पार्वत्याः पितृगृहगमनं तथा मङ्गलस्वागतम् | Pārvatī’s Return to Her Father’s House and the Auspicious Welcome

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິເທ (ພຣະພຣະຫມາ) ພໍ່ຜູ້ເຄົາລົບ, ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ທ່ານເປັນຜູ້ຄວນສັນລະເສີນ ເພາະທ່ານເຫັນສັດຈະສູງສຸດ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງເລື່ອງທຳອັນອັດສະຈັນນີ້»

Verse 2

गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमंगला । किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते

ເມື່ອຮະຣິໄດ້ໄປສູ່ພູຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພາຣະວະຕີ—ຜູ້ເປັນມົງຄຸນທັງປວງ—ໄດ້ເຮັດຫຍັງ ແລະໄປທີ່ໃດ? ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ.

Verse 3

श्रुत्वा सुगीतं तद्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुमुहुस्सर्वे मेनापि च तदा मुने

ໂອ ມຸນີ, ໄດ້ຍິນບົດຮ້ອງອັນໄພຣະ ແລະເຫັນການຟ້ອນອັນອ່ອນຊ້ອຍນ່າຫຼົງໄຫຼນັ້ນ, ທຸກຄົນກໍຖືກຄວາມປິຕິທ່ວມທັນທີຈົນຫມົດສະຕິ—ແມ່ນາກໍເຊັ່ນດຽວກັນໃນເວລານັ້ນ.

Verse 4

पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् । जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी

ພາຣະວະຕີກໍດ້ວຍ, ພ້ອມກັບໝູ່ສະຫາຍຍິງ, ໄດ້ປັບຮູບພັນໃຫ້ເໝາະສົມແລະມີເປົ້າໝາຍ, ແລ້ວໄປຍັງເຮືອນຂອງບິດາ, ພ້ອມທັງເວົ້າວ່າ “ມະຫາເທວະ” ຢູ່ເສມອ.

Verse 5

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः । दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວການມາຮອດຂອງພາຣະວະຕີ, ແມ່ນາ ແລະ ຮິມາຈະລະ (ເຈົ້າແຫ່ງພູ) ກໍປິຕິລົ້ນໃຈ; ພວກເຂົາຂຶ້ນຍານທິບ ແລ້ວອອກເດີນທາງໃນທັນທີ.

Verse 6

पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः । सम्वन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः

ພຣະປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນ, ຊາວເມືອງ, ແລະມິດສະຫາຍຫຼາຍຄົນ ພ້ອມດ້ວຍຍາດພີ່ນ້ອງແລະຜູ້ອື່ນໆ—ທຸກຄົນລ້ວນມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 7

भ्रातरः सकला जग्मुर्मैनाकप्रमुखास्तदा । जयशब्दं प्रब्रुवन्तो महाहर्षसमन्विताः

ແລ້ວພີ່ນ້ອງທັງໝົດ ມີໄມນາກເປັນຜູ້ນໍາ ກໍອອກເດີນທາງພ້ອມກັນ ຮ້ອງສຽງ “ໄຊຊະນະ!” ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 8

संस्थाप्य मंगलघटं राजवर्त्मनि राजिते । चन्दनागरुकस्तूरीफलशाखासमन्विते

ເຂົາໄດ້ຕັ້ງໝໍ້ມົງຄຸນ (maṅgala-ghaṭa) ໄວ້ເທິງທາງຫຼວງຂອງກະສັດທີ່ປະດັບງາມ ແລະຈັດຮ່ວມກັບໄມ້ຈັນ, ອາກາຣູ, ກະສຕູຣີ, ພ້ອມກິ່ງໄມ້ມີຜົນ ເພື່ອໃຫ້ພິທີສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍມົງຄຸນອັນສັກສິດ.

Verse 9

सपुरोधोब्राह्मणैश्च मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । नारीभिर्नर्तकीभिश्च गजेन्द्राद्रिसुशोभितैः

ພ້ອມກັບປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນ—ພຣາຫມັນ, ມຸນີ, ແລະຜູ້ອະທິບາຍພຣະພຣະຫມັນ—ຍັງມີສະຕຣີແລະນາງຟ້ອນຮໍາ; ທັງສະຖານທີ່ງາມສະຫງ່າ ດຸດດັ່ງຖືກປະດັບໂດຍຊ້າງໃຫຍ່ແລະຄວາມອົງອາດດັ່ງພູເຂົາ.

Verse 10

परितः परितो रंभास्तम्भवृन्दसमन्विते । पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः

ທົ່ວທຸກດ້ານຖືກປະດັບດ້ວຍກຸ່ມເສົາກ້ວຍຫຼາຍໆ; ແລະຖືກລ້ອມຮອບໂດຍຝູງສະຕຣີຜູ້ມີຜົວແລະລູກຊາຍ ທຸກຄົນຖືໂຄມໄຟໃນມື.

Verse 11

द्विजवृन्दैश्च संयुक्ते कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् । नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिभिरन्विते

ທີ່ນັ້ນແອດແນ້ນໄປດ້ວຍຝູງພຣາຫມັນຜູ້ເປັນດວິຊະ ຜູ້ຂັບຂານສຽງມົງຄຸນ; ສຽງດົນຕີນານາຊະນິດ ແລະສຽງສັງຂ໌ກ້ອງກັງວານເຕັມໄປທົ່ວ.

Verse 12

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा जगाम स्वपुरान्तिकम् । विशंती नगरं देवी ददर्श पितरौ पुनः

ໃນຂະນະນັ້ນ ທ່ານເທວີດຸກກາ ໄດ້ໄປໃກ້ເມືອງຂອງນາງ. ເມື່ອເທວີເຂົ້າສູ່ເມືອງ ນາງໄດ້ເຫັນພໍ່ແມ່ຂອງນາງອີກຄັ້ງ.

Verse 13

सुप्रसन्नौ प्रधावन्तौ हर्षविह्वलमानसौ । दृष्ट्वा काली सुप्रहृष्टा स्वालिभिः प्रणनाम तौ

ທັງສອງພໍ່ແມ່ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະຮີບວິ່ງອອກມາ ໃຈຖືກຄວາມປິຕິທ່ວມທົ່ວ. ເມື່ອກາລີເຫັນພວກເຂົາ ນາງກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະພ້ອມດ້ວຍນາງບໍລິວານ ໄດ້ກົດກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພວກເຂົາ.

Verse 14

तौ सम्पूर्णाशिषं दत्त्वा चक्रतुस्तौ स्ववक्षसि । हे वत्से त्वेवमुच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ

ພວກເຂົາໄດ້ປະທານພອນອັນຄົບຖ້ວນ ແລະກອດນາງໄວ້ແນບອົກຂອງຕົນ. ພ້ອມກ່າວວ່າ “ໂອ ລູກເອີຍ, ແມ່ນແບບນັ້ນແຫຼະ” ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ ເພາະຄວາມຮັກທ່ວມທົ່ວ.

Verse 15

ततस्स्वकीया अप्यस्या अन्या नार्यापि संमुदा । भ्रातृस्त्रियोपि सुप्रीत्या दृढालिंगनमादधुः

ຕໍ່ມາ ບັນດາຍິງຂອງນາງ ແລະຍິງອື່ນໆ ກໍພາກັນຍິນດີປິຕິ; ແມ່ນແຕ່ເມຍຂອງພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງນາງ ກໍກອດນາງແນ່ນຫນາ ດ້ວຍຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 16

साधितं हि त्वया सम्यक्सुकार्यं कुलतारणम् । त्वत्सदाचरणेनापि पाविताः स्माखिला वयम्

ແທ້ຈິງ ເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດກິດອັນດີງາມຢ່າງສົມບູນ ຄືການກູ້ກອບກູ້ຕະກູນ. ດ້ວຍຄວາມປະພຶດຊອບຂອງເຈົ້າ ພວກເຮົາທັງປວງກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 17

इति सर्वे सुप्रशंस्य प्रणेमुस्तां प्रहर्षिताः । चन्दनैः सुप्रसूनैश्च समानर्चुश्शिवां मुदा

ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນໄດ້ສັນລະເສີນນາງຢ່າງສູງສຸດ ແລະກໍໄດ້ກົດກົ້ມນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະນາງສີວາ (ພາຣະວະຕີ) ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່; ແລະໄດ້ບູຊານາງຮ່ວມກັນດ້ວຍຈັນທະນາ ແລະດອກໄມ້ອັນປະເສີດ ດ້ວຍໃຈຊື່ນບານ।

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा विमानस्था मुदाम्बरे । पुष्पवृष्टिं शुभां चक्रुर्नत्वा तां तुष्टुवुः स्तवैः

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບັນດາເທວະດາຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງວິມານທິບ ໃນຟ້າອັນຊື່ນບານ ໄດ້ໂຮຍດອກໄມ້ມົງຄຸນລົງມາເປັນຝົນ. ເມື່ອນົບນ້ອມແລ້ວ ພວກເຂົາກໍສັນລະເສີນນາງດ້ວຍບົດສະຕະວະ।

Verse 19

तदा तां च रथे स्थाप्य सर्वे शोभान्विते वरे । पुरं प्रवेशयामासुस्सर्वे विप्रादयो मुदा

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ອຸ້ມນາງຂຶ້ນປະທັບໃນລົດອັນປະເສີດ ທີ່ປະດັບດ້ວຍຄວາມງາມສະຫງ່າ; ແລະທຸກຄົນ—ມີພຣາຫມັນເປັນຜູ້ນໍາ—ໄດ້ນໍານາງເຂົ້າສູ່ເມືອງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 20

अथ विप्राः पुरोधाश्च सख्योन्याश्च स्त्रियः शिवाम् । गृहं प्रवेशयामासुर्बहुमानपुरस्सरम्

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພຣະປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນ, ແລະສະຕຣີອື່ນໆ—ເພື່ອນສະຫາຍຂອງນາງ—ໄດ້ນໍາພຣະນາງສີວາ (ພາຣະວະຕີ) ເຂົ້າສູ່ເຮືອນ ໂດຍໄປນໍາໜ້າດ້ວຍການໃຫ້ກຽດຢ່າງສູງ ແລະການຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 21

स्त्रियो निर्मच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषः । हिमवान्मेनका माता मुमोदाति मुनीश्वर

ໂອ ຈອມແຫ່ງມຸນີ, ບັນດາຍິງໄດ້ປະກອບພິທີຊຳລະອັນເປັນມົງຄຸນ; ບັນດາພຣາຫມັນໄດ້ປະກາດພອນ. ຮິມະວານ, ເມນະກາ ແລະແມ່ (ຂອງເຈົ້າສາວ) ກໍຊື່ນບານຍິ່ງນັກ.

Verse 22

ततस्स हिमवान् तात सुप्रहृष्टाः प्रसन्नधीः । सम्मान्य सकलान्प्रीत्या स्नातुं गंगां जगाम ह

ຕໍ່ມາ, ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ຮິມະວານ—ຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ ແລະມີປັນຍາອັນສະຫງົບ—ໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ທຸກຄົນດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່, ແລ້ວໄປຫາແມ່ນ້ຳຄົງຄາເພື່ອອາບນ້ຳ.

Verse 23

ब्राह्मणेभ्यश्च बंदिभ्यः पर्वतेन्द्रो धनं ददौ । मङ्गलं पाठयामास स द्विजेभ्यो महोत्सवम्

ພະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ໄດ້ປະທານຊັບສິນເປັນທານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະນັກຂັບສັນລະເສີນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງໃຫ້ພວກທະວິຊະສະດອງຄໍາມົງຄຸນ ແລະສະເຫຼີມສະຫຼອງເປັນມະໂຫສົບໃຫຍ່.

Verse 24

एवं स्वकन्यया हृष्टौ पितरौ भ्रातरस्तथा । जामयश्च महाप्रीत्या समूषुः प्रांगणे मुने

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ບິດາມານາ ພີ່ນ້ອງຊາຍ ແລະພີ່ນ້ອງສະໄພ—ຜູ້ຍິນດີເນື່ອງຈາກລູກສາວຂອງຕົນ—ໄດ້ນັ່ງຮ່ວມກັນໃນລານບ້ານ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे शंभुस्सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासंनिधिं ययौ

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຊຳພູ—ຜູ້ຫຼິ້ນລີລາອັນສະຫງ່າງາມ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕະ—ໄດ້ປ່ຽນພຣະອົງເປັນນັກຟ້ອນນາດົກຜູ້ຍອດຢ້ຽມ ແລະໄປຍັງສຳນັກຂອງເມນະກາ.

Verse 27

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरु तथा । पृष्ठे कंथां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

ພຣະອົງຖືເຂົາສັດໄວ້ໃນມືຊ້າຍ ແລະຖືດະມະຣູ (ḍamaru) ໃນມືຂວາ; ມີຜ້າຄຸມຢູ່ຫຼັງ ນຸ່ງຜ້າສີແດງ ແລະເປັນຜູ້ຊຳນານຍິ່ງໃນການຟ້ອນແລະຮ້ອງ.

Verse 28

ततस्सुनटरूपोसौ मेनकाया गणे मुदा । चक्रे सुनृत्यं विविधं गानं चातिमनोहरम्

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນເປັນຮູບນັກຟ້ອນ ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ຟ້ອນຢ່າງປະນີດຫຼາກຫຼາຍ ທ່າມກາງບໍລິວານຂອງເມນະກາ ພ້ອມທັງຂັບຮ້ອງສຽງອັນໄພຣະ ຊຶ່ງຊັກຈິດຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 29

शृंगं च डमरुं तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महतीं विविधां तत्र स चकार मनोहराम्

ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມບັນເລງແກ້ວສຽງຂອງແຄນສັດ (ຂອງປີ) ແລະ ດະມະຣຸ ໃຫ້ດັງກັງວານຫວານຊື່ນ; ແລະໃນທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ສ້າງດົນຕີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຫຼາກຫຼາຍ ແລະນ່າຫຼົງໄຫຼ.

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 30 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະໂຫດສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການກັບຄືນຂອງພຣະນາງປາຣະວະຕີ» ໃນພາກທີ 3 ຄື «ປາຣະວະຕີຂັນຑະ» ຂອງພາກທີ 2 «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນ «ສີວະມະຫາປຸຣານະ» ອັນຮຸ່ງເຮືອງ.

Verse 32

मूर्च्छां संप्राप्य सा दुर्गा सुदृष्ट्वा हृदि शंकरम् । त्रिशूलादिकचिह्नानि बिभ्रतं चातिसुन्दरम्

ເມື່ອນາງທຸຣຄາເກີດອາການມືດສະຕິ ນາງໄດ້ເຫັນພຣະສັງກະຣະຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງນາງ—ງາມເຫຼືອລ້ຳ ຖືຕຣິຊູນ ແລະເຄື່ອງໝາຍອື່ນໆ.

Verse 33

विभूतिविभूषितं रम्यमस्थिमालासमन्वितम् । त्रिलोचनोज्ज्वलद्वक्त्रं नागायज्ञोपवीतकम्

ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ງາມສະຫງ່າ ສວມພວງກະດູກ ໃບໜ້າສະຫວ່າງມີສາມຕາ ແລະໃຊ້ງູເປັນສາຍຍັດໂຍປະວີຕ—ນີ້ແມ່ນຮູບປາກົດອັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ.

Verse 34

वरं वृण्वित्युक्तवन्तं गौरवर्णं महेश्वरम् । दीनबन्धु दयासिन्धुं सर्वथा सुमनोहरम्

ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະມະເຫສວຣ (ມະຫາເທວ) ຜູ້ມີສີຂາວຜ່ອງ ຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເລືອກພອນ.” ພຣະອົງເປັນມິດຂອງຜູ້ທຸກຍາກ ເປັນທະເລແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແລະງາມຕໍ່ໃຈຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 35

हृदयस्थं हरं दृष्ट्वेदृशं सा प्रणनाम तम् । वरं वव्रे मानसं हि पतिर्मे त्वं भवेति च

ເມື່ອນາງເຫັນພຣະຫຣະ (ຫຣະ/ພຣະສິວະ) ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງນາງແບບນັ້ນ ນາງກໍກົດກາບນົບນ້ອມພຣະອົງ. ແລ້ວນາງເລືອກພອນໃນໃຈວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 36

वरं दत्त्वा शिवं चाथ तादृशं प्रीतितो हृदा । अन्तर्धाय पुनस्तत्र सुननर्त्त स भिक्षुकः

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ແກ່ພຣະສິວະແລ້ວ, ນັກບວດຜູ້ນັ້ນມີຈິດໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ກໍបានຫາຍຕົວໄປ; ແລະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນອີກຄັ້ງ, ລາວໄດ້ຟ້ອນລຳຢ່າງງົດງາມທີ່ສຸດ.

Verse 37

ततो मेना सुरत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तद्भूति प्रीतमानसः

ຈາກນັ້ນ ພຣະນາງເມນາ, ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ປິຕິຍິນດີໃນໂຊກລາບອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ, ກໍបានສະເດັດໄປມອບເຄື່ອງປະດັບອັນລ້ຳຄ່າທີ່ວາງຢູ່ໃນພາຊະນະຄຳໃຫ້ແກ່ລາວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 38

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां याचे शिवां च ताम् । पुनस्सुनृत्यं गानश्च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

ລາວບໍ່បានຮັບເອົາສິ່ງຂອງເຫຼົ່ານັ້ນ. ແຕ່ລາວກັບຂໍທານຈາກພຣະນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ (ສິວາ, ປາວະຕີ). ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູຢາກເຫັນ, ລາວກໍបានເລີ່ມຟ້ອນລຳ ແລະ ຮ້ອງເພງອີກຄັ້ງ.

Verse 39

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

ເມນາໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ກໍຕົກໃຈຢ່າງຫນັກ ແລະໂກດເກີນປານ. ນາງໄດ້ຕໍ່ວ່າພະບິນທະບາດ ແລະຕັ້ງໃຈຈະໄລ່ອອກໄປຂ້າງນອກ.

Verse 40

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ໄດ້ມາຈາກແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ພຣະອົງເຫັນພະບິນທະບາດຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ໃນລານ ມີຮູບຮ່າງເປັນມະນຸດ.

Verse 41

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तं तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिष्कर्तुञ्च तं नटम्

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງເມນາ ເລື່ອງລາວທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນ ພຣະອົງກໍໂກດກະຫນັກ. ແລ້ວພຣະອົງສັ່ງບໍລິວານໃຫ້ໄລ່ “ນັກສະແດງ” ຜູ້ນັ້ນອອກໄປນອກສະພາ.

Verse 42

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिष्कर्तुं कोपि तं मुनिसत्तम

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດໄລ່ພຣະອົງອອກໄປໄດ້. ພຣະອົງເປັນດັ່ງໄຟໃຫຍ່ ທີ່ຈັບຕ້ອງບໍ່ໄດ້, ລຸກໂຊດດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 43

ततस्स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

ແລ້ວພະບິນທະບາດນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຜູ້ຊໍານານໃນລີລາອັນຫຼາກຫຼາຍ, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ເຫັນພຣະອານຸພາບອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະສະຫງ່າລາສີແຕ່ເດີມຂອງພຣະອົງ.

Verse 44

शैलो ददर्श तं तत्र विष्णुरूपधरं द्रुतम् । किरीटिनं कुण्डलिनं पीतवस्त्रं चतुर्भुजम्

ທີ່ນັ້ນ ຊາຍລະ (ຫິມາລະຍະ) ໄດ້ເຫັນພຣະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ ໃນຮູບພຣະວິສະນຸ—ສວມມົງກຸດ, ສວມຕຸ້ມຫູ, ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ, ແລະມີແຂນສີ່.

Verse 45

यद्यत्पुष्पादिकं दत्तं पूजाकाले गदाभृते । गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह

ດອກໄມ້ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ ທີ່ໄດ້ຖວາຍໃນເວລາບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຄອນ ທັງໝົດນັ້ນ ພຣະອົງເຫັນວ່າຢູ່ເທິງກາຍ ແລະ ຫົວຂອງພະບິນທະບາດນັ້ນ।

Verse 46

ततो ददर्श जगतां स्रष्टारं स चतुर्मुखम् । रक्तवर्णं पठन्तञ्च श्रुतिसूक्तं गिरीश्वरः

ຕໍ່ມາ ພຣະຄິຣີອິສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຈອມເຂົາ ໄດ້ເຫັນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ—ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ—ມີສີແດງອອກຮຸ່ງ ແລະກໍາລັງສວດບົດສັນລະເສີນຈາກສຣຸຕິ (ເວດ)។

Verse 47

ततस्सूर्य्यस्वरूपञ्च जगच्चक्षुस्स्वरूपकम् । ददर्श गिरिराजस्स क्षणं कौतुककारिणाम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຄິຣິຣາຊ (ຫິມາລະຍະ) ໄດ້ເຫັນຊົ່ວຂະນະ ການປາກົດອັນອັດສະຈັນ—ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະອາທິດ “ດວງຕາຂອງຈັກກະວານ”—ທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເຫັນທັງປວງພິສົດພິສັນ।

Verse 48

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

ຕໍ່ມາ ໂອ້ ລູກເອີຍ, ລາວໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃນຮູບຮຸດຣະອັນອັດສະຈັນ—ງາມສະຫງ່າ, ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍເທຊະອັນສູງສຸດ, ຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ, ແລະມີພຣະປາຣະວະຕີຢູ່ຄຽງຂ້າງ।

Verse 49

ततस्तेजस्स्वरूपञ्च निराकारं निरंजनम् । निरुपाधिं निरीहञ्च महाद्भुतमरूपकम्

ຕໍ່ມາ ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນປາກົດ—ມີທາດແທ້ເປັນແສງບໍລິສຸດ: ບໍ່ມີຮູບ, ບໍ່ມີມົນທິນ, ພົ້ນຈາກອຸປາທິທີ່ຈຳກັດ, ບໍ່ມີຄວາມພະຍາຍາມສ່ວນຕົວ, ອັດສະຈັນເກີນປະມານ ແລະບໍ່ແມ່ນຮູບວັດຖຸໃດໆ; ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈແບບໄສວະ ນີ້ຄື ພຣະສິວະໃນພາບ “ປະຕິ” ແສງເຫນືອສັບພະຮູບ ອັນນິຣກຸນະໂດຍແທ້.

Verse 50

एवं बहूनि रूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंयुतः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ລາວໄດ້ເຫັນຮູບພາບຫຼາຍປະການຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ. ທັນໃດນັ້ນ ລາວກໍຕື່ນຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ເຕັມໄປດ້ວຍອານັນດະສູງສຸດ ຖືກທ່ວມທັບໂດຍທັດສະນະອັນມົງຄຸນແຫ່ງການປາກົດຫຼາຍຮູບຂອງພຣະສິວະ.

Verse 51

अथासौ भिक्षुवर्य्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तां नान्यज्जग्राह किञ्चन

ຕໍ່ມາ ພຣະພິກຂຸຜູ້ປະເສີດນັ້ນ—ຜູ້ໄດ້ປະກອບພິທີກ່ຽວກັບການຄອດໃຫ້ນາງ—ໄດ້ຂໍບິນທະບາດຈາກພຣະແມ່ດຸຣຄາໂດຍກົງ; ແລະທ່ານບໍ່ຮັບສິ່ງອື່ນໃດເລີຍ.

Verse 52

न स्वीचकार शैलैन्द्रो मोहितश्शिवमायया । भिक्षुः किंचिन्न जग्राह तत्रैवान्तर्दधे ततः

ໂດຍຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາບໍ່ຍອມຕົກລົງ. ພະບິນທະບາດບໍ່ຮັບສິ່ງໃດເລີຍ ແລ້ວກໍຫາຍໄປທີ່ນັ້ນທັນທີ.

Verse 53

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरिति । आवां शिवो वञ्चयित्वा स्वस्थानं गतवान्प्रभुः

ໃນເວລານັ້ນ ປັນຍາອັນແຈ້ງຊັດເກີດຂຶ້ນໃນເມນາ ແລະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາວ່າ: “ພຣະສິວະໄດ້ຫຼອກພວກເຮົາດ້ວຍການຫຼິ້ນ ແລ້ວບັດນີ້ກໍກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຣະອົງແລ້ວ.”

Verse 54

तयोर्विचिन्त्य तत्रैव शिवे भक्तिरभूत्परा । महामोक्षकरी दिव्या सर्वानन्दप्रदायिनी

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາສອງພຣະອົງນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ຄວາມພັກດີອັນສູງສຸດຕໍ່ພຣະສິວະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ເປັນທິບພະ, ນຳໄປສູ່ມະຫາໂມກສະ ແລະປະທານອານັນທັງປວງ।