Adhyaya 121

Verse 1

कामोदोवाच । न विदुर्देवताः सर्वा यस्यांतं रूपमेव च । यस्मिल्लींनस्तु सर्वोयं स चैकात्मा प्रकथ्यते

ກາໂມດາ ກ່າວວ່າ: ເທວະທັງປວງບໍ່ຮູ້ຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ຮູບອັນແທ້ຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ຮູ້; ຜູ້ທີ່ໃນພຣະອົງນັ້ນ ຈັກກະວານທັງມວນລະລາຍລົງ ຖືກເອີ້ນວ່າ ອາດມັນອົງດຽວ।

Verse 2

यस्या मायाप्रपंचस्तु संसारः शृणु नारद । कस्मात्प्रयाति संसारं मम स्वामी जगत्पतिः

ໂອ ນາຣະດາ ຈົ່ງຟັງ: ສັງສາຣະແມ່ນແຕ່ການແຜ່ຂະຫຍາຍອັນກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງມາຍາຂອງນາງເທົ່ານັ້ນ; ແລ້ວເປັນຫຍັງ ພຣະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າ—ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ສັງສາຣະ?

Verse 3

पापैश्चापि सुपुण्यैश्च नरोबद्धस्तु कर्मभिः । संसारं सरते विप्र हरिः कस्माद्व्रजेद्वद

ມະນຸດຜູ້ຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳ—ທັງບາບແລະບຸນອັນຍິ່ງ—ຍ່ອມເຄື່ອນໄປໃນສັງສາຣະ. ໂອ ພຣາຫມັນ ແລ້ວພຣະຫຣິຈະເຂົ້າສູ່ການເວັນວຽນເກີດ-ຕາຍ ເພາະຫຍັງ ແລະແນວໃດ? ຈົ່ງບອກຂ້າເຖີດ।

Verse 4

नारद उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्कृतं तेन चक्रिणा । भृगोरग्रे प्रतिज्ञातं यज्ञरक्षां करोम्यहम्

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງຟັງ. ຂ້າຈະເລົ່າສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາໄດ້ກະທຳ. ຕໍ່ໜ້າພຣະ຤ິສີພຣຶກຸ ພຣະອົງໄດ້ປະຕິຍານວ່າ ‘ຂ້າຈະປົກປ້ອງຍັຊະນະ’.”

Verse 5

इंद्रस्य वचनात्सद्यो गतोऽसौ दानवैः सह । योद्धुं विहाय गोविंदो भृगोश्चैव मखोत्तमम्

ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອິນທຣາ ພຣະອົງໄດ້ອອກເດີນທາງທັນທີພ້ອມກັບພວກດານະວະ. ໂຄວິນດາລະທິ້ງໃຈຈະຮົບ ແລ້ວໄປຫາມະຄະ-ຍັຊະນະອັນປະເສີດຂອງພຣຶກຸ.

Verse 6

मखं त्यक्त्वा गते देवे पश्चात्तैर्दानवोत्तमैः । आगत्य ध्वंसितः सर्वः स यज्ञः पापचेतनैः

ເມື່ອພຣະເທວະເສດັດຈາກໄປແລ້ວ ພວກດານະວະຜູ້ເລີດໄດ້ມາພາຍຫຼັງ ແລະດ້ວຍໃຈບາບ ໄດ້ທຳລາຍຍັຊະນະນັ້ນໝົດສິ້ນ.

Verse 7

हरिं क्रुद्धः स योगींद्रः शशाप भृगुरेव तम् । दशजन्मानि भुंक्ष्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

ດ້ວຍຄວາມໂກດ ພຣຶກຸຜູ້ເປັນຈອມໂຍຄີໄດ້ສາບພຣະຫຣິເອງວ່າ: “ຖືກມົນທິນໂດຍຄຳສາບຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈະເສວຍທຸກຂ໌ສິບຊາດ”

Verse 8

कर्मणः स्वस्य संभोगं संभोक्ष्यति जनार्दनः । तन्निमित्तं त्वया देवि दुःस्वप्नः परिवीक्षितः

ພຣະຊະນາຣະດະນະຈະເສວຍຜົນແຫ່ງກຳຂອງພຣະອົງເອງແນ່ນອນ; ເພາະເຫດນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນອັນອັບມົງຄົນນີ້.

Verse 9

इत्युक्त्वा तां गतो विप्रो ब्रह्मलोकं स नारदः । कृष्णस्यापि सुदुःखेन दुःखिता साभवत्तदा

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ນາງແລ້ວ ພະມຸນີນາຣະດະຜູ້ເປັນພຣາຫມະນ ໄດ້ໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກ. ແລະນາງກໍເສົ້າໝອງໃນເວລານັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກອັນແຮງກ້າຂອງພຣະກຣິດສະນະ.

Verse 10

रुरोद करुणं बाला हाहेति वदती मुहुः । गङ्गातीरोपविष्टा सा जलांते शृणु नन्दन

ນາງສາວນ້ອຍນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງນ່າສົງສານ ແລະຮ້ອງວ່າ “ຮາຍ! ຮາຍ!” ຊ້ຳໆ. ນາງນັ່ງຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ຢູ່ຊາຍນ້ຳ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ລູກເອີຍ.

Verse 11

सुनेत्राभ्यां तथाश्रूणि दुःखेनापि प्रमुंचति । तान्यश्रूणि प्रमुक्तानि गंगातोये पतंत्यपि

ຈາກດວງຕາອັນງາມຂອງເຂົາ ນ້ຳຕາກໍໄຫຼອອກມາແມ່ນແຕ່ເພາະຄວາມໂສກ. ແລະນ້ຳຕາທີ່ຫຼຸດອອກນັ້ນ ກໍຕົກລົງໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳຄົງຄາດ້ວຍ.

Verse 12

जले चैव निमज्जंति तस्याश्चाप्यश्रुबिंदवः । संभवंति पुनस्तात पद्मरूपाणि तानि च

ແລະຫຍອດນ້ຳຕາຂອງນາງກໍຈົມລົງໃນນ້ຳ. ຕໍ່ມາ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຫຍອດເຫຼົ່ານັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະກາຍເປັນດອກບົວ ມີຮູບເປັນປະທຸມ.

Verse 13

गंगातोये प्रफुल्लानि वाहितानि प्रयांति वै । ददृशे दानवश्रेष्ठो विष्णुमायाप्रमोहितः

ໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ດອກໄມ້ທີ່ບານເຕັມທີ່ ຖືກເຫັນວ່າຖືກກະແສນ້ຳພັດພາໄປແທ້. ຜູ້ເປັນເລີດໃນພວກດານະວະໄດ້ເຫັນສິ່ງນັ້ນ—ຖືກມາຍາຂອງພຣະວິດສະນຸຫຼອກລວງ.

Verse 14

दुःखजानि न जानाति मुनिना कथितान्यपि । हर्षेण महताविष्टः परिजग्राह सोऽसुरः

ແມ່ນແຕ່ຜົນຕາມມາອັນເປັນທຸກຂ໌ທີ່ມຸນີໄດ້ກ່າວໄວ້ ກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນໃຈຂອງເຂົາ. ຖືກຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳ ອະສຸຣະນັ້ນຈຶ່ງຮັບເອົາມັນ.

Verse 15

पद्मैस्तु पुष्पितैः सोपि पूजयेद्गिरिजाप्रियम् । सप्तकोटिभिर्दैत्येंद्रो विष्णुमायाप्रमोहितः

ເຂົາກໍຄວນບູຊາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຄິຣິຈາ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍດອກບົວທີ່ບານ. ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ຜູ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະວິສນຸຫຼອກລວງ ໄດ້ກະທຳບູຊານັ້ນດ້ວຍດອກບົວເຈັດໂກຕິ

Verse 16

अथ क्रुद्धा जगद्धात्री शंकरं वाक्यमब्रवीत् । पश्यैतस्य विकर्म त्वं दानवस्य महामते

ແລ້ວແມ່ເຈົ້າຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ເກີດຄວາມໂກດ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະສັງກະຣະວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງເບິ່ງກຳຊົ່ວຂອງດານະວະນີ້”

Verse 17

शोकोत्पन्नानि पद्मानि गंगातोयगतानि वै । अयमेष प्रगृह्णाति कामाकुलितचेतनः

ດອກບົວທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກ ແທ້ຈິງໄດ້ໄຫຼໄປຕາມນ້ຳຄົງຄາ; ແລະຊາຍຜູ້ນີ້—ຈິດຖືກກາມຕັນຫາກວນກະວາຍ—ກໍພາກັນເກັບກ່ຽວມັນ

Verse 18

पूजयेच्चापि दुष्टात्मा शोकसंतापकारकैः । दुःखजैः शोकजैः पुष्पैस्तैः सुश्रेयः कथं भवेत्

ແມ່ນແຕ່ຄົນຈິດຊົ່ວ ຖ້າບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມໂສກແລະຄວາມຮ້ອນໃຈ—ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກທຸກຂ໌ແລະຄວາມເສົ້າ—ຄວາມສິຣິມົງຄົນແທ້ຈິງຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ

Verse 19

यादृशेनापि भावेन मामेव परिपूजयेत् । तादृशेनापि भावेन अस्य सिद्धिर्भविष्यति

ບຸກຄົນໃດບູຊາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວດ້ວຍພາວະແນວໃດ ດ້ວຍພາວະນັ້ນເອງ ຄວາມສຳເລັດທາງວິນຍານຂອງເຂົາຈະບັງເກີດຜົນສົມບູນ।

Verse 20

सत्यध्यानविहीनोयं कामोदा न्यस्तमानसः । संजातः पापचारित्रो जहि देवि स्वतेजसा

ກາໂມດານີ້ຂາດການພິຈາລະນາອັນແທ້ ໃຈກໍຖືກກົດທັບຕໍ່າລົງ; ບັດນີ້ນາງກາຍເປັນຜູ້ປະພຶດບາບ. ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງທຳລາຍນາງດ້ວຍລັດສະມີຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 21

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं शंभोश्चैव महात्मनः । अस्यैव संक्षयं शंभो करिष्ये तव शासनात्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະສັມພູ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ແລ້ວ ໂອ ສັມພູ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງທ່ານ ຂ້າຈະທຳໃຫ້ຄວາມສົງໄສນີ້ສິ້ນສຸດລົງ।

Verse 22

एवमुक्त्वा ततो देवी तस्यापि वधकांक्षया । वर्त्तते हि विहुंडस्य वधोपायं व्यचिंतयत्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເທວີຜູ້ປາຖະໜາໃຫ້ເຂົາຕາຍດ້ວຍ ກໍຍັງຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ ແລະແທ້ຈິງໄດ້ເລີ່ມຄິດຄົ້ນອຸບາຍເພື່ອສັງຫານວິຫຸນຑະ।

Verse 23

कृत्वा मायामयं रूपं ब्राह्मणस्य महात्मनः । पूजयेच्छंकरं नाथं सुपुष्पैः पारिजातजैः

ໂດຍມາຍາ ປ່ຽນຮູບເປັນພຣາຫມັນຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ແລ້ວພຶງບູຊາພຣະນາຖະ ສັງກະຣະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ດ້ວຍດອກປາຣິຊາຕະອັນປະເສີດ।

Verse 24

समेत्य दानवः पापो दिव्यां पूजां विनाशयेत् । कामाकुलः सुदुःखार्तस्तद्गतो भावतत्परः

ເມື່ອມາຮອດທີ່ນັ້ນ ອະສູນຜູ້ບາບກໍໄດ້ທຳລາຍພິທີບູຊາອັນເທວະ; ຖືກກາມຕັນຫາກວນໃຈ ແລະຖືກທຸກຂ໌ໂສກອັນແຮງກົດຂີ່ ຈິດຂອງເຂົາຈຶ່ງຈອງຢູ່ແຕ່ສິ່ງນັ້ນ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ໃນນັ້ນທັງໝົດ।

Verse 25

विष्णोश्चैव महामायां पूर्वदृष्टां स दानवः । सस्मार दानवः पापः कामबाणैः प्रपीडितः

ອະສູນຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມຕັນຫາທຳຮ້າຍ ຈຶ່ງຫວນລະລຶກເຖິງ “ມະຫາມາຍາ” ຂອງພຣະວິສະນຸ ທີ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ।

Verse 26

तस्याः स्मरणमात्रेण कंदर्पेण बलीयसा । विरहाकुलदुःखार्तो रोदते हि मुहुर्मुहुः

ພຽງແຕ່ລະລຶກເຖິງນາງເທົ່ານັ້ນ ກໍຖືກກັນດັຣປະ (ກາມເທວ) ຜູ້ແຂງກ້າຄອບງຳ; ດ້ວຍທຸກຂ໌ແຫ່ງການພັດພາກ ເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ।

Verse 27

कालाकृष्टः स दुष्टात्मा शोकजातानि तानि सः । परिगृह्य समायातः पूजनार्थी महेश्वरम्

ຖືກກາລະ (ເວລາ) ລາກພາ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວນັ້ນໄດ້ເກັບກຳສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກ ແລ້ວມາຮອດທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາຈະບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 28

देव्या कृतां हि पूजां च सुपुष्पैः पारिजातजैः । तां निर्णाश्य सुलोभेन शोकजैः परिपूजयेत्

ຄວນຖອນພິທີບູຊາທີ່ຖວາຍແດ່ເທວີ ດ້ວຍດອກປາຣິຊາຕະອັນງາມອອກເສຍ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂລບ ຈຶ່ງເຮັດພິທີບູຊາທົດແທນ ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກ।

Verse 29

नेत्राभ्यां तस्य दुष्टस्य बिंदवस्तेऽश्रुसंभवाः । अविरलास्ततो वत्स पतंति लिंगमस्तके

ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ຈາກດວງຕາຂອງຄົນຊົ່ວນັ້ນ ຫຍອດນ້ຳຕາທີ່ເກີດຈາກອັດສຸ ຕົກລົງບໍ່ຂາດສາຍເທິງຍອດລິງຄ໌।

Verse 30

देवी ब्राह्मणरूपेण तमुवाच महामते । को भवान्पूजयेद्देवं शोकाकुलमनाः सदा

ເທວີໄດ້ຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ ແລ້ວກ່າວກັບເຂົາວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຜູ້ໃດຈະບູຊາພຣະເຈົ້າໄດ້ ໃນເມື່ອໃຈຍັງຖືກທຸກຂ໌ຄອບງຳຢູ່ຕະຫຼອດ?”

Verse 31

पतंत्यश्रूणि देवस्य मस्तके शोकजानि ते । अपवित्राणि मे ब्रूहि एतमर्थं ममाग्रतः

ນ້ຳຕາທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກຂອງເຈົ້າ ກຳລັງຕົກລົງເທິງພຣະເສຍຂອງເທວະ; ຈົ່ງບອກໃຫ້ຂ້ອຍຊັດໆຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍວ່າ ເປັນເຫດໃດຈຶ່ງບໍ່ບໍລິສຸດ

Verse 32

विहुंड उवाच । पूर्वं दृष्टा मया नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । सर्वलक्षणसंपन्ना कामस्यायतनं महत्

ວິຫຸ້ນດະ ກ່າວວ່າ: “ກ່ອນນີ້ຂ້ອຍເຄີຍເຫັນນາງຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຂຸມຊັບແຫ່ງສຸພາບມົງຄຸນທັງປວງ ຄົບຖ້ວນດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນ—ປານດັ່ງທີ່ສະຖິດອັນໃຫຍ່ຂອງກາມ”

Verse 33

तस्या मोहेन संदग्धः कामेनाकुलतां गतः । तया प्रोक्तं हि संभोगे देहि मे दायमुत्तमम्

ຂ້ອຍຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມຫຼົງໃນນາງ ແລະຖືກກາມກວນໃຫ້ວຸ້ນວາຍ; ໃນຍາມຮ່ວມສັງວາດ ນາງກ່າວວ່າ “ຈົ່ງໃຫ້ດາຍະອັນດີທີ່ສຸດແກ່ຂ້ອຍ (ສ່ວນແບ່ງ/ສິນສອດ)”

Verse 34

कामोदसंभवैः पुष्पैः पूजयस्व महेश्वरम् । तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे परिक्षिप

ຈົ່ງບູຊາພຣະມະເຫສວຣະ ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກກາໂມດາ; ແລະຈົ່ງນໍາພວງມາລາທີ່ຮ້ອຍຈາກດອກໄມ້ນັ້ນມາຄ້ອງຄໍໃຫ້ເຮົາ.

Verse 35

कोटिभिः सप्तसंख्यातैः पूजयस्व महेश्वरम् । तदर्थं पूजयाम्येव ईश्वरं फलदायकम्

ຈົ່ງບູຊາພຣະມະເຫສວຣະ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຈໍານວນເຈັດໂກຕິ; ເພາະເຫດນັ້ນແທ້ໆ ເຮົາຈຶ່ງບູຊາພຣະອີສວຣະ ຜູ້ປະທານຜົນສໍາເລັດ.

Verse 36

कामोदसंभवैः पुष्पैर्दुर्लभैर्देवदानवैः । श्रीदेव्युवाच । क्व ते भावः क्व ते ध्यानं क्व ते ज्ञानं दुरात्मनः

ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກກາໂມດາ ອັນຫາຍາກແມ່ນແຕ່ເທວະແລະອະສູຣະ; ພຣະສຣີເທວີກ່າວວ່າ: “ພາວະຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ທຽນ/ສະມາທິຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ຍານຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ, ໂອ້ຜູ້ໃຈຊົ່ວ?”

Verse 37

ईश्वरस्यापि संबंधो नास्ति किंचित्त्वयैव हि । कामोदाया वरं रूपं कीदृशं वद सांप्रतम्

ແມ່ນແຕ່ກັບພຣະອີສວຣະເອງ ເຈົ້າກໍບໍ່ມີຄວາມສຳພັນເລີຍ. ບັດນີ້ຈົ່ງບອກມາ—ຮູບອັນປະເສີດຂອງກາໂມດາ ໃນປັດຈຸບັນເປັນແນວໃດ?

Verse 38

क्व लब्धानि सुपुष्पाणि तस्या हास्योद्भवानि च । विहुंड उवाच । भावं ध्यानं न जानामि न दृष्टा सा मया कदा

“ດອກໄມ້ງາມໆນັ້ນໄດ້ມາຈາກໃສ ແລະສິ່ງທີ່ເກີດຈາກສຽງຫົວເຮາະຂອງນາງນັ້ນມາຈາກໃສ?” ວິຫຸນຑະກ່າວວ່າ: “ເຮົາບໍ່ຮູ້ທັງພາວະແລະທຽນ/ສະມາທິຂອງນາງ; ເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນນາງເລີຍ.”

Verse 39

गंगातोयगतान्येव परिगृह्णामि नित्यशः । तैरहं पूजयाम्येकं शंकरं प्रवदाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຮັບໄວ້ເປັນນິດແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ສຳຜັດນ້ຳຄົງຄາອັນສັກສິດເທົ່ານັ້ນ। ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະສັງກະຣະພຽງອົງດຽວ—ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 40

ममाग्रे कथितं विप्र शुक्रेणापि महात्मना । वचनात्तस्य देवेशमर्चयामि दिनदिने

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ມະຫາຈິດ ສຸກຣະ (Śukra) ກໍໄດ້ກ່າວໄວ້. ຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ທຸກມື້ທຸກວັນ.

Verse 41

एतत्ते सर्वमाख्यातं यच्च पृष्टोस्मि सांप्रतम् । श्रीदेव्युवाच । कामोदारोदनाज्जातैः पुष्पैस्तैर्दुःखसंभवैः

“ທຸກຢ່າງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ ຕາມທີ່ເຈົ້າຖາມໃນບັດນີ້.” ພຣະນາງສຣີເທວີກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກນ້ຳຕາອັນເຈັບປວດຂອງກາມະ—ດອກໄມ້ທີ່ມີກຳເນີດຈາກຄວາມໂສກ— …”

Verse 42

लिंगमर्चयसे दुष्ट प्रभाते नित्यमेव च । यादृशेनापि भावेन पुष्पैश्च यादृशैस्त्वया

ໂອ ຄົນຊົ່ວ, ເຈົ້າບູຊາລິງຄະທຸກເຊົ້າໂດຍບໍ່ຂາດ; ແຕ່ດ້ວຍໃຈນຶກແນວໃດ ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ແນວໃດທີ່ເຈົ້ານຳມາຖວາຍ

Verse 43

अर्चितो देवदेवेशस्तादृशं फलमाप्नुहि । दिव्यपूजां विनाश्यैवं शोकपुष्पैः प्रपूजसि

ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມຢ່າງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເພາະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍການບູຊາອັນທິບ ແລ້ວບັດນີ້ກັບບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມໂສກ.

Verse 44

असौ दोषस्तवैवाद्य समुत्पन्नः सुदारुणः । तस्माद्दण्डं प्रदास्यामि भुंक्ष्व स्वकर्मजं फलम्

ຄວາມຜິດອັນຮ້າຍແຮງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕົວເຈົ້າໃນມື້ນີ້ ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະລົງໂທດເຈົ້າ ຈົ່ງຮັບຜົນແຫ່ງການກະທໍາຂອງຕົນເຖີດ

Verse 45

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य कालकृष्टो बभाष ताम् । रे रे दुष्ट दुराचार मम कर्मप्रदूषक

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືກກາລເວລາຊັກນໍາຈຶ່ງກ່າວແກ່ນາງວ່າ: 'ເຮີ້ຍ! ເຈົ້າຄົນຊົ່ວ ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວຊ້າ ຜູ້ທໍາລາຍໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ!'

Verse 46

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । इत्युक्त्वा ब्राह्मणं तं स निशितं खड्गमाददे

'ຂ້ອຍຈະຂ້າເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້ດ້ວຍດາບເຫຼັ້ມນີ້ ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ' ເມື່ອເວົ້າແນວນັ້ນແກ່ພຣາມຜູ້ນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍຈັບດາບອັນຄົມກ້າຂຶ້ນມາ

Verse 47

हंतुकामः स दुष्टात्मा अभ्यधावत दानवः । सा देवी विप्ररूपेण संक्रुद्धा परमेश्वरी

ດ້ວຍເຈດຕະນາຈະຂ້າ ອະສູນຜູ້ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນຈຶ່ງພຸ່ງເຂົ້າມາ ແຕ່ພະແມ່ເຈົ້າຜູ້ຊົງອໍານາດສູງສຸດ ເຊິ່ງຢູ່ໃນຮ່າງຂອງພຣາມ ຊົງຄຽດແຄ້ນຍິ່ງນັກ

Verse 48

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । स्वस्थानमागतं दृष्ट्वा हुंकारं विससर्ज ह । तेन हुंकारनादेन पतितो दानवाधमः

ເມື່ອເຫັນມັນເຂົ້າມາໃກ້ ພະນາງຈຶ່ງເປັ່ງສຽງ 'ຫຶມ' (ຫຸງການ) ອອກມາ ແລະດ້ວຍສຽງຄໍາລາມນັ້ນ ດານົບຜູ້ຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດກໍລົ້ມລົງ

Verse 49

निश्चेष्टः कामरूपेण वज्राहत इवाचलः । पतिते दानवे तस्मिन्सर्वलोकविनाशके

ຖືກກາມະຣູປະຟັນທົບ ລາວນອນນິ່ງບໍ່ໄຫວ ດັ່ງພູອັນໝັ້ນຄົງຖືກວັຊຣະ(ຟ້າຜ່າ)ຟາດແຕກ. ເມື່ອດານະວະຜູ້ທຳລາຍໂລກທັງປວງນັ້ນລົ້ມລົງ.

Verse 50

लोकाः स्वास्थ्यं गताः सर्वे दुःखतापविवर्जिताः । एतस्मात्कारणाद्वत्स सा स्त्री वै परिदेवति

ລົກທັງປວງກັບຄືນສູ່ຄວາມຜາສຸກ ປອດຈາກຄວາມໂສກແລະຄວາມເຜົາຮ້ອນ. ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ ລູກເອີຍ ນາງນັ້ນຈຶ່ງຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້.

Verse 51

गंगातीरे वरारोहा दुःखव्याकुलमानसा । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्

ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົງ ໃຈຂອງເຈົ້າຖືກຄວາມໂສກກະທົບ. ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຖາມ ຂ້າໄດ້ບອກແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າຄົບຖ້ວນແລ້ວ.

Verse 52

विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा सुपुत्रं तं कुंजलो अंडजेश्वरः । विरराम महाप्राज्ञः किञ्चिन्नोवाच भूपते

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ບຸດຜູ້ດີນັ້ນແລ້ວ ກຸນຊະລາ—ເຈົ້າແຫ່ງຜູ້ເກີດຈາກໄຂ່ (ຝູງນົກ)—ກໍນິ່ງງຽບ. ໂອ ພຣະຣາຊາ ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ກ່າວອັນໃດອີກເລີຍ.