Pūrvabhāga

ປູຣວະພາກ (ປຶ້ມ 1) ຂອງ ນາຣະດະປູຣານະ ເປີດຉາກທີ່ພິທີສັດຕຣະ ໃນ ໄນມິສາຣັນຍະ ໂດຍສູຕະ ກ່າວຕໍ່ບັນດາລິສີ ເພື່ອສະຖາປະນາອໍານາດ ແລະ ຄຸນຄ່າແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງຄໍາສອນນີ້. ຕໍ່ມາ ການສອນເຄື່ອນໄປສູ່ປະເພນີສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ: ສູຕະເລົ່າຄໍາຖາມຂອງນາຣະດະຕໍ່ສະນະກະ (ໜຶ່ງໃນສະນະກາດິກຸມາຣະ) ແລະຄໍາຕອບຂອງທ່ານຢູ່ໃນກອບທິດສະດີອັດວັຍຕະທີ່ຍຶດພຣະວິສນຸເປັນສູນກາງ: ພຣະນາຣາຍະນະແຜ່ຊຶມແລະຮອງຮັບຈັກກະວານ ໃນຂະນະທີ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະຣຸດຣະ ເປັນອໍານາດປະຕິບັດການທີ່ພຶ່ງພາພຣະອົງ. ຈາກພື້ນຖານເມຕາຟິຊິກນີ້ ປຶ້ມເຂົ້າສູ່ສາສະໜາປະຕິບັດ: ສຣັດທາເປັນຮາກຂອງທັມມະ ແລະ ພັກຕິ (ຄວາມເລື່ອມໃສບູຊາ) ເປັນພະລັງຊີວິດຂອງຄວາມສໍາເລັດທັງປວງ; ບໍ່ມີພັກຕິ ແມ່ນແມ່ນການບູຊາໃຫຍ່ ຫຼື ການໃຫ້ທານກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ. ນີ້ຖືກຍົກຕົວຢ່າງຜ່ານວົງຈອນມາຣະກັນເດຍ ແລະຂະຫຍາຍເປັນການສັນລະເສີນພຣະແມ່ຄົງຄາ (ຄຸນຄ່າຂອງຄົງຄາ) ກັບຕໍານານພະຣາຊາບະກີຣະຖະ ໂດຍໃຊ້ສາຍລາຊະວົງບາຫຸ–ສະກະຣະ–ບະກີຣະຖະ, ຄໍາສາບ, ການຊໍາລະ ແລະ ການລົງມາຂອງແມ່ນ້ໍາ ເພື່ອສອນການລ້າງບາບ ແລະອໍານາດຂອງການສຳຜັດສິ່ງສັກສິດ (ຕີຣຖະ, ການຮັບໃຊ້ສາທຸ, ຮະຣິ-ພັກຕິ). ຕໍ່ມາ ຄໍາສອນເຂົ້າສູ່ຮູບແບບທັມມະສາດ ຜ່ານພາກສອນຂອງທັມມະຣາຊາ/ຍະມະ: ລໍາດັບບຸນ, ກົດລະບຽບຄວາມບໍລິສຸດ-ບໍ່ບໍລິສຸດ, ການແບ່ງປະເພດບາບ, ນະຣະກະແລະທຸກທໍລະມານ, ພ້ອມຂອບເຂດແລະຄວາມຈໍາເປັນຂອງການແກ້ບາບ. ແຕ່ສຸດທ້າຍ ຍືນຢັນວ່າ ເມື່ອວິທີອື່ນບໍ່ພໍ ພັກຕິ ແລະ ຄົງຄາ ແມ່ນທາງອອກສຸດທ້າຍ. ທ້າຍສຸດ ປຶ້ມນີ້ນໍາເຂົ້າສູ່ວັດທະນະທໍາວຣະຕະຂອງວາຍສະນະວະທີ່ຈັດຕາມປະຕິທິນໄດ້: ການບູຊາດວາດະສີປະຈໍາເດືອນ, ພູນນິມາ (ລັກສະມີ–ນາຣາຍະນະ), ແລະພິທີຊູງທຸງ/ຮັກສາທຸງ. ດ້ວຍເລື່ອງຕົວຢ່າງ ສຸມະຕິ–ສັດຕະຍະມະຕີ ມັນຊູ້ວ່າວຣະຕະເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ ລ້າງບາບ ແລະຮັກສາຄວາມເລື່ອມໃສໃຫ້ມັ່ນຄົງ ເທົ່າທັນ ຫຼື ສູງກວ່າ ທານໃຫຍ່ໆ ແລະບຸນຈາກການໄປຕີຣຖະ.