Adhyaya 17

Verse 1

सोमशर्मोवाच । सर्वं देवि समाख्यातं धर्मसंस्थानमुत्तमम् । कथं पुत्रमहं विंद्यां सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

ໂສມະຊັຣມາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ພຣະນາງໄດ້ອະທິບາຍການສະຖາປະນາແຫ່ງທຳອັນສູງສຸດໄວ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ບຸດຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 2

वद त्वं मे महाभागे यदि जानासि सुव्रते । दानधर्मादिकं भद्रे परत्रेह न संशयः

“ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ ແລະຜູ້ຖືພຣະວິນັຍງາມ, ຖ້າເຈົ້າຮູ້ ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດ, ເລື່ອງທານ ແລະທຳ ຕະຫຼອດຈົນສິ່ງອື່ນໆ ຍ່ອມມີຜົນແນ່ນອນທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”

Verse 3

सुमनोवाच । वसिष्ठं गच्छ धर्मज्ञं तं प्रार्थय महामुनिम् । तस्मात्प्राप्स्यसि वै पुत्रं धर्मज्ञं धर्मवत्सलम्

ສຸມະນາ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງໄປຫາ ວະສິດຖະ ຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະວິນວອນຂໍຕໍ່ມະຫາມຸນີນັ້ນ. ຈາກທ່ານນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ບຸດແນ່ນອນ ຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະຮັກທຳ”

Verse 4

सूत उवाच । एवमुक्ते तया वाक्ये सोमशर्मा द्विजोत्तमः । एवं करिष्ये कल्याणि तव वाक्यं न संशयः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ໂສມະຊັຣມາ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ພຣາຫມະນ໌ ຕອບວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມນັ້ນແນ່ນອນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ”

Verse 5

एवमुक्त्वा जगामाशु सोमशर्मा द्विजोत्तमः । वसिष्ठं सर्ववेत्तारं दिव्यं तं तपतां वरम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂສມະຊັຣມາ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ພຣາຫມະນ໌ ກໍໄດ້ໄປໂດຍໄວ ຫາ ວະສິດຖະ ຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງ ຜູ້ມີຄຸນທິບ ແລະເປັນຍອດໃນໝູ່ຜູ້ບຳເພັນຕະປະ

Verse 6

गंगातीरे स्थितं पुण्यमाश्रमस्थं द्विजोत्तमम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम्

ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ມີທະວິຊະຜູ້ປະເສີດພັກຢູ່ໃນອາສຣົມອັນສັກສິດ; ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍແສງເຕຊະອັນລຸກໂຊນ ດັ່ງຕາເວັນດວງທີສອງ.

Verse 7

राजमानं महात्मानं ब्रह्मण्यं च द्विजोत्तमम् । भक्त्या प्रणम्य विप्रेशं दंडवच्च पुनः पुनः

ດ້ວຍພັກຕິ ລາວໄດ້ກົດກາບຊ້ຳໆ ແບບດັນດະວັດ ຕໍ່ໜ້າວິປເຣຊະນັ້ນ—ມະຫາອາດມາຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນທຳພຣາຫມະນະ.

Verse 8

तमुवाच महातेजा ब्रह्मसूनुरकल्मषः । उपाविशासने पुण्ये सुखेन सुमहामते

ແລ້ວ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີເຕຊະຍິ່ງ ປາສະຈາກມົນທິນ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງນັ່ງຢ່າງສະບາຍເທິງອາສະນະອັນສັກສິດນີ້.”

Verse 9

एवमुक्त्वा स योगींद्रः पुनः प्राह तपोधनम् । गृहे पुत्रेषु ते वत्स दारभृत्येषु सर्वदा

ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ຈອມໂຍຄີນັ້ນໄດ້ກ່າວອີກກັບຜູ້ສະສົມຕະປະວ່າ: “ໂອ ລູກນ້ອຍ, ໃນທຸກເວລາ—ຕໍ່ເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ຕໍ່ລູກຊາຍ, ຕໍ່ພັນລະຍາ ແລະຕໍ່ຄົນຮັບໃຊ້…”

Verse 10

क्षेममस्ति महाभाग पुण्यकर्मसु चाग्निषु । निरामयोसि चांगेषु धर्मं पालयसे सदा

ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ຂໍໃຫ້ຄວາມເກສົມສະຫວັດດີມີແກ່ເຈົ້າ—ທັງໃນກຳບຸນ ແລະໃນໄຟອັກນີອັນສັກສິດ. ຂໍໃຫ້ອະວັຍວະທຸກສ່ວນປອດໂລກ ແລະຂໍໃຫ້ເຈົ້າຮັກສາທຳມະເສມອ.

Verse 11

एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः पुनः प्राह सुशर्मणम् । किं करोमि प्रियं कार्यं सुप्रियं ते द्विजोत्तम

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງໄດ້ກ່າວກັບ ສຸຊະຣະມັນ ອີກຄັ້ງວ່າ: “ໂອ ດວິໂຈຕະມະ, ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດກິດອັນນ່າພໍໃຈໃດ—ການໃດທີ່ທ່ານຮັກຍິ່ງທີ່ສຸດ?”

Verse 12

एवं संभाषितं विप्रं विरराम स कुंभजः । तस्मिन्नुक्ते महाभागे वसिष्ठे मुनिपुंगवे

ເມື່ອໄດ້ສົນທະນາກັບພຣາຫມັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກຸມພະຊະ (ອະກັດສະຕະ) ມຸນີຜູ້ເກີດຈາກໝໍ້ ກໍສງົບນິ່ງໄປ। ເມື່ອຖ້ອຍຄຳນັ້ນຖືກກ່າວແລ້ວ ວະສິດຖະຜູ້ມີພາກດີຍິ່ງ—ຍອດແຫ່ງມຸນີ—(ຈຶ່ງຕອບ/ກ່າວຕໍ່)

Verse 13

स होवाच महात्मानं वसिष्ठं तपतां वरम् । भगवञ्छ्रूयतां वाक्यं सुप्रसन्नेन चेतसा

ແລ້ວລາວໄດ້ກ່າວຕໍ່ ວະສິດຖະມະຫາອາດມາ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ນັກຕະປະວ່າ: “ໂອ ພະພະຄະວານ, ຂໍໃຫ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍຈິດທີ່ສະງົບ ແລະເປັນມົນທິລະ”

Verse 14

यदि मे सुप्रियं कार्यं त्वयैव मुनिपुंगव । मम प्रश्नार्थसंदेहं विच्छेदय द्विजोत्तम

ຖ້າທ່ານປາດຖະນາຈະເຮັດກິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກຍິ່ງທີ່ສຸດ ໂອ ມຸນິປຸງຄະວະ ຂໍໃຫ້ທ່ານຕັດຂາດຄວາມສົງໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ອັນເກີດຈາກຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳຖາມນີ້ ໂອ ດວິໂຈຕະມະ

Verse 15

दारिद्र्यं केन पापेन पुत्रसौख्यं कथं नहि । एतन्मे संशयं तात कस्मात्पापाद्वदस्व मे

“ຄວາມທຸກຍາກເກີດຈາກບາບໃດ ແລະເປັນເຫດໃດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຈາກບຸດ? ນີ້ແມ່ນຄວາມສົງໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນດັ່ງບິດາ—ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ມັນມາຈາກບາບໃດ”

Verse 16

महामोहेन संमुग्धः प्रियया बोधितो द्विज । तयाहं प्रेषितस्तात तव पार्श्वं समातुरः

ດ້ວຍມະຫາໂມຫະ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຫຼົງມົວຈົນດັ່ງຄົນຕາບອດ; ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ), ນາງໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາ, ທ່ານຜູ້ເຄົາລົບ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຢູ່ຂ້າງທ່ານດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈຢ່າງຫນັກ.

Verse 17

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेएंद्रे सुमनोपाख्यानेसप्तदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 17 ຊື່ “ນິທານສຸມະນາ” ໃນພູມິຂັນຑະ ຂອງສີຣີປັດມະປຸຣານະອັນຄວນເຄົາລົບ ໃນຕອນທີ່ກ່ຽວກັບອິນທຣະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । पुत्रा मित्राण्यथ भ्राता अन्ये स्वजनबांधवाः । पंचभेदास्तु संभेदात्पुरुषस्य भवंति ते

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ລູກຊາຍ, ມິດສະຫາຍ, ພີ່ນ້ອງ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ—ເຫຼົ່ານີ້ເປັນການແບ່ງຫ້າປະເພດຂອງບຸກຄົນ ເກີດຈາກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ.

Verse 19

ते ते सुमनया प्रोक्ताः पूर्वमेव तवाग्रतः । ऋणसंबंधिनः सर्वे ते कुपुत्रा द्विजोत्तम

ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແຫຼະ ສຸມະນາໄດ້ກ່າວໄວ້ແຕ່ກ່ອນແລ້ວຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ໂອ ທະວິໂຈຕະມະ, ພວກເຂົາທັງໝົດຖືກຜູກມັດດ້ວຍສາຍສຳພັນແຫ່ງໜີ້—ເປັນລູກຊາຍຊົ່ວນັ້ນເອງ.

Verse 20

पुत्रस्य लक्षणं पुण्यं तवाग्रे प्रवदाम्यहम् । पुण्यप्रसक्तो यस्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເຖິງເຄື່ອງໝາຍອັນສັກສິດຂອງລູກຊາຍຜູ້ຄວນຄ່າ: ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຜູກພັນກັບບຸນກຸສົນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັກສາສັດຈະ ແລະ ທຳມະ ຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 21

शुद्धिविज्ञानसंपन्नस्तपस्वी वाग्विदां वरः । सर्वकर्मसुसंधीरो वेदाध्ययनतत्परः

ທ່ານຜູ້ນັ້ນມີຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ປັນຍາຮູ້ແຈ້ງອັນແທ້ ເປັນຕະປະສະວີ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ນັກຮູ້ດ້ານວາຈາ; ໝັ້ນຄົງ ແລະ ສຸຂຸມໃນກິດທັງປວງ ແລະ ຕັ້ງໃຈສຶກສາພຣະເວດ.

Verse 22

स सर्वशास्त्रवेत्ता च देवब्राह्मणपूजकः । याजकः सर्वयज्ञानां दाता त्यागी प्रियंवदः

ທ່ານນັ້ນເປັນຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວຊານໃນຊາສະຕຣາທັງປວງ ແລະ ເປັນຜູ້ບູຊາເທວະດາ ແລະ ພຣາຫມະນ; ເປັນຜູ້ນໍາປະກອບຍັດຍະທັງຫມົດ ເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ ຜູ້ສະຫລະ ແລະ ເວົ້າຈາໄພເຣາະ.

Verse 23

विष्णुध्यानपरो नित्यं शांतो दांतः सुहृत्सदा । पितृमातृपरोनित्यं सर्वस्वजनवत्सलः

ທ່ານນັ້ນອຸທິດໃຈໃນວິສນຸທະຍານຢູ່ເປັນນິດ ສະງົບ ສໍາລວມ ແລະ ເປັນຜູ້ປາດຖະນາດີແກ່ຜູ້ອື່ນເສມອ; ກະຕັນຍູຕໍ່ພໍ່ແມ່ເປັນນິດ ແລະ ຮັກໃຜ່ຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງດຸຈຮັກຕົນເອງ.

Verse 24

कुलस्य तारको विद्वान्कुलस्य परिपोषकः । एवं गुणैश्च संयुक्तः सपुत्रः सुखदायकः

ລູກຊາຍຜູ້ມີປັນຍາແມ່ນຜູ້ກູ້ຄືນ ແລະ ເປັນແສງປະທີບນໍາທາງໃຫ້ແກ່ຕະກູນ ເປັນຜູ້ຫຼ້ຽງດູແລະຄໍ້າຈຸນສາຍວົງສາ; ດ້ວຍຄຸນທຳເຊັ່ນນີ້ ລູກນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກ.

Verse 25

अन्ये संबंधसंयुक्ताः शोकसंतापदायकाः । एतादृशेन किं कार्यं फलहीनेन तेन च

ການຄົວພັນອື່ນໆ ແມ່ນແມ່ນຈະເອີ້ນວ່າ ‘ຄວາມສຳພັນ’ ແຕ່ກໍນໍາມາແຕ່ຄວາມໂສກ ແລະ ຄວາມຮ້ອນໃຈ; ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດຈາກຄວາມຜູກພັນທີ່ບໍ່ມີຜົນແທ້ນັ້ນ?

Verse 26

आयांति यांति ते सर्वे तापं दत्वा सुदारुणम् । पुत्ररूपेण ते सर्वे संसारे द्विजसत्तम

ພວກເຂົາທັງໝົດມາແລະໄປ ນຳພາຄວາມຮ້ອນທຸກຂ໌ອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຫນັກ; ແລະ ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ໃນສັງສານພວກເຂົາປາກົດເປັນຮູບບຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 27

पूर्वजन्मकृतं पुण्यं यत्त्वया परिपालितम् । तत्सर्वं हि प्रवक्ष्यामि श्रूयतामद्भुतं पुनः

ບຸນກຸສົນທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃນຊາດກ່ອນ ແລະທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັກສາໄວ້ ທັງໝົດນັ້ນ ຂ້າຈະກ່າວໃຫ້ຟັງແທ້; ຈົ່ງຟັງເລື່ອງອັນນ່າອັດສະຈັນນີ້ອີກຄັ້ງເຖີດ.

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । भवाञ्छूद्रो महाप्राज्ञ पूर्वजन्मनि नान्यथा । कृषिकर्त्ता ज्ञानहीनो महालोभेन संयुतः

ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໃນຊາດກ່ອນເຈົ້າເປັນ ຊູດຣະ ແທ້—ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ; ເປັນຜູ້ເຮັດນາ ຂາດຍານອັນແທ້ ແລະຖືກຄວາມໂລບໃຫຍ່ຄອບງຳ.”

Verse 29

एकभार्या सदा द्वेषी बहुपुत्रो ह्यदत्तवान् । धर्मं नैव विजानासि सत्यं नैव परिश्रुतम्

ແມ່ນມີເມຍພຽງຄົນດຽວ ແຕ່ເຈົ້າກໍຍັງເປັນຜູ້ມີໃຈອາຄາດຢູ່ເສມອ; ແມ່ນມີລູກຊາຍຫຼາຍ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ. ເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈທຳມະແທ້ ແລະບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ສັດຈະຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 30

दानं नैव त्वया दत्तं शास्त्रं नैव प्रतिश्रुतम् । कृता नैव त्वया तीर्थे यात्रा चैव महामते

ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໃຫ້ທານເລີຍ; ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິຍານຕົນຕໍ່ຄຳສອນແຫ່ງສາດສະຕຣາ. ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງ, ເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເດີນທາງຈາລິກໄປຫາຕີຣຖະອັນສັກສິດ.

Verse 31

एवं कृतं त्वया विप्र कृषिमार्गं पुनः पुनः । पशूनां पालनं सर्व गवां चैव द्विजोत्तम

ດັ່ງນັ້ນແລ, ໂອ ພຣາຫມັນ, ທ່ານໄດ້ດໍາເນີນຕາມທາງແຫ່ງກະສິກໍາຊໍ້າໆ; ແລະໄດ້ອຸປະຖໍາສັດທັງປວງ—ໂດຍສະເພາະໂຄທັງຫຼາຍ, ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດສຸດ।

Verse 32

महिषीणां तथाऽश्वानां पालनं च पुनः पुनः । एवं पू र्वंकृतं कर्म त्वयैव द्विजसत्तम

ທັງຄວາຍແລະມ້າ ທ່ານກໍໄດ້ອຸປະຖໍາດູແລຊໍ້າໆ. ດັ່ງນັ້ນແລ, ໂອ ດວິຊະສັດຕະມະ, ກຳນັ້ນເອງ ທ່ານເຄີຍກະທໍາແລ້ວໃນການກ່ອນ.

Verse 33

विपुलं च धनं तद्वल्लोभेन परिसंचितम् । तस्य व्ययं सुपुण्येन न कृतं तु त्वया कदा

ແລະຊັບສິນອັນຫຼາຍນັ້ນ ທ່ານສະສົມໄວ້ດ້ວຍຄວາມໂລບ; ແຕ່ທ່ານບໍ່ເຄີຍໃຊ້ຈ່າຍມັນໃນກຸສົນອັນແທ້ຈິງເລີຍ.

Verse 34

पात्रे दानं न दत्तं तु दृष्ट्वा दुर्बलमेव च । कृपां कृत्वा न दत्तं तु भवता धनमेव च

ເຫັນຜູ້ຄວນຮັບທານກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ; ແລະເຫັນຜູ້ອ່ອນແອກໍບໍ່ໃຫ້. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຄວາມເມດຕາເກີດຂຶ້ນ ທ່ານກໍຍັງບໍ່ໄດ້ບໍລິຈາກຊັບຂອງຕົນ.

Verse 35

गोमहिष्यादिकं सर्वं पशूनां संचितं त्वया । विक्रीय च धनं विप्र संचितं विपुलं त्वया

ໂຄ ຄວາຍ ແລະສັດລ້ຽງອື່ນໆ ທັງປວງ ທ່ານໄດ້ສະສົມໄວ້. ແລະ ໂອ ພຣາຫມັນ, ໂດຍການຂາຍພວກນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ສະສົມຊັບອັນຫຼາຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

Verse 36

तक्रं घृतं तथा क्षीरं विक्रयित्वा ततो दधि । दुष्कालं चिंतितं विप्र मोहितो विष्णुमायया

ເຂົາໄດ້ຂາຍນ້ຳນົມສົ້ມຈາງ (ຕັກຣະ), ເນີຍໃສ (ກຣິຕະ) ແລະນ້ຳນົມ, ແລ້ວຍັງຂາຍນ້ຳນົມສົ້ມ (ດະທິ) ອີກ; ໂອ ພຣາຫມະນ, ຖືກມາຍາຂອງພຣະວິສນຸຫລອກລວງ ຈຶ່ງກັງວົນເຖິງການອົດຢາກຂາດແຄນ।

Verse 37

कृतं महार्घमेवात्र अन्नं ब्राह्मणसत्तम । निर्दयेन त्वया दानं न दत्तं तु कदाचन

ທີ່ນີ້ໄດ້ຈັດອາຫານລ້ຳຄ່າຢ່າງແທ້ຈິງ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ; ແຕ່ເຈົ້າໃຈແຂງ ບໍ່ເຄີຍໃຫ້ທານ (ດານ) ເລີຍສັກຄັ້ງ।

Verse 38

देवानां पूजनं विप्र भवता न कृतं कदा । प्राप्य पर्वाणि विप्रेभ्यो द्रव्यं न च समर्पितम्

ໂອ ພຣາຫມະນ, ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປະກອບພິທີບູຊາເທວະເລີຍ; ແລະເມື່ອວັນພຣະພິທີ/ວັນປະເພນີອັນສັກສິດ (ປັຣວະ) ມາຮອດ ເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຖວາຍທຣັບ ຫຼືຂອງທານໃດໆແກ່ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ।

Verse 39

श्राद्धंकालंतुसंप्राप्यश्रद्धयानकृतंत्वया । भार्या वदति ते साध्वी दिनमेनं समागतम्

ເມື່ອເຖິງເວລາແຫ່ງພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ປະກອບດ້ວຍສັດທາ; ພັນລະຍາຜູ້ດີງາມຂອງເຈົ້າກ່າວວ່າ “ມື້ນີ້ແຫຼະໄດ້ມາຮອດແລ້ວ”។

Verse 40

श्वशुरस्य श्राद्धकालः श्वश्र्वाश्चैव महामते । त्वं श्रुत्वा तद्वचस्तस्या गृहं त्यक्त्वा पलायसे

“ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ, ນີ້ແມ່ນເວລາສຣາດທະ (śrāddha) ຂອງພໍ່ເມຍ ແລະຂອງແມ່ເມຍດ້ວຍ; ແຕ່ເຈົ້າຟັງຄຳນາງແລ້ວ ກໍລະທິ້ງເຮືອນ ແລະຫນີໄປ”

Verse 41

धर्ममार्गं न दृष्टं ते श्रुतं नैव कदा त्वया । लोभो मातापिता भ्राता लोभः स्वजनबांधवाः

ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນເສັ້ນທາງແຫ່ງທັມມະ ແລະບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນເລີຍ. ສໍາລັບເຈົ້າ ຄວາມໂລບແມ່ນພໍ່ແມ່, ຄວາມໂລບແມ່ນພີ່ນ້ອງ; ຄວາມໂລບເທົ່ານັ້ນແມ່ນຍາດແລະສະຫາຍຂອງເຈົ້າ.

Verse 42

पालितं लोभमेवैकं त्यक्त्वा धर्मं सदैव हि । तस्माद्दुःखी भवाञ्जातो दरिद्रेणातिपीडितः

ເຈົ້າໄດ້ບໍລິບຳລຸງແຕ່ຄວາມໂລບຢ່າງດຽວ ແລະລະທິ້ງທັມມະເສມອ. ເພາະສະນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງເປັນທຸກຂ໌ ຖືກຄວາມທຸກຍາກບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ.

Verse 43

दिनेदिने महातृष्णा हृदये ते प्रवर्द्धते । यदायदा गृहे द्रव्यं वृद्धिमायाति ते तदा

ມື້ຕໍ່ມື້ ຕັນຫາອັນໃຫຍ່ເຕີບໃນໃຈຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອໃດທີ່ຊັບສິນໃນເຮືອນເຈົ້າເພີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອນັ້ນຕັນຫານັ້ນຍິ່ງເພີ່ມພູນ.

Verse 44

तृष्णया दह्यमानस्तु तया त्वं वह्निरूपया । रात्रौ वा सुप्रसुप्तस्तु निश्चितो हि प्रचिंतसि

ເຈົ້າຖືກຕັນຫາເຜົາໄໝ້—ຄວາມຫິວກະຫາຍທີ່ກາຍເປັນໄຟນັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຍາມຄ່ຳຄືນເຈົ້າຫຼັບລຶກ ກໍຍັງແນ່ນອນຄິດຄ້ອງຢູ່ກັບມັນ.

Verse 45

दिनं प्राप्य महामोहैर्व्यापितोसि सदैव हि । सहस्रं लक्षं मे कोटिः कदा अर्बुदमेव च

ມື້ຕໍ່ມື້ ເຈົ້າຖືກມະຫາໂມຫະຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ເສມອ: ‘ພັນ ແສນ ໂກຕິ—ເມື່ອໃດຂ້ອຍຈຶ່ງຈະໄດ້ແມ່ນແຕ່ອັຣບຸດດ້ວຍ?’

Verse 46

भविष्यति कदा खर्वो निखर्वश्चाथ मे गृहे । एवं सहस्रं लक्षं च कोटिरर्बुदमेव च

ໃນເຮືອນຂ້ອຍ ເມື່ອໃດຈຶ່ງຈະມີຊັບສິນຖຶງຂະຫນາດ ຄະຣະວະ ແລະ ນິຄະຣະວະ—ທັງພັນ ແສນ ໂກດິ ແລະ ອັຣບຸດ ດ້ວຍ?

Verse 47

खर्वो निखर्वः संजातस्तृष्णा नैव प्रगच्छति । तव कायं परित्यज्य वृद्धिमायाति सर्वदा

ແມ່ນຈະເຖິງຄະຣະວະ ຫຼື ນິຄະຣະວະ ກໍຕາມ ຕັນຫາບໍ່ເຄີຍດັບ; ລະກາຍແລ້ວກໍຍັງກັບຄືນມາ ເພີ່ມພູນຢູ່ເສມອ

Verse 48

नैव दत्तं हुतं विप्र भुक्तं नैव कदा त्वया । खनितं भूमिमध्ये तु क्षिप्तं पुत्रानजानते

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໃຫ້ທານ ບໍ່ເຄີຍຖວາຍອາຫຸຕິໃນໂຮມ ແລະບໍ່ເຄີຍເສວຍຊັບນັ້ນ; ກັບຂຸດຝັງໄວ້ກາງດິນ ແມ່ນແຕ່ລູກຊາຍກໍບໍ່ຮູ້

Verse 49

अन्यमेवमुपायं तु द्रव्यागमनकारणात् । कुरुषे सर्वदा विप्र लोकान्पृच्छसि बुद्धिमान्

ແຕ່ເພື່ອເຫດໃຫ້ໄດ້ຊັບສິນ ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າກໍເຮັດອຸບາຍອື່ນໆແບບນີ້ຢູ່ເສມອ; ເຖິງຈະມີປັນຍາກໍຍັງໄປຖາມຜູ້ຄົນ

Verse 50

खनित्रमंजनं वादं धातुवादमतः परम् । पृच्छमानो भ्रमस्येकस्तृष्णया परिमोहितः

ເຂົາໄດ້ຖາມເລື່ອງການຂຸດຄົ້ນ, ອັນຊະນະ (ຜົງທາຕາ/ແອນຕິໂມນີ), ການໂຕ້ວາທະ, ແລະຕໍ່ມາເລື່ອງທາດຸວາທະວ່າດ້ວຍແຮ່ແລະໂລຫະ; ຢູ່ຜູ້ດຽວກໍພາຕົນພະເນຈອນໃນຄວາມຫຼົງ ຖືກຕັນຫາຫຼອກລວງຢ່າງໝົດຈິດ

Verse 51

स्पर्शंचिंतयसेनित्यंकल्पान्सिद्धिप्रदायकान् । प्रवेशं विवराणां तु चिंतमानः सु पृच्छसि

ເຈົ້າຄິດຄໍານຶງຢູ່ເປັນນິດເຖິງກັລປະທັງຫຼາຍອັນໃຫ້ສິດທິດ້ວຍສະປັຣຊະອັນສັກສິດ। ແລະເມື່ອຄິດເຖິງການເຂົ້າໄປໃນຮອຍແຍກ/ຊ່ອງເປີດ ເຈົ້າກໍຖາມໄດ້ດີ।

Verse 52

तृष्णानलेन दग्धेन सुखं नैव प्रगच्छसि । तृष्णानलेन संदीप्तो हाहाभूतो विचेतनः

ຜູ້ຖືກໄຟແຫ່ງຕັນຫາເຜົາໄໝ້ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຄວາມສຸກເລີຍ। ເມື່ອໄຟແຫ່ງຄວາມປາຖະໜານັ້ນລຸກໂຊນ ເຈົ້າກໍກາຍເປັນຜູ້ຂາດສະຕິ ຮ້ອງວ່າ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!”

Verse 53

एवं मुग्धोसि विप्रेंद्र गतस्त्वं कालवश्यताम् । दारापुत्रेषु तद्द्रव्यं पृच्छमानेषु वै त्वया

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ເຈົ້າຖືກມົວເມົາດ້ວຍໂມຫະ ແລະຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງກາລະ (ເວລາ)। ເມື່ອເມຍແລະລູກຊາຍຖາມເຖິງຊັບນັ້ນ ເຈົ້າກໍແທ້ຈິງໄຮ້ຄໍາຕອບ।

Verse 54

कथितं नैव वृत्तांतं प्राणांस्त्यक्त्वा गतो यमम् । एवं सर्वं मया ख्यातं वृत्तांतं तव पूर्वकम्

ເຂົາບໍ່ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງໃດເລີຍ; ລະທິ້ງປຣານ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ແລ້ວໄປຫາຍະມະ। ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງເລື່ອງກ່ອນໜ້າທີ່ກ່ຽວກັບເຈົ້າ।

Verse 55

अनेन कर्मणा विप्र निर्धनोसि दरिद्रवान् । संसारे यस्य सत्पुत्रा भक्तिमंतः सदैव हि

ດ້ວຍກຳນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນ ເຈົ້າກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ຊັບ ແລະຍາກຈົນ। ແຕ່ໃນໂລກນີ້ ລູກຊາຍຜູ້ດີຂອງເຈົ້າຍັງຄົງເປັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ (bhakti) ຢູ່ເສມອ।

Verse 56

सुशीला ज्ञानसंपन्नाः सत्यधर्मरताः सदा । संभवंति गृहे तस्य यस्य विष्णुः प्रसीदति

ໃນເຮືອນຂອງຜູ້ທີ່ພຣະວິດສະນຸພໍພຣະໄທ ຍ່ອມມີຜູ້ຄົນປະພຶດດີ ມີປັນຍາ ແລະຍຶດຫມັ້ນໃນສັດຈະກັບທຳມະ ເກີດຂຶ້ນແລະຢູ່ອາໄສເສມອ।

Verse 57

धनं धान्यं कलत्रं तु पुत्रपौत्रमनंतकम् । स भुंक्ते मर्त्यलोके वै यस्य विष्णुः प्रसन्नवान्

ຊັບສິນ ເຂົ້າຂອງ ຄູ່ຄອງ ແລະສາຍສືບທອດລູກຫຼານບໍ່ສິ້ນສຸດ—ໃນໂລກມະນຸດ ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເສວຍຢ່າງແທ້ ເມື່ອພຣະວິດສະນຸພໍພຣະໄທຕໍ່ເຂົາ।

Verse 58

विना विष्णोः प्रसादेन दारापुत्रान्न चाप्नुयात् । सुजन्म च कुलं विप्र तद्विष्णोः परमं पदम्

ຫາກບໍ່ມີພຣະກະລຸນາຂອງພຣະວິດສະນຸ ກໍບໍ່ໄດ້ຄູ່ຄອງແລະລູກ; ທັງບໍ່ໄດ້ເກີດດີ ແລະບໍ່ໄດ້ຕະກູນສູງ ໂອ ພຣາຫມັນ—ນີ້ແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ।