Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महाविष्णोर्मन्त्रान्लोकेषु दुर्लभान् । यान्प्राप्य मानवास्तूर्णं प्राप्नुवंति निजेप्सितम् ॥ १ ॥

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມັນຕຣາຂອງພຣະມະຫາວິສນຸ ອັນຫາຍາກໃນບັນດາໂລກ. ເມື່ອໄດ້ຮັບມັນຕຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ມະນຸດຈະບັນລຸສິ່ງທີ່ຕົນປາຖະໜາແທ້ໄດ້ໂດຍໄວ.

Verse 2

ऽ । ब्रह्मादयोऽपि याञ्ज्ञात्वा समर्थाः स्युर्जगत्कृतौ ॥ २ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະສັດທິພະອື່ນໆ ກໍຕ້ອງຮູ້ເຖິງສິ່ງນັ້ນກ່ອນ ຈຶ່ງຈະມີຄວາມສາມາດໃນການສ້າງຈັກກະວານໄດ້।

Verse 3

तारहृत्पूर्वकं ङेंतं नारायणपदं भवेत् । अष्टाक्षरो मनुश्चास्य साध्यो नारायणो मुनिः ॥ ३ ॥

ເມື່ອນໍາພະຍາງ «ຕາຣາ» ວາງໄວ້ກ່ອນ ແລ້ວປະສົມກັບພະຍາງທີ່ເຫຼືອ ຈະເກີດເປັນຄໍາ «ນາຣາຍະນະ»। ນີ້ແມ່ນມັນຕຣາ 8 ພະຍາງ; ຣິສິ (ṛṣi) ປະຈໍາມັນຕຣາແມ່ນ ພຣະນາຣາຍະນະ।

Verse 4

छन्दः प्रोक्तं च गायत्री देवता विष्णुख्ययः । ॐ बीजं यं च तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४ ॥

ສັນທະ (chandas) ຖືກກ່າວວ່າເປັນ «ຄາຍະຕຣີ»; ເທວະຕາປະຈໍາແມ່ນພຣະຜູ້ມີນາມວ່າ «ວິສນຸ»। ບີຈະ (bīja) ແມ່ນ «ໂອມ»; «ຢັມ» ກໍຖືກກ່າວວ່າເປັນ ສັກຕິ (śakti); ແລະ ວິນິໂຍກ (viniyoga) ຂອງມັນ ເພື່ອບັນລຸຜົນປາດຖະນາທັງປວງ।

Verse 5

क्रुद्धोल्काय हृदाख्यातं महोल्काय शिरः स्मृतम् । वीरोल्काय शिखा प्रोक्ता द्युल्काय कवचं मतम् ॥ ५ ॥

«ຫົວໃຈ» ຖືກປະກາດວ່າເປັນຂອງ ກຣຸດໂທລກາ; «ສີສະ» ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນຂອງ ມະໂຫລກາ। «ຊິຄາ» (ຈຸກຜົມທີ່ຍອດ) ກ່າວວ່າເປັນຂອງ ວີໂຣລກາ; ແລະ «ກະວະຈະ» (ເກາະປ້ອງກັນ) ຖືກເຫັນວ່າເປັນຂອງ ດຍຸລກາ।

Verse 6

महोल्कायेति चास्रं स्यादित्थं पंचांगकल्पना । पुनः षडंगमंत्रोत्थैः षड्वर्णैश्च समाचरेत् ॥ ६ ॥

ອັສຕຣະ (astra) ແມ່ນຄໍາວ່າ «ມະໂຫລກາຍະ»; ດັ່ງນີ້ແມ່ນການຈັດວາງແບບຫ້າອົງ (pañcāṅga)។ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນປະຕິບັດອີກ ໂດຍອາໄສພະຍາງ 6 ທີ່ເກີດຈາກມັນຕຣາຫົກອົງຊ່ວຍ (ṣaḍaṅga)।

Verse 7

अवशिष्टौ न्यसेत्कुक्षिपृष्टयोर्मंत्रवर्णकौ । सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बन्धनं ततः ॥ ७ ॥

ໃຫ້ວາງພະຍາງມົນທຣາທີ່ເຫຼືອອີກສອງ ໄວ້ເທິງທ້ອງ ແລະ ຫຼັງ. ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ມົນທຣາສຸດັຣຊະນະ ເຮັດການຜູກປິດທິດທັງປວງເພື່ອຄຸ້ມຄອງທຸກທິດ.

Verse 8

तारो नमश्चतुर्थ्यंतं सुदर्शनपदं वदेत् । अस्त्रायफडिति प्रोक्तो मंत्रो द्वादशवर्णवान् ॥ ८ ॥

ໃຫ້ກ່າວ «ຕາຣະ» ຄື ປຣານະວະ «ໂອມ» ກ່ອນ, ຕາມດ້ວຍຄໍາ «ນະມະຫ» ໃນຮູບດາຕີບ, ແລ້ວອອກສຽງຄໍາ «ສຸດັຣຊະນະ». ຕໍ່ຈາກນັ້ນກ່າວ «ອັສຕຣາຍ ພັດ»—ນີ້ແມ່ນມົນທຣາອັສຕຣາ 12 ພະຍາງ.

Verse 9

दशावृत्तिमय न्यासं वक्ष्ये विभूतिपञ्चरम् । मूलार्णान्स्वतनौ न्यस्येदाधारे हृदये मुखे ॥ ९ ॥

ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍ «ວິພູຕິ-ປັນຈະຣະ» ຄື ນະຍາສະທີ່ຈັດເປັນ 10 ຮອບ. ຄວນວາງພະຍາງພື້ນຖານ (ມູລະອັກສອນ) ລົງໃນກາຍຂອງຕົນ: ທີ່ຖານ (ອາທາຣະ), ທີ່ຫົວໃຈ, ແລະ ທີ່ປາກ.

Verse 10

दोःपन्मूलेषु नासायां प्रथमावृत्तिरीरिता । गले नाभौ हृदि कुचपार्श्वपृष्टेषु तत्पराः ॥ १० ॥

ຮອບທຳອິດ (ອາວຣິດຕິ) ຖືກກ່າວວ່າ ຢູ່ທີ່ໂຄນແຂນທັງສອງ ແລະ ທີ່ດັງ. ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການວາງນີ້ ຈະວາງທີ່ຄໍ, ທີ່ສະດື, ທີ່ຫົວໃຈ, ແລະຍັງທີ່ຂ້າງອົກ, ຂ້າງລໍາຕົວ, ແລະ ຫຼັງອີກດ້ວຍ.

Verse 11

मूर्द्धास्यनेत्रश्रवणघ्राणेषु च तृतीयकाः । दोःपादसंध्यंगुलिषु वेदावृत्त्या च विन्यसेत् ॥ ११ ॥

ໃຫ້ວາງຊຸດທີສາມໄວ້ທີ່ກະຫຼອດຫົວ, ປາກ, ຕາ, ຫູ, ແລະ ດັງ. ແລະຕາມແບບການທ່ອງວິດ (ເວດາ-ອາວຣິດຕິ) ໃຫ້ວາງອີກທີ່ຂໍ້ຕໍ່ ແລະ ນິ້ວມືນິ້ວຕີນຂອງແຂນແລະຂາ.

Verse 12

धातुप्राणेषु हृदये विन्यसेत्तदनंतरम् । शिरोनेत्रा स्यहृत्कुक्षिसोरुजंघापदद्वये ॥ १२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງກະທຳນຍາສະ ວາງມັນຕຣາໃສ່ທາດແຫ່ງກາຍ ແລະ ລົມປານະ ໂດຍໃຫ້ສູນຢູ່ທີ່ຫົວໃຈ; ແລ້ວວາງທີ່ສີສະ ຕາ ໃບໜ້າ/ປາກ ຫົວໃຈ ທ້ອງ ຂາອ່ອນ ຂາລ່າງ ແລະ ທີ່ຕີນທັງສອງ.

Verse 13

एकैकशो न्यसेद्वर्णान्मंत्रस्य क्रमतः सुधीः । न्यसेद्धृदंसोरुपदेष्वर्णान्वेदमितान्मनोः ॥ १३ ॥

ນັກປະຕິບັດຜູ້ຮູ້ຄວນວາງອັກສອນຂອງມັນຕຣາທີລະຕົວ ຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວຈຶ່ງວາງອັກສອນຂອງສູດສັກສິດຕາມທີ່ວິດາກຳນົດ ໄວ້ທີ່ຫົວໃຈ ບ່າ ຂາອ່ອນ ແລະ ຕີນ.

Verse 14

चक्रशं खगदांभोजपदेषु स्वस्वमुद्रया । शेषांश्च न्यासवर्योऽयं विभूतिपञ्जराभिधः ॥ १४ ॥

ໃນບ່ອນຂອງຈັກຣາ ສັງຂະ ດາບ/ຄະທາ ດອກບົວ ແລະ ທີ່ຕີນ ພຶງກະທຳນຍາສະ ໂດຍໃຊ້ມຸດຣາຂອງເຄື່ອງໝາຍແຕ່ລະຢ່າງຕາມຄວາມເໝາະ. ລຳດັບນຍາສະອັນປະເສີດນີ້ ເອີ້ນວ່າ «ວິພູຕິ-ປັນຈະຣາ» ເປັນກອງຄຸ້ມຄອງແຫ່ງອຳນາດທິບ.

Verse 15

न्यसेन्मूलार्णमेकैकं सचंद्रं तारसम्पुटम् । अथवा वै नमोंतेन न्यसेदित्यपरे जगुः ॥ १५ ॥

ພຶງວາງອັກສອນຮາກ (ມູລາຣະນະ) ທີລະຕົວ ພ້ອມ «ຈັນທຣະ» (ṃ/ອະນຸສະວາຣະ) ແລະ ຫຸ້ມດ້ວຍ «ຕາຣາ» ຄື «ໂອມ». ຫຼືອີກຢ່າງ ບາງທ່ານກ່າວວ່າ ຄວນທຳນຍາສະໂດຍເພີ່ມ «ນະມະຫ» ໄວ້ທ້າຍ.

Verse 16

तत्त्वन्यासं ततः कुर्याद्धिष्णुभावप्रसिद्धये । अष्टार्णोऽष्टप्रकृत्यात्मा गदितः पूर्वसूरिभिः ॥ १६ ॥

ຈາກນັ້ນ ພຶງກະທຳຕັດຕະວະ-ນຍາສະ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກດຳລົງຢູ່ໃນພຣະວິສະນຸແນ່ນອນ. ມັນຕຣາສິບແປດ? (ອັດຕາຣະນະ) ຄືມັນຕຣາ 8 ພະຍາງ ອັນເປັນທາດແຫ່ງປະກຣິຕິ 8 ປະການ ໄດ້ຖືກສອນໄວ້ໂດຍລະສີເກົ່າແກ່.

Verse 17

पृथिव्यादीनि भूतानि ततोऽहंकारमेव च । महांश्च प्रकृतिश्चैवेत्यष्टौ प्रकृतयो मताः ॥ १७ ॥

ດິນ ແລະ ອົງປະກອບອື່ນໆ, ຕໍ່ມາ ອະຫັງກາຣ (ອັດຕາຕົນ), ແລະ ມະຫັດ (ຫຼັກການໃຫຍ່) ກັບ ປະກຣິຕິ—ນີ້ແມ່ນ ປະກຣິຕິພື້ນຖານ 8 ປະການ ຕາມຄໍາສອນ।

Verse 18

पादे लिंगे हृदि मुखे मूर्ध्नि वक्षसि हृत्स्थले । सर्वांगे व्यापकं कुर्यादेकेन साधकोत्तमः ॥ १८ ॥

ວາງພະລັງມັນຕຣາໄວ້ທີ່ ຕີນ, ອະວະເພດ, ຫົວໃຈ, ປາກ, ຍອດສະໝອງ, ອົກ ແລະ ບ່ອນຫົວໃຈ; ຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ຍອດຄວນໃຫ້ມັນຕຣາດຽວ ແຜ່ຊຶມທົ່ວກາຍທັງໝົດ।

Verse 19

मंत्रार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् । तत्तन्नाम समुच्चार्य्य न्यसेत्तत्तत्स्थले बुधः ॥ १९ ॥

ເລີ່ມຈາກພະຍາງຂອງມັນຕຣາ ແລ້ວຄ່ອຍໆໄປຈົນເຖິງຫົວໃຈ; ຈາກນັ້ນ ວາງພະຍາງສຸດທ້າຍໄວ້ທີ່ປາຍແຫ່ງບ່ອນຫົວໃຈ ເພື່ອອາດຕະມັນ. ຜູ້ຮູ້ຄວນເອີ້ນນາມແຕ່ລະຢ່າງ ແລ້ວເຮັດນຍາສາ ວາງໃຫ້ຖືກບ່ອນຂອງມັນ।

Verse 20

अयं तत्त्वाभिधो न्यासः सर्वन्यासोत्तमोत्तमः । मूर्तीर्न्यसेद्द्वादश वै द्वादशादित्यसंयुताः ॥ २० ॥

ນີ້ແມ່ນນຍາສາທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຕັດຕະວາພິທະ» (tattvābhidha) ຄືການວາງທີ່ເອີ້ນນາມຫຼັກການ; ເປັນນຍາສາທີ່ຍອດຢ່າງຍິ່ງໃນບັນດານຍາສາທັງປວງ. ຄວນອັນເຊີນປະດິດຕັ້ງມູຣຕິ 12 ພຣະອົງ ຄູ່ກັບ ອາດິຕະ 12.

Verse 21

द्वादशाक्षरवर्णाद्या द्वादशादित्यसंयुताः । अष्टार्णोऽयं मनुश्चाष्टप्रकृत्यात्मा समीरितः ॥ २१ ॥

ເລີ່ມຈາກມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ ແລະ ຜູກພັນກັບ ອາດິຕະ 12; ມັນຕຣາ 8 ພະຍາງນີ້ກໍຖືກປະກາດໄວ້ເຊັ່ນກັນ—ໂດຍມີສະພາບເປັນ ປະກຣິຕິ 8 ປະການ.

Verse 22

तासामात्मचतुष्कस्य योगादर्काक्षरो भवेत् । ललाटकुक्षिहृत्कंठदक्षपार्श्वांसकेषु च ॥ २२ ॥

ໂດຍການປະສົມປະສານດ້ວຍໂຍຄະຂອງອົງປະກອບເຫຼົ່ານັ້ນກັບ «ອາດມະ-ຈະຕຸສະກະ» (ຫຼັກພາຍໃນ 4 ປະການ) ຈຶ່ງເກີດພະຍາງ «ອາຣະກະ»; ແລ້ວໃຫ້ເຮັດນະຍາສະ ວາງໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ, ທ້ອງ, ຫົວໃຈ, ຄໍ, ແລະຂ້າງຂວາກັບບ່າຂວາ.

Verse 23

गले च वामपार्श्वांसगलपृष्टेष्वनंतरम् । ककुद्यपि न्यसेन्मंत्री मूर्तीर्द्वादश वै क्रमात् ॥ २३ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ວາງທີ່ຄໍ, ຂ້າງຊ້າຍ, ບ່າ, ແລ້ວຕໍ່ໄປທີ່ຫຼັງຄໍ; ແລະຍັງວາງທີ່ກະກຸດ (ສ່ວນຫຼັງເທິງ/ສັນຫຼັງໃກ້ບ່າ) ອີກດ້ວຍ. ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນເຮັດນະຍາສະ ອັນເປັນຮູບທິບ 12 ປະການ ຕາມລຳດັບ.

Verse 24

धात्रा तु केशवं न्यस्यार्यम्ण नारायणं पुनः । मित्रेण माधवं न्यस्य गोविंदं वरुणेन च ॥ २४ ॥

ໃຫ້ເຮັດນະຍາສະ ວາງ «ເກສະວະ» ຄູ່ກັບ ທາຕຣິ; ແລ້ວອີກຄັ້ງ ວາງ «ນາຣາຍະນະ» ຄູ່ກັບ ອາຣະຍະມັນ; ວາງ «ມາທະວະ» ຄູ່ກັບ ມິດຣະ, ແລະວາງ «ໂກວິນດະ» ຄູ່ກັບ ວະຣຸນະ ດ້ວຍ.

Verse 25

विष्णुं चैवांशुना युक्तं भगेन मधुसूदनम् । न्यसेद्विवस्वता युक्तं त्रिविक्रममतः परम् ॥ २५ ॥

ໃຫ້ເຮັດນະຍາສະ ວາງ «ວິສະນຸ» ຄູ່ກັບ ອັມຊຸ; ແລະວາງ «ມະທຸສູດະນະ» ຄູ່ກັບ ພະຄະ. ຈາກນັ້ນ ວາງ «ຕຣິວິກຣະມະ» ຄູ່ກັບ ວິວັສວັດ (ພຣະອາທິດ).

Verse 26

वामनं च तथाद्रण पूष्णा श्रीधरमेव च । हृषीकेशं न्यसेत्पश्चात्पर्जन्येन समन्वितम् ॥ २६ ॥

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ເຮັດນະຍາສະ ວາງ «ວາມະນະ» ແລະທຳນອງດຽວກັນ ວາງ «ດຣະນະ»; ຕໍ່ມາ ວາງ «ປູສັນ» ແລະ «ສຣີທະຣະ» ດ້ວຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ວາງ «ຮຣິສີເກສະ» ຄູ່ກັບ ປັຣຈັນຍະ.

Verse 27

त्वष्ट्रा युतं पद्मनाभं दामोदरं च विष्णुना । द्वादसार्णं ततो मंत्रं समस्ते शिरसि न्यसेत् ॥ २७ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງເຮັດນຍາສະ ວາງມັນຕຣາ 12 ພະຍາງໄວ້ເທິງສີສະ; ອັນເຊີນ ປັດມະນາພະ ຄູ່ກັບ ຕວັສຕຣິ ແລະ ດາໂມດະຣະ ຄູ່ກັບ ວິສນຸ।

Verse 28

व्यापकं विन्यसेत्पश्चात्किरीटमनुना सुधीः । ध्रुवःकिरीटकेयूरहारांते मकरेतिच ॥ २८ ॥

ຕໍ່ມາ ຜູ້ຮູ້ຄວນເຮັດນຍາສະ «ວຽາປະກະ» ອັນແຜ່ຊຶມທົ່ວ; ແລ້ວໃຊ້ມັນຕຣາແຫ່ງມົງກຸດ ວາງມົງກຸດ. ອີກທັງຄວນກໍານົດມັນຕຣາຂອງ ທຣຸວະ, ມົງກຸດ, ກ້ອງແຂນ, ແລະທີ່ປາຍສາຍຄໍ ວາງ «ມະກະຣະ» ດ້ວຍ.

Verse 29

कुंडलांते चक्रशंखगदांतेंऽभोजहस्ततः । पीतांबरांते श्रीवत्सां कितवक्षः स्थलेति च ॥ २९ ॥

ພຣະອົງຖືກພັນລະນາວ່າ ສວມຕຸ້ມຫູ; ຖືຈັກຣະ, ສັງຂະ, ແລະ ຄະທາ; ມືຖືດອກບົວ; ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ; ແລະມີເຄື່ອງໝາຍ «ສຣີວັດສະ» ຢູ່ທີ່ອົງອົກ.

Verse 30

श्रीभूमिसहितस्वात्मज्योतिर्द्वयमतः परम् । वदेद्दीप्तिकरायांति सहस्रादित्यतेजसे ॥ ३० ॥

ຄວນປະກາດສະພາວະສູງສຸດ ເປັນແສງສະຫວ່າງພາຍໃນສອງປະການ ພ້ອມດ້ວຍ ສຣີ ແລະ ພູມິ. ໂດຍການເວົ້ານັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງ ຈະບັນລຸລັດສະໝີດັ່ງດວງອາທິດນັບພັນ.

Verse 31

नमोंतो बाणषङ्वर्णैः किरीटमनुरीरितः । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेन्नारायणं विभुम् ॥ ३१ ॥

ມັນຕຣາແຫ່ງມົງກຸດ ຖືກກ່າວໄວ້ດ້ວຍລໍາດັບພະຍາງ ເລີ່ມດ້ວຍ «ນະໂມ» ພ້ອມຊຸດອັກສອນ «ບານະ» ແລະ «ສັງ». ເມື່ອເຮັດພິທີນຍາສະຕາມນີ້ແລ້ວ ຄວນເພ່ງສະມາທິຕໍ່ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ.

Verse 32

उद्यत्कोट्यर्कसदृशं शंखं चक्रं गदांबुजम् । दधतं च करैर्भूमिश्रीभ्यां पार्श्वद्वयांचितम् ॥ ३२ ॥

ພຣະອົງຖືສັງຂ໌ ຈັກຣາ ຄະດາ ແລະ ດອກບົວໃນພຣະຫັດ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງແສງຕາເວັນຂຶ້ນຂອງສິບລ້ານດວງ ແລະມີ ພູມິເທວີ ກັບ ສຣີເທວີ (ລັກສະມີ) ປະດັບຢູ່ສອງຂ້າງ।

Verse 33

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । हारकेयूरवलयांगदं पीतांबरं स्मरेत् ॥ ३३ ॥

ຄວນເພັ່ງພິຈາລະນາພຣະອົງຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ ຢູ່ທີ່ພຣະອຸຣະ, ຄໍປະດັບດ້ວຍແກ້ວ ກໍສະຕຸພະ ອັນສະຫວ່າງ, ມີສາຍຄໍ ກໍາໄລແຂນ ກໍາໄລຂໍ້ມື ແລະເຄື່ອງປະດັບແຂນ, ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ (ປີຕາມບະຣະ) ໃຫ້ລະນຶກເຖິງ।

Verse 34

वर्णलक्षं जपेन्मंत्रं विधिवन्नियतेंद्रियः । प्रथमेन तु लक्षेण स्वात्मशुद्धिर्भवेद् ध्रुवम् ॥ ३४ ॥

ຜູ້ຄວບຄຸມອິນທຣີຍ໌ໄດ້ ແລະປະຕິບັດຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຄວນສວດຈັບມັນຕຣາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງລັກ (100,000) ອັກສອນ; ແລະດ້ວຍລັກທໍາອິດນັ້ນ ຄວາມບໍລິສຸດໃນຕົນຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ।

Verse 35

लक्षद्वयजपेनाथ मंत्रशुद्धिमवाप्नुयात् । लक्षत्रयेण जप्तेन स्वर्लोकमधिगच्छति ॥ ३५ ॥

ດ້ວຍການຈັບມັນຕຣາສອງລັກ (200,000) ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດຂອງມັນຕຣາ; ແລະດ້ວຍການຈັບສາມລັກ (300,000) ຈະເຂົ້າເຖິງສະວັນໂລກ (ສວັກກະ)।

Verse 36

विष्णोः समीपमाप्नोति वेदलक्षजपान्नरः । तथा च निर्मलं ज्ञानं पंचलक्षजपाद्भवेत् ॥ ३६ ॥

ດ້ວຍການຈັບວິດາໜຶ່ງລັກ (100,000) ຄັ້ງ ມະນຸດຈະໄດ້ເຂົ້າໃກ້ພຣະວິສະນຸ; ແລະດ້ວຍການຈັບຫ້າລັກ (500,000) ຄັ້ງ ປັນຍາອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນຈະເກີດຂຶ້ນ।

Verse 37

लक्षषष्टेन चाप्नोति मंत्री विष्णौ स्थिरा मतिम् । सप्तलक्षजपान्मंत्री विष्णोः सारूप्यमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

ໂດຍການຈັບຈະປາມັນຕຣາ 1 ລ້ານ 6 ແສນ ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາຈະໄດ້ປັນຍາອັນໝັ້ນຄົງ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະວິດສະນຸ; ແລະໂດຍ 7 ລ້ານ ຈະໄດ້ສາຣູປະຍະ ຄືຄວາມຄ້າຍຄືພຣະວິດສະນຸ.

Verse 38

अष्टलक्षं जपेन्मंत्री निर्वाणमधिगच्छति । एवं जप्त्वा ततः प्राज्ञो दशांशं सरसीरुहैः ॥ ३८ ॥

ຜູ້ຈັບຈະປາມັນຕຣາ 8 ລ້ານ ຈະເຖິງນິຣວານ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ). ເມື່ອຈັບຈະປາສຳເລັດແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນຖວາຍພິທີປິດທ້າຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບ ດ້ວຍດອກບົວ.

Verse 39

मधुराक्तैः प्रजुहुयात्संस्कृते हव्यवाहने । मंडूकात्परतत्वांतं पीठे संपूज्य यत्नतः ॥ ३९ ॥

ໃຫ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຜະສົມຂອງຫວານ ລົງໃນໄຟອັກນິທີ່ໄດ້ປະກອບພິທີຊຳລະແລ້ວ. ແລ້ວເທິງພີຖະ (ບ່ອນປະດິດພິທີ) ຈົ່ງບູຊາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຈາກມັນດູກະ (ຖານຮອງ) ໄປຈົນເຖິງປະຣະຕັດຕະວະ (ຫຼັກສູງສຸດ).

Verse 40

विमलोत्कर्षिणी ज्ञाना क्रिया योगा ततः परा । प्रह्वी सत्या तथेशाननुग्रहा नवमी मता ॥ ४० ॥

ສັກຕິ/ພະລັງງານອັນທີ 9 ຖືກກ່າວວ່າແມ່ນ: ວິມະໂລຕກັຣຊິນີ, ຍານາ, ກຣິຍາ, ໂຍກາ, ແລ້ວຈຶ່ງ ປະຣາ; ອີກທັງ ປຣະຫວີ, ສັດຕະຍາ ແລະ ອີຊານາ-ອະນຸກຣະຫາ (ພຣະກະຣຸນາຂອງອົງພຣະເຈົ້າ).

Verse 41

तारो नमनो भगवते विष्णवे सर्वभू ततः । तात्मने वासुदेवाय सर्वात्मेति पदं वदेत् ॥ ४१ ॥

ໃຫ້ເວົ້າພະຍາງ «ຕາຣະ» (ໂອມ) ກ່ອນ, ແລ້ວ «ນະມະນະຫະ»; ຕໍ່ຈາກນັ້ນກ່າວວ່າ «ແດ່ພຣະພະຄະວານ ວິດສະນຸ»; ຕໍ່ມາ «ສັຣວະພູ»; ແລ້ວ «ແດ່ອາດຕະມະນັ້ນ» (ຕາຕະມະເນ); «ແດ່ວາສຸເທວະ»; ແລະສຸດທ້າຍເວົ້າຄຳ «ສັຣວາດມາ»—“ອາດຕະມະແຫ່ງທຸກສິ່ງ”.

Verse 42

संयोगयोगपद्मांते पीठाय हृदयांतिमः । षड्विंशदक्षरः पीठमंत्रोऽनेनासनं दिशेत् ॥ ४२ ॥

ໃນທ້າຍຂອງມັນຕຣາ «ສຳໂຍກະ‑ໂຍກະ ປັດມະ» ໃຫ້ເພີ່ມພະຍາງສຸດທ້າຍຂອງ «ຫຣິດະຍະ‑ມັນຕຣາ» ເພື່ອເປັນ pīṭha. pīṭha‑ມັນຕຣານີ້ມີ 26 ພະຍາງ ໃຊ້ເພື່ອກຳນົດແລະຊຳລະອາສະນະ (ບ່ອນນັ່ງພິທີ)។

Verse 43

मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यामावाह्य पूजयेत् । आदौ चांगानि संपूज्य मंत्राणां केशरेषु च ॥ ४३ ॥

ໃຫ້ສ້າງພຣະຮູບໃນໃຈດ້ວຍມູລະ‑ມັນຕຣາ ແລ້ວອາວາຫນະເຊີນພຣະເຂົ້າສູ່ຮູບນັ້ນ ແລະບູຊາ. ກ່ອນອື່ນໃຫ້ບູຊາອັງກະ (aṅga) ໃຫ້ຄົບ ແລ້ວບູຊາມັນຕຣາທັງຫຼາຍໃນ «ກີສະຣະ» ຄືຕຳແໜ່ງກີບດອກຂອງປັດມະພິທີ।

Verse 44

प्रागादिदिग्दले वासुदेवं संकर्षणं तथा । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च शक्तीः कोणेष्वथार्चयेत् ॥ ४४ ॥

ໃນກີບດອກຕາມທິດ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກ ໃຫ້ບູຊາ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ແລະບູຊາ ສັງກັຣສະນະ (Saṅkarṣaṇa), ປຣັດຍຸມນະ (Pradyumna), ອະນິຣຸດທະ (Aniruddha) ດ້ວຍ. ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາພຣະສັກຕິ (Śakti) ຂອງພຣະອົງເຫຼົ່ານັ້ນໃນມຸມກາງທິດ।

Verse 45

शांतिं श्रियं सरस्वत्या रतिं संपूजयेत्क्रमात् । हेमपीततमालेंद्रनीलाभाः पीतवाससः ॥ ४५ ॥

ຕາມລຳດັບ ໃຫ້ບູຊາ ຊານຕິ (Śānti ຄວາມສະງົບ), ສຣີ (Śrī ສິຣິ‑ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ), ສະຣັສວະຕີ (Sarasvatī ປັນຍາ‑ວິຊາ), ແລະ ຣະຕິ (Rati ຄວາມຊື່ນບານ). ພຣະນາງເຫຼົ່ານີ້ມີສີດັ່ງຄຳ, ສີເຫຼືອງ, ສີນ້ຳເງິນຄ່ຳດັ່ງຕົ້ນຕະມາລະ, ແລະສີນິນດິໂກ; ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງທັງສິ້ນ।

Verse 46

चतुर्भुजाः शंखचक्रगदांभघोजधरा इमे । सितकांचनगोदुग्धदूर्वावर्णाश्च शक्तयः ॥ ४६ ॥

ພຣະສັກຕິເຫຼົ່ານີ້ມີ 4 ແຂນ ຖືສັງຂະ (ຫອຍ), ຈັກຣະ (ຈານ), ຄະດາ (ຄ້ອນ), ແລະ ປັດມະ (ດອກບົວ). ສີຂອງພຣະນາງເປັນດັ່ງສີຂາວ, ສີຄຳ, ສີນ້ຳນົມງົວ, ແລະສີຫຍ້າດູຣວາ (dūrvā)។

Verse 47

दलाग्रेषु चक्रशंखगदापंकजकौस्तुभान् । पूजयेन्मुसलं खङ्गं वनमालां यथाक्रमात् ॥ ४७ ॥

ໃນປາຍກີບດອກ ພຶງບູຊາຕາມລຳດັບ ຈັກຣະ, ສັງຂະ, ຄະດາ, ປັດມະ ແລະ ເພັດກໍສຕຸພ; ແລ້ວບູຊາ ໄຖ, ດາບ ແລະ ວະນະມາລາ ຕໍ່ເນື່ອງກັນໄປ.

Verse 48

रक्ताजपीतकनकश्यामकृष्णासितार्जुनान् । कुंकुमाभं समभ्यर्च्येद्वहिरग्रे खगेश्वरम् ॥ ४८ ॥

ເມື່ອໄດ້ບູຊາ “ຈອມແຫ່ງນົກ” ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງສີກຸງກຸມ ຢູ່ໜ້າໄຟບູຊາແລ້ວ, ຈຶ່ງຖວາຍ/ນຳໃຊ້ ສີແດງ, ສີເຫຼືອງອ່ອນ, ສີຄຳ, ສີຄ່ຳ, ສີດຳ, ສີນ້ຳເງິນຄ່ຳ ແລະ ຊະນິດອາຣຈຸນ ຕາມຄວາມຄວນ.

Verse 49

पार्श्वयोः पूजयेत्पश्चांखपद्मनिधी क्रमात् । मुक्तामाणिक्यसंकाशौ पश्चिमे ध्वजमपर्चयेत् ॥ ४९ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທີ່ສອງຂ້າງ ພຶງບູຊາຕາມລຳດັບ ນິທິ “ສັງຂະ” ແລະ “ປັດມະ”. ທາງຕາເວັນຕົກ ພຶງບູຊາ “ທະວະຈະ” (ທຸງ) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຂ່ມຸກ ແລະ ມະນີກະ.

Verse 50

रक्तं विघ्नं तथाग्नेये श्याममार्यं च राक्षसे । दुर्गां श्यामां वायुकोणे सेनान्यं पीतमैश्वरे ॥ ५० ॥

ທີ່ມຸມອັກນີເຢ (ຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້) ພຶງວາງຮູບສີແດງນາມ “ວິກນະ”. ທີ່ມຸມຣາກຊະສະ (ຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້) ພຶງວາງ “ຊະຍາມະ” ແລະ “ອາຣຍະ”. ທີ່ມຸມວາຍຸ (ຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອ) ພຶງວາງ “ດຸຣຄາ” ແລະ “ຊະຍາມາ”. ທີ່ມຸມອີຊານ (ຕາເວັນອອກສ່ຽງເໜືອ) ພຶງວາງຮູບສີເຫຼືອງນາມ “ເສນານີ”.

Verse 51

लोकेशा नायुधैर्युक्तान्बहिः संपूजयेत्सुधीः । एवमावरणैर्युक्तं योऽर्चजयेद्विष्णुमव्ययम् ॥ ५१ ॥

ຜູ້ມີປັນຍາ ພຶງບູຊາ “ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ” ຢູ່ພາຍນອກ (ນອກສະຖານບູຊາຫຼັກ) ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຖືອາວຸດ. ຜູ້ໃດບູຊາ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ພ້ອມດ້ວຍອາວະຣະນະ (ວົງລ້ອມ) ເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມກະທຳການບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນຕາມທຳນຽມ.

Verse 52

भुक्त्वेहसकलान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् । क्षेत्रधान्यसुवर्णानां प्राप्तये धारणीं स्मरेत् ॥ ५२ ॥

ໄດ້ເສບສຸກພົບພາບທັງປວງໃນໂລກນີ້ແລ້ວ ທ້າຍສຸດຍ່ອມໄປຮອດພຣະວິສນຸປະດະ (ຖິ່ນພຣະວິສນຸ)។ ເພື່ອໄດ້ນາທົ່ງ ເຂົ້າເກັບ ແລະຄຳ ຄວນລະລຶກ/ສວດທ່ອງທາຣະນີ।

Verse 53

देवीं दूर्वादलश्यामां दधानां शालिमंजरीम् । चिंतयेद्भारतीं देवीं वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ५३ ॥

ຄວນພິຈາລະນາພຣະເທວີພາຣະຕີ: ຜິວຄ່ຳດັ່ງໃບຫຍ້າດູຣະວາ ຖືຊໍ່ຮວງເຂົ້າ ແລະຖືວີນາກັບປຶ້ມຄຳພີ।

Verse 54

दक्षिणे देवदेवस्य पूर्णचंद्रनिभाननाम् । क्षीराब्धिफेनपुंजाभे वसानां श्वेतवाससी ॥ ५४ ॥

ທາງຂວາຂອງເທວະເທວາ ມີນາງຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ ໃບໜ້າດັ່ງຈັນເຕັມດວງ; ສະຫວ່າງດັ່ງກອງຟອງຈາກມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ແລະນຸ່ງຜ້າຂາວ।

Verse 55

भारत्या सहितं यो वै ध्यायेद्द्वेवं परात्परम् । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञो जायते सर्ववित्तमः ॥ ५५ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພິຈາລະນາຢ່າງແທ້ຈິງ ຕໍ່ພຣະສະພາວະສູງສຸດນັ້ນ ພ້ອມກັບພຣະເທວີພາຣະຕີ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງແກ່ນສານຂອງເວດະແລະອັດຖະເວດະ ແລະເກີດເປັນຜູ້ຍິ່ງທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ທັງປວງ।

Verse 56

नारसिंहमिवात्मानं देवं ध्यात्वातिभैरवम् । शश्त्रं संमंत्र्य मंत्रेण शब्रून्हत्वा निवर्तते ॥ ५६ ॥

ເມື່ອພິຈາລະນາພຣະເທວະຜູ້ນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ ໃຫ້ປາກົດດັ່ງນາຣະສິງຫະ ແລະປະພິທີປຸກເສກອາວຸດດ້ວຍມັນຕຣາ ກໍຍ່ອມຟັນທຳລາຍສັດຕູຜູ້ປອງຮ້າຍ ແລ້ວຈຶ່ງຖອນກັບ।

Verse 57

नारसिंहेन बीजेन मंत्रं संयोज्य साधकः । शतमष्टोत्तरं जपत्वा वामहस्ताभिमंत्रिताः ॥ ५७ ॥

ເມື່ອນໍາມັນຕຣາໄປປະສົມກັບພະຍາງຄ໌ເມັດພັນນຣສິງຫະ (Nṛsiṃha-bīja) ຜູ້ປະຕິບັດຄວນສວດ 108 ເທື່ອ; ແລ້ວສິ່ງທີ່ຖືກອະພິມັນຕຣາດ້ວຍມືຊ້າຍຈະມີພະລັງສົມບູນ។

Verse 58

पुनः पुनरपः सिंचेत्सर्पदष्टोऽपि जीवति । गारुडेन च संयोज्य पंचार्णेन जपेत्तदा ॥ ५८ ॥

ຄວນພອຍນ້ໍາຊໍ້າໆ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຖືກງູກັດກໍອາດຢູ່ລອດ. ແລ້ວໃຫ້ປະສົມກັບມັນຕຣາຄຸ້ມຄອງຂອງກຣຸດ (Garuḍa) ແລະສວດມັນຕຣາຫ້າພະຍາງໃນເວລານັ້ນ।

Verse 59

निर्विषीकरणे ध्यायेद्विष्णुं गरुडवाहनम् । अशोकफलके तार्क्ष्यमालिख्याशोकसंहतौ ॥ ५९ ॥

ເພື່ອທໍາໃຫ້ພິດສະຫງົບ ຄວນພິຈາລະນາພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ປະທັບເທິງກຣຸດ. ແລະໃນແຜ່ນໄມ້ອະໂສກ ໃຫ້ວາດຮູບຕາຣກສະຍ (Tārkṣya/ກຣຸດ) ແລ້ວຜູກດ້ວຍພວງດອກຫຼືໃບອະໂສກ.

Verse 60

अशोकपुष्पैः संपूज्य भगवंतं तदग्रतः । जुहुयात्तानि पुष्पाणि त्रिसंध्यं सप्तपत्रकम् ॥ ६० ॥

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ (Bhagavān) ດ້ວຍດອກອະໂສກຢ່າງສົມຄວນ ໃນພຣະພັກຂອງພຣະອົງເອງ ຄວນນໍາດອກເຫຼົ່ານັ້ນຖວາຍລົງໃນໄຟພິທີ; ທຳສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ໃນສາມສັນທະຍາ (trisandhyā) ໂດຍໃຊ້ສັບຕະປັດຣະກະ (saptapatraka) ເຄື່ອງຖວາຍໃບເຈັດໃບ.

Verse 61

प्रत्यक्षो जायते पक्षी वरमिष्टं प्रयच्छति । गाणपत्येन संयोज्य जपेल्लक्षं पयोव्रतः ॥ ६१ ॥

ນົກຈະປາກົດຕົວຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະປະທານພອນທີ່ປາດຖະໜາ. ເມື່ອປະສົມກັບພິທີແນວຄະນະປັດຕະຍະ (Gaṇapatya) ຜູ້ຖືວຣະຕະດື່ມນົມ (payo-vrata) ຄວນຈະສວດຈົນຄົບໜຶ່ງລັກ (100,000) ເທື່ອ.

Verse 62

महागणपतिं देवं प्रत्यक्षमिह पश्यति । वाणिबीजेन संयुक्तं षण्मासं योजयेन्नरः ॥ ६२ ॥

ໃນຊີວິດນີ້ເອງ ຜູ້ນັ້ນຈະເຫັນພຣະເທວະມະຫາຄະນະປະຕິໂດຍກົງ. ບຸກຄົນຄວນປະຕິບັດຕໍ່ເນື່ອງ 6 ເດືອນ ໂດຍປະສານກັບບີຊະມັນຕຣາຂອງ ວານີ (ວາຈາ/ສະຣັສວະຕີ).

Verse 63

महाकविवरो भूत्वा मोहयेत्सकलं जगत् । हुत्वा गुङ्चीशकलान्यर्द्धागुलमितानि च ॥ ६३ ॥

ເມື່ອເປັນກະວີໃຫຍ່ຜູ້ປະເສີດ ກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງຫຼົງໄຫຼ. ໂດຍຖວາຍລົງໃນໄຟບູຊາ ຊິ້ນເມັດກຸນຈີ (guñcī) ທີ່ຕັດເປັນຊິ້ນ ຂະໜາດຄື່ງນິ້ວ.

Verse 64

दधिमध्वाज्ययुक्तानि मृत्युं जयति साधकः । शनैश्वर दिने सम्यक् स्पृष्ट्वा श्वत्थं च पाणिना ॥ ६४ ॥

ໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງຖວາຍທີ່ປຸງດ້ວຍນົມສົ້ມ, ນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ຜູ້ປະຕິບັດຈະຊະນະຄວາມຕາຍ. ແລະໃນວັນຂອງ ຊະໄນສະວະຣະ (ວັນເສົາ) ເມື່ອແຕະຕ້ອງຕົ້ນອັສວັດຖະ (ພິປັນ) ອັນສັກສິດດ້ວຍມືຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍໄດ້ຮັບຊັຍຊະນະນັ້ນ.

Verse 65

जप्त्वा चाष्टशतं युद्धे ह्यपमृत्युं जयत्यसौ । पञ्चविंशतिधा जप्त्वा नित्यं प्रातः पिबेज्जलम् ॥ ६५ ॥

ໃນຍາມສົງຄາມ ເມື່ອສວດ 108 ເທື່ອ ຜູ້ນັ້ນຈະຊະນະ “ອະປະມຣິຕຍຸ” ຄືຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ. ແລະເມື່ອສວດ 25 ເທື່ອແລ້ວ ຄວນດື່ມນ້ຳໃນຕອນເຊົ້າທຸກມື້.

Verse 66

सर्वपापविनिर्मुक्तो ज्ञानवान् रोगवर्जितः । कुंभं संस्थाप्य विधिवदापूर्य शुद्धवारिणा ॥ ६६ ॥

ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ມີປັນຍາ ແລະປອດໂລກ. ຄວນຕັ້ງ “ກຸມພະ” (ຫມໍ້ນ້ຳພິທີ) ຕາມພິທີການ ແລ້ວເຕີມໃຫ້ເຕັມດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດຕາມຄຳສັ່ງສອນ.

Verse 67

जप्त्वायुतं ततस्तेनाभिषेकः सर्वरोगनुत् । चंद्रसूर्योपरागे तु ह्युपोष्याष्टसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

ເມື່ອສວດມັນຕຣານັ້ນຄົບ 10,000 ເທື່ອ ແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດອະພິເສກດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ; ມັນກຳຈັດໂລກໄພທັງປວງ. ໃນເວລາຈັນທຣະຄາດ ຫຼື ສຸຣະຄາດ ໃຫ້ອຸໂປສະຖ ແລ້ວສວດ 8,000 ເທື່ອ.

Verse 68

स्पृष्ट्वा ब्राह्मीधृतं जप्त्वा पिबेत्साधकसत्तमः । मेधां कवित्वं वाक्सिद्धिं लभते नात्र संशयः ॥ ६८ ॥

ເມື່ອແຕະກີ (ghee) ທີ່ປະສົມພືດພຣາຫມີ ແລ້ວສວດມັນຕຣາ ນັກປະຕິບັດຜູ້ຍອດຢ່າງຄວນດື່ມມັນ; ຈະໄດ້ປັນຍາ, ຄວາມສະຫວ່າງໄສແຫ່ງກະວີ, ແລະ ວາກສິດທິ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 69

जुहुयादयुतं विल्वैर्महाधनपतिर्भवेत् । नारायणस्य मन्त्रोऽयं सर्वमंत्रोत्तमोत्तमः ॥ ६९ ॥

ຖ້າບູຊາໄຟ (homa) ດ້ວຍໃບບິລະວະ 10,000 ເທື່ອ ຈະເປັນມະຫາເຈົ້າແຫ່ງຊັບສົມບັດ. ມັນຕຣານີ້ແຫ່ງນາຣາຍະນະ ເປັນມັນຕຣາທີ່ຍອດຢ່າງສຸດໃນບັນດາມັນຕຣາທັງປວງ.

Verse 70

आलयः सर्वसिद्धीनां कथितस्तव नारद । नारायणाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् ॥ ७० ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າສູດສັກສິດນັ້ນເປັນທີ່ສະຖິດຂອງສິດທິທັງປວງ. ໃນທ້າຍຄຳອອກສຽງ ໃຫ້ເວົ້າຄຳ «vidmahe» ແລ້ວຈຶ່ງສວດພະດະ (ວະລີສຸດທ້າຍ) ແດ່ນາຣາຍະນະ.

Verse 71

वासुदेवपदं ङेंतं धीमहीति ततो वदेत् । तन्नो विष्णुः प्रचोवर्णान्संवदेञ्चोदयादिति ॥ ७१ ॥

ແລ້ວໃຫ້ເວົ້າຄຳ «ວາສຸເທວະປະດັມ» ແລະຕໍ່ດ້ວຍ «dhīmahi»—ພວກເຮົາພິຈາລະນາສະມາທິ. ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸນັ້ນ ກະຕຸ້ນແລະສ່ອງແສງອັກສອນ ແລະການອອກສຽງອັນຖືກຕ້ອງຂອງພວກເຮົາ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງດົນໃຈຄຳເວົ້າຂອງພວກເຮົາ.

Verse 72

एषोक्ता विष्णुगायत्री सर्वपापप्रणाशिनी । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वासुदेवाय कीर्तितः ॥ ७२ ॥

ດັ່ງນີ້ໄດ້ສອນ «ວິສນຸ-ກາຍະຕຣີ» ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ. ພະຍາງສັກສິດ «ຕາຣະ» (ໂອມ) ແມ່ນພຣະເຈົ້າໃນດວງໃຈ ແລະຖືກປະກາດເພື່ອ ວາສຸເທວະ.

Verse 73

द्वादशार्णो महामन्त्रो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः । स्त्रीशूद्राणां वितारोऽयं सतारस्तु द्विजन्मनाम् ॥ ७३ ॥

ມະຫາມັນຕຣະ 12 ພະຍາງ ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ສຳລັບຍິງ ແລະ ຊູດຣະ ໃຫ້ຖ່າຍທອດໂດຍບໍ່ມີປຣະນະວະ (ຕາຣະ); ແຕ່ສຳລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຕ້ອງສອນພ້ອມຕາຣະ.

Verse 74

प्रजापतिर्मुनिश्चास्य गायत्री छन्द ईरितः । देवता वासुदेवस्तु बीजं शक्तिर्ध्रुवश्च हृत् ॥ ७४ ॥

ສຳລັບມັນຕຣະນີ້ ປຣະຊາປະຕິ ຖືກປະກາດເປັນ ຣິສິ (ṛṣi), ກາຍະຕຣີ ເປັນ ຈັນທັສ (chandas), ແລະ ວາສຸເທວະ ເປັນ ເທວະຕາ (devatā). ບີຈະ (bīja) ແລະ ສັກຕິ (śakti) ຖືກກ່າວໄວ້; ແລະ ທຣຸວະ ໃຫ້ວາງໃນຫົວໃຈ (hṛd) ເປັນກຸນແຈຄ້ຳຈຸນ.

Verse 75

चन्द्राक्षिवेदपञ्चर्णैः समस्तेनांगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोरास्ये गले दोर्हृदये पुनः ॥ ७५ ॥

ດ້ວຍສູດຫ້າພະຍາງທີ່ຄົບຖ້ວນ «ຈັນທຣະ–ອັກສິ–ເວທະ» (ປັນຈາຣະນ) ພຶງເຮັດອັງກະກັນປະນາ/ນະຍາສະ ລົງໃນອະວະຍະ: ທີ່ຫົວ, ທີ່ໜ້າຜາກ, ທີ່ດວງຕາ, ທີ່ປາກ, ທີ່ຄໍ, ທີ່ແຂນທັງສອງ, ແລະອີກຄັ້ງທີ່ຫົວໃຈ.

Verse 76

कुक्षौ नाभौ ध्वजे जानुद्वये पादद्वये तथा । न्यासेत्क्रमान् मन्त्रवर्णान्सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ ७६ ॥

ພຶງວາງພະຍາງຂອງມັນຕຣະຕາມລຳດັບ ລົງໃນທ້ອງ, ທີ່ສະດື, ທີ່ບ່ອນທຸງ (ອະໄວຍະວະເພດ), ທີ່ຫົວເຂົ່າທັງສອງ, ແລະທີ່ຕີນທັງສອງ. ນີ້ເອີ້ນວ່າ «ສຣິດຕິ-ນະຍາສະ» ຄືການຕິດຕັ້ງຕາມລຳດັບແຫ່ງການສ້າງ.

Verse 77

हृदादिमस्तकांतं तु स्थितिन्यासं प्रचक्षते । पादादारभ्य मूर्द्धानं न्यासं संहारकं विदुः ॥ ७७ ॥

ພວກທ່ານກ່າວວ່າ ການວາງນະຍາສະ (nyāsa) ຈາກຫົວໃຈຂຶ້ນໄປຮອດຍອດສະໝອງ ແມ່ນນະຍາສະແຫ່ງການຄົງຢູ່ (sthiti)។ ແຕ່ນະຍາສະທີ່ເຮັດຈາກຕີນຂຶ້ນໄປຮອດຫົວ ຮູ້ກັນວ່າເປັນນະຍາສະແຫ່ງການຖອນຄືນ/ລະລາຍ (saṃhāra)។

Verse 78

तत्त्वन्यासं ततः कुर्यात्सर्वतंत्रेषु गोपितम् । बीवं प्राणं तथा चित्तं हृत्पद्मं सूर्यमण्डलम् ॥ ७८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເຮັດ ຕັດຕະວະ-ນະຍາສະ (tattva-nyāsa) ອັນຖືກປິດບັງໄວ້ໃນຕັນຕະທັງປວງ ໂດຍວາງພາຍໃນ: ພະຍາງຄໍາເມັດ (bīja), ປຣານະ (prāṇa) ລົມຫາຍໃຈ, ຈິດ (citta), ດອກບົວໃນຫົວໃຈ, ແລະວົງພະອາທິດ (sūrya-maṇḍala)។

Verse 79

चन्द्राग्निमण्डले चैव वासुदेवं ततः परम् । संकर्षणं च प्रद्युम्नमनिरुद्धं ततः परम् ॥ ७९ ॥

ໃນວົງຈັນ ແລະ ວົງຕາເວັນ ກໍຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິວ່າ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ແມ່ນອົງສູງສຸດ. ເຫນືອຈາກນັ້ນມີ ສັງກັຣສະນະ (Saṅkarṣaṇa) ແລະ ປຣັດຍຸມນະ (Pradyumna); ແລະເຫນືອຂຶ້ນໄປອີກ ແມ່ນ ອະນິຣຸດທະ (Aniruddha) ເປັນອົງສູງສຸດ.

Verse 80

नारायणं चक्रमतस्तत्त्वानि द्वादशैव तु । मूलार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् ॥ ८० ॥

ສໍາລັບ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ອົງພຣະຜູ້ຖືຈັກຣະ (cakra) ມີຕັດຕະວະ 12 ປະການ. ເລີ່ມຈາກພະຍາງຄໍາຮາກ (mūla-arṇa) ແລະສິ້ນສຸດທີ່ແກ່ນໃນສຸດຂອງຫົວໃຈ; ທັງໝົດນີ້ມຸ່ງໄປສູ່ ອາດມາ (Self).

Verse 81

तत्त्वे नाम समुञ्चर्य्य न्यसेन्मूर्द्धादिषु क्रमात् । पूर्वोक्तं ध्यानमत्रापि भानुलक्षजपो मनोः ॥ ८१ ॥

ເມື່ອຮວບຮວມນາມອັນທິບພະເຂົ້າສູ່ຕັດຕະວະຂອງມັນແລ້ວ ຄວນເຮັດນະຍາສະລົງທີ່ສະໝອງ ແລະອະວະຍະວະອື່ນໆ ຕາມລໍາດັບ. ທີ່ນີ້ດ້ວຍ ຄວນປະຕິບັດສະມາທິທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ແລະຈະປະມົນມັນຕຣາ (japa) ໜຶ່ງແສນຄັ້ງ.

Verse 82

तदृशांशं तिलैराज्यलोलितैर्हवनं चरेत् । पीठे पूर्वोदिते मन्त्री मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ ८२ ॥

ຄວນປະກອບພິທີຮະວະນະ (ບູຊາໄຟ) ດ້ວຍສ່ວນທີ່ກຳນົດ ໃຊ້ເມັດງາທີ່ຊຸມດ້ວຍນ້ຳມັນກີ. ແລ້ວໃນພີຖະ/ແທ່ນບູຊາທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາພຶງສັງກັລປະ ແລະສ້າງຮູບພຣະເທວະໃນໃຈ ຈາກມູນຖານແທ້.

Verse 83

तस्यामावाह्य देवेशं वासुदेवं प्रपूजयेत् । अङ्गानि पूर्वमभ्यर्च्य वासुदेवादिकास्ततः ॥ ८३ ॥

ໃນແທ່ນນັ້ນ ພຶງອາວາຫະນະ (ເຊີນປະທັບ) ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ວາສຸເທວະ—ແລ້ວບູຊາດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມສູງສຸດ. ກ່ອນອື່ນ ບູຊາອະວະຍະ (aṅga) ຂອງພຣະອົງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາວາສຸເທວະ ແລະພຣະຮູບອື່ນໆທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ.

Verse 84

शांत्यादिशक्तयः पूज्याः प्राग्वद्दिक्षु विदिक्षु च । तृतीयावरणे पूज्याः प्रोक्ता द्वादश मूर्तयः ॥ ८४ ॥

ພຣະສັກຕິທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກ «ຊານຕິ» ພຶງບູຊາເຊັ່ນເກົ່າ ໃນທິດຫຼັກ ແລະທິດກາງທັງປວງ. ໃນອາວະຣະນະຊັ້ນທີສາມ ພຶງບູຊາພຣະຮູບ 12 ປະການ ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

Verse 85

इंद्राद्यानायुधैर्युक्तान् पूजयेद्धरणीगृहे । एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्विष्णुमव्ययम् ॥ ८५ ॥

ໃນທະຣະນີຄືຫະ (ບ່ອນບູຊາທີ່ຊຳລະໃນພື້ນດິນ) ພຶງບູຊາອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍອາວຸດຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນີ້ ເມື່ອບູຊາອາວະຣະນະທັງຫ້າແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາພຣະວິດສະນຸຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ (avyaya).

Verse 86

प्राप्नुयात्सकलानर्थानन्ते विष्णुपदे व्रजेत् । पुरुषोत्तमसंज्ञस्य विष्णोर्भेदचतुष्टयम् ॥ ८६ ॥

ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດ ແລະເປົ້າໝາຍທັງປວງ; ແລະໃນທ້າຍສຸດ ຈະໄປສູ່ວິດສະນຸປະທະ (ພຣະບາດ/ຖິ່ນພຳນັກຂອງວິດສະນຸ). ນີ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງສີ່ປະການຂອງພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ມີນາມວ່າ «ປຸຣຸສົດຕະມະ».

Verse 87

त्रैलोक्यमोहनस्तेषां प्रथमः परिकीर्तितः । श्रीकरश्च हृषीकेशः कृषअणश्चात्र चतुर्थकः ॥ ८७ ॥

ໃນບັນດານາມເຫຼົ່ານັ້ນ ນາມທຳອິດຖືກປະກາດວ່າ «ໄຕໂລກຍະໂມຫະນ» ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກຫຼົງໄຫຼ; ຕໍ່ມາແມ່ນ «ສຣີກະຣະ» ແລະ «ຮຣິສີເກສະ»; ແລະທີ່ນີ້ «ກຣິສນະ» ຖືກກ່າວເປັນນາມທີ່ສີ່។

Verse 88

तारः कामो रमा पश्चान् ङेंतः स्यात्पुरुषोत्तमः । वर्मास्त्राण्यग्निप्रियांतो मन्त्रो वह्नीन्दुवर्णवान् ॥ ८८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນໃຫ້ອອກສຽງ «ຕາຣະ», «ກາມະ», ແລະ «ຣາມາ»; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອຈົບດ້ວຍສຽງນາສິກ «ṅeṃta» ກໍເປັນມັນຕຣາຂອງ «ປຸຣຸສົດຕະມະ». ມັນຕຣານີ້ມີຄາວະຈະປ້ອງກັນ ແລະມັນຕຣາອາວຸດເປັນເກາະ, ຈົບດ້ວຍ «ອັກນິ-ປຣິຍາ», ແລະຖືກພັນນາວ່າມີສີດັ່ງໄຟແລະດວງຈັນ.

Verse 89

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽथ देवता । पुरुषोत्तमसंज्ञोऽत्र बीजशक्तीस्मरंदिरे ॥ ८९ ॥

ໃນນີ້ «ພຣະພຣະຫມາ» ຖືກກ່າວວ່າເປັນຣິສິ (ຜູ້ເຫັນ); ສັນທະ (ສຳນວນສັນທະ) ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «ຄາຍະຕຣີ»; ແລະເທວະຕາປະທານຖືກເອີ້ນວ່າ «ປຸຣຸສົດຕະມະ». ໃນມັນຕຣານີ້ ບີຈະ, ສັກຕິ, ແລະ ສະມະຣະ (ຄີລະກະ/ຫຼັກລັອກ) ກໍຄວນເຂົ້າໃຈວ່າຕັ້ງຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງອັນຄວນຂອງມັນ.

Verse 90

भूचंद्रैकरसाक्ष्यक्षिमंत्रवर्णोर्विभागतः । कृत्वांगानि ततो ध्यायेद्विधिवत्पुरुषोत्तमम् ॥ ९० ॥

ເມື່ອໄດ້ຈັດສັນອັກສອນຂອງມັນຕຣາໃຫ້ແກ່ອະວະຍະວະຂອງກາຍຕາມການແບ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ (ນຍາສະ) ແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນພິຈາລະນາສະມາທິຕາມພິທີກຳນົດ ເຖິງ «ປຸຣຸສົດຕະມະ».

Verse 91

समुद्यदादित्यनिभं शंखचक्रगदांबुजैः । लसत्करं पीतवस्रं स्मरेच्छ्रीपुरुषोत्तमम् ॥ ९१ ॥

ຄວນພິຈາລະນາສະມາທິເຖິງ «ສຣີ ປຸຣຸສົດຕະມະ» ຜູ້ສະຫວ່າງໄສດັ່ງຕາເວັນກຳລັງຂຶ້ນ; ຜູ້ມືອັນສົດໃສຖືສັງຂະ, ຈັກຣະ, ຄະດາ, ແລະດອກບົວ; ແລະນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ.

Verse 92

महारत्नौघखचितस्फुरत्तोरणमंडपे । मौक्तिकौघशमदमविराजितवितानके ॥ ९२ ॥

ໃນມະນະດົບນັ້ນ ຊ່ອງປະຕູທີ່ສ່ອງປະກາຍ ຖືກຝັງປະດັບດ້ວຍກອງມະຫາອັນມະນີຫຼາຍຫຼວງ ແລະວິຕານາ (ມ່ານພະລາດ) ກໍງາມສະຫງ່າດ້ວຍກອງໄຂ່ມຸກຫຼາຍກອງ।

Verse 93

नृत्यद्देवांगनावृंदक्वणात्किंकिणिनूपुरे । लसन्माणिक्यवेद्यां तु दीत्पार्कायुततेजसि ॥ ९३ ॥

ທີ່ນັ້ນ ມີສຽງກິ່ງກັ່ງຂອງກະດິ່ງນ້ອຍໆ ທີ່ຂໍ້ຕີນຂອງນາງຟ້າຜູ້ຟ້ອນລຳເປັນຝູງ ດັງກັງວານເຕັມມະນະດົບ; ແລະເທິງເວທີທີ່ຝັງມານິກະ (ຮູບີ) ອັນສ່ອງປະກາຍ ມັນສະຫວ່າງໄສດຸດດວງອາທິດສິບລ້ານດວງ।

Verse 94

वृंदारकव्रातकिरीटाग्ररत्नाभिचर्चिते । नवलक्षं जपेन्मंत्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९४ ॥

ໃນພຣະຮູບນັ້ນ ທີ່ຖືກບູຊາໂດຍອັນມະນີຢູ່ຍອດມົງກຸດຂອງຝູງເທວະ ຄວນຈະຈະປະມັນຕຣາ 9 ລັກ (900,000) ເທື່ອ; ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟ ເທົ່າກັບ 1/10 ຂອງຈໍານວນນັ້ນ।

Verse 95

उत्फुल्लैः कमलैः पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवेऽर्चयेत् । एवमाराध्य देवेशं प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ ९५ ॥

ເທິງປີຖະ (pīṭha) ໄວສະນະວະ ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຄວນບູຊາດ້ວຍດອກບົວທີ່ບານເຕັມທີ່. ດ້ວຍການອາຣາທະນາພຣະເທວເອສະ (ອົງຈອມເທວະ) ແບບນີ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສິຣີອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 96

पुत्रान्पौत्रान्यशः कांतिं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति । उत्तिष्टेति पदं पश्चाच्छ्रीकराग्निप्रियांतिमः ॥ ९६ ॥

ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບບຸດ ຫຼານ ຊື່ສຽງ ຄວາມສະຫວ່າງໄສ ຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະກະທັ້ງມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄໍາສຸດທ້າຍແມ່ນ “uttiṣṭha” («ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ!») ອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງ Śrīkara ແລະ Agnipriya.

Verse 97

अष्टार्णोऽस्य मुनिर्व्यासः पंक्तिश्छंद उदाहृतम् । श्रीकाराख्यो हरिः प्रोक्तो देवता सकलेष्टदः ॥ ९७ ॥

ນີ້ແມ່ນມົນຕຣາ 8 ພະຍາງ; ຣິຊິ (ຜູ້ເຫັນມົນຕຣາ) ແມ່ນ ມຸນິ ວະຍາສະ; ສັນທະ (ຉັນທະ) ແມ່ນ ປັງກະຕິ; ເທວະຕາປະທານແມ່ນ ພຣະຫະຣິ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສຣີ-ກາຣ» ຜູ້ສະຫວ່າງຄູ່ກັບ ສຣີ. ພຣະອົງປະທານຄວາມສຳເລັດທີ່ປາດຖະໜາທັງປວງ.

Verse 98

भीषयद्वितयं हृत्स्यात् त्रासयद्वितयं शिरः । शिखा प्रमर्द्दयद्वंद्वं वर्म प्रध्वंसयद्वयम् ॥ ९८ ॥

ຄູ່ຄຳທີ່ເອີ້ນວ່າ «bhīṣayat» ໃຫ້ວາງໄວ້ທີ່ຫົວໃຈ; ຄູ່ຄຳ «trāsayat» ໃຫ້ວາງໄວ້ທີ່ສີສະ. ເຄື່ອງໝາຍຄູ່ທີ່ເອີ້ນ «śikhā-pramarddya» ໃຫ້ວາງໄວ້ທີ່ຈຸກຜົມຍອດ; ແລະຄູ່ຄຳ «varma-pradhvaṃsaya» ກໍໃຫ້ວາງໄວ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 99

अस्रं रक्षद्वयं सर्वे हुमंताः समुदीरिताः । मस्तके नेत्रयोः कंठहृदये नाभिदेशके ॥ ९९ ॥

ບົດຄຸ້ມຄອງ «astra» ທັງປວງ—ພ້ອມທັງການຄຸ້ມຄອງແບບຄູ່—ໃຫ້ເວົ້າອອກພ້ອມສຽງອຸທານ «hum». ແລ້ວໃຫ້ວາງເປັນນະຍາສະຄຸ້ມຄອງທີ່ສີສະ, ຕາທັງສອງ, ຄໍ, ຫົວໃຈ, ແລະບ່ອນສະດື.

Verse 100

ऊरूजंघांयुग्मेषु मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यतसेत् । ततः पुरुषसूक्तोक्तमंत्रैर्न्यासं समाचरेत् ॥ १०० ॥

ທີ່ຄູ່ຂາອ່ອນ ແລະ ຄູ່ແຂ່ງຂາ (ຂາລຸ່ມ) ໃຫ້ວາງພະຍາງຂອງມົນຕຣາເປັນນະຍາສະຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃຫ້ປະຕິບັດນະຍາສະໂດຍຖືກພິທີ ດ້ວຍມົນຕຣາທີ່ກ່າວໄວ້ໃນ Puruṣa Sūkta.

Verse 101

मुखे न्यसेद्ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीदिमं मनुम् । बाहुयुग्मे तथा बाहूंराजन्य इति विन्यसेत् ॥ १०१ ॥

ໃຫ້ວາງນະຍາສະທີ່ປາກ ດ້ວຍມົນຕຣາ «brāhmaṇaḥ asya mukham āsīt»; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ທີ່ແຂນທັງສອງ ໃຫ້ວາງນະຍາສະດ້ວຍມົນຕຣາ «bāhū rājanyaḥ».

Verse 102

ऊरू तदस्य यद्वैश्य इममूरुद्वये न्यसेत् । न्यसेत्पादद्वये मंत्री पद्भ्यां शूद्रो अजायत ॥ १०२ ॥

ໃຫ້ວາຍຊະຍະຖືກວາງໄວ້ເທິງຕັກສອງຂ້າງຂອງພຣະອົງ. ໃຫ້ມົນຕຣີວາງໄວ້ເທິງຕີນສອງຂ້າງ; ຈາກຕີນນັ້ນ ຊູດຣະເກີດຂຶ້ນ.

Verse 103

चक्रं शंखं गदां पद्मं कराग्रेष्वथ विन्यसेत् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्पूर्वोक्तमण्डपे ॥ १०३ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ວາງດ້ວຍນະຍາສະ ຈັກຣະ, ສັງຂະ, ຄະດາ, ແລະ ປັດມະ ໄວ້ເທິງປາຍນິ້ວມື. ເມື່ອເຮັດນະຍາສະຕາມວິທີແລ້ວ ໃຫ້ນັ່ງພິຈາລະນາໃນມັນດະປະທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນ.

Verse 104

अरुणाब्जासनस्थस्य तार्क्ष्यस्योपरि संस्थितम् । पूर्वोक्तरूपिणं देवं श्रीकरं लोकमोहनम् ॥ १०४ ॥

ພຣະເທວະນັ້ນ ປະທັບນັ່ງເທິງບັນລັງດອກບົວສີແດງ ແລະສະຖິດຢູ່ເທິງຕາຣກຊະຍະ (ກະຣຸດາ). ເປັນພຣະເຈົ້າຕາມຮູບທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຜູ້ປະທານສິຣີມົງຄຸນ ແລະຜູ້ຊັກນໍາໃຈໂລກທັງປວງ.

Verse 105

ध्यात्वैवं पूजयेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । रक्तांबुजैः समिद्भिश्च विल्वक्षीरिद्रुमोद्भवैः ॥ १०५ ॥

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣະຄວນບູຊາໃຫ້ຄົບແປດລັກ (ແປດແສນ) ແລ້ວຖວາຍຮົມເປັນສ່ວນສິບ ໂດຍໃຊ້ດອກບົວແດງ ແລະໄມ້ເຊື້ອໄຟຈາກບິລວະ ແລະຕົ້ນໄມ້ມີນ້ຳນົມ.

Verse 106

पयोऽन्नैः सर्पिषा हुत्वा प्रत्येकं सुसमाहितः । अश्वत्थोदुंबरप्लक्षवटाः क्षीरिद्रुमाः स्मृता ॥ १०६ ॥

ໃຫ້ຖວາຍຮົມນ້ຳນົມ, ເຂົ້າສຸກ, ແລະນ້ຳມັນເນີຍ (ກີ) ລົງໃນໄຟ ທຸກພິທີໂດຍມີສະຕິໝັ້ນຄົງ. ອັດສະວັດຖະ, ອຸດຸມບະຣະ, ປະລັກສະ, ແລະວະຕະ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຕົ້ນໄມ້ ‘ມີນ້ຳນົມ’ (kṣīrī).

Verse 107

पूजयेद्वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । अंगावरणदिक्पालहेतिभिः सहितं विभुम् ॥ १०७ ॥

ຄວນບູຊາພຣະອົງເທິງພີຖະວິສະນຸ ໂດຍຕັ້ງຈິດສັງກັນປະດິດຖານຮູບເທວະຈາກຖານຮາກກ່ອນ ແລ້ວບູຊາພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທັງ ພ້ອມດ້ວຍອົງປະກອບ ອາວະຣະນະ ທິດປາລະ ແລະອາວຸດທິບຂອງພຣະອົງ।

Verse 108

इत्थं सिद्धे मनौ मत्री प्रयोगान्पूर्ववञ्चरेत् । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वराहेति ततः परम् ॥ १०८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອມັນຕຣາສຳເລັດສິດທິແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດຄວນດຳເນີນການນຳໃຊ້ຕາມລຳດັບເກົ່າທີ່ກຳນົດ: ກ່ອນ ‘ຕາຣະ’ (Oṃ) ແລ້ວ ‘ຮຶດ’ (ສູດຫົວໃຈ) ຕໍ່ດ້ວຍ ‘ພະຄະວານ’ ຕໍ່ດ້ວຍສ່ວນທ້າຍ ‘ṅeṃta’ ແລ້ວຈຶ່ງ ‘ວະຣາຫະ’ (ພຣະວະຣາຫະ) ຕໍ່ໄປ।

Verse 109

रूपाय भूर्भुवः स्वः स्याल्लोहितकामिका च ये । भूपतित्वं च मे देहि ददापय शुचिप्रिया ॥ १०९ ॥

ເພື່ອໄດ້ຮູບງາມ ໃຫ້ສວດວະຍາຫຣິຕິ ‘ພູḥ, ພຸວະḥ, ສະວະḥ’ ແລະພ້ອມດ້ວຍພິທີ/ມັນຕຣາ ‘ໂລຫິຕະກາມິກາ’. ຂໍປະທານອຳນາດແຫ່ງກະສັດໃຫ້ແກ່ຂ້າ; ໂອ ສຸຈິປຣິຍາ ຂໍໃຫ້ມັນຖືກປະທານແກ່ຂ້າເຖີດ।

Verse 110

रामाग्निवर्णो मंत्रोऽयं भार्गवोऽस्य मुनिर्मतः । छन्दोऽनुष्टुब्देवतादिवराहः समुदीरितः ॥ ११० ॥

ມັນຕຣານີ້ມີສີ/ຊັ້ນພະຍາງ ‘ຣາມ’ ແລະ ‘ອັກນິ’; ຣິສິ (ຜູ້ເຫັນມັນຕຣາ) ຂອງມັນຖືກນັບວ່າແມ່ນ Bhārgava. ຉັນດະແມ່ນ Anuṣṭubh ແລະເທວະຕາແມ່ນ Ādi-Varāha—ພຣະຫມູບູຮານ—ດັ່ງນີ້ໄດ້ປະກາດໄວ້।

Verse 111

एकदंष्ट्राय हृदयं व्योमोल्कायग शिरः स्मृतम् । शिखा तेजोऽधिपतये विश्वरूपाय वर्म च ॥ १११ ॥

ໃຫ້ກຳນົດ ‘ຫຶດະຍະ’ (ຫົວໃຈ) ແກ່ Ekadaṃṣṭra; ແລະ ‘ສິຣະ’ (ສີສະ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຂອງ Vyomolkāyaga. ໃຫ້ກຳນົດ ‘ສິຂາ’ (ຈຸກຜົມ) ແກ່ Tejo’dhipati ແລະ ‘ວັຣມະ’ (ເກາະປ້ອງກັນ) ແກ່ Viśvarūpa.

Verse 112

महादंष्ट्राय चास्त्रं स्यात्पञ्चांगमिति कल्पयेत् । अथवा गिरिषट्सप्तबाणैर्वसुभिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

ສໍາລັບພຣະມະຫາດັມສະຕຣາ (Mahādaṃṣṭrā) ມັນຕຣາອາວຸດ (astra) ຄວນຈັດເປັນສູດຫ້າອົງປະກອບ. ຫຼືຈະຈັດຕາມອັກສອນທີ່ຊີ້ດ້ວຍຄໍາລະຫັດຕົວເລກ: giri(7), ṣaṭ(6), sapta(7), bāṇa(5), vasu(8).

Verse 113

विभक्तैर्मंत्रवर्यस्य पञ्चागांनि प्रकल्पयेत् । ततौ ध्यायेदनेकार्कनिभमादिवराहकम् ॥ ११३ ॥

ເມື່ອແບ່ງມັນຕຣາອັນປະເສີດເປັນສ່ວນໆແລ້ວ ຄວນຈັດວາງອົງປະກອບຫ້າປະການຂອງມັນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນເພ່ງພິຈາລະນາພຣະອາດິ-ວະຣາຫາ (Ādi-Varāha) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດຫຼາຍດວງ.

Verse 114

आं ह्रीं स्वर्णनिभं जान्वोरधो नाभेः सितप्रभम् । इष्टाभीतिगदाशंखचक्रशक्त्यसिखेटकान् ॥ ११४ ॥

ດ້ວຍພະຍາງບີຊະ «āṃ» ແລະ «hrīṃ» ຈົ່ງເພ່ງພິຈາລະນາ: ຕໍ່າກວ່າຫົວເຂົ່າເປັນສີຄໍາ; ຈາກສະດືອລົງໄປສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍຂາວ. ແລະຈົ່ງເຫັນພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນປາຖະໜາ ແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານ, ຖືຄະທາ, ສັງຂ໌, ຈັກຣະ, ສັກຕິ(ຫອກ), ດາບ ແລະໂລ່.

Verse 115

दधतं च करैर्दंष्ट्राग्रलसद्धरणिं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं सरसीरुहैः ॥ ११५ ॥

ຄວນລະລຶກໃນສະມາທິວ່າ ພຣະອົງຖືໂລກດ້ວຍພຣະຫັດ ແລະໂລກນັ້ນສ່ອງປະກາຍຢູ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອເພ່ງພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງສວດຈັບມັນຕຣາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງແສນ (100,000) ແລະຖວາຍອາຫູຕິເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບ ດ້ວຍດອກບົວ.

Verse 116

मध्वक्तैर्जुहयात्पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे यजेत् । मूलेन मूर्तिं सङ्कल्प्य तस्यां सम्पूजयेद्विभुम् ॥ ११६ ॥

ໃນພີຖະ (pīṭha) ໄວສະນະວະທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຄວນຖວາຍອາຫູຕິດ້ວຍນ້ໍາເຜິ້ງ ແລະ ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ແລ້ວປະກອບພິທີບູຊາ. ໂດຍມັນຕຣາຮາກ (root-mantra) ຈົ່ງຕັ້ງຮູບພຣະອົງໃນໃຈ ແລ້ວບູຊາພຣະວິບູ (Vibhu) ຜູ້ສະຫວ່າງໄປທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ ໃນຮູບນັ້ນຢ່າງສົມບູນ.

Verse 117

अङ्गावरणदिक्पालहेतियंत्रप्रसिद्धये । जपादेवावर्नि दद्याद्धनं धान्यं महीं श्रियम् ॥ ११७ ॥

ເພື່ອໃຫ້ພິທີບູຊາອົງພຣະ, ວົງປ້ອງກັນ, ຜູ້ພິທັກທິດ, ອາວຸດ ແລະ ຢັນຕຣາ ສຳເລັດແລະໂດດເດັ່ນ—ດ້ວຍການຈະປະພຽງຢ່າງດຽວ ພຣະເທວະທີ່ຖືກເຊີນຈະປະທານຊັບ, ເຂົ້າຂອງ, ດິນດອນ ແລະ ສິຣີມົງຄຸນ.

Verse 118

सिंहार्के सितपक्षस्याष्टम्यां गव्येषु पञ्चसु । शिलां शुद्धां विनिक्षिप्य स्पृष्ट्वा तामयुतं जपेत् ॥ ११८ ॥

ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນລາສີສິງ, ໃນວັນທີ 8 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນ, ໃຫ້ນຳຫີນທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄປວາງໃນຜະລິດຕະພັນ 5 ຢ່າງຂອງງົວ; ແລ້ວແຕະມັນ ແລະ ຈະປະມັນຕຣາ 10,000 ຄັ້ງ.

Verse 119

उदङ्मुखस्वतो मंत्री तां शिलां लिखनेद्भुवि । भूतप्रेताहिचौरादिकृतां बाधां निवारयेत् ॥ ११९ ॥

ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ແລ້ວຂຽນ/ຈາລຶກຫີນນັ້ນລົງໃນພື້ນດິນ; ມັນຈະປ້ອງກັນຄວາມບາດເຈັບຈາກພູດ, ເປຣຕ, ງູ, ໂຈນ ແລະ ອື່ນໆ.

Verse 120

प्रातर्भृगुदिने साध्यभूतलान्मृदमाहरेत् । मंत्रितां मूलमंत्रेण विभजेत्तां त्रिधा पुनः ॥ १२० ॥

ໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນພຣະພຣຶກຄຸ (ວັນສຸກ) ໃຫ້ເກັບດິນເຫນຽວຈາກພື້ນທີ່ບໍລິສຸດ. ເມື່ອປະພອງດ້ວຍມູລະມັນຕຣາແລ້ວ ໃຫ້ແບ່ງດິນນັ້ນເປັນສາມສ່ວນອີກຄັ້ງ.

Verse 121

चुल्ल्यामेकं समालिप्याप्यपरं पाकभाजने । गोदुग्धे परमालोड्य शोधितांस्तंदुलान् क्षिपेत् ॥ १२१ ॥

ເມື່ອທາແລະຈັດຕຽມເຕົາໄຟແລ້ວ ແລະ ຈັດພາຊະນະອີກໃບໜຶ່ງສຳລັບປຸງ, ໃຫ້ຄົນນົມງົວໃຫ້ເຂັ້ມຂຶ້ນດີ ແລ້ວໃສ່ເຂົ້າສານທີ່ຊຳລະແລ້ວລົງໄປ.

Verse 122

सम्यक् शुद्धे शुचिः केशे जपन्मंत्रं पचेञ्चरुम् । अवतार्य चरुं पश्चाद्वह्नौ देयं यथाविधि ॥ १२२ ॥

ເມື່ອຊໍາລະກາຍໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຮັກສາຜົມໃຫ້ສະອາດ ຈຶ່ງຄວນຕົ້ມຂອງບູຊາ (caru) ໃນຂະນະທີ່ສວດມັນຕຣາ. ແລ້ວເມື່ອຍົກລົງ ຈຶ່ງຖວາຍ caru ລົງໃນໄຟສັກສິດຕາມພິທີກໍານົດ।

Verse 123

सम्पूज्य धूपदीपाद्यैः पश्चादाज्यप्लुतं चरुम् । जुहुयात्संस्कृते वह्नौ अष्टोत्तरशतं सुधीः ॥ १२३ ॥

ເມື່ອບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນດ້ວຍທູບ ແລະໂຄມໄຟ ແລະອື່ນໆ ແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນນໍາ caru ທີ່ຊຸມດ້ວຍນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ໄປຖວາຍລົງໃນໄຟທີ່ຖືກປະພິທີ ໃຫ້ຄົບ 108 ຄັ້ງ।

Verse 124

एवं प्रजुहुयान्मंत्री कविवारेषु सप्तसु । विरोधो नश्यति क्षेत्रे शत्रुचौराद्युपद्रवाः ॥ १२४ ॥

ດັ່ງນີ້ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນປະກອບການຖວາຍໄຟຕາມພິທີນີ້ ໃນວັນພະຫັດ 7 ຄັ້ງ. ແລ້ວຄວາມຂັດແຍ່ງໃນແຜ່ນດິນຈະສູນໄປ ແລະຄວາມລົບກວນເຊັ່ນສັດຕູ ໂຈນ ແລະອື່ນໆ ຈະຢຸດລົງ।

Verse 125

भानूदयेप्यारवारे साध्यक्षेत्रान्मृदं पुनः । आदाय पूर्वविधिना हविरापाद्य पूर्ववत् ॥ १२५ ॥

ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ໃນວັນອາຣາວາຣາ ກໍຄວນໄປນໍາດິນສັກສິດຈາກສາດຍະ-ເຂດ (Sādhya-kṣetra) ອີກຄັ້ງ. ແລ້ວຕາມວິທີເກົ່າ ຈັດຮຽມຂອງບູຊາ ແລະປະກອບພິທີເຊັ່ນເກົ່າ।

Verse 126

जुहुयादेधिते वह्नौ पूर्वसंख्याकमादरात् । एवं स सप्तारवारेषु जुहुयात्क्षेत्रसिद्धये ॥ १२६ ॥

ຄວນຖວາຍຂອງບູຊາລົງໃນໄຟທີ່ຈຸດໄວ້ໃຫ້ລຸກໂຊນດີ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕາມຈໍານວນທີ່ກໍານົດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ. ໃນທໍານອງນີ້ ໃນ 7 ວັນອາຣາວາຣາ ຈຶ່ງຄວນຖວາຍໄຟເພື່ອໃຫ້ກິດແຫ່ງເຂດ (kṣetra) ສໍາເລັດ।

Verse 127

जुहुयाल्लक्षसंख्याकं गव्यै श्चैव सपायसैः । अभीष्टभूम्याधिपत्यं लभते नात्र संशयः ॥ १२७ ॥

ຖ້າຜູ້ໃດກະທຳພິທີຫອມບູຊາຈຳນວນໜຶ່ງແສນ ໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງບູຊາທີ່ມາຈາກງົວ ພ້ອມຂ້າວນົມ (ປະຍາສ) ຈະໄດ້ອຳນາດເປັນເຈົ້າເຫນືອດິນແດນທີ່ປາດຖະໜາ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 128

उद्यद्दोः परिधं दिव्यं सितदंष्ट्राग्रभूधरम् । स्वर्णाभं पार्थिवे पीते मंडले सुसमाहितः ॥ १२८ ॥

ດ້ວຍຈິດທີ່ຕັ້ງມັ່ນຢ່າງສົມບູນ ພຶງພິຈາລະນາມະນະພາບດວງມະນີອັນທິບພະ ສ່ອງສະຫວ່າງ ມີຂອບວົງອັນຮຸ່ງເຮືອງ ມີງາຂາວປາຍດັ່ງພູ ແລະມີສີຄຳ ຢູ່ໃນວົງມະນະພາບສີເຫຼືອງແຫ່ງທາດດິນ।

Verse 129

ध्यात्वाप्नोति महीं रम्यां वराहस्य प्रसादतः । वारुणे मण्डले ध्यायेद्वाराहं हिमसन्निभघम् ॥ १२९ ॥

ໂດຍການພິຈາລະນາສະມາທິ ຜູ້ປະຕິບັດຈະໄດ້ຮັບໂລກອັນງາມສົດໃສ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະວະຣາຫະ. ໃນມະນະພາບວະຣຸນະ ພຶງພິຈາລະນາພຣະວະຣາຫະ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງກອງຫິມະ.

Verse 130

महोपद्रवशांतिः स्यात्साधकस्य न संशयः । वश्यार्थं च सदा ध्यायेद्वह्र्याभं वह्निमण्डे ॥ १३० ॥

ສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດ ການສະງົບລົງແຫ່ງພິບັດໃຫຍ່ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ແລະເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອື່ນຢູ່ໃນອຳນາດ ພຶງພິຈາລະນາເທວະຮູບດັ່ງໄຟ ຢູ່ໃນມະນະພາບໄຟ ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 131

ध्यायेदेवं रिपूञ्चाटे कृष्णाभं वायुमण्डले । ह्यमण्डलगतं स्वच्छं वाराहं सर्वसिद्धिदम् ॥ १३१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອສະງົບແລະຂັບໄລ່ສັດຕູ ພຶງພິຈາລະນາພຣະວະຣາຫະ—ອະວະຕານໝູປ່າ—ຜິວຄ່ຳ ຢູ່ໃນມະນະພາບລົມ (ວາຍຸ). ພຣະອົງສະຫວ່າງໃສ ບໍລິສຸດ ສະຖິດໃນວົງລະອຽດແຫ່ງສາກົນ ແລະປະທານສິດທິທຸກປະການ।

Verse 132

शत्रुभूतग्रहक्ष्वेडामयपीडादिशांतये । भग्वर्धीशयुतं व्योमबिंदुभूषितमस्तकम् ॥ १३२ ॥

ເພື່ອສະຫງົບລົງແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານ—ເຊັ່ນ ສັດຕູ, ວິນຍານຮ້າຍ, ການຄອບງຳໂດຍດາວເຄາະ, ອິດທິພົນຮ້າຍ, ໂລກໄພ ແລະ ຄວາມເຈັບປວດ—ຄວນນະມັດສະການ/ພິຈາລະນາພຣະເທວະຜູ້ຮ່ວມກັບ ພະຄະ, ວຶດທິ, ແລະ ອີສະ; ພຣະສີສະປະດັບດ້ວຍ “ຈຸດແຫ່ງຟ້າ” (vyoma-bindu).

Verse 133

एकाक्षरो वराहस्य मन्त्रः कल्पद्रुमोऽपरः । पूजाद्यार्ध्यादिकं सर्वमस्यां पूर्वोक्तवञ्चरेत् ॥ १३३ ॥

ມັນຕຣາພະວຣາຫະທີ່ມີພຽງພະຍາງດຽວ ໃນອີກນັຍໜຶ່ງ ເປັນດັ່ງຕົ້ນກັນປະດົງບັນດານພອນ (kalpadruma). ໃນການປະຕິບັດນີ້ ຄວນປະກອບພິທີທັງປວງ—ເລີ່ມຈາກການບູຊາ ແລະ ຮວມທັງການຖວາຍ arghya—ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວ.

Verse 134

सवामकर्णानिद्रास्याद्वराहाय हृदंतिमः । ताराद्यो वसुवर्णोऽयं सर्वैश्वर्यप्रदायकः ॥ १३४ ॥

ສໍາລັບພຣະວຣາຫະ ນີ້ເອີ້ນວ່າ ມັນຕຣາອັນສຸດທ້າຍແຫ່ງດວງໃຈ—ເລີ່ມດ້ວຍ “ຕາຣາ” ແລະ ມີປະກາຍດັ່ງຊັບສິນແລະຄໍາ; ມັນປະທານຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ອິດທິອໍານາດທຸກປະການ.

Verse 135

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दो वाराहसंज्ञकः । देवश्चंद्रेंद्वब्धिनेत्रैः सवेणांगक्रिया मता ॥ १३५ ॥

ພຣະພຣະຫມາ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຣິສິ (ṛṣi) ຜູ້ເຫັນ. ສຳນວນສັນທະ (chandas) ແມ່ນ ຄາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ແລະ ຮູ້ຈັກໃນນາມ “ວາຣາຫະ”. ເທວະຜູ້ປົກຄອງຖືກກໍານົດດ້ວຍລະຫັດນັບ “ຈັນ–ອິນທຣະ–ຈັນ–ມະຫາສະໝຸດ–ຕາ”; ແລະ ພິທີຖືກເຫັນວ່າຕ້ອງປະກອບພ້ອມອັງຄະ (aṅga) ອັນຊ່ວຍເສີມ.

Verse 136

ध्यानपूजाप्रयोगादि प्राग्वदस्यापि कल्पयेत् । प्रणवादौ च ङेन्तं च भगवतीति पदं ततः । धरणिद्वितयं पश्चाद्धरेर्द्वयमुदीरयेत् ॥ १३६ ॥

ສໍາລັບມັນຕຣານີ້ດ້ວຍ ຄວນຈັດວາງຂັ້ນຕອນການພິຈາລະນາ (dhyāna), ການບູຊາ (pūjā) ແລະ ການນໍາໃຊ້ພິທີກ່ຽວເນື່ອງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ. ເລີ່ມດ້ວຍ ປຣະນະວະ (Oṁ) ແລ້ວເພີ່ມທ້າຍຄໍາຮັບ (ṅe), ຕໍ່ດ້ວຍຄໍາ “bhagavatī”; ຫຼັງນັ້ນໃຫ້ອອກສຽງສອງພະຍາງຂອງ “dharaṇi” ແລະ ສຸດທ້າຍອອກສຽງສອງພະຍາງຂອງ “hare”.

Verse 137

एकोनविंशत्यर्णाढ्यो मन्त्रो वह्निप्रियांतिमः । वराहोऽस्य मुनिश्छन्दो गायत्री निवृदादिका ॥ १३७ ॥

ມັນຕຣານີ້ປະກອບດ້ວຍ 19 ພະຍາງ; ຕອນທ້າຍເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອັກນິ. ສໍາລັບມັນຕຣານີ້ ວະຣາຫະເປັນຣິສິ; ສັນທະ (chandas) ແມ່ນ ກາຍະຕຣີ ໂດຍເລີ່ມດ້ວຍແບບນິວຣິດ ແລະຮູບແບບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ।

Verse 138

देवता धरणी बीजं तारःशक्तिर्वसुप्रिया । रामवेदाग्निबाणाक्षिनेत्रार्णैरंगरकल्पनम् ॥ १३८ ॥

ເທວະຕາແມ່ນ ທະຣະນີ (ເທວີແຜ່ນດິນ); ພະຍາງເມັດ (bīja) ແມ່ນ bīja; ສັກຕິ (śakti) ແມ່ນ ຕາຣາ; ແລະມັນຕຣານີ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງວະສຸ. ການວາງອະວະ (aṅga-nyāsa) ໃຫ້ເຮັດດ້ວຍພະຍາງ ‘rā, ma, ve, da, a, gni, bā, ṇa, a, kṣi, ne, tra’.

Verse 139

श्यामां चित्रविभूषाढ्यां पद्मस्थां तुंगसुस्तनीम् । नीलांबुजद्वयं शालिमंजरीं च शुक्रं करैः ॥ १३९ ॥

ຈົ່ງພິຈາລະນານາງໃນສະມາທິ: ຜິວຄ່ໍາງາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບວິຈິດງາມ ປະທັບນັ່ງເທິງດອກບົວ ອົງອົບອຸ່ນອົງອົບງາມ; ໃນພຣະຫັດຖືດອກບົວສີນ້ໍາເງິນສອງດອກ, ຊໍ່ຂ້າວສຸກ, ແລະວັດຖຸຂາວສະອາດສະຫວ່າງໄສ.

Verse 140

दधतीं चित्रवसनां धरां भगवतीं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसेन तु ॥ १४० ॥

ຄວນລະລຶກເຖິງ ທະຣາ ພຣະເທວີຜູ້ເປັນພຣະພະຄະວະຕີ ຜູ້ອຸ້ມຊູຊີວິດທັງປວງ ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຫຼາກສີ. ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງຈະປະມັນຕຣາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງລ້ານ? (ໜຶ່ງລັກ 100,000) ແລ້ວຖວາຍສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍ ພາຍະສະ (pāyasa) ຂ້າວນົມ.

Verse 141

साज्येन जुहुयान्मन्त्री विष्णोः पीठे समर्चयेत् । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यां वसुमतीं यजेत् ॥ १४१ ॥

ຜູ້ສະດຸດມັນຕຣາຄວນຖວາຍຮອມດ້ວຍນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ແລະບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ພິຖານຂອງພຣະວິສະນຸ. ເມື່ອຕັ້ງຮູບພຣະເທວະດ້ວຍມັນຕຣາມູນໃນໃຈແລ້ວ ຈົ່ງບູຊາ ວະສຸມະຕີ (Vasumatī) ເທວີແຜ່ນດິນ ໃນຮູບນັ້ນເອງ.

Verse 142

अङ्गानि पूर्वमाराध्य भूवह्निजलमारुतान् । दिक्पात्रेषु च सम्पूज्य कोणपत्रेषु तत्कलाः ॥ १४२ ॥

ເບື້ອງຕົ້ນ ຄວນບູຊາອັງກະ (aṅga) ໃຫ້ຄົບກ່ອນ; ຈາກນັ້ນ ບູຊາດິນ ໄຟ ນ້ຳ ແລະລົມ. ເມື່ອບູຊາໃນພາຊະນະປະຈຳທິດແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາກະລາ (kalā) ອັນລະອຽດຂອງພວກນັ້ນ ຢູ່ໃບມຸມຂອງຜັງພິທີ (ຢັນຕຣະ).

Verse 143

निवृत्तिश्च प्रतिष्टा च विद्यानां तैश्च तत्कलाः । इंद्राद्यानपि वञ्चादीन्पूजयेत्तदनंतरम् ॥ १४३ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນບູຊາ ນິວຣິຕຕິ (Nivṛtti) ແລະ ປຣະຕິສຖາ (Pratiṣṭhā) ຜູ້ຄຸ້ມຄອງແຫ່ງວິທະຍາທັງຫຼາຍ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ບູຊາກະລາ/ສິລະປະຍ່ອຍທີ່ສັງກັດກັບວິທະຍາເຫຼົ່ານັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງບູຊາອິນທຣະ (Indra) ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍ ວັງຈາ (Vaṅca) ແລະບໍລິວານອຳນາດອື່ນໆ.

Verse 144

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः । धरणी प्रभजन्नेवं पशुरत्नांबरादिभिः ॥ १४४ ॥

ເມື່ອມັນຕຣະໄດ້ສຳເລັດສິດທິດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ປະກອບມັນຕຣະ (mantrin) ຄວນບັນລຸຈຸດປະສົງທີ່ຕົນປາດຖະໜາ. ໂດຍວິທີນີ້ ລາວໄດ້ຮັບພຣະຄຸນແຫ່ງທຣະນີ (ພຣະແມ່ແຜ່ນດິນ) ແລະພ້ອມດ້ວຍງົວ, ແກ້ວມະນີ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະອື່ນໆ.

Verse 145

धरम्या वल्लभः स स्यात्सुखी जीवेच्छतं समा । त्रैलोक्यमोहनो मंत्रो जगन्नाथस्य कीर्त्यते ॥ १४५ ॥

ລາວຈະເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ທຳມະດີ, ດຳລົງຊີວິດຢ່າງສຸກສະບາຍ ແລະອາດມີອາຍຸເຖິງຮ້ອຍປີ. ມັນຕຣະນີ້ຖືກປະກາດວ່າ «ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກຫຼົງ» ແມ່ນມັນຕຣະຂອງ ຈະກັນນາຖະ (Jagannātha).

Verse 146

तारः कामो रमा बीजं हृदंते पुरुषोत्तमः । श्रीकंठः प्रतिरूपांते लक्ष्मीति च निवासि च ॥ १४६ ॥

«ຕາຣະ» (Tāra) ແລະ «ກາມະ» (Kāma); «ຣະມາ» (Ramā) ແມ່ນພະຍາງບີຈະ (bīja). ໃນດວງໃຈມີ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ (Puruṣottama). ທ້າຍສຸດມີ «ສຣີກັນຖະ» (Śrīkaṇṭha); ແລະທ້າຍຂອງປຣະຕິຣູປະ (pratirūpa) ມີຄຳວ່າ «ລັກສະມີ» (Lakṣmī); ພຣະອົງຍັງເປັນ «ນິວາສີ» (Nivāsī) ຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ.

Verse 147

सकलांते जगत्पश्चात्क्षोभणेति पदं वदेत् । सर्वस्त्रीहृदयांते तु विदारणपदं वदेत् ॥ १४७ ॥

ໃນທ້າຍມົນທັງປວງ ຫຼັງຈາກຄໍາ «jagat» ພຶງເວົ້າຄໍາ «kṣobhaṇa» ອັນເປັນຄໍາປຸກເຮືອນໃຫ້ກະເທືອນ. ແລະໃນທ້າຍ «sarva-strī-hṛdaya» ພຶງເວົ້າຄໍາ «vidāraṇa» ອັນເປັນຄໍາຜ່າແຍກ.

Verse 148

ततस्त्रिभुवनांतं तु मदोन्मादकरेति च । सुरासुरांते मनुजसुंदरीजनवर्णतः ॥ १४८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າມັນແຜ່ໄປຮອດທ້າຍແຫ່ງສາມໂລກ ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເມົາມົນ ແລະຄວາມຄັ່ງຄືນ. ໃນຈຸດປະສານຂອງເທວະແລະອະສຸຣະ ມັນຖືກພັນນາດ້ວຍຮູບນາງມະນຸດ ແລະຜູ້ມີສະໂພດສະພາບງາມ.

Verse 149

मनांसि तापयद्वंद्वं दीपयद्वितयं ततः । शोषयद्वितयं पश्चान्मारयद्वितयं ततः ॥ १४९ ॥

ກ່ອນອື່ນ ຄູ່ຕົວຕໍ່ຕ້ານນັ້ນເຜົາໃຫ້ໃຈຄິດຮ້ອນລົງ; ຕໍ່ມາມັນຈຸດໄຟສອງປະການໃຫ້ລຸກໂຊດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນເຮັດໃຫ້ສອງຫຼັກພະຍຸງຊີວິດແຫ້ງຫຼຸດ ແລະທ້າຍສຸດມັນທໍາລາຍສອງພະລັງຊີວິດ.

Verse 150

स्तंभयद्वितयं भूयो मोहयद्वितय ततः । द्रावयद्वितयं तावदाकर्षययुगं ततः ॥ १५० ॥

ອີກຄັ້ງ ຈົ່ງປະຕິບັດພິທີສອງປະການເພື່ອໃຫ້ຢຸດນິ່ງແຂງຄ້າງ; ຕໍ່ມາຈົ່ງປະຕິບັດພິທີສອງປະການເພື່ອໃຫ້ຫຼົງມົວ. ຕໍ່ໄປຈົ່ງປະຕິບັດພິທີສອງປະການເພື່ອໃຫ້ອ່ອນລົງແລະລະລາຍ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈົ່ງປະຕິບັດພິທີສອງປະການເພື່ອດຶງດູດ.

Verse 151

समस्तपरमो येन सुभगेन च संयुतम् । सर्वसौभाग्यशब्दांते करसर्वपदं वदेत् ॥ १५१ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນທ້າຍຄໍາ «sarva-saubhāgya» ພຶງເວົ້າຄໍາ «kara-sarva» ຄຽງຄູ່ກັບຄໍາມົງຄຸນ «subhaga». ໂດຍສິ່ງນີ້ ສູດມົນຈຶ່ງສົມບູນຄົບຖ້ວນ ແລະເປັນສິ່ງສູງສຸດ.

Verse 152

कामप्रदादमुन्ब्रह्मासेंदुर्हनुयुगं ततः । चक्रेण गदया पश्चात्खङ्गेन तदनंतरम् ॥ १५२ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ປະທານພອນທີ່ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ; ແລ້ວຍັງປະທານຂາກະໄຕເປັນຄູ່ ດັ່ງສັດຜູ້ກ້າ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕີສັດຕູດ້ວຍ ຈັກຣາ ແລະ ຄະທາ; ແລ້ວທັນທີ ດ້ວຍ ດາບ.

Verse 153

सर्वबाणैर्भेदियुगं पाशेनांते कटद्वयम् । अंकुशेनेति संप्रोच्य ताडयद्वितयं पुनः ॥ १५३ ॥

ເມື່ອສະດຸດຄຳວ່າ «ດ້ວຍລູກທະນູທັງປວງ—ໃຫ້ທະລຸຄູ່» ກໍໃຫ້ຕີຄູ່ນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ດ້ວຍ «ດ້ວຍບ່ວງຄອບ (ພາຊະ)—ທີ່ທ້າຍ ເສື່ອສອງຜືນ» ໃຫ້ຕີເສື່ອສອງຜືນທີ່ທ້າຍ; ແລ້ວອີກຄັ້ງ ສະດຸດ «ດ້ວຍອັງກຸສ» ໃຫ້ຕີຄູ່ນັ້ນອີກເທື່ອ.

Verse 154

कुरुशब्दद्वयमथो किं तिष्टसि पदं वदेत् । तावद्यावत्पदस्यांते समाहितमनंतरम् । ततो मे सिद्धिराभास्य भवमन्ते च वर्म फट् ॥ १५४ ॥

ແລ້ວໃຫ້ເວົ້າຄຳສອງພະຍາງ «ກຸຣຸ». ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຢືນນິ່ງ? ຈົ່ງເວົ້າຄຳມັນຕຣາ ດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຈົນຮອດພະຍາງສຸດທ້າຍ. ທັນທີຕໍ່ຈາກນັ້ນ ສິດທິຂອງຂ້ອຍຈະປາກົດ; ແລະໃນທ້າຍ ໃຫ້ກ່າວ «ພະວະ»—«ວັຣມະ (ເກາະຄຸ້ມຄອງ)»—«ຟັດ».

Verse 155

हृदंतोऽयं महामंत्रो द्विशतार्णः समीरितः । जैमिनिर्मुनिरस्योक्तश्छंदश्चामितमीरितम् ॥ १५५ ॥

ມະຫາມັນຕຣານີ້ ກ່າວວ່າສິ້ນສຸດດ້ວຍພະຍາງ «ຫຣິດ» (hṛd-anta) ແລະປະກາດວ່າມີ 200 ພະຍາງ. ສຳລັບມັນ ມຸນິ ໄຈມິນິ ໄດ້ຖືກກ່າວເປັນຣິສິ (ṛṣi) ແລະ ສັນທະ (chandas) ຖືກກ່າວວ່າຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.

Verse 156

देवता जगतां मोहे जगन्नाथः प्रकीर्तितः । कामो बीजं रमा शक्तिर्विनियोगो।़खिलाप्तये ॥ १५६ ॥

ສຳລັບພິທີກ່ຽວກັບຄວາມຫຼົງ/ມົວເມົາຂອງສັດທັງຫຼາຍ ເທວະຕາປະທານຖືກປະກາດວ່າແມ່ນ ພຣະຈັກກັນນາຖ (Jagannātha) ອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ. «ກາມະ» ແມ່ນບີຈະ (bīja); «ຣາມາ» (ພຣະລັກສະມີ) ແມ່ນຊັກຕິ (śakti); ແລະ ວິນິໂຢກ (viniyoga) ຂອງມັນ ເພື່ອບັນລຸຜົນປາຖະໜາທັງປວງ.

Verse 157

पुरुषोत्तमत्रिभुवनोन्मादकांतेऽग्निवर्म च । हृदयं कीर्तितं पश्चाज्जगत्क्षोभणशब्दतः ॥ १५७ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຄໍາ «ປຸຣຸໂສຕຕະມະ» ແລະ «ໂອ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກຫຼົງໄຫຼ» ພ້ອມທັງ «ອັກນິວັຣມັນ»; ມັນຕຣາແຫ່ງດວງໃຈຖືກປະກາດ ແລ້ວຕາມດ້ວຍຄໍາ «ຊະກັດ-ກະໂຊບະນະ» ຄື «ຜູ້ກະທົບເຂົ້າຈັກກະວານ»។

Verse 158

लक्ष्मीदयितवर्मान्तः शिरः प्रोक्तं शिखा पुनः । मन्मथो तमशब्दांते मंगजे पदमीरयेत् ॥ १५८ ॥

ພະຍາງ «ສິຣະ» (ສ່ວນຫົວ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນທ້າຍຂອງສູດ «ລັກສະມີ-ດະຍິຕະ-ວັຣມັນ»; ແລະ «ສິຂາ» (ຈຸກຜົມ) ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຫຼັງຄໍາ «ຕະມັສ» ຈຶ່ງເວົ້າ «ມັງກະຈະ» ແລະໃຫ້ວາງຄໍາ «ມັນມະຖະ» ຕາມທີ່ກໍານົດ.

Verse 159

कामदायेति हुं प्रोच्य न्यसेद्वम ततः परम् । परमांते भृगुकर्णाभ्यां च सर्वपदं ततः ॥ १५९ ॥

ເມື່ອເວົ້າມັນຕຣາ «ກາມະດາຍະ» ພ້ອມກັບ «ຫຸ່ມ» ແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດນະຍາສະ (nyāsa) ທີ່ຂ້າງຊ້າຍ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທີ່ທ້າຍສຸດ ໃຫ້ວາງດ້ວຍພະຍາງ «ພຣຶກຸ» ແລະ «ກັນນະ» ແລ້ວຈຶ່ງນໍາໃຊ້ສູດ «ສັຣວະປະດະ» ຕໍ່ໄປ.

Verse 160

सौभाग्यकरवर्मांते कवचं पारिकीर्तितम् । सुरासुरांते मनुजसुंदरीति पदं वदेत् ॥ १६० ॥

ໃນທ້າຍຂອງສູດປ້ອງກັນ «ເສົາພາກະຍະກະຣະ-ວັຣມັນ» ນັ້ນ ຄະວະຈະ (kavaca) ໄດ້ຖືກປະກາດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລະໃນຕອນຈົບຂອງ (ມັນຕຣາທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ) «ສຸຣາສຸຣະ» ໃຫ້ເວົ້າວ່າ «ມະນຸຊະ-ສຸນທະຣີ».

Verse 161

हृदयांते विदा पश्चाद्रणसर्वपदं वदेत् । ततः प्रहरणधरसर्वकामुकतत्पदम् ॥ १६१ ॥

ໃນທ້າຍຂອງນະຍາສະແຫ່ງດວງໃຈ ຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ໄປເຖິງສ່ວນຂອງມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ວິດາ» ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ «ຣະນະ-ສັຣວະ». ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ສະທ້ອນສ່ວນຕໍ່ໄປ ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ປຣະຫະຣະນະ-ທະຣະ» ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ «ສັຣວະ-ກາມຸກະ-ຕັດ».

Verse 162

हनयुग्मं च हृदयं बंधनानि ततो वदेत् । आकर्षयद्वयं पश्चान्महाबलपदं ततः ॥ १६२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງເວົ້າພະຍາງ «hana» ເປັນຄູ່ ແລ້ວຕາມດ້ວຍມົນ «hṛdaya» (ຫົວໃຈ)។ ຕໍ່ມາ ເວົ້າມົນ «bandhana» (ຜູກມັດ) ແລ້ວຈຶ່ງສວດ «ākarṣaya» ສອງຄັ້ງ ແລະຕາມດ້ວຍຄໍາມົນ «mahābala» (ພະລັງອັນໃຫຍ່)។

Verse 163

वर्म चास्त्रं समाख्यातं नेत्रं स्यात्तदनंतरम् । वदेत्रिभुवनं पश्चाच्चर सर्वजनेति च ॥ १६३ ॥

«varma» ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «astra» (ອາວຸດມົນ) ແລ້ວຕໍ່ຈາກນັ້ນທັນທີໃຫ້ມີ «netra». ຕໍ່ມາ ເວົ້າ «tribhuvana» ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ «cara» ແລະ «sarvajana» ອີກດ້ວຍ।

Verse 164

मनांसि हरयुग्मांते दारयद्वितयं च मे । वशमानय वर्मांते नेत्रमंत्रः समीरितः ॥ १६४ ॥

ໃນທ້າຍຂອງຄູ່ພະຍາງ «hara» ໃຫ້ວາງ «manāṁsi»; ແລະໃຫ້ວາງ «dārayad» ຂອງຂ້ອຍ ສອງຄັ້ງດ້ວຍ. ໃນທ້າຍຂອງ «varman» ໃຫ້ເພີ່ມ «vaśamānaya». ດັ່ງນີ້ແມ່ນການປະກາດມົນ «netra».

Verse 165

षडंगमंत्रास्ताराद्याः फट्नमोंताः प्रकीर्तिताः । तारस्त्रैलोक्यशब्दांते मोहनेति पदं वदेत् ॥ १६५ ॥

ມົນຊ່ວຍ «ṣaḍaṅga» (ຫົກອົງ) ຖືກສອນວ່າ ເລີ່ມດ້ວຍ «oṁ» (tārā) ແລະຈົບດ້ວຍ «phaṭ» ແລະ «namaḥ». ຫຼັງຈາກເວົ້າ «oṁ» ແລ້ວ ໃນທ້າຍຄໍາ «trailokya» ໃຫ້ອອກສຽງຄໍາ «mohane».

Verse 166

हृषीकेशेति संप्रोच्याप्रतिरूपादिशब्दतः । मम्नथानंतरं सर्वस्त्रीणां हृदयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

ຫຼັງຈາກເວົ້າຄໍາ «Hṛṣīkeśa» (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິນທຣີ) ແລ້ວ, ຈຶ່ງອອກສຽງພະຍາງທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «pratirūpa» ຕາມທີ່ກໍານົດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ກະຕຸ້ນຫົວໃຈຂອງແມ່ຍິງທັງປວງ—ໃຫ້ເກີດການດຶງດູດ—ໂດຍຂັ້ນຕອນມົນທີ່ຕາມມາ.

Verse 167

आकर्षणपदा गच्छदागच्छहृदयांतिमः । अनेन व्यापकं कृत्वा जगन्नाथं स्मरेत् सुधीः ॥ १६७ ॥

ເມື່ອວາງ (ມັນຕຣາ) ໄວ້ໃນສະຖານະ «ດຶງດູດ» ແລ້ວສົ່ງໄປສູ່ສະຖານະ «ໄປ-ກັບ» ຈົນສິ້ນສຸດທີ່ຫົວໃຈ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນໃຫ້ມັນຕຣານີ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວກາຍ ແລະລະລຶກພຣະຈະກັນນາຖາ (Jagannātha)។

Verse 168

क्षीराब्धेस्तु तटे रम्यं सुरद्रुमलतांचितम् । उद्यदर्काभुजालाभं स्वधाम्नोज्वालदिङ्मुखम् ॥ १६८ ॥

ທີ່ຝັ່ງອັນງາມຂອງມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ມີສະຖານທີ່ອັນຮື່ນຮົມ ປະດັບດ້ວຍເຄືອໄມ້ເກາະກ່ຽວຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ສະຫວັນຜູ້ໃຫ້ພອນ; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາຂ່າຍແສງຕາເວັນຍາມຮຸ່ງ ແລະໃຫ້ທິດທັງປວງລຸກໂຊດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນເອງ।

Verse 169

प्रसूनावलिसौरभ्यमाद्यन्मधुकरारवम् । दिव्यवातोञ्चलत्कंजपरागोद्धूलितांबरम् ॥ १६९ ॥

ຫອມຫວນດ້ວຍແຖວດອກໄມ້ຫຼາຍຫຼັງ ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຜຶ້ງຮ້ອງເມື່ອດື່ມນ້ຳເຜິ້ງອັນປະຖົມ ແລະຜ້າອາພອນຖືກຝຸ່ນລະອອງເກສອນດອກບົວທີ່ຖືກລົມທິບພັດໃຫ້ໄຫວສັ່ນປົກຄຸມ।

Verse 170

स्वर्वधूगीतमाधुर्याभिराम चिंतयेद्वनम् । तदंतर्मणिसम्पत्तिस्फुरत्तोरणमण्डपे ॥ १७० ॥

ຄວນພິຈາລະນາປ່າໄມ້ອັນຮື່ນຮົມ ທີ່ງາມດ້ວຍຄວາມຫວານຊື່ນຂອງບົດຮ້ອງຂອງນາງຟ້າ; ແລະພາຍໃນນັ້ນມີມັນດົບ/ສາລາ ທີ່ປະຕູໂຕຣະນະ ແລະຫຼັງຄາປະດັບ ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສົມບັດແຫ່ງແກ້ວມະນີ।

Verse 171

विलसन्मौक्तिकोद्दामदामराजद्वितानके । मणिवेद्यादि वियत्किरीटाग्रसमर्चिते ॥ १७१ ॥

ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍພະມະຫາສະຫວ່າງຂອງພະມະຫາຮົ່ມຫຼວງ ທີ່ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສາຍໄຂ່ມຸກເມັດໃຫຍ່ຫຼາຍສາຍ; ແລະຍັງຖືກຖວາຍກຽດດ້ວຍແທ່ນບູຊາປະດັບແກ້ວມະນີ ແລະອື່ນໆ ທີ່ຍອດສູງຈົນແຕະຟ້າ ປານດັ່ງກຳລັງນະມັດສະການຈາກເທິງຟ້າ।

Verse 172

दिव्यसिंहासने विप्र समासीनं स्मरेद्विभुम् । शंखपाशेषु चापानि मुसलं नंदकं गदाम् ॥ १७२ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວນພິຈາລະນາພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກທີ່ ປະທັບນັ່ງເທິງພຣະບັນລັງທິບ. ພຣະອົງຖືສັງຂ໌ ແລະ ບາສ (ບ່ວງຄອຍ), ຄັນທະນູ, ມຸສະລະ, ນັນດະກະ (ດາບ) ແລະ ຄະທາ.

Verse 173

अंकुशं दधतं दोर्भिः श्लिष्टे कमलयोरसि । पश्यत्यंकस्थयांभोजश्रिया रागोल्लसदृशा ॥ १७३ ॥

ພຣະອົງຖືອັງກຸສະ (ເຫຼັກຈິ້ມຊ້າງ) ໃນພຣະຫັດທັງຫຼາຍ, ແລະມີພຣະນາງລັກສະມີກອດແນບຢູ່ເທິງອົງອົບດັ່ງດອກບົວ. ພຣະອົງຈ້ອງມອງຄວາມງາມດັ່ງດອກບົວທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງພຣະເພົາ, ດ້ວຍດວງຕາສະຫວ່າງໄສແຫ່ງຄວາມຮັກ.

Verse 174

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । कुंडेऽर्द्धचंद्रे पद्मैर्वा जातीपुष्पैश्च होमयेत् ॥ १७४ ॥

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ຄວນສວດຈະປະ (japa) ມົນຕຣາໃຫ້ຄົບສີ່ແສນ. ແລ້ວໃຫ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃນໄຟ (homa) ເທົ່າກັບໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງນັ້ນ ໃນຫຼຸມໄຟຮູບຄືຄື່ງດວງຈັນ, ໂດຍໃຊ້ດອກບົວ ຫຼື ດອກມະລິ.

Verse 175

यागभूमिं तथात्मानं यागोपकरणं तथा । पूजयिष्यन् जगन्नाथं गायत्र्या प्रोक्षयेद्वुधः ॥ १७५ ॥

ນັກປະຕິບັດຜູ້ຮູ້ທັນ ປາດຖະນາຈະບູຊາພຣະຈະກັນນາຖ, ຄວນພອຍນ້ຳຊຳລະດ້ວຍມົນຕຣາຄາຍະຕຣີ ໃສ່ພື້ນທີ່ຍາກະ, ໃສ່ຕົນເອງ, ແລະເຄື່ອງມືພິທີທັງປວງ.

Verse 176

त्रैलोक्यमोहनायांते विद्महे पदमीरयेत् । स्मराय धीमहीत्युक्त्वा तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् ॥ १७६ ॥

ໃຫ້ເວົ້າຄຳສູດວ່າ: «ພວກເຮົາຮູ້ຈັກນາງຜູ້ມອບມົນສະເໜ່ແກ່ສາມໂລກ (vidmahe); ພວກເຮົາພິຈາລະນາກາມະ—ຄວາມປາຖະໜາ (dhīmahi); ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸນັ້ນດົນໃຈແລະນຳພາພວກເຮົາ (pracodayāt).»

Verse 177

गायत्र्येषा समाख्याता सर्वशुद्धिकरी परा । कल्पयेदासनं पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे सुधीः ॥ १७७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຄາຍະຕຣີນີ້ ໄດ້ຖືກປະກາດແລ້ວ—ເປັນຜູ້ຊໍາລະບໍລິສຸດສູງສຸດ ນໍາຄວາມບໍລິສຸດຄົບຖ້ວນ. ຜູ້ຮູ້ຄວນຈັດອາສນະຂອງຕົນ ເທິງພີຖະໄວສະນະວະທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ.

Verse 178

पक्षिराजाय ठद्वंद्वं पीठमंत्रोऽयमीरितः । मूर्तिं संकल्पमूलेन तस्यामावाहयेदतः ॥ १७८ ॥

ສໍາລັບ ຄຣຸດະ ພະຣາຊາແຫ່ງນົກ ນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ມັນຕຣະພີຖະ (pīṭha-mantra). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອີງຕາມ ສັງກັລປະ (saṅkalpa) ແຫ່ງພິທີ ຄວນເຊີນ (āvāhana) ຮູບພຣະເທວະຕາ ເຂົ້າສູ່ອາສນະນັ້ນ.

Verse 179

व्यापकन्यासमंत्रेण ततः सम्पूज्य भक्तितः । श्रीवत्सहृदयं तेन श्रीवत्सं स्तनयोर्यजेत् ॥ १७९ ॥

ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ມັນຕຣະນຍາສະອັນແຜ່ຊາຍທົ່ວ (vyāpaka-nyāsa) ແລ້ວບູຊາດ້ວຍພັກຕິ. ດ້ວຍວິທີນັ້ນເອງ ຄວນນະມັດສະການ «ສຣີວັດສະ-ຫຣຶດະຍະ» ແລະບູຊາເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ ທີ່ອົງອົບສອງຂ້າງ (ຂອງພຣະເທວະຕາ).

Verse 180

कौस्तुभाय हृदंतेन यजेद्वक्षसि कौस्तुभम् । पूजयेद्वनमालायै हृदंतेन गले च ताम् ॥ १८० ॥

ດ້ວຍມັນຕຣະທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ «ຫຣຶດັນຕະ» (hṛdanta) ຄວນບູຊາແກ້ວ ກອສຕຸພະ (Kaustubha) ຢູ່ທີ່ອົງອົບ. ແລະດ້ວຍ «ຫຣຶດັນຕະ» ດຽວກັນ ຄວນນະມັດສະການ ວະນະມາລາ (Vanamālā) ພວງມາລາຢູ່ທີ່ຄໍ.

Verse 181

कर्णिकायां ततोऽभ्यर्चयेद्विधिवञ्चांगदेवताः । दलेषु पूजयेत्पश्चाल्लक्ष्म्याद्यावृत्तचामराः ॥ १८१ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນການິກາ (ກາງດອກບົວ) ຄວນອະພິບູຊາຕາມພິທີ ແກ່ເທວະຕາແຫ່ງອະວະຍະວະ (ອົງປະກອບ) ຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ບນກີບດອກ ຄວນບູຊາ ພຣະລັກສະມີ ແລະອື່ນໆ ຜູ້ຖືຈາມະຣະ (fly-whisk) ແລະກໍາລັງພັດໂບກ.

Verse 182

बन्धूककुसुमाभासाःमुक्ताहारलसत्कुचाः । उत्फुल्लांभघोजनयना मदविभ्रममंथराः ॥ १८२ ॥

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດອກບັນດູກະ; ອົງອົບອຸ່ນຂອງນາງງາມພິມພອນດ້ວຍສາຍມຸກ. ດວງຕາດັ່ງດອກບົວເປີດກວ້າງ ແລະເພາະມຶນເມົາໃນການຫຼິ້ນຮັກ ຈຶ່ງເຄື່ອນໄຫວຊ້າໆອ່ອນຊ້ອຍ।

Verse 183

लक्ष्मी सरस्वती चैव धृतिः प्रीतिस्ततः परम् । कांतिः शांतिस्तुष्टिपुष्टिबीजाद्या ङेनमोंतिकाः ॥ १८३ ॥

ມີພຣະນາງລັກສະມີ ແລະ ສະຣັສວະຕີ, ພ້ອມດ້ວຍ ທຣິຕິ (ຄວາມໝັ້ນຄົງ) ແລະ ປຣີຕິ (ຄວາມຮັກໃຄ່); ຕໍ່ມາ ການຕິ (ຄວາມສະຫວ່າງ) ແລະ ຊານຕິ (ຄວາມສະງົບ), ຮ່ວມກັບ ຕຸດສະຕິ (ຄວາມພໍໃຈ) ແລະ ປຸດສະຕິ (ການບຳລຸງ), ພ້ອມທັງພະຍາງບີຈະ ແລະອົງປະກອບມັນຕຣາທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມ/ຮູບທີ່ຜູກພັນກັບກຸ່ມອັກສອນນາສິກ ເລີ່ມດ້ວຍ “ṅ”.

Verse 184

भृगुः खड्राशचन्द्राढ्यो देव्या बीजमुदाहृतम् । ह्रस्वत्रयक्लीबसर्वरहितस्वरसंयुतम् ॥ १८४ ॥

ບີຈະມັນຕຣາຂອງພຣະເທວີ ຖືກປະກາດວ່າ: “bhṛgu” ຮ່ວມກັບພະຍາງທີ່ຊີ້ໂດຍສຽງ “khad” ແລະອົງປະກອບຈັນທຣະ (candra) ໂດຍຜູກກັບສຽງສະຫຼະ. ຈັດຮູບດ້ວຍສະຫຼະສັ້ນ 3 ຕົວ ແລະປອດຈາກການເພີ່ມແບບ klība ທັງປວງ.

Verse 185

देव्या बीजं क्रमादासामादौ च विनियोजयेत् । दलाग्रेषु यजेच्छंखं शार्ङ्गं चक्रमसिं गदाम् ॥ १८५ ॥

ຜູ້ບູຊາຄວນນຳບີຈະຂອງພຣະເທວີ ໄປວາງໃສ່ຕຳແໜ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕາມລຳດັບ ໃນຕອນຕົ້ນ. ແລ້ວທີ່ປາຍກີບດອກ ຈົ່ງນະມັດສະການ ສັງຂະ, ສາຣັງກະ (ຄັນທະນູ), ຈັກຣະ, ດາບ ແລະ ຄະທາ (ຄອນ).

Verse 186

अंकुशं मुसलं पाशं स्वमुद्रामनुभिः पृथक् । महाजलचरा यांते वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८६ ॥

ແຍກຕ່າງຫາກ ພວກນາງຖື ອັງກຸຊະ (ຂໍ), ມຸສະລະ (ຄ້ອນ/ສາກ) ແລະ ປາຊະ (ບ່ວງເຊືອກ) ພ້ອມມຸດຣາຂອງຕົນ. ພວກນາງເຄື່ອນໄຫວທ່າມກາງສັດນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ແລະຖື ວັຣມາສະຕຣະ (ອາວຸດເກາະປ້ອງກັນ). ພວກນາງເປັນທີ່ຮັກຂອງອັກນິ (ໄຟ).

Verse 187

पांचजन्या प्रताराद्यो नमोंतः शंखपूजने । शार्ङ्गाय सशयांते च वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८७ ॥

ໃນການບູຊາສັງຂ໌ ຄວນໃຊ້ມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ປາñຈະນຍາ…» ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ «ນໂມ’ນຕະḥ». ໃນການບູຊາຄັນທະນູ «ຊາຣັງກະ» ກໍໃຊ້ມັນຕຣາທີ່ສິ້ນດ້ວຍ «ສະຊະຍານຕ». ສ່ວນມັນຕຣາກາວະຈະ-ອາວຸດ (ວັຣມາສະຕຣະ) ແມ່ນ «ວັຫນິວັລລະພາ».

Verse 188

शार्ङ्गाय हृदयं मन्त्रो महाद्यः शार्ङ्गपूजने । सुदर्शनमहांते तु चक्रराजपदं वदेत् ॥ १८८ ॥

ໃນການບູຊາຄັນທະນູ «ຊາຣັງກະ» ມັນຕຣາຫົວໃຈ (Hṛdaya) ເລີ່ມດ້ວຍ «ມະຫາ…». ແລະໃນທ້າຍຂອງມັນຕຣາສຸດັຣຊະນະ ຄວນເວົ້າພະນາມ «ຈັກຣະຣາຊະ» ຄື “ກະສັດແຫ່ງຈັກຣະ”.

Verse 189

हययुग्मं सर्वदुष्टभयमन्ते कुरुद्वयम् । छिंधिद्वयं ततः पश्चाद्विदारययुगं ततः ॥ १८९ ॥

ໃນທ້າຍ ໃຫ້ວາງຄູ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຫະຍະຍຸກມະ» ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຢ້ານແກ່ຜູ້ຊົ່ວທັງປວງ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ວາງຄູ່ «ກຸຣຸດວະຍະ»; ຫຼັງຈາກນັ້ນ «ຈິມທິດວະຍະ»; ແລະຕໍ່ໄປ «ວິດາຣະຍະຍຸກະ».

Verse 190

परमन्त्रान् ग्रसद्वन्द्वं भक्षयद्वितयं पुनः । भूकानि त्रासयद्वंद्वं वर्मफड्वह्निसुंदरी ॥ १९० ॥

ຮູບແຫ່ງມັນຕຣານີ້ «ກືນກິນ» ມັນຕຣາຂອງສັດຕູ ແລະຊະນະຄູ່ຕົກຕໍ່າງໆ; ອີກທັ້ງຍັງ «ກິນກຳຈັດ» ອຸປະສັກສອງປະການ. ມັນເຮັດໃຫ້ພວກພູຕະຫວາດຫວັ່ນ; ມັນເປັນກາວະຈະ (ເກາະປ້ອງກັນ), ພະລັງ «phaṭ» ເພື່ອຂັບໄລ່, ເປັນໄຟ, ແລະເປັນອຳນາດມົງຄຸນອັນຄຸ້ມຄອງ.

Verse 191

सुदर्शनाय हृदयं प्रोक्तश्चक्रर्चने मनुः । महाखङ्गतीक्ष्णपदाच्छिवियुग्मं समीरयेत् ॥ १९१ ॥

ສຳລັບການບູຊາຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ ໄດ້ສອນມັນຕຣາທີ່ເອີ້ນວ່າ «Hṛdaya» (ມັນຕຣາຫົວໃຈ) ຂອງສຸດັຣຊະນະ. ຈາກຕອນທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ມະຫາຂັງຄະ» ແລະ «ຕີກສະນະປະດະ» ໃຫ້ເວົ້າຄູ່ພະຍາງ «ສິວິ».

Verse 192

हुं फट् स्वाहा च खङ्गाय नमः खङ्गार्चने मनुः । महाकौमोदकीत्यन्ते वदेञ्चैव महाबले ॥ १९२ ॥

«ຮຸ່ມ», «ພັດ», ແລະ «ສວາຫາ»—ພ້ອມກັບ «ນະມະຫະ ແດ່ດາບ»—ນີ້ແມ່ນມັນຕຣາສໍາລັບອາຣຈະນາບູຊາດາບ. ແລ້ວທ້າຍສຸດຈຶ່ງກ່າວນາມ «ມະຫາກໍໂມດະກີ» ອີກ, ໂອ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່.

Verse 193

सर्वासुरांतके पश्चात्प्रसीदयुगलेति च । वर्मास्त्रवह्निजायांतकौमोदकि हृक्षतिमः ॥ १९३ ॥

ຫຼັງຈາກກ່າວ «ສັຣວາສຸຣານຕະກະ» ແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວ «ປຣະສີດ-ຢຸກະລະ» ຕໍ່. ຍັງມີຄໍາ «ວັຣມາສະຕຣະ», «ວະຫນິ», «ຊາຢານຕະ», «ກໍໂມດະກີ», «ຮຶກສະຕິ», ແລະ «ຕິມະຫ໌» ປະກອບຢູ່ດ້ວຍ.

Verse 194

कौमोदक्यर्चने प्रोक्तो मन्त्रः सर्वार्थसाधकः । महांकुशपदात्कुट्चयुग्मं हुंफट्वसुप्रिया ॥ १९४ ॥

ໃນອາຣຈະນາບູຊາຂອງ «ກໍໂມດະກີ» ໄດ້ສອນມັນຕຣາຫນຶ່ງ ທີ່ສໍາເລັດທຸກປະສົງ. ຈາກຄໍາ «ມະຫາອັງກຸຊະ» ໃຫ້ເອົາຄູ່ພະຍາງ «ກຸດ‑ຈ» ແລ້ວເພີ່ມ «ຮຸ່ມ», «ພັດ» ແລະ «ວະສຸປຣິຍາ».

Verse 195

अंकुशाय नमः प्रोक्तो मन्त्रग्रौवाकुशर्चने । संवर्तकमहांते तु मुसलेति पदं वदेत् ॥ १९५ ॥

ໃນລໍາດັບມັນຕຣາ ເມື່ອບູຊາອັງກຸຊະ (aṅkuśa) ໃຫ້ກ່າວວ່າ: «ນະມະຫະ ແດ່ອັງກຸຊະ». ແລະໃນທ້າຍສຸດຂອງພາກໃຫຍ່ «ສັມວັຣຕະກະ» ໃຫ້ອອກສຽງຄໍາ «ມຸສະລະ» (ຄ້ອນ/ສາກ).

Verse 196

योधयद्वितयं वर्म फडंते वह्निसुंदरी । मुसलाय नमः प्रोक्तो मन्त्रो सुसलपूजने ॥ १९६ ॥

ມັນຕຣາສໍາລັບອາຣຈະນາບູຊາ «ສຸສະລາ» ຖືກປະກາດວ່າ: «ໂຢທະຢັດ‑ດວິຕະຢັມ, ວັຣມະ, ພະດ‑ອັນເຕ, ວະຫນິ‑ສຸນທະຣີ» ແລະ «ນະມະຫະ ແດ່ມຸສະລະ» (ຄ້ອນ/ສາກ).

Verse 197

महापाश हदादघटयमाकर्षयद्वयम् । हुं फटे स्वाहा च पाशाय नमः पाशार्चने मनुः ॥ १९७ ॥

(ສວດ) «ໂອ ບາສາ (ບ່ວງ) ອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຈັບໄວ້, ທຳລາຍ, ເຮັດໃຫ້ໝົດກຳລັງ, ແລະດຶງເປົ້າໝາຍມາຫາຂ້ອຍ—ຮຸ່ມ, ພະຕ; ສວາຫາ. ນະມະສະການແດ່ ບາສາ»។ ນີ້ແມ່ນມະນະຕຣາສຳລັບການບູຊາບາສາ (pāśārcana).

Verse 198

ताराद्या मनवो ह्येते ततः शक्रादिकान्यजेत् ॥ १९८ ॥

ມະນະຕຣາເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ຕາຣາ (Tārā) ແລະອື່ນໆ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນຕັດອອກ (ບໍ່ໃຊ້) ລາຍການຕໍ່ໄປທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ສັກຣະ (Śakra).

Verse 199

वज्राद्यानपि संपूज्य सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । मासमात्रं तु कुसुमैः पूजयित्वा हयारिजैः ॥ १९९ ॥

ເມື່ອບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແມ່ນແຕ່ອຳນາດ/ເທວະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ວັດຊຣະ (Vajra) ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສິດທິທັງປວງ. ແທ້ຈິງ ບູຊາພຽງໜຶ່ງເດືອນ ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກ (ຫຼືຖວາຍແດ່) ຫະຍາຣິ (ພຣະວິສນຸ) ກໍໄດ້ຜົນນີ້.

Verse 200

कुमुदैर्वा प्रजुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । मासमात्रेण वश्यास्स्युस्तस्य सर्वे नृपोत्तमाः ॥ २०० ॥

ຫຼືຈະຖວາຍອາຫຸຕິດ້ວຍດອກກຸມຸດ (kumuda) ຈຳນວນ 1008 ຄັ້ງ; ພຽງແຕ່ໜຶ່ງເດືອນ ບັນດາກະສັດຜູ້ປະເສີດທັງປວງຈະຢູ່ໃນອຳນາດຂອງລາວ.