Adhyaya 57

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या

ພຣະວິດສະນຸຕັດວ່າ: ເພື່ອລີລາແຫ່ງການຫຼິ້ນ ພຣະແຜ່ນດິນໄດ້ຮັບຮູບເປັນສະຕີ ແລະສະແດງອໍານາດຂອງນາງ ໄປຍັງເຮືອນຂອງພັນລະຍາຜູ້ງາມ ຜູ້ຖືພຣະພຣົດແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ສາມີ. ເມື່ອນາງມາຮອດ ສະຕຣີຜູ້ມີບຸນນັ້ນ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍສະພາບແຫ່ງສັດຈະ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 2

वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्

ເມື່ອນາງໄດ້ຮັບການນັບຖືດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນມີບຸນຍິ່ງ ນາງກໍກ່າວກັບສຸກະລາພ້ອມຮອຍຍິ້ມແຫ່ງລີລາ. ແລ້ວສະຕຣີຜູ້ມີສິນນັ້ນ ໄດ້ຕອບກັບໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຈິງ ເພື່ອກ່າວຕໍ່ຜູ້ຕາມມາຍາ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງຫຼົງໄຫຼ

Verse 3

ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः

ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍແຂງແກ່ນ ຮູ້ຄຸນທຳ ໝັ້ນຄົງ ແລະມີວິຊາ ພ້ອມດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່। ແຕ່ກໍລະທິ້ງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມີບຸນນັ້ນໄປຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ບາບຫນັກກວ່າ। ໂອ ນາຖາ ຂໍຈົ່ງຟັງ—ໂອ ຜູ້ມີກິດຕິຄຸນອັນບຸນ—ທ່ານນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 4

वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः

ເມື່ອໄດ້ຍິນທຸກຢ່າງທີ່ສຸກະລາເວົ້າ—ຖ້ອຍຄຳອັນເປັນບຸນ ທີ່ອອກຈາກຄວາມງ່າຍຂອງທຳມະຊາດແມ່ຍິງ—(ນາງ) ພິຈາລະນາໃຈອັນບໍລິສຸດແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ງາມ, ເປັນຫຍັງນາຖາຂອງເຈົ້າຈຶ່ງໄປໃນມື້ນີ້?”

Verse 5

विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे

ຈົ່ງວາງເລື່ອງຄວາມງາມຂອງເຈົ້າໄວ້ກ່ອນ ແລ້ວເວົ້າຄວາມຈິງທັງໝົດເກືອບກ່ຽວກັບສາມີຜູ້ດີຂອງເຈົ້າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ। ເມື່ອຈິດຈົ່ງຈໍ່ໃນທຽນ/ສະມາທິ ກໍສາມາດສຳເລັດທຸກຢ່າງໄດ້। ເຈົ້າມາຮອດເຮືອນຂ້າພະເຈົ້າໃນຮູບຂອງສະຫາຍສະຫຼອງ।

Verse 6

क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि

ກຣີດາກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ: ຄວາມປະພຶດແລະນິໄສຂອງສາມີຂ້າພະເຈົ້າເປັນແບບນີ້ ໂອ ຜູ້ຮັກ, ຜູ້ໃດທີ່ລາວຜູກພັນຢູ່ເສມອ ຂ້າພະເຈົ້າກໍອຸທິດຕົນຕາມນັ້ນ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ລາວປາດຖະໜາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປອບໂຍນແລະປະສານໃຫ້ກັບຄືນດີ.”

Verse 7

कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि

ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າປະຕິບັດຄຳສັ່ງອັນເປັນບຸນຢ່າງຍິ່ງຂອງຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ສາມີຜູ້ດີ—ໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ໂດຍຈິດຈົ່ງຈໍ່ໃນທຽນ/ສະມາທິ। ຢູ່ຢ່າງສະງົບສົງັດ ສອດຄ່ອງກັບຄຸນທຳຂອງລາວ ຂ້າພະເຈົ້າຮັບໃຊ້ລາວພຽງຜູ້ດຽວ ຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 8

मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्

ນີ້ແມ່ນວິບາກແຫ່ງກຳເກົ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງໃຫ້ຜົນໃນບັດນີ້; ເພາະສະນັ້ນສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລະທິ້ງຂ້າພະເຈົ້າ—ນາງຜູ້ອາພັບ—ແລ້ວຈາກໄປ

Verse 9

सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः

ໂອ້ ສະຫາຍເອີຍ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດປະຄອງຊີວິດໄດ້ອີກ ແມ່ນແຕ່ກາຍຂອງຕົນກໍບໍ່ອາດທົນໄວ້ໄດ້. ນາງຜູ້ບໍ່ມີສາມີຈະຢູ່ຕໍ່ໄປແນວໃດ—ຊະຕາກຳຊ່າງໂຫດຮ້າຍ!

Verse 10

रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

ຄວາມງາມ, ການປະດັບປະດາ, ວາສະນາດີ, ຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ກ່າວວ່າເປັນຂອງນາງ; ເພາະໃນຄຳພີຊາສະຕຣາ ສາມີຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນມະຫາວາສະນາຂອງນາງ

Verse 11

तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा

ເມື່ອນາງໄດ້ຟັງທຸກຄຳທີ່ເວົ້າໃນຄາວນັ້ນແບບຫຼິ້ນໆ ນາງກໍຮູ້ເຖິງໃຈຄວາມທີ່ແທ້ ແລະຖືວ່າເປັນວາຈາຈິງໃນທັນທີ

Verse 12

विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः

ສຸກະລາ ຜູ້ເຊື່ອໃຈ ແລະມີວາສະນາ—ຜູ້ນັບຖືສາມີເປັນປະຕິເທວະຕາ—ຖືກເຂົາກ່າວອີກຄັ້ງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ສອດຄ່ອງກັບໃຈຄິດແລະການກະທຳຂອງເຂົາທຸກປະການ

Verse 13

समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः

ໂດຍຫຍໍ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງອະດີດຂອງຕົນ—ວ່າສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກເດີນທາງຈາລິກບຸນໄປຫາທີຣະຖະ ເພື່ອສະສົມບຸນກຸສົນ।

Verse 14

आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता

“ຄວາມທຸກຂອງຕົນ ຄໍາສັດຈິງ ແລະ ຕະປະ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນທາງ, ໂອ ນາງຜູ້ໃຈແຂງ.” ເມື່ອຖືກຊີ້ນໍາ (ແມ່ນຈະເປັນຢ່າງຫຼິ້ນ) ນາງຜູ້ຮັກສາພັນທະຕໍ່ສາມີກໍປອບໃຈ ແລະ ໃຫ້ຄວາມອຸ່ນໃຈແກ່ເຂົາ।

Verse 15

सूत उवाच । एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງໄດ້ເວົ້າຢ່າງຫຼິ້ນໆ ກັບສຸກະລາວ່າ “ເພື່ອນເອີຍ ເບິ່ງປ່າອັນງາມນີ້ ປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ທິບ.”

Verse 16

तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्

ທີ່ນັ້ນມີທີຣະຖະອັນສັກສິດສູງສຸດ ຊຶ່ງທໍາລາຍບາບ; ງາມດ້ວຍຊຸ້ມເຄືອວັນຫຼາຍຊະນິດ ແລະ ດອກໄມ້ງາມໆ.

Verse 17

आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा

“ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ ເພື່ອບຸນກຸສົນ ພວກເຮົາສອງຄົນກໍຄວນໄປທີ່ນັ້ນ.” ເມື່ອສຸກະລາໄດ້ຍິນ ນາງກໍໃຊ້ອໍານາດມາຍາຂອງຕົນ ໄປຄຽງຂ້າງນາງນັ້ນ.

Verse 18

प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्

ນາງໄດ້ເຂົ້າສູ່ປ່າທິບອັນອັດສະຈັນ ດັ່ງສວນນັນທະນະເອງ; ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ທຸກລະດູ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງນົກກຸກິລານັບຮ້ອຍ.

Verse 19

गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्

ປ່ານັ້ນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງອັນຫວານຢິ່ງ ດັ່ງແມ່ນເຜິ້ງກໍຮ້ອງຂັບຂານ; ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສຽງມົງຄຸນຈາກນົກຜູ້ບຸນທີ່ຈິບຈິບຢູ່ທົ່ວທິດ.

Verse 20

चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै

ປ່ານັ້ນງາມສະຫງ່າດ້ວຍຕົ້ນຈັນທະນາ ແລະຕົ້ນໄມ້ຫອມອື່ນໆ ພ້ອມກິ່ນຫອມຫວານຟຸ້ງ; ແລະພ້ອມພຽງດ້ວຍຄວາມສຸກສຳລານທຸກປະການ—ແທ້ຈິງໂດຍມາທະວີຄຽງຄູ່ມາທະວະ.

Verse 21

रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्

ປ່ານັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງໄຫຼໂດຍແທ້ ແລະກໍເນື່ອງດ້ວຍເຫດແຫ່ງສຸກະລາ; ນາງໄດ້ເຂົ້າປ່ານັ້ນພ້ອມກັບນາງ—ປ່າທີ່ຊື່ນບານແລະຊັກຊວນໃຈທຸກປະການ.

Verse 22

ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर

ພຣະອົງໄດ້ເຫັນພາບອັນບຸນບໍລິສຸດ ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຮັບຮູ້ສະພາບມາຍາໃດໆ. ເມື່ອຈ້ອງມອງປ່າທິບນັ້ນຢູ່ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດກໍໄປພ້ອມກັບນາງ.

Verse 23

शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः

ທີ່ນັ້ນ ຊັກຣະ (ອິນທຣາ) ກໍມາຮອດ ດ້ວຍຮູບທິບອັນສະຫງ່າງາມ; ແລະ ກາມເທບ ກໍມາຮອດບ່ອນນັ້ນ ພ້ອມກັບນາງທູດຜູ້ນັ້ນ។

Verse 24

सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता

ເມື່ອເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມເພີດເພີນທັງປວງ ແລະຫມົດໃຈໃນລີລາແຫ່ງກາມ ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບກາມເທບວ່າ: “ນາງສຸກຸລາ ກຸລະທິດາຜູ້ງາມນັ້ນ ໄດ້ໄປແລ້ວ”

Verse 25

प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ

ໂອ ຜູ້ມີພາກດີຍິ່ງ! ຈົ່ງຕີນາງຜູ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກຣີດາ. ດ້ວຍມາຍາ ກຣີດາໄດ້ນຳນາງມາສູ່ສຳນັກຂອງເຈົ້າ ໃນການຫຼິ້ນນີ້.

Verse 26

पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच । आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्

ຈົ່ງສະແດງຄວາມກ້າຫານຂອງບຸລຸດໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ—ຖ້າມີຢູ່ໃນເຈົ້າ ຈົ່ງກະທຳດ້ວຍຄວາມແນ່ນອນ. ກາມເທບກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເຜີຍຮູບແທ້ຂອງເຈົ້າ—ຜູ້ສະຫຼາດ ແລະປະດັບດ້ວຍລີລາອັນຫຼິ້ນຊົມ”

Verse 27

येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच । क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे

“ດ້ວຍສິ່ງໃດ ຂ້າຈະຕີນາງດ້ວຍລູກສອນຫ້າດອກ” ຜູ້ມີພັນຕາກ່າວ. ອິນທຣາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຄົນໂງ່! ຄວາມເປັນຊາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ ທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເພື່ອເຢາະເຍີ້ຍໂລກ?”

Verse 28

ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच । तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເພິ່ງພາອາໄສຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ບັດນີ້ເຈົ້າຈຶ່ງປາດຖະໜາຢາກຈະຕໍ່ສູ້. ກາມະເທບ ກ່າວ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພະມະຫາເທບ ຜູ້ເປັນເທບແຫ່ງທວຍເທບ ຜູ້ຖືຕີສູນ...

Verse 29

पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्

ຮູບກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຮ່າງກາຍເປັນຂອງຕົນເອງອີກ. ແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາຈະເອົາຊະນະຍິງໃດ, ຈົ່ງຟັງດຽວນີ້.

Verse 30

पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये

ໂດຍການອາໄສຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ຊາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າສະແດງຮູບຂອງຕົນ; ຫຼື ໂອ ພະອິນ ຜູ້ມີພັນຕາ, ໂດຍການອາໄສຜູ້ຊາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໜ້າທີ່ກ່ຽວກັບຜູ້ຍິງ.

Verse 31

पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः

ເມື່ອຜູ້ຊາຍໄດ້ເຫັນຜູ້ຍິງມາກ່ອນ, ລາວກໍຄິດເຖິງແຕ່ນາງພຽງຜູ້ດຽວ; ແລະ ສໍາລັບຜູ້ຊາຍທີ່ຈົດຈໍ່ຢູ່ໃນຄວາມຄິດນັ້ນ, ຮູບຂອງຜູ້ຍິງກໍປະກົດຂຶ້ນຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ.

Verse 32

अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः

ໂດຍການອາໄສສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ (ໂຊກຊະຕາ), ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊາຍບ້າຄັ່ງ; ແລະ ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ໃນວິທີນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ລາວບ້າຄັ່ງຜ່ານຮູບກາຍຂອງຜູ້ຍິງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 33

संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ! ແຕ່ພຽງລະລຶກກໍເກີດ ‘ສະມະຣະ’ (ກາມປາຖະໜາ) ໃນໃຈຂ້າ. ເມື່ອເຫັນນາງ, ໂອ ຜູ້ມີກາຍດັ່ງງູ, ຂ້າຂໍພຶ່ງພາສະພາບແທ້ແຫ່ງສັດຈະອັນແທ້ຈິງ।

Verse 34

आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्

ດ້ວຍປະກາຍແຫ່ງເທດພະລັງພາຍໃນຂອງຕົນ ຜູ້ໃດກໍອາດເຂົ້າສູ່ພາວະທີ່ບໍ່ຖືກຜູກ ແລະບໍ່ຜູກຜູ້ອື່ນ; ແຕ່ເມື່ອອາໄສຮູບນາງ ກໍອາດເຮັດໃຫ້ບຸລຸດຜູ້ໝັ້ນຄົງຍັງຫຼົງມົວໄດ້।

Verse 35

पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्

ອາໄສບຸລຸດເປັນທີ່ພຶ່ງ ຂ້າສາມາດເປັນນາງຜູ້ດີງາມດ້ວຍຄຸນທຳ (ສຸໂຍສິຕາ) ໄດ້. ໂອ ພຣະອິນທຣາ, ຂ້າບໍ່ມີຮູບງາມ; ຂໍໃຫ້ນາງຮັບເອົາຮູບຂອງຂ້າເຖີດ।

Verse 36

तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः

“ອາໄສຮູບຂອງທ່ານ ຂ້າຈະສຳເລັດກິດຂອງນາງໃຫ້ຕາມທີ່ປາຖະໜາແທ້” ເວົ້າແລ້ວ ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປຫາເທວະອິນທຣາ ແລະເຂົ້າສູ່ກາຍຂອງມະຫາອາດມານັ້ນ।

Verse 37

सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः

ສຸມາຍຸດຜູ້ນັ້ນ ຍຶດມາທະວະເປັນມິດ ແລະເຂົ້າພຶ່ງພາທ່ານ,

Verse 38

तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य

ພະກາມະເທບ ໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງຮ່າງກາຍຂອງພັນລະຍາແຫ່ງກຣິກະລະ ຜູ້ບໍລິສຸດຜຸດຜ່ອງ ແລະ ກຽມພ້ອມທີ່ຈະຍິງລູກສອນໃສ່ນາງ.

Verse 57

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

ຈົບບົດທີ ຫ້າສິບເຈັດ ເລື່ອງລາວຂອງນາງສຸກະລາ ໃນຕຳນານເວນະ ແຫ່ງພູມິຂັນ ຂອງພະປັດທະມະປຸຣານະ.