Sṛṣṭi-varṇana, Bhārata-khaṇḍa-mahātmya, and Jagad-bhūgola (Creation, Glory of Bhārata, and World Geography)

Verse 1

नारद उवाच । कथं ससर्ज ब्रह्मादीनादिदेवः पुरा विभुः । तन्ममाख्याहि सनक सर्वज्ञोऽस्ति यतो भवान् ॥ १ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະເຈົ້າດັ້ງເດີມຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະສະຫຼອດທົ່ວທຸກສິ່ງ ໄດ້ສ້າງພຣະບຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ແນວໃດ? ໂອ ສະນະກະ, ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ—ເພາະທ່ານແມ່ນຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງແທ້».

Verse 2

श्रीसनक उवाचा । नारायणोऽक्षरोऽनन्तः सर्वव्यापी निरञ्जनः । तेनेदमखिलं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २ ॥

ສີຣີ ສະນະກະ ກ່າວວ່າ: «ນາຣາຍະນະ ແມ່ນຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ (ອັກສະຣະ), ອະນັນຕະ ບໍ່ມີຂອບເຂດ; ສະຫຼອດທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ. ໂລກທັງປວງນີ້—ທັງທີ່ຢືນນິ່ງ ແລະທີ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກພຣະອົງປົກຄຸມຢ່າງສົມບູນ».

Verse 3

आदिसर्गे महाविष्णुः स्वप्रकाशो जगन्मयः । गुणभेदमधिष्ठाय मूर्त्तित्रिकमवासृजत् ॥ ३ ॥

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການສ້າງ ມະຫາວິດສະນຸ—ສ່ອງແສງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະແຜ່ຊຶມໃນຈັກກະວານ—ໄດ້ຄອບຄອງຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງຄຸນະ ແລະບັນດານຮູບທິບສາມພາກໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ।

Verse 4

सृष्ट्यर्थं तु पुरा देवो दक्षिणाङ्गात्प्रजापतिम् । मध्येरुद्राख्यमीथानं जगदन्तकरं मुने ॥ ४ ॥

ໃນການກ່ອນການອັນເກົ່າແກ່ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສ້າງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນດານປຣະຊາປະຕິອອກຈາກຂ້າງຂວາຂອງພຣະອົງ; ແລະຈາກກາງພຣະວິກາຍ ພຣະອົງໄດ້ປະກົດຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຣຸດຣະ—ດຸຮ້າຍ ແລະເປັນຜູ້ນຳມາການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂລກ—ໂອ ມຸນີ.

Verse 5

पालनायास्य जगतो वामाङ्गाद्विष्णुमव्ययम् । तमादिदेवमजरं केचिदाहुः शिवाभिधम् । केचिद्विष्णुं सदा सत्यं ब्रह्माणं केचिदूचिरे ॥ ५ ॥

ເພື່ອປົກປ້ອງຮັກສາຈັກກະວານນີ້ ຈາກຂ້າງຊ້າຍຂອງພຣະອົງ ວິດສະນຸຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນໄດ້ປະກົດ. ພຣະເທວະເດີມຜູ້ບໍ່ແກ່ນັ້ນ—ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ «ຊິວະ»; ບາງຄົນກ່າວວ່າເປັນ ວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນສັດຈະນິລັນດອນ; ແລະບາງຄົນກ່າວວ່າເປັນ ພຣະພຣະຫມາ.

Verse 6

तस्य शक्तिः परा विष्णोर्जगत्कार्यप्रवर्तिनी । भावाभावस्वरुपा सा विद्याविद्येति गीयते ॥ ६ ॥

ພະລັງອັນສູງສຸດຂອງວິດສະນຸ ເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ກິດການແຫ່ງຈັກກະວານເຄື່ອນໄຫວ. ພະລັງນັ້ນມີສະພາບທັງການມີ ແລະການບໍ່ມີ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຂັບຮ້ອງວ່າ ວິດຍາ ແລະ ອະວິດຍາ.

Verse 7

यदा विश्वं महाविष्णोर्भिन्नत्वेन प्रतीयते । तदा ह्यविद्या संसिद्धा भवेद्दुःखस्य साधनम् ॥ ७ ॥

ເມື່ອໃດທີ່ຈັກກະວານຖືກຮັບຮູ້ວ່າແຍກອອກຈາກມະຫາວິດສະນຸ ເມື່ອນັ້ນອະວິດຍາຈະຕັ້ງມັ່ນສົມບູນ ແລະກາຍເປັນເຄື່ອງມືກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກ.

Verse 8

ज्ञातृज्ञेयाद्युपाधिस्ते यदा नश्यति नारद । सर्वैकभावना बुद्धिः सा विद्येत्यभिधीयते ॥ ८ ॥

ໂອ ນາຣະດາ, ເມື່ອອຸປາທິທີ່ຈໍາກັດ ເຊັ່ນ «ຜູ້ຮູ້» ແລະ «ສິ່ງທີ່ຖືກຮູ້» ດັບສູນໄປ, ປັນຍາທີ່ພິຈາລະນາທຸກສິ່ງເປັນໜຶ່ງ ນັ້ນແມ່ນຖືກເອີ້ນວ່າ ວິທະຍາ (vidyā) ອັນແທ້ຈິງ.

Verse 9

एषं माया महाविष्णोर्भिन्ना संसारदायिनी । अभेदबुद्ध्या दृष्टा चेत्संसारक्षयकारिणी ॥ ९ ॥

ມາຍານີ້ຂອງ ມະຫາວິສນຸ, ຖ້າເບິ່ງວ່າແຍກຕ່າງຈາກພຣະອົງ ຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ພັນທະໃນສັງສານ; ແຕ່ຖ້າເຫັນດ້ວຍປັນຍາບໍ່ແຍກ (ອະເພດະບຸດທິ) ມັນຈະເປັນຜູ້ທໍາລາຍສັງສານ.

Verse 10

विष्णुशक्तिसमुद्भूतमेतत्सर्वं चराचरम् । यस्माद्भिन्नमिदं सर्वं यच्चेङ्गेद्यच्चनेङ्गति ॥ १० ॥

ສັບພະຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ເກີດຈາກພະລັງອໍານາດ (ສັກຕິ) ຂອງ ວິສນຸ. ຈາກພຣະອົງ ໂລກທັງປວງນີ້ບໍ່ແຍກອອກ, ຈະເຄື່ອນຫຼືບໍ່ເຄື່ອນກໍຕາມ.

Verse 11

उपाधिभिर्यथाकाशो भिन्नत्वेन प्रतीयते । अविद्योपाधियोगेनतथेदमखिलं जगत् ॥ ११ ॥

ເຫມືອນອາກາດຖືກເຂົ້າໃຈວ່າແບ່ງແຍກເປັນສ່ວນໆ ເນື່ອງຈາກອຸປາທິທີ່ຈໍາກັດ, ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້ກໍປາກົດເປັນຄວາມແຕກຕ່າງ ເນື່ອງຈາກການຄົວຄືນກັບອຸປາທິແຫ່ງອະວິທະຍາ (avidyā).

Verse 12

यथा हरिर्जगद्यापी तस्य शक्तिस्तथा मुने । दाहशक्तिर्यथांगारे स्वाश्रयं व्याप्य तिष्टति ॥ १२ ॥

ເຫມືອນຮະຣິ (ວິສນຸ) ແຜ່ຊຶມທົ່ວຈັກກະວານ, ສັນນັ້ນແຫຼະ ໂອ ມຸນີ, ສັກຕິຂອງພຣະອົງກໍແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ. ເຫມືອນພະລັງແຫ່ງການເຜົາໄໝ້ຢູ່ໃນຖ່ານໄຟ ທີ່ແຜ່ຄຸ້ມຖານຮອງຂອງຕົນ, ສັກຕິນັ້ນກໍສະຖິດຢູ່ ເຕັມເຕັມໃນຖານຂອງຕົນເອງ.

Verse 13

उमेति केचिदाहुस्तां शक्तिं लक्ष्मीं तथा परे । भारतीत्यपरे चैनां गिरिजेत्यम्बिकेति च ॥ १३ ॥

ບາງຄົນເອີ້ນນາງວ່າ ອຸມາ; ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ສັກຕິ; ແລະບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ລັກສະມີ. ບາງຄົນຕັ້ງນາມວ່າ ພາຣະຕີ; ແລະບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ກິຣິຈາ ແລະ ອັມບິກາ ດ້ວຍ.

Verse 14

दुर्गेति भद्रकालीति चण्डी माहेश्वरीत्यपि । कौमारी वैष्णवी चेति वाराह्येन्द्री च शाम्भवी ॥ १४ ॥

ນາງຖືກສັນລະເສີນວ່າ ດຸຣຄາ, ພະດຣະກາລີ, ຈັນດີ ແລະຍັງເປັນ ມາເຮສະວະຣີ; ເປັນ ກົວມາຣີ ແລະ ໄວສະນະວີ; ພ້ອມທັງ ວາຣາຮີ, ອິນດຣີ ແລະ ຊາມພະວີ.

Verse 15

ब्राह्मीति विद्याविद्येति मायेति च तथा परे । प्रकृतिश्च परा चेति वदन्ति परमर्षस्यः ॥ १५ ॥

ບາງຄົນເອີ້ນນາງວ່າ ບຣາຮມີ; ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ «ວິດຍາ ແລະ ອະວິດຍາ»; ແລະບາງຄົນເອີ້ນວ່າ «ມາຍາ». ບັນດາລະສີຜູ້ສູງສຸດຍັງພັນລະນານາງວ່າ «ປຣະກຣິຕິ» ແລະ «ພະລັງອັນສູງ (ປຣາ)».

Verse 16

शेषशक्तिः परा विष्णोर्जगत्सर्गादिकारिणी । व्यक्ताव्यक्तस्वरुपेण जगह्याप्य व्यवस्थिता ॥ १६ ॥

ພະລັງອັນສູງສຸດທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ກະທຳການສ້າງ ແລະຂະບວນການອື່ນໆ ຂອງຈັກກະວານ—ດຳລົງຢູ່ທົ່ວໂລກ ໃນຮູບທັງທີ່ປາກົດ ແລະບໍ່ປາກົດ.

Verse 17

प्रकृतिश्चपुमांश्चैव कालश्चेति विधिस्थितिः । सृष्टिस्थितिविनाशानामेकः कारणतां गतः ॥ १७ ॥

ປຣະກຣິຕິ (ທຳມະຊາດດັ້ງເດີມ), ປຸຣຸສະ (ຫຼັກຈິດຮູ້), ແລະ ກາລະ (ເວລາ)—ນີ້ແມ່ນຫຼັກທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້. ຄວາມເປັນຈິງອັນດຽວ ກາຍເປັນເຫດປັດໃຈອັນດຽວ ຂອງການສ້າງ, ການດຳລົງ, ແລະການສະລາຍ.

Verse 18

येनेदमखिलं जातं ब्रह्मरुपधरेण वै । तस्मात्परतरो देवो नित्यइत्यभिधीयते ॥ १८ ॥

ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ສັບພະສິ່ງທັງປວງເກີດຂຶ້ນ—ໂດຍຮັບຮູບເປັນພຣະພຣະຫມາ—ດັ່ງນັ້ນພຣະເທວະນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ «ນິຕະຍະ» ຜູ້ນິລັນດອນ; ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າພຣະອົງ.

Verse 19

रक्षां करोति यो देवो नित्य इत्यभिधीयते । रक्षां करोति यो देवो जगतां परतः पुमान् ॥ १९ ॥

ພຣະເທວະຜູ້ໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ນິຕະຍະ» (ນິລັນດອນ)។ ພຣະເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກທັງຫຼາຍ ແມ່ນພຣະບຸລຸດສູງສຸດ ຜູ້ເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ.

Verse 20

तस्मात्परतरं यत्तदव्ययं परमं पदम् ॥ २० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເຫນືອກວ່ານັ້ນຍັງມີ «ນັ້ນ»—ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ເປັນພຣະສະຖານສູງສຸດ (ປະຣະມະປະດະ).

Verse 21

अक्षरो निर्गुणः शुद्धः परिपूर्णः सनातनः । यः परः कालपुपाख्यो योगिध्येयः परात्परः ॥ २१ ॥

ພຣະອົງແມ່ນອັກສະຣະ (ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ), ນິຣຄຸນະ (ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ), ບໍລິສຸດ, ສົມບູນ, ສະນາຕະນະ (ນິລັນດອນ). ພຣະອົງເປັນຜູ້ສູງສຸດ ອີກນາມໜຶ່ງວ່າ «ກາລະປຸ»; ເປັນຜູ້ທີ່ໂຍຄີຄວນເພ່ງສະມາທິ; ຜູ້ເຫນືອກວ່າຜູ້ເຫນືອທັງປວງ.

Verse 22

परमात्मा परानन्दः सर्वोपाधिविवर्जितः । ज्ञानैकवेद्यः परमः सञ्चिदानन्दविग्रहः ॥ २२ ॥

ພຣະປະຣະມາດຕະມາແມ່ນຄວາມປິຕິສຸດສູງສຸດ (ປະຣານັນດະ) ແລະປອດພົ້ນຈາກອຸປາທິທັງປວງ. ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ສູງສຸດ ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປັນຍາແທ້ເທົ່ານັ້ນ; ພຣະວິກຣະຫະຂອງພຣະອົງແມ່ນ ສັດ-ຈິດ-ອານັນດະ (ການມີຢູ່-ສະຕິ-ຄວາມປິຕິ).

Verse 23

योऽसौ शुद्धोऽपि परमो ह्यहंकारेण संयुतः । देहीति प्रोच्यते मूढैरहोऽज्ञानविडम्बनम् ॥ २३ ॥

ແມ່ນແທ້ ອາດຕະມະສູງສຸດນັ້ນ ບໍລິສຸດ ແລະ ເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ ຢູ່ເທື່ອ; ແຕ່ເມື່ອຖືກຜູກພັນດ້ວຍ ອະຫັງກາຣ (ອັດຕາຕົນ) ຄົນໂງ່ກໍເອີ້ນວ່າ «ຜູ້ມີກາຍ» (dehī). ໂອ້—ເປັນການຢອກຢ້ານຂອງອະວິຊາແທ້!

Verse 24

स देवः परमः शुद्धः सत्त्वदिगुणभेदतः । मूर्तित्रयं समापन्नः सृष्टिस्थित्यन्तकारणम् ॥ २४ ॥

ພຣະເທວະສູງສຸດນັ້ນ ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ; ແລະໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄຸນະ ເລີ່ມຈາກ ສັດຕະວະ (sattva) ພຣະອົງຮັບເອົາຮູບສາມປະການ ເປັນເຫດແຫ່ງການສ້າງ, ການດໍາລົງ, ແລະການສິ້ນສຸດ.

Verse 25

योऽसौ ब्रह्मा जगत्कर्ता यन्नाभिकमलोद्भवः । स एवानन्दरुपात्मा तस्मान्नास्त्यपरो मुने ॥ २५ ॥

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວທີ່ຜຸດຈາກສະໂພກ (ນາບິ) ຂອງພຣະອົງນັ້ນ—ແທ້ຈິງແມ່ນອາດຕະມະຜູ້ມີສະພາບເປັນອານັນດະ (ຄວາມປິຕິ). ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດສູງກວ່າພຣະອົງ.

Verse 26

अन्तर्यामी जगद्यापी सर्वसाक्षी निरञ्जनः । भिन्नाभिन्नस्वरुपेण स्थितो वै परमेश्वरः ॥ २६ ॥

ພຣະເຈົ້າສູງສຸດແມ່ນ ອັນຕະຣະຍາມີ (ຜູ້ຄວບຄຸມພາຍໃນ) ແຜ່ຊຶມທົ່ວຈັກກະວານ, ເປັນພະຍານຂອງທຸກສິ່ງ, ແລະບໍ່ມີມົນທິນ. ແທ້ຈິງ ພຣະອົງດໍາລົງຢູ່ດ້ວຍຮູບສະພາບທັງແຕກຕ່າງ ແລະບໍ່ແຕກຕ່າງ.

Verse 27

यस्य शक्तिर्महामाया जगद्विश्त्रम्भधारिणी । विश्वोत्पत्तेर्निदानत्वात्प्रकृतिः प्रोच्यते बुधैः ॥ २७ ॥

ພະລັງອໍານາດອັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ—ມະຫາມາຍາ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງຈັກກະວານ—ເນື່ອງຈາກເປັນເຫດແຫ່ງການເກີດຂຶ້ນຂອງໂລກ ບັນດາບຸນດິດຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ປຣະກຣິຕິ» (Prakṛti).

Verse 28

आदिसर्गे महाविष्णोर्लोकान्कर्त्तुं समुद्यतः । प्रकृतिः पुरुषश्चेति कालश्चेति त्रिधा भवेत् ॥ २८ ॥

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການສ້າງ ເມື່ອພຣະມະຫາວິສນຸກຳລັງຈະບັນດານໂລກທັງຫຼາຍ ການເກີດຂຶ້ນນັ້ນເຂົ້າໃຈໄດ້ເປັນສາມສ່ວນ: ປຣະກຣິຕິ, ປຸຣຸສະ, ແລະ ກາລະ (ເວລາ)។

Verse 29

पश्यन्ति भावितात्मानो यं ब्रह्मत्यभिसंज्ञितम् । शुद्धं यत्परमं धाम तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २९ ॥

ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຖືກຂັດເກົາແລ້ວ ເຫັນພຣະອົງນັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman)។ ທີ່ພັກອັນບໍລິສຸດ ແລະສູງສຸດນັ້ນ ແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸແທ້ໆ।

Verse 30

एवं शुद्धोऽक्षरोऽनन्तः कालरुपी महेश्वरः । गुणरुपीगुणाधारोजगतामादिकृद्विभुः ॥ ३० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງບໍລິສຸດ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະອະນັນຕະ—ເປັນພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ຮັບຮູບເປັນເວລາ. ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງຄຸນ (guṇa) ແລະເປັນຖານຮອງຮັບຄຸນນັ້ນ ເປັນຜູ້ກໍ່ກຳເນີດໂລກທັງປວງ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວໄປ.

Verse 31

प्रकृतिः क्षोभमापन्ना पुरुषाख्ये जगद्गुरौ । महान्प्रादुरभूद्धुद्धिस्ततोऽहं समवर्त्तत ॥ ३१ ॥

ເມື່ອປຣະກຣິຕິຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ໃນພຣະສຳນັກຂອງຄູຂອງໂລກທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຸຣຸສະ, ມະຫັດ (ຫຼັກການໃຫຍ່) ກໍ່ປາກົດ; ຈາກນັ້ນເກີດ ພຸດທິ (ປັນຍາ) ແລະຈາກພຸດທິ ຂ້ອຍ—ອະຫັງກາຣະ (ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ “ຂ້ອຍ”)—ກໍ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 32

अहंकाराश्च सूक्ष्माणि तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । तन्मात्रेभ्यो हि जातानि भूतानि जगतः कृते ॥ ३२ ॥

ຈາກອະຫັງກາຣະ ເກີດຫຼັກການລະອຽດ—ຕັນມາຕຣາ ແລະ ອິນທຣິຍະ (ອະວັຍະຮັບຮູ້)؛ ແລະຈາກຕັນມາຕຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ມະຫາພູຕະ (ທາດໃຫຍ່) ກໍ່ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອການກໍ່ຮ່າງໂລກ.

Verse 33

आकाशवाय्वग्रिजलभूमयोऽब्जभवात्मज । यथाक्रमं कारणतामेकैकस्योपयान्ति च ॥ ३३ ॥

ໂອ ບຸດແຫ່ງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ, ແລະ ແຜ່ນດິນ—ຕາມລຳດັບ—ແຕ່ລະຢ່າງເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຢ່າງຕໍ່ໄປ।

Verse 34

ततो ब्रह्या जगद्धाता तामसानसृजत्प्रभुः । तिर्यग्योनिगताञ्जन्तून्पशुपक्षिमृगादिकान् ॥ ३४ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ໄດ້ສ້າງສັດທີ່ເປັນພວກຕາມະສິກ—ສັດເກີດໃນຍົນຕິຣະຍັກ ເຊັ່ນ ງົວ, ນົກ, ກວາງ ແລະອື່ນໆ।

Verse 35

तमप्यसाधकं मत्वा देवसर्गं सनातनात् । ततोवैमानुषं सर्गं कल्पयामास पव्मजः ॥ ३५ ॥

ພຣະປັດມະຊະ (ພຣະພຣະຫມາ) ເຫັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ການສ້າງເທວະດາອັນເກົ່າແກ່ນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ພໍຕໍ່ຈຸດປະສົງ ຈຶ່ງໄດ້ຈັດຕັ້ງການສ້າງມະນຸດຂຶ້ນ।

Verse 36

ततो दक्षादिकान्पुत्रान्सृष्टिसाधनतत्परान् । एभिः पुत्रैरिदं व्याप्तं सदेवासुरमानुषम् ॥ ३६ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງບຸດເຊັ່ນ ທັກສະ ແລະອື່ນໆ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການສືບຕໍ່ກິດງານແຫ່ງການສ້າງ. ໂດຍບຸດເຫຼົ່ານີ້ ໂລກນີ້ຈຶ່ງແຜ່ກວ້າງ—ພ້ອມທັງເທວະ, ອະສຸຣະ, ແລະມະນຸດ.

Verse 37

भुर्भुवश्च तथा स्वश्च महश्वैव जनस्तथा । तपश्च सत्यमित्येवं लोकाः सत्योपरि स्थिताः ॥ ३७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂລກທັງຫຼາຍຄື: ພູḥ, ພູວະḥ, ສະວະḥ, ມະຫະḥ, ຈະນະḥ, ຕະປະḥ, ແລະ ສັດຍະ; ຕາມລຳດັບນີ້ ໂລກເຫຼົ່ານີ້ຕັ້ງຢູ່ຊັ້ນເທິງຊັ້ນລຸ່ມ ຈົນຮອດ ສັດຍະໂລກ ຢູ່ເທິງສຸດ।

Verse 38

अतलं वितलं चैव सुतलं च तलातलम् । महातलं च विप्रेन्द्र ततोऽधच्च रसातलम् ॥ ३८ ॥

ອະຕະລະ ແລະ ວິຕະລະ, ສຸຕະລະ ແລະ ຕະລາຕະລະ, ພ້ອມທັງ ມະຫາຕະລະ—ໂອ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ແລະ ຂ້າງລຸ່ມລົງໄປອີກ ແມ່ນ ຣະສາຕະລະ.

Verse 39

पातालं चेति सप्तैव पातालानि क्रमादधः । एष सर्वेषु लोकेषु लोकनाथांश्च सृष्टवान् ॥ ३९ ॥

ແລະ ຂ້າງລຸ່ມລົງໄປ ຕາມລຳດັບ ມີປາຕາລະເປັນຕົ້ນ ອັນເປັນປາຕາລະທັງເຈັດ. ໃນໂລກທັງຫມົດນີ້ ພຣະອົງຍັງໄດ້ສ້າງ “ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ” ປະຈຳແຕ່ລະພູມດ້ວຍ.

Verse 40

कुलाचलान्नदीश्चासौ तत्तल्लोकनिवासिनाम् । वर्त्तनादीनि सर्वाणि यथायोग्यंमकल्पयत् ॥ ४० ॥

ພຣະອົງຍັງໄດ້ຈັດວາງເທືອກເຂົາ ແລະ ແມ່ນ້ຳຕ່າງໆ; ແລະສຳລັບຜູ້ອາໄສໃນແຕ່ລະພູມ ພຣະອົງໄດ້ກຳນົດວິຖີປະພຶດ ແລະ ວິຖີຊີວິດທັງປວງ ໃຫ້ເໝາະສົມຕາມຄວາມຄວນ.

Verse 41

भूतले मध्यगो मेरुः सर्वदेवसमाश्रयः । लोकालोकश्च भूम्यन्ते तन्मध्ये सत्प सागराः ॥ ४१ ॥

ທີ່ກາງແຜ່ນດິນ ມີພູເມຣຸ ຕັ້ງຢູ່ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຮ່ວມຂອງເທວະທັງປວງ. ທີ່ຂອບນອກສຸດຂອງແຜ່ນດິນ ມີພູໂລກາໂລກ; ແລະໃນພື້ນທີ່ພາຍໃນນັ້ນ ມີມະຫາສະໝຸດເຈັດ.

Verse 42

द्वीपाश्च सप्त विप्रेन्द्र द्वीपे कुलाचलाः । बाह्या नद्यश्च विख्याता जनाश्चामरसन्निभाः ॥ ४२ ॥

ໂອ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ມີດວີປະເຈັດ. ໃນແຕ່ລະດວີປະ ມີພູຄູລາຈະລະ (ພູຫຼັກ) ຂອງຕົນ. ຍັງມີແມ່ນ້ຳພາຍນອກອັນລືຊື່; ແລະຜູ້ຄົນທີ່ນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າ ສະຫວ່າງໄສດຸດອະມະຣະ.

Verse 43

जम्बूप्लक्षाभिधानौ च शाल्मलश्च कुशस्तथा । क्रौञ्चशाकौ पुष्करश्च ते सर्वे देवभूमयः ॥ ४३ ॥

ຊັມບູ ແລະ ດວີປທີ່ເອີ້ນວ່າ ປລັກສະ ພ້ອມທັງ ຊາລະມະລະ ແລະ ກຸສະ, ອີກທັງ ກຣົວນຈະ, ຊາກະ, ແລະ ປຸສກະຣະ—ທັງໝົດນີ້ແມ່ນ ເທວະພູມິ, ດິນແດນຂອງເທວະດາ.

Verse 44

एते द्वीपाः समुद्रैस्तु सत्पसत्पभिरावृताः । लवणेक्षुसुरासर्पिर्दधिक्षीरजलैः समम् ॥ ४४ ॥

ດວີປເຫຼົ່ານີ້ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດ ໂດຍແຕ່ລະຊັ້ນມີສານຕ່າງກັນ: ນ້ຳເຄັມ, ນ້ຳອ້ອຍ, ສຸຣາ(ເຫຼົ້າ), ນ້ຳມັນເນີຍຂຸ້ນ (ghee), ນ້ຳນົມສົ້ມ, ແລະ ນ້ຳນົມ—ຫ້ອມລ້ອມຕາມລຳດັບອັນຄວນ.

Verse 45

एते द्वीपाः समुद्राश्च पूर्वस्मादुत्तशेत्तराः । ज्ञेया द्विगुणविस्तरा लोकालोकाञ्च पर्वतात् ॥ ४५ ॥

ດວີປແລະມະຫາສະໝຸດເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ລະອັນໃຫຍ່ກວ່າອັນກ່ອນໜ້າຕາມລຳດັບ; ພຶງຮູ້ວ່າມີຄວາມກວ້າງເປັນສອງເທົ່າໆ ຈົນເຖິງພູ ໂລກາໂລກະ (Lokāloka).

Verse 46

क्षारोदधेरुपत्तरं यद्धि माद्रेश्चैव दक्षिणाम् । ज्ञेयं तद्भारतं वर्षं सर्वकर्मफलप्रदम् ॥ ४६ ॥

ດິນແດນທີ່ຢູ່ທາງເໜືອຂອງທະເລ ກະສາຣະ (ນ້ຳເຄັມ) ແລະທາງໃຕ້ຂອງພູ ມາດຣະ (Mādra) ພຶງຮູ້ວ່າແມ່ນ «ພາຣະຕະວັຣສະ»; ມັນເປັນດິນແດນທີ່ປະທານຜົນແຫ່ງກຳທຸກປະການ.

Verse 47

अत्र कर्माणि कुर्वन्ति त्रिविधानि तु नारद । तत्फलं भुज्यते चैव भोगभूमिष्वनुक्रमात् ॥ ४७ ॥

ຢູ່ໃນດິນແດນນີ້, ໂອ ນາຣະດະ, ສັດທັງຫຼາຍກະທຳກຳສາມປະເພດ; ແລະຜົນແຫ່ງກຳນັ້ນກໍຖືກສຳຜັດຈິງ ຕາມລຳດັບ ໃນພູມິແຫ່ງການເສວຍສຸກ (bhoga-bhūmi) ຕ່າງໆ.

Verse 48

भारते तु कृतं कर्म शुभं वाशुभमेव च । तत्फलं क्षयि विप्रेन्द्र भुज्यतेऽन्यत्रजन्तुभिः ॥ ४८ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ກຳທີ່ເຮັດໃນພາຣະຕະ ຈະເປັນກຸສົນຫຼືອະກຸສົນກໍຕາມ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນທີ່ເສື່ອມສະລາຍ; ຜົນນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຊົມຊື່ນ/ຮັບທຸກໃນໂລກອື່ນຫຼັງຄວາມຕາຍ।

Verse 49

अद्यापि देवा इच्छन्ति जन्म भारतभूतले । संचितं सुमहत्पुण्यमक्षय्यममलं शुभम् ॥ ४९ ॥

ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້ ພວກເທວະດາຍັງປາຖະໜາຈະເກີດໃນຜືນດິນພາຣະຕະ; ເພາະທີ່ນັ້ນສາມາດສະສົມບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະເປັນມົງຄຸນ।

Verse 50

कदा लभामहे जन्म वर्षभारतभूमिषु । कदा पुण्येन महता यास्याम परमं पदम् ॥ ५० ॥

ເມື່ອໃດໜໍ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະໄດ້ເກີດໃນແຜ່ນດິນພາຣະຕະວັຣສະ? ເມື່ອໃດໜໍ ໂດຍບຸນອັນໃຫຍ່ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະໄປຮອດບົດສູງສຸດ—ຖິ່ນພຳນັກອັນປະເສີດ?

Verse 51

दानैर्वाविविधैर्यज्ञैस्तपोभिर्वाथवा हरिम् । जगदीशंसमेष्यामो नित्यानन्दमनामयम् ॥ ५१ ॥

ດ້ວຍທານຫຼາຍປະເພດ, ດ້ວຍຍັດຍະ, ຫຼືດ້ວຍຕະປະ—ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ພວກເຮົາຈະເຂົ້າເຖິງພຣະຫຣິ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ຜູ້ເປັນອານັນດານິລັນດອນ ແລະປອດຈາກຄວາມທຸກໄຂ້।

Verse 52

यो भारतभुवं प्राप्य विष्णुपूजापरो भवेत् । न तस्य सदृशोऽन्योऽस्ति त्रिषु लोकेषु नारद ॥ ५२ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ຜູ້ໃດໄດ້ເກີດໃນຜືນດິນພາຣະຕະ ແລ້ວເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການບູຊາພຣະວິສນຸ, ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມເຂົາໃນສາມໂລກເລີຍ।

Verse 53

हरिकीर्तनशीलो वा तद्भक्तानां प्रियोऽपि वा । शुक्षषुर्वापि महतः सवेद्यो दिविजैरपि ॥ ५३ ॥

ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະມີໃຈຮັກໃນການຮ້ອງກີດຕະນານາມແລະພຣະກຽດຂອງ ຮຣິ ຫຼືເປັນຜູ້ທີ່ບັກຕະຂອງພຣະອົງຮັກໃຄ່—ແມ່ນແຕ່ພາຍນອກຈະເບິ່ງຜອມແຫ້ງເຫນື່ອຍລ້າ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນມະຫາວິນຍານ ຄວນໃຫ້ຮູ້ແລະນົບນ້ອມ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຄວນກະທຳດັ່ງນັ້ນ।

Verse 54

हरिपूजारतो नित्यं भक्तः पूजास्तोऽषि वा । भक्तोच्छिष्टान्नसेवी च याति विष्णोः परं पदम् ॥ ५४ ॥

ບັກຕະຜູ້ບູຊາ ຮຣິ ຢ່າງສະເໝີ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຮ່ວມພິທີບູຊາດ້ວຍໃຈສັດທາ ແລະຜູ້ທີ່ຮັບປະທານອາຫານເຫຼືອຂອງບັກຕະ (ປຣະສາດ) ຍ່ອມໄດ້ເຖິງບົດສູງສຸດຂອງ ວິສນຸ।

Verse 55

नारायणेति कृष्णेति वासुदेवेति यो वदेत् । अहिंसादिपरः शन्तः सोऽपि वन्द्यः सुरोत्तमैः ॥ ५५ ॥

ຜູ້ໃດກ່າວນາມ «ນາຣາຍະນະ», «ກຣິສນະ», «ວາສຸເທວະ» ແລະຍຶດຫມັ້ນໃນອະຫິງສາແລະຄຸນທຳອື່ນໆ ມີໃຈສະງົບ ຜູ້ນັ້ນກໍຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາຜູ້ສູງສຸດກໍຍັງຄວນບູຊາ।

Verse 56

शिवेति नीलकण्ठेति शङ्करेतिच यः स्मरेत् । सर्वभूतहितो नित्यं सोऽभ्यर्च्यो दिविजैः स्मृतः ॥ ५६ ॥

ຜູ້ໃດລະລຶກ (ພຣະເຈົ້າ) ວ່າ «ສິວະ», «ນີລະກັນຖະ», «ສັງກະຣະ» ຜູ້ນັ້ນຈະອຸທິດຕົນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງຢ່າງສະເໝີ; ແລະຖືກນັບວ່າຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍັງກ່າວໄວ້।

Verse 57

गुरुभक्तः शिवध्यानी स्वाश्रमाचारतत्परः । अनसूयुःशुचिर्दक्षो यः सोऽप्यर्च्यःसुरेश्वरैः ॥ ५७ ॥

ຜູ້ທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ຄູອາຈານ (ກຸຣຸ), ຜູ້ທີ່ພິຈາລະນາສະມາທິໃນ ສິວະ, ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຈັນຍາບັນຂອງອາສຣະມະຂອງຕົນ, ບໍ່ອິດສາ, ບໍລິສຸດ ແລະມີຄວາມສາມາດ—ຜູ້ນັ້ນກໍຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ ແມ່ນແຕ່ຈອມເທວະດາກໍຍັງຄວນນົບນ້ອມ।

Verse 58

ब्राह्यणानां हितकरः श्रध्दावान्वर्णधर्मयोः । वेदवादरतो नित्यं स ज्ञेयः पङ्किपावनः ॥ ५८ ॥

ຜູ້ໃດກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພຣະພຣາຫມັນ ມີສັດທາໃນຫນ້າທີ່ຕາມວັນນະ ແລະທຳມະ ແລະອຸທິດຕົນຢູ່ເທື່ອງໆໃນການຟັງແລະສຶກສາວິດາ—ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ຊຳລະແຖວອາຫານ” (paṅkti-pāvana)។

Verse 59

अभेददर्शी देवेशे नारायणशिवात्मके । सर्वं यो ब्रह्मण नित्यमस्मदादिषु का कथा ॥ ५९ ॥

ຜູ້ໃດເຫັນບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງໃນພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ຜູ້ມີສະພາບເປັນນາຣາຍະນະ ແລະສິວະ ແລະເຫັນທຸກສິ່ງເປັນພຣະພຣະຫມັນເທື່ອງໆ—ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຍັງອີກເຖິງການແບ່ງແຍກໃນສັດຢ່າງພວກເຮົາ?

Verse 60

गोषु क्षान्तो ब्रह्मचारी परनिंदाविवर्जितः । अपरिग्रहशी लश्च देवपूज्यः स नारद ॥ ६० ॥

ໂອ ນາຣະດາ, ຜູ້ໃດອົດທົນໂດຍພິເສດໃນເລື່ອງງົວ, ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍວິໄນພຣະຫມະຈາຣີ, ຫຼີກເວັ້ນການນິນທາຜູ້ອື່ນ, ບໍ່ຍຶດຕິດການຄອບຄອງ, ແລະອຸທິດຕົນໃນການບູຊາເທວະ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ.

Verse 61

स्तेयादिदोषविमुखः कृतज्ञः सत्यवाक् शुचिः । परोपकारनिरतः पूजनीयः सुरासुरैः ॥ ६१ ॥

ຜູ້ໃດຫຼີກຫນີຈາກໂທດຕ່າງໆເຊັ່ນການລັກ, ຮູ້ຄຸນ, ເວົ້າຄວາມຈິງ, ບໍລິສຸດ, ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນການເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ແມ່ນແຕ່ເທວະແລະອະສຸຣະກໍຕາມ.

Verse 62

वेदार्थश्रवणे बुद्धिः पुराणश्रवणे तथा । सत्संगेऽपि च यस्यास्ति सोऽपि वन्द्यः सुरोत्तमैः ॥ ६२ ॥

ຜູ້ໃດມີປັນຍາໃນການຟັງຄວາມໝາຍແຫ່ງວິດາ, ແລະໃນການຟັງປູຣານະກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ພ້ອມທັງມີຄວາມໝັ້ນຄົງໃນສັດສັງຄົມຂອງຄົນດີ (sat-saṅga)—ຜູ້ນັ້ນກໍຄວນແກ່ການນົບນ້ອມໂດຍເທວະຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 63

एवमादीन्यनेकानि कर्माणि श्रद्धयान्वितः । करोति भारते वर्षे संबन्धोऽस्माभिरेव च ॥ ६३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີສັດທາຈຶ່ງປະຕິບັດພິທີກຳ ແລະ ໜ້າທີ່ຫຼາຍປະການ ໃນພາຣະຕະວັຣສະ; ແລະຄວາມສຳພັນອັນແທ້ຂອງເຂົາ ກໍຕັ້ງຢູ່ກັບພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ (ປະເພນີສັກສິດ/ຄູອາຈານ)។

Verse 64

एतेष्वन्यतमो विप्रमात्मानं नारभेत्तु यः । स एव दुष्कृतिर्मूढो नास्त्यन्योऽस्मादचेतनः ॥ ६४ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ໃນບັນດາທາງສອນເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ໃດບໍ່ເລີ່ມຝຶກຕົນ ແມ່ນແຕ່ຢ່າງໜຶ່ງ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຜູ້ກະທຳຊົ່ວ ແລະຫຼົງມົວ; ບໍ່ມີໃຜໂງ່ກວ່າເຂົາເລີຍ।

Verse 65

संप्राप्य भारते जन्म सत्कर्म सुपराङ्मुखः । पीयूषकलशं सुक्त्वा विषभाण्डमुपाश्रितः ॥ ६५ ॥

ໄດ້ເກີດໃນພາຣະຕະແລ້ວ ຜູ້ໃດຫັນຫນີຈາກກຳດີ (satkarma) ກໍເໝືອນຄົນທີ່ປະຖິ້ມໝໍ້ນ້ຳອະມຣິຕະ ແລ້ວໄປພຶ່ງພາພາຊະນະພິດ।

Verse 66

श्रुतिस्मृत्युदितैर्द्धर्मैर्नात्मानं पावयेत्तु यः । स एवात्मविधाती स्यात्पापिनामग्रणीर्मुने ॥ ६६ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ຊຳລະຕົນເອງ ດ້ວຍທຳມະທີ່ກ່າວໄວ້ໃນ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ທຳລາຍຕົນເອງ, ໂອ ມຸນີ, ແລະເປັນຜູ້ນຳໜ້າໃນຫມູ່ຄົນບາບ।

Verse 67

कर्मभूमिं समासाद्य यो न धर्मं समाचरेत् । स च सर्वाधमः प्रोक्तो वेदविद्भिर्मुनीश्वर ॥ ६७ ॥

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ຜູ້ໃດໄດ້ມາຮອດກັມມະພູມິ (ແດນແຫ່ງການກະທຳຂອງມະນຸດ) ແຕ່ບໍ່ປະພຶດທຳມະ—ບັນດາລະສີຜູ້ຮູ້ເວດາ ກ່າວວ່າເປັນຜູ້ຕ່ຳສຸດໃນທັງປວງ।

Verse 68

शुभं कर्म समुत्सृज्य दुष्कर्माणि करोति यः । कामधेनुं परित्यज्य अर्कक्षीरं सं मार्गति ॥ ६८ ॥

ຜູ້ໃດລະທິ້ງກຳດີ ແລ້ວເຮັດກຳຊົ່ວ ຜູ້ນັ້ນເປັນດັ່ງຄົນລະທິ້ງງົວກາມເທນູຜູ້ບັນດານພອນ ແລ້ວໄປຊອກຫານ້ຳນົມຈາກຢາງຕົ້ນອາຣກາ।

Verse 69

एवं भारतभूभागं प्रशंसन्ति दिवौकसः । ब्रह्माद्या अपि विप्रेन्द्र स्वभोगक्षयभीरवः ॥ ६९ ॥

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນຈຶ່ງສັນລະເສີນດິນແດນອັນສັກສິດແຫ່ງພາຣະຕະ. ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ກໍຍົກຍ້ອງມັນ ເພາະຢ້ານວ່າຄວາມສຸກໃນສະຫວັນຂອງຕົນຈະຫມົດສິ້ນ।

Verse 70

तस्मात्पुण्यतमं ज्ञेयं भारतं वर्षमुत्तमम् । देवानां दुर्लभं वापि सर्वकर्मफलप्रदम् ॥ ७० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ພາຣະຕະວັຣສະ ເປັນດິນແດນອັນບຸນສູງສຸດ ແລະປະເສີດທີ່ສຸດ; ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຍາກຈະໄດ້ມາ, ເພາະມັນປະທານຜົນແຫ່ງກຳທຸກຢ່າງ.

Verse 71

अस्मिन्पुण्ये च भूभागे यस्तु सत्कर्मसूद्यतः । न तस्य सदृशं कश्चित्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ७१ ॥

ໃນດິນແດນອັນບຸນນີ້ ຜູ້ໃດທີ່ມຸ່ງໝັ້ນປະພຶດກຳດີດ້ວຍໃຈຈິງ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມເຂົາໃນສາມໂລກ.

Verse 72

अस्मिञ्जातो नरो यस्तु स्वंकर्मक्षपणोद्यतः । नररुपपरिच्छन्नः स हरिर्नात्र संशयः ॥ ७२ ॥

ຜູ້ໃດເກີດໃນໂລກນີ້ເປັນມະນຸດ ແລະມຸ່ງໝັ້ນທຳລາຍຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ຈະປົກປິດໃນຮູບມະນຸດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະຫາຣິ (Hari) ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 73

परं लोकफलं प्रेप्सुः किर्यात्कर्माण्यतन्द्रितः । निवेद्य हरये भक्त्या तत्फलं ह्यक्षयं स्मृतम् ॥ ७३ ॥

ຜູ້ໃດປາຖະໜາຜົນອັນສູງສຸດໃນໂລກໜ້າ ຄວນເຮັດກຳຕາມໜ້າທີ່ໂດຍບໍ່ປະມາດ; ເມື່ອນຳຜົນນັ້ນຖວາຍແດ່ພຣະຫຣິດ້ວຍພັກຕິ ຜົນນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 74

विरागी चेत्कर्मफलेष्वपि किंचित्र कारयेत् । अर्पयेत्सुकृतं कर्म प्रीयतामितिं मे हरिः ॥ ७४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີວິຣາກະ (ບໍ່ຍຶດຕິດ) ກໍຕາມ ຖ້າຍັງໃຫ້ການກະທຳໃດໆເກີດຂຶ້ນໂດຍເບິ່ງຜົນ ຄວນຖວາຍກຳດີນັ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ພຣະຫຣິພໍໃຈໃນຂ້ອຍ»।

Verse 75

आब्रह्यभुवनाल्लोकाः पुनरुत्पत्तिदायकाः । फलागृध्नुः कर्मणां तत्प्रात्प्रोति परमं पदम् ॥ ७५ ॥

ໂລກທັງຫມົດຈົນເຖິງພຣະພຣະຫມາລົກ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດໃໝ່ຊ້ຳໆ. ແຕ່ຜູ້ທຳກຳໂດຍບໍ່ໂລບຜົນ ຍ່ອມບັນລຸສະຖານະອັນສູງສຸດ.

Verse 76

वेदोदितानि कर्माणि कुर्यादीश्वरतुष्टये । यथाश्रमं त्यक्तुकामः प्रान्पोति पदमव्ययम् ॥ ७६ ॥

ຈົ່ງເຮັດກຳທີ່ພຣະເວດາບັນຍັດໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ; ແລະຕາມອາສຣະມະຂອງຕົນ ເມື່ອປາຖະໜາຈະສະຫຼະ ຍ່ອມບັນລຸບົດອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 77

निष्कामो वा सकामो वा कुर्यात्कर्म यथाविधि । स्वाश्रमाचारशून्यश्च पतितः प्रोच्यते बुधैः ॥ ७७ ॥

ຈະເຮັດກຳໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ (ນິສກາມະ) ຫຼືເຮັດກຳໂດຍຫວັງຜົນ (ສະກາມະ) ກໍຕາມ ຄວນເຮັດຕາມວິທີທີ່ກຳນົດໄວ້. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຂາດຈາກຈັນຍາຂອງອາສຣະມະຕົນ ບັນດາບຸນດິດເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ຕົກຕ່ຳ”.

Verse 78

सदाचारपरो विप्रो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । तस्य विष्णुश्च तुष्टः स्याद्भक्तियुक्तस्य नारद ॥ ७८ ॥

ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຍຶດຖືສະດາຈານ ຈະເຈີຣິນດ້ວຍລັດສະຫມີແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ; ແລະສໍາລັບຜູ້ມີພັກຕິ ພຣະວິສນຸຈະພໍພຣະໄທ, ໂອ້ ນາຣະດາ.

Verse 79

भारते जन्म संप्राप्य नात्मानं तारयेतु यः । पच्यते निरये धोरे स त्वाचन्द्रार्कतारकम् ॥ ७९ ॥

ໄດ້ເກີດໃນພາຣະຕະແລ້ວ ຜູ້ໃດບໍ່ພະຍາຍາມຊ່ວຍຕົນໃຫ້ຂ້າມພົ້ນສັງສານ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເຜົາໃນນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ດົນເທົ່າທີ່ຈັນທຣາ ອາທິດ ແລະດາວຍັງດໍາລົງຢູ່.

Verse 80

वासदेवपरो धर्मो वासुदेवपरं तपः । वासुदेवपरं ज्ञानं वासुदेवपरा गतिः ॥ ८० ॥

ທັມມະມີພຣະວາສຸເທວເປັນເປົ້າໝາຍ; ຕະປະກໍມີພຣະວາສຸເທວເປັນເປົ້າໝາຍ. ຍານະກໍມີພຣະວາສຸເທວເປັນເປົ້າໝາຍ; ແລະຄວາມໄປຮອດສູງສຸດກໍແມ່ນພຣະວາສຸເທວແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 81

वासुदेवात्मकं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् । आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं तस्मादन्यन्न विद्यते ॥ ८१ ॥

ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້ ທັງສິ່ງຢູ່ນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ ເປັນສະພາບແຫ່ງພຣະວາສຸເທວໂດຍແທ້. ຈາກພຣະພຣະຫມາເຖິງໃບຫຍ້າໜຶ່ງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຢູ່ນອກຈາກພຣະອົງ.

Verse 82

स एव धाता त्रिपुरान्तकश्च स एव देवासुरयज्ञरुपः । स एवब्रह्माण्डमिदं ततोऽन्यन्न किंचिदस्ति व्यतिरिक्तरुपम् ॥ ८२ ॥

ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ສ້າງ (ທາຕາ); ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ທໍາລາຍຕຣິປຸຣະ; ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຮູບແຫ່ງຍັດຍາຂອງເທວະແລະອະສຸຣະ. ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນພຣະພຣະຫມານະດານນີ້ທັງໝົດ; ນອກຈາກພຣະອົງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເປັນຮູບແຍກຕ່າງຫາກເລີຍ.

Verse 83

यस्मात्परं नापरमस्ति किंचिद्यस्मादणीयान्नतथा महीयान् । व्यात्पं हि तेनेदमिदं विचित्रं तं देवदेवं प्रणमेत्समीङ्यम् ॥ ८३ ॥

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ເຫນືອກວ່ານັ້ນບໍ່ມີອັນໃດ; ແລະນອກຈາກພຣະອົງກໍບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດ. ລະອຽດກວ່າສິ່ງລະອຽດທີ່ສຸດ ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນແຕ່ໃຫຍ່ດ້ວຍຂະໜາດ. ໂດຍພຣະອົງນີ້ ຈັກກະວານອັນພິສົດນີ້ຖືກແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວ. ຄວນນ້ອມກາຍນະມັດສະການແດ່ «ເທວະເທວ» ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ຜູ້ຄວນຖືກສະແຫວງຫາແລະເຂົ້າໃກ້.

Verse 84

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे सृष्टिभरतखण्डप्राशस्त्यभूगोलानां वर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः ॥ ३ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 3 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການສ້າງ, ຄວາມສະຫງ່າງາມແຫ່ງພາຣະຕະ-ຂັນດະ, ແລະພູມສາດຂອງໂລກ» ໃນພາດທຳອິດ ຂອງພູຣະວະ-ພາກ ໃນ «ສຣີ ບຣິຫັນ-ນາຣະດີຍະ ພູຣານະ».