝາຍຫົວຂໍ້ “ບົດ”