Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວຕັກເຕືອນແບບນີ້ ພະຣາຊາເວນະກໍເຂົ້າສູ່ຈິດໃຈແຫ່ງບາບແທ້; ຖືກຊາຍຊາວເຊນຜູ້ເປັນມະຫາບາບນັ້ນຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ.

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ກົດກົ້ມນະມັດສະການທີ່ພຣະບາດຂອງຄົນຊົ່ວນັ້ນ ແລະລະທິ້ງທາງທຳແຫ່ງເວດ ພ້ອມທັງການປະພຶດທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງສັດຈະແລະທຳອັນຊອບທຳ।

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

ຍັດຍາທີ່ປະກອບດີງາມກໍຢຸດລົງ ແລະຄຸນປະໂຫຍດຈາກເວດກໍເສື່ອມຫາຍ; ໃນເວລານັ້ນ ທຳທີ່ປະກອບດ້ວຍຂໍ້ບັງຄັບແຫ່ງຄຳພີອັນເປັນບຸນ ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເລີຍ।

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

ເນື່ອງຈາກການປົກຄອງຂອງເຂົາ ໂລກທັງປວງກາຍເປັນບາບລ້ວນ; ທັງຍັດຍາ ແລະເວດບໍ່ດຳລົງ ແມ່ນແຕ່ນັຍອັນສູງສຸດແຫ່ງທຳມະສາດກໍບໍ່ປາກົດ।

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

ເມື່ອກະສັດນັ້ນປົກຄອງດ້ວຍອະທຳ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ ແລະບໍ່ໄດ້ສຶກສາເວດ; ດັ່ງນັ້ນທຳຈຶ່ງເສື່ອມສູນ ແລະບາບໃຫຍ່ກໍແຜ່ຫຼາຍ।

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

ແມ່ນຖືກຫ້າມປາມດ້ວຍກຳລັງກາຍ ເຂົາກໍຍິ່ງປະພຶດຜິດຫຼາຍຂຶ້ນ; ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວນັ້ນບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການທີ່ພຣະບາດຂອງພໍ່ ແລະບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການທີ່ພຣະບາດຂອງແມ່।

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ຍາດຂອງພຣາຫມັນສນກະ ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນມີອານຸພາບ; ຖືກບິດາແລະມານດາຫ້າມປາມ ແຕ່ນິສັຍຂ້າພະເຈົ້າຍັງຊົ່ວຮ້າຍຢູ່។

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

ໂອ ຜູ້ມີກຽດຍົດສູງ ເປັນເວລາດົນນານ ລາວບໍ່ເຄີຍເຮັດກຸສົນບຸນ—ເຊັ່ນ ໄປຕີຣຖະ ແລະ ໃຫ້ທານ—ແລະບໍ່ປະພຶດຕາມຄວາມຮູ້ຕົນທີ່ແທ້ຈິງ។

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

ແລ້ວທຸກຄົນໄດ້ພິຈາລະນາອີກຄັ້ງ ແລະຖາມວ່າ: “ເປັນຫຍັງຄົນບາບນີ້ຈຶ່ງເກີດມາ? ບຸດຂອງພຣະຊາປະຕິ ອັງກະ ໄດ້ນຳມົນທິນມາສູ່ວົງສາ”

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

ອີກຄັ້ງ ຜູ້ມີທຳໄດ້ຖາມທິດາຂອງພຣະມຣິຕຍຸຜູ້ມີໃຈຍິ່ງວ່າ: “ຄວາມຊົ່ວ/ຄວາມທຸກນີ້ເກີດຈາກໂທດຂອງໃຜ? ຈົ່ງກ່າວຄວາມຈິງ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

ສຸນີຖາກ່າວວ່າ: ກ່ອນໜ້ານີ້ ນັນດິນີໄດ້ເລົ່າໃຫ້ອັງກະຟັງແລ້ວເຖິງເລື່ອງລາວຂອງນາງ ແລະບຸນຂອງນາງເອງ; ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ນາງຍັງໄດ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ।

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

ໃນວັຍເດັກ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກໍ່ບາບຕໍ່ມະຫາອາດມາ ສຸສັງຄະ; ແມ່ນແຕ່ທ່ານຕັ້ງມັ່ນໃນຕະປະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງອື່ນໃດເພື່ອໄຖ່ໂທດ

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

“ຖ້າລາວຍັງໂກດຢູ່ຄົບເຈັດມື້ ລູກຫຼານຂອງເຈົ້າຈະກາຍເປັນຄົນຊົ່ວ” ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈດັ່ງນີ້ ໂອ ຜູ້ມີສິຣິ; ເພາະເຫດນັ້ນ ຜູ້ນີ້ຈຶ່ງຕົກສູ່ຄວາມເສື່ອມຊົ່ວ

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງ ຜູ້ມີຣັດສະມີນັ້ນກໍໄປກັບນາງເຂົ້າປ່າ. ເມື່ອບຸລຸດຜູ້ສູງສົ່ງນັ້ນເຂົ້າປ່າພ້ອມພັນລະຍາ ໃນການນັ້ນ…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

ທີ່ນັ້ນ ຣິສີທັງເຈັດກໍໄປຢູ່ຂ້າງພຣະເວນະ. ແລ້ວຈຶ່ງເອີ້ນລາວມາ ແລະກ່າວຕໍ່ບຸດຂອງອັງຄະ

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ຣິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ເວນະ ຢ່າເຮັດການຫຸນຫັນກ້າຫານ; ທີ່ນີ້ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ພິທັກປະຊາ. ໂດຍເຈົ້າ ໂລກທັງປວງ—ໄຕໂລກ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ພຶງຖືກປົກປ້ອງ”

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ! ທຸກສິ່ງແທ້ໆຕັ້ງຢູ່ໃນທຳມະ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງລະກຳບາບ ແລະປະພຶດກຳບຸນເຖີດ.

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລາວຫົວເຮາະແລ້ວຕອບ. ເວນາກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນທຳມະສູງສຸດ; ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ຄວນບູຊາອັນນິລັນດອນ”

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

ຂ້າແມ່ນຜູ້ສ້າງ ຂ້າແມ່ນຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະຂ້າແມ່ນແກ່ນຄວາມໝາຍແຫ່ງເວດາ ຂ້າແມ່ນທຳມະອັນເປັນມະຫາບຸນ—ທຳມະເຊນອັນນິລັນດອນ

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“ໂອ ວິປຣາ (ພຣາຫມັນ) ຈົ່ງບູຊາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວດ້ວຍໜ້າທີ່ກຳທີ່ກຳນົດ ເພາະຂ້າແມ່ນທຳມະທີ່ມີຮູບ” ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ພຣາຫມັນ ກະສັດຕຣິຍ ແລະ ໄວສະຍະ—ສາມວັນນະນີ້ແມ່ນດວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ)”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

ສຳລັບວັນນະທັງປວງ ນີ້ແມ່ນຄຳສອນອັນນິລັນດອນແຫ່ງສຣຸຕິ ສັດທັງຫຼາຍດຳລົງຊີວິດໄດ້ໂດຍປະພຶດຕາມວິໄນແຫ່ງເວດາ

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

ເຈົ້າເກີດຈາກວົງສານພຣະພຣະຫມາ ຈຶ່ງເປັນພຣາຫມັນແທ້; ແລ້ວພາຍຫຼັງກໍເກີດເປັນກະສັດແຫ່ງປະຖະພີ ຜູ້ທີ່ວິກຣະມະພິສູດດ້ວຍການກະທຳ।

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

ໂອ ຈອມກະສັດ, ດ້ວຍບຸນຂອງກະສັດ ພວກດວິຊະຈຶ່ງມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງສຸກ; ດ້ວຍບາບຂອງກະສັດ ພວກເຂົາຈະພິນາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະພຶດບຸນແລະທຳມະ.

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

ໂອ ຈອມຜູ້ປົກຄອງມະນຸດ, ເຈົ້າໄດ້ເຄົາລົບແລະປະພຶດທຳມະຢ່າງສົມຄວນ; ຍັງໄດ້ປະກອບພິທີກຳຕາມຍຸກເຕຣຕາ—ແຕ່ບໍ່ໃຊ້ວິທີດຽວກັນດັ່ງຍຸກດວາປະຣະ.

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

ແລະມະນຸດທັງຫຼາຍຈະເຮັດໃຫ້ກາລີຍຸກເຂົ້າມາ; ອາໄສສາສະໜາໄຊນະ (ເຊນ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ ທຸກຄົນຈະຖືກບາບຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ.

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

ເມື່ອລະທິ້ງຈາຣີດຕາມພຣະເວດ ມະນຸດຈະຕົກໃນບາບ; ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ສາສະໜາໄຊນະ (ເຊນ) ແມ່ນຮາກແຫ່ງບາບ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ມະນຸດທັງຫຼາຍຖືກມະຫາໂມຫະຫຼອກລວງໃຫ້ຕົກຕ່ຳ ກາຍເປັນກອງແຫ່ງບາບ; ເພື່ອການທຳລາຍພວກເຂົາ ບໍ່ມີທາງອື່ນນອກຈາກນີ້.

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

ໂກວິນດາ ຈະປາກົດແນ່ນອນ—ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ; ຮັບຮູບຕາມພະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈະທຳລາຍ (ສັດທັງຫຼາຍ) ເນື່ອງຈາກການກະທຳຜິດບາບ.

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

ເມື່ອບາບທັງຫຼາຍສະສົມກັນດັ່ງນີ້ ແລ້ວ ຄັ້ງນັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ—ເພື່ອທຳລາຍພວກມະເລັດຊະ—ພຣະເຈົ້າເອງຈະເປັນກັນລະກີ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

ຈົ່ງລະທິ້ງການປະພຶດທາງໂລກທີ່ເກີດຈາກຍຸກກະລິ ແລະຈົ່ງພຶ່ງພາບຸນກຸສົນ. ຈົ່ງດຳເນີນດ້ວຍຄວາມຈິງ ແລະຈົ່ງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາຊົນແທ້ໆ.

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

ເວນາ ກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍເປັນຜູ້ປັນຍາດີທີ່ສຸດໃນບັນດານັກຮູ້; ທຸກສິ່ງໃນນີ້ຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວ. ຜູ້ໃດປະພຶດຜິດໄປຈາກນີ້ ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຄວນຖືກລົງໂທດ.”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

ເມື່ອເຫັນກະສັດຜູ້ມີໃຈບາບເວົ້າດ້ວຍຄວາມອວດອ້າງຢ່າງຫນັກ ບຸດຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ຂອງພຣະພຣະຫມາທັງປວງກໍໂກດຂຶ້ນ

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ທັງຫຼາຍໂກດຂຶ້ນ ກະສັດເວນະກໍຢ້ານກົວຄຳສາບຂອງພຣາຫມັນ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນຈອມປວກ

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

ຕໍ່ມາ ບັນດາມຸນີຜູ້ໂກດກໍຄົ້ນຫາເວນະທົ່ວທິດ; ແລະເມື່ອຮູ້ວ່າກະສັດຫາຍໄປ ກໍພົບວ່າບັດນີ້ຢູ່ໃນຈອມປວກ

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໄດ້ນຳຜູ້ໂຫດຮ້າຍຜູ້ມີໃຈບາບນັ້ນມາດ້ວຍກຳລັງ ເມື່ອເຫັນລາວຜູ້ກະທຳກຳຊົ່ວ ມຸນີທັງຫຼາຍກໍຕັ້ງຈິດໝັ້ນ ສະຫງົບ ແລະຮອບຄອບ

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

ເພາະຖືກໂທສະຄອບງຳ ພວກເຂົາໄດ້ກວນມືຊ້າຍຂອງກະສັດ; ຈາກນັ້ນເກີດສັດຕະວະຮ່າງເຕັ້ຍຫຼາຍ ຜິວສີນ້ຳເງິນ ແລະນ່າຢ້ານກົວ

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

ບາບາຣາ ມີດວງຕາແດງ ຖືລູກສອນໃນມື ແລະຖືຄັນທະນູ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ລາວໄດ້ເປັນຫົວໜ້າແຫ່ງນິສາດຜູ້ບາບທັງປວງ។

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີປັດມະປຸຣານ ພູມິຂັນຑະ ເລື່ອງວ່າດ້ວຍພຣະເວນາ ບົດທີ 38 ກໍສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານີ້।

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ກວນແມ່ນແຕ່ມືຂວາຂອງມະຫາອາດມະ ເວນາ; ຈາກນັ້ນເກີດມະຫາບຸລຸດຜູ້ທີ່ໄດ້ ‘ດູດນົມ’ ແຜ່ນດິນ ໃຫ້ອອກຜົນຜະລິດ।

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

ມີກະສັດນາມ ປຣຶຖຸ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນຣາຊາເຫນືອຣາຊາທັງປວງ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ໂດຍພຣະພອນແຫ່ງບຸນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ເວນາກໍເຂົ້າໃຈ ທັມມະ ແລະ ອັດຖະ।

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

ເມື່ອໄດ້ສະເຫຼີມສຸກໃນຕຳແໜ່ງຈັກກະວັດ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຈັກຣິນນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍໄປສູ່ໂລກໄວສະນະວະ—ອັນເປັນປະທານບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ।