The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances (Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततः श्वासानुसारेण दत्वा पादं महीतले । समुद्र मेखले देवि पर्वतस्तनमण्डले 1. ॥ १ ॥

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕາມຈັງຫວະລົມຫາຍໃຈ ວາງຕີນລົງເທິງພື້ນດິນ—ໂອ ເທວີ—ຄວນພິຈາລະນາແຜ່ນດິນ ທີ່ມີທະເລເປັນສາຍຄາດ ແລະມີພູເຂົາປະດັບດັ່ງອົງອົບອຸ່ນເຫມືອນອົງນົມ।

Verse 2

विष्णुपत्नि नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्व मे । इति भूमिं तु सम्प्रार्थ्य विहरेच्च यथाविधि ॥ २ ॥

«ໂອ ແຜ່ນດິນ, ພຣະຊາຍາຂອງພຣະວິສະນຸ, ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ຂໍໃຫ້ອະໄພທີ່ຕີນຂ້ອຍໄດ້ແຕະ»। ເມື່ອອ້ອນວອນພື້ນດິນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລ້ວ ຈຶ່ງເຄື່ອນໄຫວໄປຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ।

Verse 3

रक्षः कोणे ततो ग्रामाद्गत्वा मन्त्रमुदीरयेत् । गच्छन्तु ऋषयो देवाः पिशाचा ये च गुह्यकाः ॥ ३ ॥

ຈາກນັ້ນ ອອກຈາກບ້ານໄປຫາທິດທີ່ກ່ຽວກັບຣາກຊະສະ ແລ້ວກ່າວມັນຕຣາວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣະຣິສີ ແລະເທວະດາທັງຫຼາຍຈົ່ງໄປ; ແລະຂໍໃຫ້ພິສາຈາ ແລະຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ກຸຫຍະກາ ຈົ່ງໄປດ້ວຍ»។

Verse 4

पितृभूतगणाः सर्वे करिष्ये मलमोचनम् । इति तालत्रयं दत्वा शिरः प्रावृत्य वाससा ॥ ४ ॥

“ໂອ້ ຝູງພິຕຣະ ແລະ ພູຕະທັງປວງ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ອຍຂອງເສຍ” ເວົ້າແລ້ວ ຕົບມືສາມຄັ້ງ ແລະ ຄຸມຫົວດ້ວຍຜ້າ ຈຶ່ງໄປຕໍ່.

Verse 5

दक्षिणाभिमुखं रात्रौ दिवा स्थित्वा ह्युदङ्मुखः । मलं विसृज्य शौचं तु मृदाद्भिः समुपाचरेत् ॥ ५ ॥

ຕອນກາງຄືນ ຄວນຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້; ຕອນກາງວັນ ຄວນຢືນຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ. ຫຼັງຈາກຂັບຖ່າຍແລ້ວ ຈຶ່ງປະຕິບັດການຊໍາລະ (śauca) ດ້ວຍດິນແລະນ້ໍາຕາມຄວນ.

Verse 6

एका लिङ्गे गुदे तिस्रो दश वामकरे मृदः । करयोः सप्त वै दद्यात्त्रित्रिवारं च पादयोः ॥ ६ ॥

ດິນຊໍາລະ ໃຫ້ໃຊ້ 1 ຄັ້ງສໍາລັບອະວັຍະວະເພດ; 3 ຄັ້ງສໍາລັບຮູທະວານ; 10 ຄັ້ງສໍາລັບມືຊ້າຍ. ສໍາລັບມືທັງສອງ ໃຫ້ໃຊ້ 7 ຄັ້ງ, ແລະສໍາລັບຕີນ ໃຫ້ໃຊ້ 3 ຄັ້ງໆ (3-3).

Verse 7

एवं शौचं विधायाथ गण्डूषान्द्वादशैव तु । कृत्वा वनस्पतिं चाथ प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७ ॥

ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດການຊໍາລະແລ້ວ ໃຫ້ກະທໍາການກວດປາກ/ກັ້ນນ້ໍາໃນປາກ (gaṇḍūṣa) 12 ຄັ້ງ. ຫຼັງນັ້ນ ເຊີນ ‘ວນັສປະຕິ’ (Vanaspati) ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພືດພັນ ແລະ ອະທິຖານດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ກໍານົດນີ້.

Verse 8

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । श्रियं प्रज्ञां च मेधां च त्वं नो देहि वनस्पते ॥ ८ ॥

ໂອ້ ວນັສປະຕິ ເຈົ້າແຫ່ງປ່າ, ຂໍໃຫ້ທ່ານປະທານອາຍຸຍືນ ແລະ ກໍາລັງ, ຊື່ສຽງ ແລະ ລັດສະໝີ; ລູກຫຼານ, ຝູງສັດ ແລະ ຊັບສິນ. ພ້ອມທັງຂໍປະທານສິຣີ, ປັນຍາ ແລະ ປັນຍາແຫຼມຄົມ (medhā) ແກ່ພວກເຮົາ.

Verse 9

संप्रार्थ्यैवं दन्तकाष्ठं द्वादशाङ्गुलसंमितम् । गृहीत्वा काममंत्रेण कुर्यान्मन्त्री समाहितः ॥ ९ ॥

ເມື່ອໄດ້ອ້ອນວອນຂໍອະນຸຍາດແລະພອນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດຄວນຈັບໄມ້ຂັດແຂ້ວຍາວ 12 ນິ້ວມື; ແລ້ວດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ປະກອບພິທີໂດຍສະດຸດມົນກາມະມັນຕຣາ.

Verse 10

कामदेवपदं ङेन्तं तथा सर्वजनप्रियम् । हृदन्तः कामबीजाढ्यं दन्तांश्चानेन शोधयेत् ॥ १० ॥

ຄວນນໍາໃຊ້ພະຍາງ (ປະດະ) ທີ່ເກືອບກັບກາມະເທວະ ແລະລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງນາສິກ ‘ṅ’ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຊົນທັງປວງ. ມັນລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຫົວໃຈ (hṛd-anta) ແລະເຕັມໄປດ້ວຍກາມະບີຊ; ໂດຍພະຍາງນີ້ ຄວນຊໍາລະອັກສອນສຽງຟັນ (dantya) ດ້ວຍ.

Verse 11

जिह्वोल्लेखो वाग्भवेन मूलेन क्षालयेन्मुखम् । देवागारं ततो गत्वा निर्माल्यमपसार्य च ॥ ११ ॥

ເມື່ອຂູດລີ້ນໃຫ້ສະອາດແລ້ວ ຄວນບໍລິສຸດປາກດ້ວຍມູລະມັນຕຣາຂອງວາກພະວະ (Vāgbhava). ແລ້ວໄປຍັງເຮືອນເທວະ ແລະເອົານິຣະມາລະຍະ—ເຄື່ອງບູຊາເກົ່າເຊັ່ນດອກໄມ້ເຫຼົ່າ—ອອກເສຍ.

Verse 12

परिधायाम्बरं शुद्धं मङ्गलारार्तिकं चरेत् । अस्त्रेण पात्रं संप्रोक्ष्य मूलेन ज्वालयेच्च तम् ॥ १२ ॥

ເມື່ອນຸ່ງຜ້າອັນສະອາດບໍລິສຸດແລ້ວ ຄວນປະກອບອາຣາຕີອັນເປັນມົງຄຸນ. ພອຍນ້ໍາຊໍາລະພາຊະນະດ້ວຍອັສຕຣະມັນຕຣາ ແລ້ວຈຶ່ງຈຸດໃຫ້ສະຫວ່າງດ້ວຍມູລະມັນຕຣາ.

Verse 13

संपूज्य पात्र्रमादायोत्थाय घन्टां च वादयेत् । सुगोघृतप्रदीपेन भ्रामितेन समन्ततः ॥ १३ ॥

ເມື່ອບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ຄວນຍົກພາຊະນະຂຶ້ນ ລຸກຢືນ ແລະຕີກະດິ່ງ. ແລ້ວນໍາໂຄມໄຟທີ່ຈັດການດີ ໃຊ້ນ້ໍາມັນເນີຍງົວ (goghṛta) ວຽນອ້ອມໄປທົ່ວທິດ ໃນພິທີອາຣາຕີ.

Verse 14

वाद्यैर्गींतैर्मनोज्ञैश्च देवस्यारार्तिकं भवेत् । इति नीराजनं कृत्वा प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् ॥ १४ ॥

ດ້ວຍບົດເພງອັນໄພຣະ ແລະ ສຽງດົນຕີ ຄວນປະກອບພິທີອາຣາຕີ (ārārtika) ແດ່ພຣະເທວະ. ເມື່ອທຳນີຣາຊະນະ (nīrājana) ການໂບກໄຟສຳເລັດແລ້ວ ຈຶ່ງອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ।

Verse 15

स्नातुं यायान्निम्नगादौ कीर्तयन्देवतागुणान् । गत्वा तीर्थं नमस्कृत्य स्नानीयं च निधाय वै ॥ १५ ॥

ເພື່ອອາບນ້ຳ ຄວນໄປຫາແມ່ນ້ຳ ຫຼື ທາງນ້ຳຕ່ຳໆ ໂດຍຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນຄຸນຄ່າຂອງເທວະ. ເມື່ອໄປຮອດຕີຣຖະ (tīrtha) ແລ້ວ ຈົ່ງນົບນ້ອມ ແລະ ວາງເຄື່ອງອາບນ້ຳໃຫ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 16

मूलाभिमन्त्रितमृदमादाय कटिदेशतः । विलिप्य पादपर्यन्तं क्षालयेत्तीर्थवारिणा ॥ १६ ॥

ເອົາດິນເຜົາທີ່ໄດ້ຮັບການປະພອມດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ (root-mantra) ມາທາຈາກແອວລົງໄປຮອດປາຍຕີນ. ແລ້ວຈຶ່ງລ້າງອອກດ້ວຍນ້ຳຈາກຕີຣຖະ (tīrtha).

Verse 17

ततश्च पञ्चभिः पादौ प्रक्षाल्यान्तर्जले पुनः । प्रविश्य नाभिमात्रे तु मृदं वामकरस्य च ॥ १७ ॥

ຈາກນັ້ນ ລ້າງຕີນດ້ວຍນ້ຳຫ້າກຳມື ແລ້ວເຂົ້ານ້ຳອີກຄັ້ງ. ຢືນໃຫ້ນ້ຳສູງເຖິງສະດື ແລ້ວໃຊ້ມືຊ້າຍຫຍິບດິນເຜົາເປັນກ້ອນອີກດ້ວຍ.

Verse 18

मणिबन्धे हस्ततले तदग्रे च तथा पुनः । कृत्वाङ्गुल्या गाङ्गमृदमादायास्त्रेण तत्पुनः ॥ १८ ॥

ທີ່ຂໍ້ມື, ທີ່ຝາມື, ແລະທີ່ສ່ວນດ້ານໜ້າຂອງຝາມືອີກຄັ້ງ ຈົ່ງໃຊ້ນິ້ວມືຈິ້ມເອົາດິນສັກສິດແຫ່ງຄົງຄາ (Ganga-mṛd) ແລ້ວທາອີກຄັ້ງ ພ້ອມກັບອັສຕຣະມັນຕຣະ (Astra-mantra).

Verse 19

निजोपरि च मन्त्रज्ञो भ्रामयित्वा त्यजेत्सुधी । तलस्थां च षडङ्गेषु तन्मन्त्रैः प्रविलेपयेत् ॥ १९ ॥

ນັກຮູ້ມົນຜູ້ມີປັນຍາ ຄວນໝຸນມັນເທິງຕົນເອງ ແລ້ວວາງໄວ້. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ມົນດຽວກັນ ທາສານທີ່ຢູ່ໃນຝາມື ໃສ່ອະວະຫົກປະການ.

Verse 20

निमज्य क्षालयेत्सम्यग् मलस्नानमितीरितम् । विभाव्येष्टमयं सर्वमान्तरं स्नानमाचरेत् ॥ २० ॥

ເມື່ອຈົມນ້ຳແລ້ວ ຄວນລ້າງກາຍໃຫ້ສະອາດດີ—ນີ້ເອີ້ນວ່າ “ການອາບນ້ຳຊຳລະມົນທິນ”. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພິຈາລະນາວ່າທຸກສິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ (ອິດຕະເທວະຕາ) ແລ້ວປະຕິບັດການອາບພາຍໃນ.

Verse 21

अनन्तादित्यसङ्काशं निजभूषायुधैर्युतम् । मन्त्रमूर्तिं प्रभुं स्मृत्वा तत्पादोदकसंभवाम् ॥ २१ ॥

ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຜູ້ມີຮັດສະໝີດັ່ງຕາເວັນອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແລະອາວຸດຂອງພຣະອົງ ແລະເປັນຮູບແຫ່ງມົນ—ແລ້ວຈຶ່ງຮັບເອົານ້ຳ/ສານສັກສິດທີ່ເກີດຈາກນ້ຳລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 22

धारां च ब्रह्मरन्ध्रेण प्रविशन्तीं निजां तनुम् । तया संक्षालयेत्सर्वमन्तर्द्देहगतं मलम् ॥ २२ ॥

ແລະຄວນພິຈາລະນາສາຍນ້ຳໜຶ່ງ ເຂົ້າສູ່ກາຍຂອງຕົນທາງ ພຣະຫມະຣັນທຣະ (ຮູທີ່ກະໂຫຼກ). ໂດຍສາຍນ້ຳພາຍໃນນັ້ນ ຈົ່ງຊຳລະມົນທິນທັງປວງທີ່ຝັງຢູ່ໃນກາຍ.

Verse 23

तत्क्षणाद्विरजा मन्त्री जायते स्फटिकोपमः । ततः श्रौतोक्तविधिना स्नात्वा मन्त्री समाहितः ॥ २३ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຜູ້ປະຕິບັດມົນ ກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ໃສສະອາດດັ່ງແກ້ວຜະລຶກ. ຈາກນັ້ນ ອາບນ້ຳຕາມວິທີທີ່ກ່າວໄວ້ໃນປະເພນີ Śrauta ແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດມົນຈຶ່ງດຳລົງຢູ່ດ້ວຍສະມາທິແລະຄວາມຮະລຶກຮູ້.

Verse 24

मन्त्रस्नानं ततः कुर्यात्तद्विधानमथोच्यते । देशकालौ च सङ्कीर्त्य प्राणायामषडङ्गकैः ॥ २४ ॥

ຈາກນັ້ນ ພຶງເຮັດ “ການອາບນ້ຳດ້ວຍມົນຕຣາ” (mantra-snāna)؛ ບັດນີ້ຈະກ່າວວິທີປະຕິບັດ: ເມື່ອໄດ້ປະກາດສະຖານທີ່ ແລະ ເວລາໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຈຶ່ງຝຶກ ປຣານາຍາມ ພ້ອມອົງປະກອບຊ່ວຍ 6 (ṣaḍ-aṅga).

Verse 25

कृत्वार्कमन्दलात्तीर्थान्याह्वयेन्मुष्टिमुद्र या । ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि ते रवेः ॥ २५ ॥

ເມື່ອຈັດຕັ້ງ “ວົງດວງອາທິດ” (arka-maṇḍala) ແລ້ວ ພຶງເຊີນບັນດາຕີຣຖະ (tīrtha) ດ້ວຍມຸດຣາກຳມື (muṣṭi-mudrā). ໂອ ຣະວິ (ດວງອາທິດ) ຕີຣຖະທີ່ສະຖິດໃນຄັນ “ໄຂ່ຈັກກະວານ” (brahmāṇḍa) ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍລຳແສງຂອງທ່ານ ດັ່ງມື.

Verse 26

तेन सत्येन मे देव देहि तीर्थं दिवाकर ॥ २६ ॥

ດ້ວຍສັດຈະນັ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣະເທວະ—ໂອ ທິວາກະຣ (ດວງອາທິດ)—ຂໍຈົ່ງປະທານຕີຣຖະ (tīrtha) ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 27

गङ्गे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिन्धुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ २७ ॥

ໂອ ຄັງຄາ (Gaṅgā), ໂອ ຢະມຸນາ (Yamunā), ແລະ ໂອ ໂຄທາວະຣີ (Godāvarī), ໂອ ສະຣັສວະຕີ (Sarasvatī); ໂອ ນັຣມະດາ (Narmadā), ໂອ ສິນທຸ (Sindhu), ໂອ ຄາເວຣີ (Kāverī)—ຂໍຈົ່ງມາສະຖິດໃນນ້ຳນີ້ເຖີດ.

Verse 28

इत्यावाह्य जले तानि सुधाबीजेन योजयेत् । गोमुद्र यामृतीकृत्य कवचेनावगुण्ठ्य च ॥ २८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຊີນພວກນັ້ນເຂົ້າໃນນ້ຳແລ້ວ ພຶງເຊື່ອມປະສານ (ເສີມພະລັງ) ດ້ວຍມົນຕຣາ “ສຸທາ-ບີຈະ” (Sudhā-bīja). ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ “ໂກ-ມຸດຣາ” (Go-mudrā) ເຮັດໃຫ້ເປັນດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕ ແລະ ຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງດ້ວຍ “ກະວະຈະ” (Kavaca).

Verse 29

संरक्ष्यास्त्रेण तत्पश्चाच्चक्रमुद्रां प्रदर्शयेत् । वह्न्यर्केन्दुमण्डलानि तत्र सन्चितयेद्बुधः ॥ २९ ॥

ຫຼັງຈາກປົກປ້ອງພິທີ/ພື້ນທີ່ດ້ວຍມັນຕຣາອັດສະຕຣາ (astra) ແລ້ວ ຄວນສະແດງ ຈັກຣະ-ມຸດຣາ (Cakra-mudrā) ແລະຜູ້ຮູ້ຄວນຈັດວາງວົງສັນຍາລັກຂອງໄຟ, ຕາເວັນ, ແລະຈັນ ໃນທີ່ນັ້ນ।

Verse 30

मन्त्रयेदर्कमन्त्रेण सुधाबीजेन तज्जलम् । मूलेन चैकादशधा तत्र सम्मन्त्र्य भावयेत् ॥ ३० ॥

ຄວນປະພອມນ້ຳນັ້ນໂດຍສວດ ອາຣກະ-ມັນຕຣາ (Arka-mantra) ແລະ ສຸທາ-ບີຈະ (Sudhā-bīja); ແລ້ວໃຊ້ ມູລະ-ມັນຕຣາ (mūla-mantra) ປຸກເສກ 11 ເທື່ອ ແລະພິຈາລະນາອຸທິດພະລັງສັກສິດໃຫ້ແກ່ນ້ຳນັ້ນ।

Verse 31

पूजायन्त्रं च तन्मध्ये स्वान्तादावाह्य देवताम् । स्नापयित्वार्चयेत्तां च मानसैरुपचारकैः ॥ ३१ ॥

ຄວນຈັດເຮັດ ພູຊາ-ຢັນຕຣະ (pūjā-yantra) ແລະເຊີນເທວະຕາຈາກໃຈພາຍໃນຂອງຕົນ ໃຫ້ມາປະທັບຢູ່ກາງຢັນຕຣະ. ແລ້ວອາບນ້ຳບູຊາພຣະອົງ ແລະນະມັດສະການດ້ວຍອຸປະຈາຣະໃນໃຈ (mānasa-upacāras).

Verse 32

सिंहासनस्थां तां नत्वा तज्जलं प्रणमेत्सुधीः । आधारः सर्वभूतानां विष्णोरतुलतेजसः ॥ ३२ ॥

ເມື່ອນະມັດສະການພຣະນາງ/ເທວີຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງ (siṁhāsana) ແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນນະມັດສະການນ້ຳນັ້ນດ້ວຍ; ເພາະນ້ຳນັ້ນເປັນຖານຮອງຮັບສັດທັງປວງ ເປັນຂອງພຣະວິດສະນຸ (Vishnu) ຜູ້ມີຣັດສະມີຫາທຽບບໍ່ໄດ້।

Verse 33

तद्रू पाश्च ततो जाता आपस्ताः प्रणमाम्यहम् । इति नत्वा समारुन्ध्य सप्तच्छिद्राणि साधकः ॥ ३३ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງພິຈາລະນາວ່າ: «ຈາກພຣະອົງ/ຫຼັກນັ້ນ ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ມີຮູບດຽວກັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນ». ເມື່ອນະມັດສະການແລ້ວ ສາທະກະ (sādhaka) ຈຶ່ງປິດແລະຄວບຄຸມຮູເຈັດປະການ (ໃນສີສະ).

Verse 34

निमज्य सलिले तस्मिन्मूलं देवाकृतिं स्मरेत् । निमज्ज्योन्मज्ज्य त्रिश्चैवं सिंचेत्कं कुंभमुद्रया ॥ ३४ ॥

ເມື່ອຈຸ່ມ(ສິ່ງນັ້ນ)ລົງໃນນ້ຳນັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງລະລຶກມູລະມັນຕຣາຄຽງຄູ່ກັບຮູບພຣະເທວະ. ແລ້ວຈຸ່ມລົງ-ຍົກຂຶ້ນສາມຄັ້ງ ແລະພອຍນ້ຳດ້ວຍມຸດຣາ «ກຸມພະ».

Verse 35

त्रिर्मूलेन चतुर्मन्त्रैरभिर्षिञ्चेन्निजां तनुम् । चत्वारो मनवस्तेऽत्र कथ्यन्ते तान्त्रिका मुने ॥ ३५ ॥

ດ້ວຍມູລະມັນຕຣາສາມຄັ້ງ ແລະດ້ວຍມັນຕຣາອື່ນອີກສີ່ ຈົ່ງພອຍນ້ຳພິທີເພື່ອສັກສິດແກ່ກາຍຂອງຕົນ. ທີ່ນີ້ເດີ ໂອ ມຸນີ, ມີ “ມະນຸ” ສີ່ອົງ ຖືກສອນຕາມຂະບວນຕັນຕຣະ.

Verse 36

सिसृक्षोर्निखिलं विश्वं मुहुः शुक्रं प्रजापतेः । मातरः सर्वभूतानामापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३६ ॥

ຂໍໃຫ້ນ້ຳທິບ—ແມ່ຂອງສັດທັງປວງ—ຊໍາລະຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ບໍລິສຸດ: ນ້ຳນັ້ນທີ່ເກີດຂຶ້ນຊໍ້າໆຈາກເຊື້ອພັນຂອງປຣະຊາປະຕິ ເມື່ອພຣະອົງປາດຖະນາສ້າງຈັກກະວານທັງມວນ.

Verse 37

अलक्ष्मीर्मलरूपा या सर्वभूतेषु संस्थिता । क्षालयन्ति च तां स्पर्शादापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३७ ॥

ຂໍໃຫ້ນ້ຳທິບຊໍາລະຂ້າພະເຈົ້າ: ເພາະອະລັກສະມີ—ເຄາະຮ້າຍໃນຮູບຂອງມົນທິນ—ສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງ; ແຕ່ດ້ວຍການສຳຜັດຂອງນ້ຳ ນ້ຳກໍຊໍາລະນາງອອກໄປ.

Verse 38

यन्मे केशेषु दौर्भाग्यं सीमन्ते यच्च मूर्द्धनि । ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्धन्तु वो नमः ॥ ३८ ॥

ຄວາມເຄາະຮ້າຍໃດທີ່ຢູ່ໃນຜົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຢູ່ຮອຍແສກຜົມ ແລະຢູ່ກະຫຼອມຫົວ—ຢູ່ໜ້າຜາກ ທີ່ຫູ ແລະທີ່ຕາ—ຂໍໃຫ້ນ້ຳສັກສິດກຳຈັດມັນເສຍ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພວກເຈົ້າ ໂອ ນ້ຳ.

Verse 39

आयुरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयं शुभम् । सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः ॥ ३९ ॥

ຂໍໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບອາຍຸຍືນ ສຸຂະພາບດີ ຄວາມຮັ່ງມີອຳນາດ ການທຳລາຍຝ່າຍສັດຕູ ແລະຄວາມມົງຄຸນ; ຂໍໃຫ້ມີຄວາມພໍໃຈ ຄວາມອົດທົນ ສັດທາໃນເວດ ແລະປັນຍາແທ້—ນະມະສະການແດ່ທ່ານ।

Verse 40

विप्रपादोदकं पीत्वा शालग्रामशिलाजलम् । पिबेद्विरुद्धं नो कुर्यादेषां तु नियतो विधिः ॥ ४० ॥

ໃຫ້ດື່ມນ້ຳທີ່ລ້າງຕີນພຣາຫມັນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງດື່ມນ້ຳທີ່ເກີດຈາກສິລາສາລະຄຣາມ. ຢ່າເຫັນວ່າສອງຢ່າງນີ້ຂັດກັນ; ເພາະມີກົດວິທີທີ່ກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນ.

Verse 41

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दक्षाङ्घ्रौ तानि भूसुरे । स्वेष्टदेवं समुद्वास्य मन्त्री मार्तण्डमण्डले ॥ ४१ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ (ພູສຸຣ), ບັນດາຕີຣຖະທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ລ້ວນສະຖິດຢູ່ໃນຕີນຂວາ. ເມື່ອໄດ້ອັນເຊີນເທວະທີ່ຕົນເລືອກນັບຖືແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນພິຈາລະນາແລະບູຊາໃນວົງມາຣຕັນດະ (ດວງອາທິດ).

Verse 42

ततस्तीरं समागत्य वस्त्रं संक्षाल्य यत्नतः । वाससी परिधायाथ कुर्यात्सन्ध्यादिकं सुधीः ॥ ४२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໄປຮອດຝັ່ງນ້ຳ ແລ້ວຊັກຜ້າຂອງຕົນຢ່າງລະມັດລະວັງ. ເມື່ອນຸ່ງຜ້າສະອາດແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປະກອບພິທີສັນທະຍາ ແລະວັດຕະປະຈຳວັນອື່ນໆ.

Verse 43

रोगाद्यशक्तो मनुजः कुर्यात्तत्राघमर्षणम् । अथवा भस्मना स्नातो रजोभिश्चैव वाऽक्षमः ॥ ४३ ॥

ຖ້າມະນຸດຜູ້ໃດອ່ອນແອເນື່ອງຈາກໂລກໄຂ້ແລະອື່ນໆ ກໍໃຫ້ປະກອບພິທີຊຳລະບາບທີ່ເອີ້ນວ່າ ອາຄະມະຣະສະນະ (Āghamarṣaṇa) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຫາກຍັງບໍ່ສາມາດ ກໍໃຫ້ອາບດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າ ແລະດ້ວຍຝຸ່ນດິນດ້ວຍ.

Verse 44

अथ सन्ध्यादिकं कुर्यात् स्थित्वा चैवासने शुभे । केशवेन तथा नारायणेन माधवेन च ॥ ४४ ॥

ແລ້ວ ຈຶ່ງນັ່ງໃຫ້ໝັ້ນຄົງເທິງອາສນະອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະປະກອບພິທີສັນທະຍາ ພ້ອມກິດປະຈໍາວັນ ໂດຍເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ເກສະວະ, ນາຣາຍະນະ ແລະ ມາທະວະ.

Verse 45

संप्राश्य तोयं गोविन्दविष्णुभ्यां क्षालेत्करौ । मधुसूदनत्रिविक्रमाभ्यामोष्ठौ च मार्जयेत् ॥ ४५ ॥

ເມື່ອຈິບນ້ໍາ (ອາຈະມະນະ) ແລ້ວ ຈຶ່ງລ້າງມືໂດຍອອກນາມ «ໂກວິນດະ» ແລະ «ວິສນຸ»; ແລະຈຶ່ງເຊັດຮິມຝີປາກໂດຍອອກນາມ «ມະທຸສູດະນະ» ແລະ «ຕຣິວິກຣະມະ».

Verse 46

वामनश्रीधराभ्यां च मुखं हस्तौ स्पृशेत्ततः । हृषीकेशपद्मनाभाभ्यां स्पृशेच्चरणौ ततः ॥ ४६ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍລະລຶກພຣະອົງວ່າ «ວາມະນະ» ແລະ «ສຣີທະຣະ» ໃຫ້ແຕະໃບໜ້າ ແລະມືທັງສອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂດຍລະລຶກ «ຫຣິສີເກສະ» ແລະ «ປັດມະນາພະ» ໃຫ້ແຕະຕີນທັງສອງ.

Verse 47

दामोदरेण मूर्द्धानं मुखं सङ्कर्षणेन च । वासुदेवेन प्रद्युम्नेन स्पृशेन्नासिके ततः ॥ ४७ ॥

ດ້ວຍມັນຕຣາ «ດາໂມດະຣະ» ໃຫ້ແຕະກະຫຼອດຫົວ; ດ້ວຍ «ສັງກັຣສະນະ» ໃຫ້ແຕະໃບໜ້າ; ແລ້ວດ້ວຍ «ວາສຸເທວະ» ແລະ «ປຣະດຍຸມນະ» ໃຫ້ແຕະຮູດັງທັງສອງ.

Verse 48

अनिरुद्धपुरुषोत्तमाभ्यां नेत्रे स्मृशेत्ततः । अधोक्षजनृसिंहाभ्यां श्रवणे संस्पृशेत्तथा ॥ ४८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍລະລຶກ «ອະນິຣຸດທະ» ແລະ «ປຸຣຸໂສດຕະມະ» ໃຫ້ແຕະດວງຕາເພື່ອຊໍາລະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍລະລຶກ «ອະໂທກຊະຈະ» ແລະ «ນຣິສິງຫະ» ໃຫ້ແຕະຫູ.

Verse 49

नाभिं स्पृशेदच्युतेन जनार्दनेन वक्षसि । हरिणा विष्णुनांसौ च वैष्णावाचमनं त्विदम् ॥ ४९ ॥

ແຕະສະດື່ດ້ວຍການກ່າວ «ອະຈຸຕະ»; ແຕະອົກດ້ວຍ «ຈະນາຣະດະນະ»; ແຕະບ່າທັງສອງດ້ວຍ «ຫະຣິ» ແລະ «ວິສນຸ»। ນີ້ແມ່ນອາຈະມະນະແບບໄວສະນະວະ ເພື່ອຊໍາລະກາຍໃຈ।

Verse 50

प्रणवाद्यैर्ङेतमोन्तैः केशवादिकनामभिः । मुखे नसोः प्रदेशिन्याऽनामया नेत्रकर्णयोः 1. ॥ ५० ॥

ດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ໂອມ» ແລະສິ້ນດ້ວຍ «ເນຕຣະ», ພ້ອມດ້ວຍນາມເທວະທີ່ເລີ່ມຈາກ «ເກສະວະ», ພຶງວາງນະຍາສະໃສ່ປາກ ແລະດັ່ງ. ແລ້ວໃຊ້ນິ້ວຊີ້ (pradeśinī) ກັບ «ອະນາມະຍະ» ວາງໃສ່ຕາ ແລະຫູ।

Verse 51

कनिष्ठया नाभिदेशं सर्वत्राङ्गुष्ठयोजनम् । आत्मविद्याशिवैस्तत्त्वैस्वाहान्तैः शैवमीरितम् ॥ ५१ ॥

ໃຊ້ນິ້ວກ້ອຍ (kanishṭhā) ແຕະບ່ອນສະດື່ ແລະໝາຍໄວ້ທົ່ວໆ ໂດຍວັດຕາມຄວາມກວ້າງຂອງນິ້ວໂປ້. ໃນການນະຍາສະ ໃຫ້ວາງຕັດຕະວະແບບໄສວະ ເລີ່ມຈາກ «ອາດມະ-ວິດຍາ» ແລະສິ້ນດ້ວຍ «ສະວາຫາ»; ນີ້ແມ່ນວິທີໄສວະທີ່ຖືກສອນໄວ້।

Verse 52

दीर्घत्रयेन्दुयुग्व्योमपूर्वकैश्च पिबेज्जलम् । आत्मविद्याशिवैरेव शैवं स्वाहावसानिकैः ॥ ५२ ॥

ເມື່ອກ່າວພະຍາງ «ດີຣຄະ», «ຕຣະຍະ», «ອິນດຸ», «ຢຸກະ», «ວະໂຍມະ» ນໍາໜ້າແລ້ວ ຈຶ່ງດື່ມນໍ້າ. ແລະດ້ວຍມັນຕຣາໄສວະທີ່ປະກອບດ້ວຍ «ອາດມະ», «ວິດຍາ», «ຊິວະ» ແລະສິ້ນດ້ວຍ «ສະວາຫາ» ກໍໃຫ້ປະຕິບັດພິທີໄສວະເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 53

वालज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं शाक्तं स्वाहावसानिकैः । वाग्लज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं द्विजाचमनमर्थदम् ॥ ५३ ॥

ສູດມັນຕຣາແບບຊາກຕະ ຖືກສອນວ່າເລີ່ມດ້ວຍ «ວາ, ລະ, ລັຈຈາ, ສຣີ» ແລະສິ້ນດ້ວຍ «ສະວາຫາ». ອາຈະມະນະຂອງດວິຊະ (dvijācamanam) ອັນໃຫ້ຜົນ ຖືກສອນວ່າເລີ່ມດ້ວຍ «ວາກ, ລັຈຈາ, ສຣີ».

Verse 54

तिलकं च ततः कुर्याद्भाले सुष्ठु गदाकृति । नन्दकं हृदये शखचक्रे चैव भुजद्वये ॥ ५४ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງທາຕິລະກະໃສ່ໜ້າຜາກ ໃຫ້ງາມດີ ເປັນຮູບຄືຄອນ (ຄະດາ); ແລ້ວວາງໝາຍ «ນັນດະກະ» ທີ່ບ່ອນຫົວໃຈ ແລະວາງໝາຍ ສັງຂ໌ ແລະ ຈັກຣະ ໄວ້ທີ່ແຂນທັງສອງ.

Verse 55

शार्ङ्गबाणं मस्तके च विन्यसेत्क्रमशः सुधीः । कर्णमूले पार्श्वयोश्च पृष्ठे नाभौ ककुद्यपि ॥ ५५ ॥

ຜູ້ຮູ້ຄວນວາງໝາຍ «ສາຣັງກະ» ແລະ ລູກສອນ ໄວ້ເທິງສີສະຕາມລຳດັບ; ແລະວາງທີ່ໂຄນຫູທັງສອງ, ທີ່ຂ້າງກາຍທັງສອງ, ທີ່ຫຼັງ, ທີ່ສະດື, ແລະທີ່ສ່ວນນູນຂອງຫຼັງເທິງດ້ວຍ.

Verse 56

एवं तु वैष्णवः कुर्यान्मृद्भिस्तीर्थोद्भवादिभिः । अग्निहोत्रोद्भवं भस्म गृहीत्वा त्र्यम्बकेण तु ॥ ५६ ॥

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ເປັນໄວສະນະວະຄວນປະພຶດ ໂດຍໃຊ້ດິນຫຼືດິນເຜົາ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ທີ່ເກີດຈາກສະຖານທີ່ຈາລິກສັກສິດ; ແລະເມື່ອໄດ້ນຳຂີ້ເທົ່າຈາກອັກນິໂຫຕຣະ ກໍໃຫ້ທາພ້ອມກັບການສວດມົນຕຣະ «ຕຣຽມບະກະ».

Verse 57

किवाग्निरिति मंत्रैणाभिमन्त्र्य पञ्चमन्त्रकैः । क्रमात्तत्पुरुषाघोरसद्योजातादिनामभिः ॥ ५७ ॥

ເມື່ອໄດ້ອະພິມົນຕຣະ (ປະພອຍມົນ) ດ້ວຍມົນຕຣະທີ່ເລີ່ມວ່າ «kivāgnir…» ແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນຊຳລະສັກສິດຕາມລຳດັບ ດ້ວຍມົນຕຣະທັງຫ້າ—ຊື່ ຕັດປຸຣຸສະ, ອະໂຆຣະ, ສັດໂຍຊາຕະ ແລະອື່ນໆ.

Verse 58

पञ्च कुर्यात्त्रिपुन्ड्राणि भालांसोदरहृत्सु च । शैवः शाक्तत्त्रिकोणाभं नारीवद्वा समाचरेत् ॥ ५८ ॥

ຄວນເຮັດໝາຍຕຣິປຸນດຣະ ຫ້າຈຸດ—ທີ່ໜ້າຜາກ, ທີ່ບ່າ, ທີ່ທ້ອງ, ແລະທີ່ຫົວໃຈ. ຜູ້ເປັນໄສວະ ຫຼື ຊາກຕະ ຄວນທາໝາຍຮູບສາມຫຼ່ຽມ, ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໃຫ້ປະພຶດຕາມຈາຣິດທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບແມ່ຍິງ.

Verse 59

कृत्वा तु वैदिकीं सन्ध्यां तान्त्रिकीं च समाचरेत् । आचम्य विधिवन्मन्त्री तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् ॥ ५९ ॥

ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດສັນທະຍາຕາມພຣະເວດແລ້ວ ຄວນປະຕິບັດພິທີຕັນຕຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງດ້ວຍ. ຫຼັງຈາກອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳເພື່ອຊຳລະ) ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣະຄວນເຊີນຕີຣຖະອັນສັກສິດດັ່ງເກົ່າ.

Verse 60

ततस्त्रिवारं दर्भेण भूमौ तोयं विनिःक्षिपेत् । सप्तधा तज्जलेनाथ मूर्द्धानमभिषेचयेत् ॥ ६० ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ໃບຫຍ້າດັຣພະ ທິ້ງນ້ຳລົງພື້ນດິນສາມເທື່ອ. ແລ້ວຈຶ່ງໃຊ້ນ້ຳນັ້ນເອງ ພອຍພຣົມສີສະເຈັດເທື່ອ.

Verse 61

ततश्च प्राणानायम्य कृत्वा न्यासं षडङ्गकम् । आदाय वामहस्तेऽम्बु दक्षेणाच्छाद्य पाणिना ॥ ६१ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ (ປຣານາຍາມ) ແລະເຮັດນະຍາສະຫົກອົງ. ແລ້ວຕັກນ້ຳໃສ່ຝາມືຊ້າຍ ແລະໃຊ້ຝາມືຂວາປິດຄຸມໄວ້.

Verse 62

वियद्वाय्वग्नितोयक्ष्माबीजैः सन्मन्त्र्य मन्त्रवित् । मूलेन तस्मात् श्चोतद्भिर्बिन्दुभिस्तत्त्वमुद्रया ॥ ६२ ॥

ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣະຄວນສັນມັນຕຣະດ້ວຍບີຊະມັນຕຣະຂອງ ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ, ແລະດິນ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ ໃຫ້ປະທັບຕາດ້ວຍ ‘ຕັດຕະວະມຸດຣາ’ ໂດຍໃຊ້ບິນດຸນ້ຳທີ່ຢອດອອກມາ.

Verse 63

स्वशिरः सप्तधा प्रोक्ष्यावशिष्टं तत्पुनर्जलम् । कृत्वा तदक्षरं मन्त्री नासिकान्तिकमानयेत् ॥ ६३ ॥

ເມື່ອພອຍພຣົມສີສະຂອງຕົນເອງເຈັດເທື່ອແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣະຄວນນຳນ້ຳທີ່ເຫຼືອກັບຄືນອີກ. ເມື່ອໄດ້ກໍ່ຮູບ/ປຸກເສກອັກສອນນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງນຳໄປໃກ້ຮູດັງ.

Verse 64

जलं तेजोमयं तच्चाकृष्यान्तश्चेडया पुनः । प्रक्षाल्यान्तर्गतं तेन कलमषं तज्जलं पुनः ॥ ६४ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງດຶງນ້ຳນັ້ນ—ທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ—ເຂົ້າອີກຄັ້ງທາງ ອິດາ (ຊ່ອງຊ້າຍ) ເພື່ອລ້າງມົນທິນທີ່ເຂົ້າໄປພາຍໃນ; ແລ້ວຂັບນ້ຳນັ້ນອອກອີກຄັ້ງ।

Verse 65

कृष्णवर्णं पिङ्गलया रचयेत्स्वाग्रतस्तथा । क्षिपेदस्त्रेण तत्पश्चात्कल्पिते कुलिशोपले ॥ ६५ ॥

ໃຊ້ພິງກະລາ (ສີເຫຼືອງ) ແຕ້ມເຄື່ອງໝາຍສີດຳໄວ້ຕໍ່ໜ້າຕົນ; ແລ້ວຈຶ່ງໃຊ້ມັນຕຣາ «ອັສຕຣະ» (ອາວຸດ) ໂຍນລົງໃສ່ຫີນທີ່ຈັດໄວ້ດັ່ງສາຍຟ້າ (ກຸລິຊະ-ອຸປະລະ).

Verse 66

एतद्धि सर्वपापघ्नं प्रोक्तं चैवाघमर्षणम् । ततश्च हस्तौ प्रक्षाल्य प्राग्वदाचम्य मन्त्रवित् ॥ ६६ ॥

ນີ້ແທ້ແມ່ນຖືກກ່າວວ່າ «ອະຄະມະຣະສະນະ» ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນລ້າງມື ແລະເຮັດອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳພິທີ) ດັ່ງເກົ່າ.

Verse 67

समुत्थाय च मन्त्रज्ञस्ताम्रपात्रे सुमादिकम् । प्रक्षिप्यार्घं प्रदद्याद्वै मूलान्तैर्मन्त्रमुच्चरन् ॥ ६७ ॥

ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນນຳຂອງມົງຄຸນ ເຊັ່ນ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ໃສ່ພາຊະນະທອງແດງ; ແລ້ວຖວາຍອາຣະຄະຍະ (arghya) ໂດຍສະດຸດມັນຕຣາທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍາງມູລະ (mūla).

Verse 68

रविमंडलसंस्थाय देवायार्घ्यं प्रकल्पयेत् । दत्वार्घं त्रिरनेनाथ देवं रविगतं स्मरेत् ॥ ६८ ॥

ຄວນຈັດຕຽມແລະຖວາຍອາຣະຄະຍະ (arghya) ແດ່ເທວະຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນວົງພະອາທິດ. ເມື່ອຖວາຍອາຣະຄະຍະດ້ວຍນີ້ສາມຄັ້ງແລ້ວ ຄວນພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດໃນພະອາທິດ.

Verse 69

स्वल्पोक्तां च गायत्रीं जपेदष्टोत्तरं शतम् । अष्टांविंशतिवारं वा गुह्येतिमनुनार्पयेत् ॥ ६९ ॥

ພຶງສະດຸດຈຳ «ຄາຍະຕຣີ» ສັ້ນໆ 108 ເທື່ອ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ 28 ເທື່ອ ຈຶ່ງຖວາຍບູຊາພ້ອມມະນະຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «guhyeti».

Verse 70

उद्यदादित्यसंकाशां पुस्तकाक्षकरांबुजाम् । कृष्णाजिनाम्बरां ब्राह्मीं ध्यायेत्ताराङिकतेऽम्बरे ॥ ७० ॥

ພຶງພິຈາລະນາພຣະນາງ ບຣາຫມີ ເທວີແຫ່ງຄວາມຮູ້ ສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນຂຶ້ນ; ມືດັ່ງດອກບົວຖືປຶ້ມແລະສາຍປະຄຳ; ນຸ່ງຫົ່ມຜິວກວາງດຳ ແລະນັ່ງໃນຟ້າທີ່ປະດັບດ້ວຍດາວ.

Verse 71

मध्याह्ने वरदां देवी पार्वतीं संस्मरेत्पराम् । शुक्लाम्बरां वृषारूढां त्रिनेत्रां रविबिम्बगाम् ॥ ७१ ॥

ໃນເວລາທ່ຽງ ພຶງລະລຶກພິຈາລະນາພຣະນາງ ປາຣະວະຕີ ຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ປະທານພອນ; ນຸ່ງຂາວ, ຂີ່ງົວ, ມີຕາສາມ, ສະຫວ່າງດັ່ງດວງຕາເວັນ.

Verse 72

वरं पाशं च शूलं च दधानां नृकरोटिकाम् । सायाह्ने रत्नभूषाढ्यां पीतकौशेयवाससाम् ॥ ७२ ॥

ນາງຖືມຸດຣາປະທານພອນ, ຖືບາສ (ເຊືອກຄ້ອງ) ແລະຕຣິສູນ; ພ້ອມທັງຖືຖ້ວຍກະໂຫຼກມະນຸດ. ໃນເວລາແລງ ນາງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອັນມີຄ່າ ແລະນຸ່ງໄໝສີເຫຼືອງ.

Verse 73

श्यामरङ्गां चतुर्हस्तां शङ्खचक्रलसत्कराम् । गदापद्मधारां देवीं सूर्यासनकृताश्रयाम् ॥ ७३ ॥

ພຶງພິຈາລະນາເທວີຜິວຄ່ຳ ມີສີ່ມື; ມືສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສັງຂ໌ແລະຈັກຣາ; ຖືຄທາແລະດອກບົວ; ແລະນັ່ງເທິງອາສນະແຫ່ງຕາເວັນ.

Verse 74

ततो देवानृषींश्चैव पितॄश्चापि विधानवित् । तर्पयित्वा स्वेष्टदेवं तर्पयेत्कल्पमार्गतः ॥ ७४ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ພິທີກຳຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວນຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpana) ແກ່ເທວະ, ຣິສີ ແລະ ບັນພະບຸລຸດ; ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາເທວະທີ່ຕົນເລືອກ ຕາມມາກຄາກັລປະ (Kalpa) ທີ່ວາງໄວ້।

Verse 75

गुरुपङिक्तं च सन्तर्प्य साङ्गं सावरणं तथा । सायुधं वैनतेयं सन्तर्पयामीति तर्पयेत् ॥ ७५ ॥

ຍັງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສາຍຄູອາຈານ (guru-paṅkti) ພໍໃຈດ້ວຍຕັຣປະນະ ພ້ອມທັງອົງປະກອບ, ບໍລິວານ ແລະ ອາວຸດ; ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍພ້ອມກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສະໜອງໃຫ້ແກ່ ວາຍນະເຕຍ (Garuḍa).”

Verse 76

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैलेयं वैष्णवः परितर्पयेत् ॥ ७६ ॥

ຜູ້ເປັນໄວສະນະວະ (ຜູ້ນັບຖືພຣະວິສນຸ) ຄວນຖວາຍຕັຣປະນະໃຫ້ ນາຣະດະ, ປະຣະວະຕະ, ຈິສນຸ, ນິຊະຖະ, ອຸດທະວະ, ດາຣຸກະ, ພ້ອມທັງ ວິສວັກເສນ ແລະ ຊາຍເລຍະ.

Verse 77

एवं सन्तर्प्य विप्रेन्द्र दत्त्वार्घ्यं च विवस्वते । पूजागारं समागत्य प्रक्षाल्यान्घ्री उपस्पृशेत् ॥ ७७ ॥

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໄດ້ສະໜອງພິທີຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ຖວາຍອາຣະຄະຍະ (arghya) ແກ່ ວິວັສວານ (ພຣະອາທິດ) ແລ້ວ, ຈຶ່ງເຂົ້າໄປສູ່ສະຖານບູຊາ; ລ້າງຕີນ ແລະ ເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ເພື່ອຊຳລະຕົນ.

Verse 78

अग्निहोत्रस्थितानग्नीन् हुत्वोपस्थाय यत्नतः । पूजास्थलं समागत्य द्वारपूजां समाचरेत् ॥ ७८ ॥

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິ (ຂອງເຜົາບູຊາ) ໃນໄຟທີ່ຮັກສາໄວ້ສຳລັບອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ແລະ ໄດ້ຢືນຄອບຄອງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງພາກພຽນ, ແລ້ວຈຶ່ງໄປສູ່ສະຖານບູຊາ ແລະ ປະຕິບັດການບູຊາປະຕູໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 79

गणेशं चोर्द्धशाखायां महालक्ष्मीं च दक्षिणे । सरस्वतीं वामभागे दक्षे विघ्नेश्वरं पुनः ॥ ७९ ॥

ໃຫ້ວາງພຣະຄະເນຊາໄວ້ທີ່ກິ່ງສູງ; ພຣະມະຫາລັກສະມີໄວ້ທາງທິດໃຕ້; ພຣະສະຣັສວະຕີໄວ້ທາງຊ້າຍ; ແລະວາງພຣະວິຄເນຊະວະຣະໄວ້ທາງຂວາອີກຄັ້ງ।

Verse 80

क्षेत्रपालं तथा वामे दक्षे गङ्गां प्रपूजयेत् । वामे च यमुनां दक्षे धातारं वामतस्तथा ॥ ८० ॥

ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະເຂດຕະປາລະໄວ້ທາງຊ້າຍ ແລະບູຊາແມ່ນ້ຳຄັງຄາ (ຄະງຄາ) ໄວ້ທາງຂວາ; ທຳນອງດຽວກັນ ບູຊາຍະມຸນາທາງຊ້າຍ ແລະບູຊາທາຕາທາງຂວາ ຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້।

Verse 81

विधातारं शङ्खपद्मनिधींश्च वामदक्षयोः । द्वारपालांस्ततोऽभ्यर्चेत्तत्तत्कल्पोदितान्सुधीः ॥ ८१ ॥

ນັກປະຕິບັດຜູ້ມີປັນຍາຄວນບູຊາພຣະວິທາຕາ ແລະເທວະນິທິ «ສັງຂະ» ແລະ «ປັດມະ» ໄວ້ທາງຊ້າຍແລະຂວາ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງບູຊາທະວາຣະປາລະຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄັລປະແຕ່ລະຢ່າງ।

Verse 82

नन्दः सुनन्दश्चंडण्श्च प्रचण्डः प्रचलोबलः । भद्र ः सुभद्र श्चेत्याद्या वैष्णवा द्वारपालकाः ॥ ८२ ॥

ນັນດະ, ສຸນັນດະ, ຈັນດະນະ, ປຣະຈັນດະ, ປຣະຈະໂລບະລະ, ພັດຣະ, ສຸພັດຣະ ແລະອື່ນໆ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນທະວາຣະປາລະແຫ່ງພຣະວິສະນຸ (ໄວສະນະວະ)។

Verse 83

नन्दी भृङ्गी रिटीस्कन्दो गणेशोमामहेश्वराः । वृषभश्च महाकालः शैवा वै द्वारपालकाः ॥ ८३ ॥

ນັນດີ, ພຣຶງຄີ, ຣິຕີ, ສະກັນດະ, ຄະເນຊາ, ອຸມາ, ມະເຫສະວະຣະ; ພ້ອມທັງ ວຣຶສະພະ ແລະ ມະຫາກາລະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນທະວາຣະປາລະຝ່າຍໄສວະແທ້ໆ।

Verse 84

ब्राह्मयाद्य्रा मातरोऽष्टौ तु शक्तयो द्वाःस्थिताः स्वयम् । सेन्दुः स्वनामाघर्णाद्या ङेनमोन्ता इमे स्मृताः ॥ ८४ ॥

ເລີ່ມຈາກ ບຣາຫມີ ເປັນຕົ້ນ ມີພະລັງມານດາ 8 (ມາຕຣິ-ຊັກຕິ) ຢືນດ້ວຍຕົນເອງຢູ່ປະຕູສອງຂ້າງ. ຖືກຈື່ຈຳວ່າ: (ສ-)ອິນດຸ, ສະວະນາມາ, ອະຄະຣະນາ ແລະອື່ນໆ—ສິ້ນສຸດດ້ວຍ ງເນນະມົນຕາ.

Verse 85

ततः स्थित्वासने धीमानाचम्य प्रयतः शुचिः । दिव्यान्तरिक्षभौमांश्च विघ्नानुत्सार्य यत्नतः ॥ ८५ ॥

ຈາກນັ້ນ ນັກປະຕິບັດຜູ້ມີປັນຍາ ນັ່ງໝັ້ນຄົງໃນອາສນະ ເຮັດອາຈະມະນະ ແລະມີວິໄນບໍລິສຸດ ຄວນພາກພຽນຂັບໄລ່ອຸປະສັກທັງປວງ ທັງທີ່ມາຈາກຟ້າ ອາກາດ ຫຼືແຜ່ນດິນ.

Verse 86

केशवाद्यां मातृकां तु न्यसेद्वैष्णवसत्तमः । केशवः कीर्तिसंयुक्तः कांत्या नारायणस्तथा ॥ ८६ ॥

ວາຍສະນະວະຜູ້ສູງສຸດ ຄວນວາງນະຍາສະ (nyāsa) ຂອງມາຕຣິກາ ເລີ່ມດ້ວຍ “ເກສະວະ”. “ເກສະວະ” ສຳພັນກັບ ກີຣຕິ (ກຽດສັກສີ/ຊື່ສຽງ) ແລະ “ນາຣາຍະນະ” ສຳພັນກັບ ການຕິ (ລັງສີສະຫວ່າງ).

Verse 87

माधवस्तुष्टिसहितो गोविन्दः पुष्टिसंयुतः । विष्णुस्तु धृतिसंयुक्तः शान्तियुङ्मधुसूदनः ॥ ८७ ॥

“ມາດະວະ” ມີຄວາມພໍໃຈ (tuṣṭi) ຄຽງຄູ່; “ໂກວິນດະ” ພ້ອມດ້ວຍ ພຸດຕິ (puṣṭi: ຄວາມອຸດົມ/ການຫຼ້ຽງດູ). “ວິດສະນຸ” ຄຽງກັບ ທຣິຕິ (dhṛti: ຄວາມໝັ້ນຄົງ) ແລະ “ມະທຸສູດະນະ” ຮ່ວມກັບ ສັນຕິ (śānti: ສັນຕິພາບ).

Verse 88

त्रिविक्रमः क्रियायुक्तो वामनो दयितायुतः । श्रीधरो मेधया युक्तो हृषीकेशश्च हर्षया ॥ ८८ ॥

“ຕຣິວິກຣະມະ” ພ້ອມດ້ວຍ ກຣິຍາ (kriyā: ການກະທຳອັນສັກສິດ); “ວາມະນະ” ມີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ (ຄູ່ຄອງ) ຄຽງຂ້າງ. “ສຣີທະຣະ” ຄຽງກັບ ເມທາ (medhā: ປັນຍາຈຳແນກ) ແລະ “ຮຣິສີເກສະ” ຄຽງກັບ ຮັຣສະ (harṣa: ຄວາມຍິນດີ).

Verse 89

पद्मनाभयुता श्रद्धा लज्जा दामोदरान्विता । वासुदेवश्च लक्ष्मीयुक् सङ्कर्षण सरस्वती ॥ ८९ ॥

ສັດທາ (ຄວາມເຊື່ອ) ຄູ່ກັບ ປັດມະນາພ; ລັດຊາ (ຄວາມອາຍ) ຄູ່ກັບ ດາໂມດະຣະ. ວາສຸເທວ ມີ ລັກສະມີ ຄຽງຂ້າງ ແລະ ສັງກັຣສະນະ ມີ ສະຣັສວະຕີ ຄຽງຂ້າງ.

Verse 90

प्रद्युम्नः प्रीतिसंयुक्तोऽनिरुद्धो रतिसंयुतः । चक्री जयायुतः पश्चाद्गदी दुर्गासमन्वितः ॥ ९० ॥

ປຣັດຍຸມນະ ຄູ່ກັບ ປຣີຕິ (ຄວາມຮັກໃຄ່); ອະນິຣຸດທະ ຄູ່ກັບ ຣະຕິ (ຄວາມປິຕິຍິນດີ). ຕໍ່ມາ ຜູ້ຖືຈັກຣະ (ພຣະວິສນຸ) ມີ ຊະຍາ (ໄຊຊະນະ) ຄຽງຂ້າງ; ແລະ ຜູ້ຖືຄະດາ ມີ ດຸຣຄາ (ພະລັງປົກປ້ອງ) ຄຽງຂ້າງ.

Verse 91

शार्ङ्गी तु प्रभया युक्तः खड्गी युक्तस्तु सत्यया । शङ्खी चण्डासमायुक्तो हली वाणीसमायुतः ॥ ९१ ॥

ຜູ້ຖືຄັນທະນູ ຊາຣັງຄະ ຄູ່ກັບ ປຣະພາ (ຄວາມສະຫວ່າງ). ຜູ້ຖືດາບ ຄູ່ກັບ ສັດຍາ (ຄວາມຈິງ). ຜູ້ຖືສັງຂະ ຄູ່ກັບ ຈັນດາ (ພະລັງດຸດັນ); ແລະ ຜູ້ຖືໄຖ ຄູ່ກັບ ວານີ (ວາຈາອັນສັກສິດ).

Verse 92

मुसली च विलासिन्या शूली विजययान्वितः । पाशी विरजया युक्तो कुशी विश्वासमन्वितः ॥ ९२ ॥

ຜູ້ຖືມຸສະລະ (ຄ້ອນ) ມີ ວິລາສິນີ ຄຽງຂ້າງ; ຜູ້ຖືຕຣິສູລ ມີ ວິຊະຍາ ຄຽງຂ້າງ. ຜູ້ຖືບາສະ (ບ່ວງບາດ) ຄູ່ກັບ ວິຣະຊາ; ແລະ ຜູ້ຖືຫຍ້າກຸສະ ມີ ວິສວາສະ (ຄວາມໄວ້ວາງໃຈ) ສົມບູນ.

Verse 93

मुकुन्दो विनतायुक्तो नन्दजश्च सुनन्दया । निन्दी स्मृत्या समायुक्तो नरो वृद्ध्या समन्वितः ॥ ९३ ॥

ມຸກຸນດະ ຄູ່ກັບ ວິນະຕາ; ແລະ ນັນດະຊະ ຄູ່ກັບ ສຸນັນດາ. ນິນດີ ຄູ່ກັບ ສະມຣິຕິ (ຄວາມຈື່ຈຳ); ແລະ ນະຣະ ມີ ວຣຶດທິ (ຄວາມເຈຣິນ) ສົມບູນ.

Verse 94

समृद्धियुङ्नरकजिच्छुद्धियुक्च हरिः स्मृतः । कृष्णो बुद्ध्या युतः सत्यो भुक्त्या मुक्त्याथ सात्वतः ॥ ९४ ॥

ພຣະຮະຣິ ຖືກລະລຶກວ່າ ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນ ເປັນຜູ້ຊະນະນາຣະກະ ແລະມີຄວາມບໍລິສຸດ. ເມື່ອປະກອບດ້ວຍປັນຍາວິນິດໄສ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ກຣິສນະ; ເມື່ອສຳພັນກັບການເສບສຸກອັນຖືກທຳ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ສັດຍະ; ແລະເມື່ອສຳພັນກັບມົກສະ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ສາດວະຕະ.

Verse 95

सौरिक्षमे सूररमे उमायुक्तो जनार्दनः । भूधरः क्लेदिनीयुक्तो विश्वमूर्तिश्च क्लिन्नया ॥ ९५ ॥

ດ້ວຍພະລັງງານທີ່ເອີ້ນວ່າ ສາວຣິກສະມາ (Saurikṣamā) ພຣະອົງເປັນ “ສູຣະຣາມ” (Sūrarama). ເມື່ອຮ່ວມກັບ ອຸມາ (Umā) ພຣະອົງເປັນ “ຈະນາຣະດະນະ” (Janārdana). ໃນນາມ “ພູທະຣະ” (Bhūdhara) ພຣະອົງສຳພັນກັບ ກເລດິນີ (Kledinī); ແລະດ້ວຍ ກລິນນາ (Klinnā) ພຣະອົງເປັນ “ວິສະວະມູຣຕິ” (Viśvamūrti) ຜູ້ມີຮູບເປັນທັງຈັກກະວານ.

Verse 96

वैकुण्ठो वसुधायुक्तो वसुदः पुरुषोत्तमः । बली तु परया युक्तो बलानुजपरायणे ॥ ९६ ॥

ພຣະອົງແມ່ນ ໄວກຸນຖະ (Vaikuṇṭha). ເມື່ອຮ່ວມກັບ ວະສຸທາ (Vasudhā) ຄືແຜ່ນດິນ ພຣະອົງເປັນ ວະສຸດະ (Vasuda) ຜູ້ປະທານຊັບສົມບັດ ແລະເປັນ ປຸຣຸໂສຕະມະ (Puruṣottama) ບຸຣຸດສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນ ບະລີ (Bali); ເມື່ອປະກອບກັບ ປະຣາ (Parā) ອັນສູງສຸດ ພຣະອົງເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ ອະນຸຊະຂອງ ບະລະ (ຄື ວິສນຸ).

Verse 97

बालसूक्ष्मे बृषघ्नस्तु सन्ध्यायुक्प्रज्ञया वृषः । हंसःप्रभासमायुक्तो वराहो निशया युतः ॥ ९७ ॥

ໃນສະພາບເດັກນ້ອຍ ແລະຄວາມລະອຽດອ່ອນ ພຣະອົງເປັນ ບຣິສະຄະນະ (Bṛṣaghna). ເມື່ອຮ່ວມກັບ ສັນທະຍາ (sandhyā) ແລະປັນຍາທີ່ຕື່ນຮູ້ ພຣະອົງເປັນ ວຣິສະ (Vṛṣa). ຮັມສະ (Haṃsa) ສຳພັນກັບຄວາມສະຫວ່າງ (prabhāsā); ແລະ ວະຣາຫະ (Varāha) ຮ່ວມກັບຄືນ (niśā).

Verse 98

विमलो धारया युक्तो नृसिंहो विद्युता युतः । केशवादिमातृकाया मुनिर्नारायणो मतः ॥ ९८ ॥

ວິມະລະ (Vimala) ຮ່ວມກັບ ທາຣາ (dhārā) ສາຍທີ່ຄ້ຳຈຸນ. ນຣິສິງຫະ (Nṛsiṃha) ຮ່ວມກັບ ຟ້າຜ່າ (vidyutā). ໃນ ມາຕຣິກາ (Mātr̥kā) ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “ເກສະວະ” (Keśava-ādi) ພຣະມຸນີຖືກເຂົ້າໃຈວ່າແມ່ນ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa).

Verse 99

अनृताद्या च गायत्री छन्दो विष्णुश्च देवता । चक्राद्यायुधसंयुक्तं कुम्भादर्शधरं हरिम् ॥ ९९ ॥

ສໍາລັບສ່ວນມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ອະນຣິຕາ…» ສຽງສະຫຼັບ (ຉັນທະ) ແມ່ນ ກາຍະຕຣີ ແລະ ເທວະຕາປະທານແມ່ນ ພຣະວິສນຸ. ຄວນພິຈາລະນາພຣະຫຣິ ຜູ້ຖືຈັກຣະ ແລະ ອາວຸດອື່ນໆ ພ້ອມທັງຖືຄຸມພະ (ຫມໍ້ນ້ໍາ) ແລະ ກະຈົກ.

Verse 100

लक्ष्मीयुतं विद्युदाभं बहुभूषायुतं भजेत् । एवं ध्यात्वा न्यसेच्छक्तिं श्रीकामपुटिताक्षरम् 1. ॥ १०० ॥

ຄວນບູຊາ (ພິຈາລະນາ) ພຣະເທວະຕາຜູ້ມີພຣະລັກສະມີຄຽງຂ້າງ ສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ ແລະ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍປະການ. ເມື່ອພິຈາລະນາແລ້ວ ຈຶ່ງກະທໍານະຍາສະແຫ່ງສັກຕິ ດ້ວຍອັກສອນທີ່ຖືກປິດຜະນຶກໂດຍມັນຕຣາ «ສຣີ» ແລະ «ກາມະ».

Verse 101

वदेत्तद्विष्णुशक्तिभ्यां हृदयं प्रणवादिकम् । त्वगसृङ्मांसमेदोऽस्थिमज्जाशुक्राण्यसून्वदेत् ॥ १०१ ॥

ໃຫ້ກ່າວມັນຕຣາແຫ່ງຫົວໃຈ (ຫຣິດະຍະ) ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍປຣະນະວະ (Oṃ) ໂດຍອຸທິດໃຫ້ພຣະວິສນຸພ້ອມດ້ວຍສັກຕິຂອງພຣະອົງ. ອີກທັງໃຫ້ສວດສ່ວນທີ່ກ່ຽວກັບ ຜິວ, ເລືອດ, ເນື້ອ, ໄຂມັນ, ກະດູກ, ໄຂກະດູກ, ນ້ໍາເຊື້ອ, ແລະ ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ.

Verse 102

प्राणं क्रोधं तथा मभ्यामन्तान्यादिदशस्वपि । एक मौलौ मुखे चैक द्विक नेत्रे द्विकं श्रुतौ ॥ १०२ ॥

ປຣານະ ແລະ ໂກຣດະ ພ້ອມທັງອົງປະກອບພາຍໃນອື່ນໆທີ່ເລີ່ມຈາກພວກນັ້ນ—ລວມເປັນສິບ—ມີທີ່ສະຖິດຂອງຕົນ: ໜຶ່ງຢູ່ກະຫຼອມຫົວ, ໜຶ່ງຢູ່ປາກ, ສອງຢູ່ຕາ, ແລະ ສອງຢູ່ຫູ.

Verse 103

नसोर्द्वयं कपोले च द्वयं द्वे द्विरदच्छदे । एकं तु रसनामूले ग्रीवायामेकमेव च ॥ १०३ ॥

ມີສອງຈຸດຢູ່ທີ່ຮູດັງ ແລະ ສອງຢູ່ທີ່ແກ້ມ; ອີກທັງມີສອງແລະສອງຢູ່ທີ່ «ເຄື່ອງປົກຂອງຊ້າງ» (ບ່ອນຂມັບ). ໜຶ່ງຢູ່ທີ່ໂຄນລີ້ນ ແລະ ໜຶ່ງຢູ່ທີ່ຄໍ.

Verse 104

कवर्गं दक्षिणे बाहौ चवर्गं वामबाहुके । टतवर्गौ पादयोस्तु पफौ कुक्षिद्वये न्यसेत् ॥ १०४ ॥

ພຶງເຮັດນະຍາສະ (nyāsa) ໂດຍວາງກຸ່ມອັກສອນ «ka» ໄວ້ທີ່ແຂນຂວາ, ກຸ່ມ «ca» ໄວ້ທີ່ແຂນຊ້າຍ; ກຸ່ມ «ṭa» ແລະ «ta» ໄວ້ທີ່ຕີນ; ແລະສຽງ «pa» ກັບ «pha» ໄວ້ທີ່ຂ້າງແອວທັງສອງ.

Verse 105

पृष्ठवंशे वमित्युक्तं नाभौ भं हृदये तु मम् । यादिसप्तापि धातुस्था हं प्राणे लं तथात्मनि ॥ १०५ ॥

«vaṃ» ກ່າວວ່າໃຫ້ວາງໄວ້ໃນແນວກະດູກສັນຫຼັງ; «bhaṃ» ໃນສະດື; ແລະ «maṃ» ໃນຫົວໃຈ. ອັກສອນ 7 ຕົວເລີ່ມດ້ວຍ «ya» ສະຖິດໃນທາດຮ່າງກາຍ (dhātu); «haṃ» ຢູ່ໃນລົມຫາຍໃຈຊີວິດ (prāṇa); ແລະ «laṃ» ຢູ່ໃນອາດມັນ (ātman).

Verse 106

क्षं क्रोधे क्रमतो न्यस्य विष्णुपूजाक्षमो भवेत् । पूर्णोदर्या तु श्रीकण्ठो ह्यनन्तो विजरान्वितः ॥ १०६ ॥

ເມື່ອວາງພະຍາງ «kṣaṃ» ໄວ້ທີ່ຖານແຫ່ງຄວາມໂກດ ທີລະຂັ້ນຕາມລຳດັບ ຜູ້ນັ້ນຈະເໝາະສົມສຳລັບການບູຊາພຣະວິສນຸ (Viṣṇu). ໂດຍພະລັງນັ້ນ Śrīkaṇṭha ກາຍເປັນ «Pūrṇodaryā»; ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານແມ່ນ Ananta ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຄຸນແຫ່ງຄວາມບໍ່ແກ່ (vijarā).

Verse 107

सूक्ष्मेशः शाल्मलीयुक्तो लोलाक्षीयुक्त्रिमूर्तिकः । महेश्वरो वर्तुलाक्ष्याधीशो वै दीर्घघोणया ॥ १०७ ॥

Sūkṣmeśa ສຳພັນກັບຕົ້ນ śālmalī (ຕົ້ນຝ້າຍໄໝ). Lolākṣī ຖືກຜູກພັນກັບຫຼັກການ Trimūrti ອັນມີສາມຮູບ. Maheśvara ເປັນອົງປົກຄອງເຫນືອ Vartulākṣī ແລະດັ່ງດຽວກັນເຫນືອ Dīrghaghoṇā.

Verse 108

दीर्घमुख्या भारभूतिस्तिथीशो गोमुखीयुतः । स्थावरेशो दीर्घजिह्वायुग्धरः कुडोदरीयुतः ॥ १०८ ॥

ມີຮູບ/ສັດຕະວະທີ່ມີໃບໜ້າຍາວ; ມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Bhārabhūti; ມີ Tithīśa ຜູ້ມີໃບໜ້າດັ່ງງົວ; ມີອົງເຈົ້າແຫ່ງສິ່ງຢືນຢູ່ບໍ່ເຄື່ອນ (sthāvara); ມີຜູ້ມີລີ້ນຍາວ; ມີຜູ້ຖືຄານຄອງ (yoke); ແລະມີຜູ້ມີທ້ອງປ່ອງດັ່ງໝໍ້.

Verse 109

उर्द्ध्वकेश्या तु झिण्टीशो भौतिको विकृतास्यया । सद्यो ज्वालामुखीयुक्तोल्कामुख्यानुग्रहो युतः ॥ १०९ ॥

ແລ້ວ «ຈິນຕີອີສະ» (Jhiṇṭīśa) ປາກົດຂຶ້ນ ຜົມຊູງຕັ້ງ ມີສະພາບເປັນວັດຖຸ ແລະໃບໜ້າບິດເບືອນ; ທັນໃດນັ້ນ ມີປາກເປັນໄຟລຸກ ແລະມີ «ອຸລກາ» ກັບຜູ້ຕິດຕາມຫົວໜ້າອື່ນໆ ຜູ້ປະທານພອນ ຄອບຄອງຢູ່ຂ້າງກາຍ.

Verse 110

अक्रूर आस्यया युक्तो महासेनो विद्यया युतः । क्रोधीशश्च महाकाल्या चण्डेशेन सरस्वती ॥ ११० ॥

«ອະກຣູຣະ» (Akrūra) ສຳພັນກັບ «ອາສະຍາ» (Āsyā); «ມະຫາເສນະ» (Mahāsena) ບໍລິບູນດ້ວຍ «ວິທະຍາ» (Vidyā) ຄືປັນຍາອັນສັກສິດ. «ກໂຣທີອີສະ» (Krodhīśa) ສຳພັນກັບ «ມະຫາກາລີ» (Mahākālī) ແລະ «ສະຣັສວະຕີ» (Sarasvatī) ສຳພັນກັບ «ຈັນເດອີສະ» (Caṇḍeśa).

Verse 111

पञ्चान्तकः सिद्धगौर्या युक्तश्चाथ शिरोत्तमः । त्रैलोक्यविद्यया युक्तो मन्त्रशक्त्यैकरुद्रकः ॥ १११ ॥

ຕໍ່ມາມີ «ປັນຈານຕະກະ» (Pañcāntaka) ຮ່ວມກັບ «ສິດທະເກົາຣີ» (Siddha-Gaurī) ຜູ້ສຳເລັດພ້ອມ; ແລະຍັງມີ «ຊິໂຣຕະມະ» (Śirottama) ຜູ້ບໍລິບູນດ້ວຍວິຊາແຫ່ງສາມໂລກ; ພ້ອມດ້ວຍ «ເອກະຣຸທຣະກະ» (Ekarudraka) ຜູ້ມີພະລັງມົນຕຣາອັນດຽວ ທີ່ຮວບຮວມເປັນເອກະ.

Verse 112

कूर्मेशः कमठीयुक्तो भूतमात्रैकनेत्रकः । लम्बोदर्या चतुर्वक्त्रो ह्यजेशो द्राविणीयुतः ॥ ११२ ॥

ພຣະອົງແມ່ນ «ກູຣເມອີສະ» (Kūrmeśa) ພຣະເຈົ້າໃນຮູບເຕົ່າ; ບໍລິບູນດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຮູບເຕົ່າ; ເປັນຜູ້ມີຕາດຽວທ່າມກາງສັດທັງປວງ; ມີທ້ອງຫ້ອຍ; ມີສີ່ໃບໜ້າ; ແທ້ຈິງແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງ «ອະຈະ» (Ajā) ຄື ພຣະພຣະຫມາ; ແລະມີ «ດຣາວິນີ» (Drāviṇī) ເທວີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ ຄຽງຂ້າງ.

Verse 113

सर्वेशो नागरीयुक्तः सोमेशः खेचरीयुतः । मर्यादया लाङ्गलीशो दारुकेशेन रूपिणी ॥ ११३ ॥

«ສະຣເວອີສະ» (Sarveśa) ຮ່ວມກັບ «ນາກະຣີ» (Nāgarī); «ໂສເມອີສະ» (Someśa) ຮ່ວມກັບ «ເຂຈະຣີ» (Khecarī). ໂດຍຫຼັກ «ມະຣະຍາດາ» (maryādā) ແຫ່ງລະບຽບອັນຖືກຕ້ອງ ພຣະອົງເປັນ «ລາງກະລີອີສະ» (Lāṅgalīśa); ແລະໂດຍ «ດາຣຸເກອີສະ» (Dārukeśa) ຈຶ່ງຊີ້ເຖິງ «ຣູປິນີ» (Rūpiṇī) ຜູ້ມີຮູບອັນປະກົດ.

Verse 114

वारुण्या त्वर्द्धनारीशो उमाकान्तो मुनीश्वरः । काकोदर्या तथाषाढी पूतनासंयुतो मतः ॥ ११४ ॥

ສໍາລັບ ວາຣຸນີ ພຣະອົງຖືກນັບຖືວ່າເປັນ ອັດທະນາຣີອິສະວະຣະ; ສໍາລັບ ອຸມາການຕາ ເປັນ ມຸນີອິສະວະຣະ. ແລະສໍາລັບ ກາໂກດະຣີ ແລະ ອາສາດີ ພຣະອົງຖືກເຫັນວ່າຮ່ວມກັບ ປູຕະນາ.

Verse 115

दण्डीशो भद्रकालीयुगत्रीशो योगिनीयुतः । मीनेशः शङिखनीयुक्तो मेषेशस्तर्जनीयुतः ॥ ११५ ॥

ດັນດີອິສະ ມີ ພັດຣະກາລີ ຕິດຕາມ; ຢຸກະຕຣີອິສະ ມີ ໂຢກິນີ ຮ່ວມຄູ່. ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມີນ (Pisces) ຖືກປະດັບດ້ວຍ ຊັງຄິນີ ຜູ້ຖືສັງຂ໌; ແລະຈອມເຈົ້າແຫ່ງເມສ (Aries) ສຳພັນກັບ ຕັຣຈະນີ ທ່າຊີ້ເຕືອນ.

Verse 116

लोहितः कालरात्र्या च शिखीशः कुजनीयुतः । छलगण्डः कपर्दिन्या द्विरण्डेशश्च वज्रया ॥ ११६ ॥

ໂລຫິຕະ (ຜູ້ມີສີແດງ) ສຳພັນກັບ ກາລະຣາຕຣີ; ຊິຄີອິສະ ຮ່ວມກັບ ກຸຊະຣະນີ; ຊະລະກັນດະ ຢູ່ກັບ ກະປັຣດິນີ; ແລະ ດວິຣັນເດອິສະ ຮ່ວມກັບ ວັຈຣາ.

Verse 117

महाबलो जयायुक्तो बलीशः सुमुखेश्वरी । भुजङ्गो रेवतीयुक्तः पिनाकी माधवीयुतः ॥ ११७ ॥

ພຣະອົງມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ແລະປະດັບດ້ວຍໄຊຊະນະ; ຈອມເຈົ້າຜູ້ກ້າແຂງ ຮ່ວມກັບ ສຸມຸຂເອສະວະຣີ ຜູ້ມີໜ້າງາມ. ພຣະອົງເປັນນາກ ຮ່ວມກັບ ເຣວະຕີ; ແລະເປັນຜູ້ຖືຄັນທະນູ ປິນາກະ ຮ່ວມກັບ ມາທະວີ.

Verse 118

खड्गीशो वारुणीयुक्तो बकेशो वायवीयुतः । श्वेतोरस्को विदारिण्या भृगुः सहजया युतः ॥ ११८ ॥

ຄັດຄີອິສະ ສຳພັນກັບ ວາຣຸນີ ພະລັງແຫ່ງວາຣຸນະ; ບະເກອິສະ ຮ່ວມກັບ ວາຍະວີ ພະລັງແຫ່ງລົມ. ຊະເວຕໍຣັສກະ ຮ່ວມກັບ ວິດາຣິນີ; ແລະ ພຣຶກຸ ຮ່ວມກັບ ສະຫະຈາ.

Verse 119

लकुलीशश्च लक्ष्मीयुक् शिवेशो व्यापिनीयुतः । संवर्तके महामाया प्रोक्ता श्रीकण्ठमातृका ॥ ११९ ॥

ໃນເວລາແຫ່ງການລະລາຍຈັກກະວານ (ສໍາວັດຕະກະ) ພຣະອົງຖືກປະກາດວ່າເປັນ ລະກຸລີຊະ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍພຣະລັກສະມີ; ເປັນ ຊິເວຊະ ຜູ້ຮ່ວມກັບ ວຽປິນີ; ແລະເປັນ ມະຫາມາຍາ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສຣີກັນຖະ-ມາຕຣິກາ»។

Verse 120

यत्र स्वीशपदं नोक्तं तत्र सर्वत्र योजयेत् । मुनिस्स्याद्दक्षिणामूर्तिर्गायत्रीछन्द ईरितम् ॥ १२० ॥

ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວຄໍາວ່າ «ສະວີຊະ» ຢ່າງຊັດເຈນ ກໍໃຫ້ເພີ່ມໃສ່ທຸກບ່ອນ (ໂດຍເຂົ້າໃຈເອງ)។ ຣິສິຖືກກ່າວວ່າເປັນ ທັກຊິນາມູຣຕິ ແລະສັນທະ (ສຳນວນສັນລະເສີນ) ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ຄາຍະຕຣີ (Gāyatrī)។

Verse 121

देवता चार्द्धनारीशो विनियोगोऽखिलाप्तये । हलो वीजानि चोक्तानि स्वराः शक्तय ईरिताः ॥ १२१ ॥

ເທວະຕາປະທານແມ່ນ ອັດທະນາຣີຊະວະຣະ (Ardhanārīśvara) ແລະວິນິໂຍກ (ການນໍາໃຊ້) ເພື່ອບັນລຸທຸກສິ່ງ. ພະຍັນຊະນະຖືກປະກາດເປັນພະຍາງຄໍາເມັດ (bīja) ແລະສະຫຼະຖືກສອນເປັນພະລັງ (śakti)។

Verse 122

कुर्याद्भृगुस्थाकाशेन षड्दीर्घाढ्येन चाङ्गकम् । बन्धूकस्वर्णवर्णागं वराक्षाङ्कुशपाशिनम् ॥ १२२ ॥

ຄວນປັ້ນຮ່າງກາຍໂດຍນໍາພະຍາງ «kā» ໄປວາງໃນນັກຂັດ Bhṛgu-sthā ແລະໃຫ້ພ້ອມດ້ວຍສະຫຼະຍາວຫົກ. ຮ່າງກາຍມີສີດັ່ງດອກບັນດູກະ ແລະຄໍາທອງ, ຖືມາລາອັນປະເສີດ, ອັງກຸຊະ (goad) ແລະປາຊະ (noose).

Verse 123

अर्द्धेन्दुशेखरं त्र्यक्षं देववन्द्यं विचिन्तयेत् । ध्यात्वैवं शिवशक्तीश्च चतुर्थी हृदयान्तिमे ॥ १२३ ॥

ຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິພຣະຊິວະ ຜູ້ມີຈັນທຣາຄຶ່ງເປັນມົກກຸດ, ມີສາມຕາ, ແລະເປັນທີ່ເຄົາລົບບູຊາຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ເມື່ອໄດ້ທໍາສະມາທິຊິວະພ້ອມກັບ ຊັກຕິ ແລ້ວ, ຈຶ່ງໃຫ້ວາງ/ເອີ້ນ «ສ່ວນທີ່ສີ່» ໄວ້ທີ່ທ້າຍແຫ່ງຫົວໃຈ (ໃນດອກບົວຫົວໃຈເປັນການປິດທ້າຍ).

Verse 124

सौबीजमातृकापूर्वे विन्यसेन्मातृका स्थले । विघ्नेशश्च ह्रिया युक्तो विघ्नराजः श्रिया युतः ॥ १२४ ॥

ເມື່ອວາງນະຍາສະຂອງ ມາຕຣິກາ ທີ່ມີພະຍາງຄໍາເມັດ (bīja) ແລ້ວ ຈຶ່ງວາງມາຕຣິກາທັງຫຼາຍໃນຕໍາແໜ່ງອັນຄວນ. ວິຄເນຊະ ຕັ້ງຄູ່ກັບ Hrī ແລະ ວິຄເນຣາຊະ ຕັ້ງຄູ່ກັບ Śrī.

Verse 125

विनायकस्तथा पुष्ट्या शान्तियुक्तः शिवोत्तमः । विघ्नकृत्स्वस्तिसंयुक्तो विघ्नहर्ता सरस्वती ॥ १२५ ॥

ໃຫ້ເຊີນ ວິນາຍະກະ ຄູ່ກັບ Puṣṭi; ໃຫ້ Śānti ຮ່ວມກັບ Śivottama; ໃຫ້ Vighnakṛt ຄູ່ກັບ Svasti; ແລະ Vighnahartā ຄູ່ກັບ Sarasvatī—ເພື່ອຄວາມມົງຄຸນ ແລະການກໍາຈັດອຸປະສັກ.

Verse 126

स्वाहया गणनाथश्च एकदन्तः सुमेधया । कान्त्या युक्तो द्विदन्तस्तु कामिन्या गजवक्रकः ॥ १२६ ॥

ເມື່ອຮ່ວມກັບ Svāhā ພຣະອົງແມ່ນ Gaṇanātha; ເມື່ອຮ່ວມກັບ Sumedhā ພຣະອົງແມ່ນ Ekadanta. ຄູ່ກັບ Kānti ພຣະອົງເປັນ Dvidanta; ແລະຄູ່ກັບ Kāminī ພຣະອົງແມ່ນ Gajavakra ຜູ້ມີພັກຕຣາເປັນຊ້າງ.

Verse 127

निरञ्जनो मोहिनीयुक्कपर्द्दी तु नटीयुतः । दीर्घजिह्वः पार्वतीयुग्ज्वालिन्या शङ्कुकर्णकः ॥ १२७ ॥

Nirañjana ມີ Mohinī ຄຽງຂ້າງ; Kapardī ຮ່ວມກັບ Naṭī. Dīrghajihva ຜູກພັນກັບ Pārvatī; ແລະ Śaṅkukarṇaka ຄູ່ກັບ Jvālinī.

Verse 128

वृषध्वजो नन्दया च सुरेश्या गणनायकः । गजेन्द्रः कामरूपिण्या शूर्पकर्णस्तथोमया ॥ १२८ ॥

Vṛṣadhvaja (Śiva) ມີ Nandā ແລະ Sureśī ຄຽງຂ້າງ; Gaṇanāyaka (Gaṇeśa) ກໍດັ່ງດຽວກັນ. Gajendra ຄູ່ກັບ Kāmarūpiṇī; ແລະ Śūrpakarṇa ກໍຄູ່ກັບ Umā.

Verse 129

विरोचनस्तेजोवत्या सत्या लम्बोदरेण च । महानन्दश्च विघ्नेश्या चतुर्मूर्तिस्वरूपिणी ॥ १२९ ॥

ພ້ອມກັບ ວິໂຣຈະນະ, ເຕໂຈວະຕີ, ສັດຍາ ແລະ ລັມໂບດະຣະ—ທັງມີ ມະຫານັນດະ—ນາງແມ່ນ ວິຄເນຊີ ຜູ້ມີສະພາບເປັນຮູບສີ່ປະການ।

Verse 130

सदाशिवः कामदया ह्यामोदो मदजिह्वया । दुर्मुखो भूतिसंयुक्तः सुमुखो भौतिकीयुतः ॥ १३० ॥

ສະດາຊິວະ ສຳພັນກັບ ກາມະດະຍາ; ອາໂມດະ ສຳພັນກັບ ມະດະຈິຫວາ. ດຸຣມຸຂະ ເຊື່ອມກັບ ພູຕິ; ສຸມຸຂະ ຄູ່ກັບ ພາວຕິກີ.

Verse 131

प्रमोदः सितया युक्त एकपादो रमायुतः । द्विजिह्वो महिषीयुक्तो जभिन्याशूरनामकः ॥ १३१ ॥

ປະໂມດະ ຄູ່ກັບ ສິຕາ; ເອກະປາດະ ມີ ຣະມາ ຄຽງຂ້າງ. ດວິຈິຫວະ ຄູ່ກັບ ມະຫິສີ; ແລະອີກອົງໜຶ່ງ ເອີ້ນວ່າ ຈະບິນຍາຊູຣະ.

Verse 132

वीरो विकर्णया युक्तः षण्मुखो भृकुटीयुतः । वरदो लज्जया वामदेवेशो दीर्घघोणया ॥ १३२ ॥

ພຣະອົງເປັນວີຣະ ຄູ່ກັບ ວິກັນນະຍາ; ມີຫນ້າຫົກ ແລະມີຄິ້ວຂມວດ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນ ພ້ອມກັບ ລັດຈາ; ແລະໃນພະນາມ ວາມະເທເວຊະ ພຣະອົງສຳພັນກັບ ດີຣຄະໂຄນາ.

Verse 133

धनुर्द्धर्या वक्रतुण्डो द्विरण्डो यामिनीयुतः । सेनानी रात्रिसंयुक्तः कामान्धो ग्रामणीयुतः ॥ १३३ ॥

«ຜູ້ຖືຄັນທະນູ; ຜູ້ມີງວງຄົດ; ຜູ້ມີງາສອງ; ຜູ້ຄຽງຄູ່ກັບຄືນ; ນາຍທັບ; ຜູ້ຮ່ວມກັບຄືນ; ຜູ້ຖືກກາມະບັງຕາ; ແລະຜູ້ມີຫົວໜ້າບ້ານຄຽງຂ້າງ»—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມກິດຕິ/ນາມທາງພິທີທີ່ຖືກກ່າວໄວ້.

Verse 134

मत्तः शशिप्रभायुक्तो विमत्तो लोलनेत्रया । मत्तवाहश्चञ्चलया जटी दीप्तिसमन्वितः ॥ १३४ ॥

ເມົາດ້ວຍລັດສະໝີດັ່ງດວງຈັນ ແຕ່ກໍເຫັນຄືບໍ່ເມົາ ເນື່ອງຈາກນາງຜູ້ມີດວງຕາກະວົນ. ມີພາຫະນະເມົາທີ່ວ່ອງໄວ ແລະຄູ່ຄອງທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ; ທ່ານເປັນດາບສີຜົມມັດ ມີສະຫວ່າງໄສດັ່ງໄຟລຸກ.

Verse 135

मुण्डी सुभगया युक्तः खड्गी दुर्भगया युतः । वरेण्यश्च शिवायुक्तो भगया वृषकेतनः ॥ १३५ ॥

ທ່ານເປັນ ມຸນດີ ນັກບຳເນັດຫົວໂກນ ຄູ່ກັບ ສຸພະຄາ; ເປັນ ຂັດຄີ ຜູ້ຖືດາບ ຄູ່ກັບ ດຸພະຄາ; ເປັນ ວະເຣນຍະ ຜູ້ຄວນແກ່ການເລືອກສັນ ຄູ່ກັບ ສິວາ; ແລະເປັນ ວຶສະເກຕະນະ ຜູ້ມີສັນຍາລັກເປັນງົວ ຄູ່ກັບ ພະຄາ.

Verse 136

भक्ष्यप्रियो भगिन्या च गणेशो भगिनीयुतः । मेघनादः सुभगया व्यापी स्यात्कालरात्रियुक् ॥ १३६ ॥

ພັກສະຍະປຣິຍະ ຈະສຳເລັດພ້ອມກັບເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວຂອງຕົນ; ຄະເນຊະ ກໍຈະມີເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວຄຽງຂ້າງ. ເມກະນາດ ຈະຢູ່ກັບ ສຸພະຄາ; ແລະ ວຽາປີ ຈະຄູ່ກັບ ກາລະຣາຕຣີ.

Verse 137

गणेश्वरः कालिकया प्रोक्ता विघ्नेशमातृकाः । गणेशमातृकायास्तु गणो मुनिभिरीरितः ॥ १३७ ॥

ກາລິກາ ໄດ້ປະກາດວ່າ ຄະເນສະວະຣະ ເປັນເທວະປະທານຂອງ ວິຄເນສະ-ມາຕຣິກາ; ແລະບັນດາມຸນີໄດ້ກ່າວວ່າ ຄະນະ (ຫມູ່ບໍລິວານ) ນັ້ນ ເປັນຂອງ ຄະເນສະ-ມາຕຣິກາ.

Verse 138

त्रिवृद्गायत्रिकाछन्दो देवः शक्तिगणेश्वरः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि ततः स्मरेत् ॥ १३८ ॥

ສັນທະ (ສຳນວນສຽງ) ຂອງມັນແມ່ນ ຕຣິວຶດ-ຄາຍະຕຣີ; ເທວະປະທານແມ່ນ ສັກຕິ-ຄະເນສະວະຣະ. ເມື່ອໄດ້ກະທຳ ອັງຄະ-ນຍາສະ ດ້ວຍບີຊະມັນຕຣະທີ່ປະກອບດ້ວຍສະຫຼະຍາວ 6 ຕົວແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນພິຈາລະນາພະເທວະ/ມັນຕຣະນັ້ນ.

Verse 139

पांशांकुशाभयवरान्दधानं कज्जहस्तया । पत्न्याश्लिष्टं रक्ततनुं त्रिनेत्रं गणपे भवेत् ॥ १३९ ॥

ຄວນພິມພາບພຣະຄເນສະໃຫ້ຖືບ່ວງ (ປາຊະ) ແລະ ອັງກຸສ, ສະແດງມຸດຣາອະພະຍະ (ບໍ່ຢ້ານ) ແລະ ວະຣະ (ປະທານພອນ); ມືໜຶ່ງຖືໂມດະກະຂອງຫວານ. ຖືກອ້ອມກອດໂດຍພຣະມະເຫສີ, ກາຍສີແດງ ແລະ ມີຕາສາມ.

Verse 140

एवं ध्यात्वा न्यसेत्स्वीयबीजपूर्वाक्षरान्वितम् । निवृत्तिश्च प्रतिष्ठा च विद्या शान्तिस्तथेधिका ॥ १४० ॥

ເມື່ອພິຈາລະນາສະມາທິດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຄວນເຮັດນະຍາສະ (nyāsa) ໂດຍວາງມັນຕຣາທີ່ປະກອບດ້ວຍບີຈະຂອງຕົນ ແລະ ພະຍາງກ່ອນໜ້າ. ຈາກນັ້ນເກີດການຖອນໃຈຈາກໂລກ, ຄວາມຕັ້ງມັ່ນ, ປັນຍາແທ້, ຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມເຈຣິນທາງຈິດວິນຍານຍິ່ງຂຶ້ນ.

Verse 141

दीपिका रेचिका चापि मोचिका च पराभिधा । सूक्ष्मासूक्ष्मामृता ज्ञानामृता चाप्यायिनी तथा ॥ १४१ ॥

ນາງຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ດີປິກາ (ຜູ້ສ່ອງແສງ), ເຣຈິກາ (ຜູ້ຊໍາລະ/ຂັບອອກ), ໂມຈິກາ (ຜູ້ປົດປ່ອຍ), ແລະ ປະຣາ (ອັນສູງສຸດ). ອີກທັງ ສູກສະມາ (ລະອຽດ), ອະສູກສະມາອະມຣິຕາ (ນ້ໍາອະມຣິຕະເຫນືອຄວາມລະອຽດ), ຍານາອະມຣິຕາ (ນ້ໍາອະມຣິຕະແຫ່ງປັນຍາ), ແລະ ອາພະຍາຍິນີ (ຜູ້ຫຼ້ຽງດູບໍາລຸງ).

Verse 142

व्यापिनी व्योमरूपा चानन्ता सृष्टिः समृद्धिका । स्मृतिर्मेधा ततः कान्तिर्लक्ष्मीर्द्धृतिः स्थिरा स्थितिः ॥ १४२ ॥

ນາງແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກບ່ອນ ແລະ ມີຮູບພາບເປັນດັ່ງຟ້າ—ອະນັນຕາ. ນາງແມ່ນການສ້າງ (ສຣິດຕິ) ແລະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ (ສະມຣິດທິກາ). ນາງແມ່ນຄວາມຈໍາ (ສະມຣິຕິ) ແລະ ປັນຍາ (ເມທາ). ຕໍ່ມານາງແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງໄສ (ການຕິ); ນາງແມ່ນລັກສະມີ, ຄວາມອົດທົນ (ທຣິຕິ), ຄວາມໝັ້ນຄົງ (ສະຖິຣາ) ແລະ ການສະຖິດຢູ່ຢ່າງຖາວອນ (ສະຖິຕິ).

Verse 143

सिद्धिर्जरा पालिनी च क्षान्तिरीश्वरिका रतिः । कामिका वरदावाथ ह्लादिनी प्रीतिसंयुता ॥ १४३ ॥

ນາງແມ່ນ ສິດທິ, ຊະຣາ, ປາລິນີ ແລະ ກະສານຕິ; ນາງແມ່ນ ອີສະວະຣິກາ ແລະ ຣະຕິ; ນາງແມ່ນ ກາມິກາ ແລະ ວະຣະດາ; ແລະຍັງເປັນ ຮລາດິນີ—ປະກອບດ້ວຍປຣີຕິ ຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງຄວາມຮັກ.

Verse 144

दीर्घा तीक्ष्णा तथा रौद्रा प्रोक्ता निद्रा च तन्द्रि का । क्षुधा च क्रोधिनी पश्चात्क्रियाकारी समृत्युका ॥ १४४ ॥

ການນອນຖືກກ່າວວ່າມີສາມຢ່າງ—ຍາວນານ, ແຮງກົດຂີ່, ແລະດຸຮ້າຍ; ແລະອາການງ່ວງກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄວາມຫິວຖືກເອີ້ນວ່າ “ໂກດກຽວ”; ຕໍ່ຈາກນັ້ນມີພະລັງທີ່ຜັກດັນໃຫ້ກະທຳ—ດຸດດັ່ງຄວາມຕາຍເອງ.

Verse 145

पीता श्वेतारुणा पश्चादसितानन्तया युता । उक्ता कलामातृकैवं तत्तद्भक्तः समाचरेत् ॥ १४५ ॥

ແຕ່ແລກເປັນສີເຫຼືອງ, ຕໍ່ມາເປັນສີຂາວແລະສີແດງອ່ອນ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປະສານກັບສີດຳ ແລະກັບອະນັນຕະ (Ananta) ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ດັ່ງນີ້ “ກະລາ-ມາຕຣິກາ” ຖືກກ່າວໄວ້; ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນຄວນປະພຶດຕາມ.

Verse 146

कलायुङ्मातृकायास्तु मुनिः प्रोक्तः प्रजापतिः । गायत्रीछन्द आख्यातं देवता शारदाभिधा ॥ १४६ ॥

ສຳລັບວິທະຍາ/ມັນຕຣາທີ່ເອີ້ນວ່າ “ກະລາຢຸງມາຕຣິກາ” ນັກເຫັນມັນຕຣາ (ṛṣi) ຖືກກ່າວວ່າແມ່ນ ປຣະຈາປະຕິ (Prajāpati). ສັນທະ (chandas) ແມ່ນ ກາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ແລະເທວະຕາປະທານແມ່ນ ຊາຣະດາ (Śāradā—Sarasvatī).

Verse 147

ह्रस्वदीर्घांतरस्थैश्च तारैः कुर्यात्षडङ्गकम् । पद्मचक्रगुणैणांश्च दधतीं च त्रिलोचनाम् ॥ १४७ ॥

ໂດຍໃຊ້ໝາຍສຽງ (tāra) ທີ່ຊີ້ສຽງສັ້ນ, ຍາວ, ແລະກາງ ໃຫ້ຈັດຮູບແບບຫົກອົງ (ṣaḍaṅga). ແລະຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງເທວີຜູ້ມີສາມຕາ ຜູ້ຖືຄຸນລັກສະນະແຫ່ງດອກບົວແລະຈັກຣະ ພ້ອມທັງຖືກຸນະ ແລະອັມຊະ (ສ່ວນປະກອບ).

Verse 148

पञ्चवक्त्रां भारतीं तां मुक्ताभूषां भजेत्सुधीः । ध्यात्वैवं तारपूर्वां तां न्यसेन्ङन्तकलान्विताम् ॥ १४८ ॥

ຜູ້ມີປັນຍາຄວນນະມັດສະການບູຊາ ພຣະພາຣະຕີ (Sarasvatī) ຜູ້ມີຫ້າໜ້າ ແລະປະດັບດ້ວຍໄຂ່ມຸກ. ເມື່ອພິຈາລະນານາງດັ່ງນີ້—ໂດຍມີພະຍາງ “ຕາຣະ” (Oṃ) ນຳໜ້າ—ຈຶ່ງເຮັດນະຍາສະ (nyāsa) ວາງອັກສອນ ພ້ອມກັບກະລາ ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍສຽງນາສິກ “ṅ”.

Verse 149

ततश्च मूलमन्त्रस्य षडङ्गानि समाचरेत् । हृदयादिचतुर्थ्यन्ते जातीः संयोज्य विन्यसेत् ॥ १४९ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນປະຕິບັດພິທີ ṣaḍaṅga (ຫົກອົງປະກອບ) ຂອງມູລມັນຕຣາ; ເລີ່ມຈາກ hṛdaya (ຫົວໃຈ) ເຖິງອົງທີ່ສີ່ ໃຫ້ປະສານ jātī (ພະຍາງ/ສຽງພັນທຸ) ແລ້ວວາງ nyāsa ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 150

नमः स्वाहा वषट् हुं वौषट् फट् जातय ईरिताः । ततो ध्यात्वेष्टदेवं तं भूषायुधसमन्वितम् 1. ॥ १५० ॥

ພະຍາງມັນຕຣາ «namaḥ», «svāhā», «vaṣaṭ», «huṃ», «vauṣaṭ», «phaṭ» ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ເປັນ jātī ຂອງຕົນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງອິດສະຕະເທວະ (ເທວະທີ່ເລືອກ) ຜູ້ປະດັບອາພອນ ແລະມີອາວຸດ/ເຄື່ອງໝາຍທິບພະຍະຄົບຖ້ວນ।

Verse 151

न्यस्याङ्गषट्कं तन्मूर्तौ ततः पूजनमारभेत् ॥ १५१ ॥

ເມື່ອໄດ້ວາງ nyāsa ອົງຫົກ (aṅga-ṣaṭka) ລົງໃນຮູບທິບພະຍະນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງເລີ່ມພິທີບູຊາ।

Verse 152

इति श्री बृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे सन्ध्यादिनिरूपणंनाम षट्षष्टिन्तमोऽध्यायः ॥ ६६ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 66 ຊື່ວ່າ «ການອະທິບາຍ Sandhyā ແລະວິທີປະຕິບັດປະຈໍາວັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ» ໃນປາດທີສາມ ຂອງມະຫາອຸປາຄະຍານ ໃນພູຣວະພາກ ຂອງພຣະຄຳພີ Bṛhannāradīya Purāṇa ອັນສັກສິດ।