Adhyaya 72
गवां लोकवर्णनं तथा गोप्रदानफलश्रुतिः (Description of the ‘World of Cows’ and the Stated Fruits of Cow-Gift)
Upa-parva: Dānadharma (Gopradāna-anuśāsana) Sub-Unit
This chapter is framed as Brahmā’s response to Śakra (Indra) regarding the authority and results of gopradāna. Brahmā first asserts the rarity and importance of the inquiry, then describes multiple unseen realms accessible to disciplined seers. He delineates the qualities of the ‘gavāṃ loka’: a domain free from time’s decay, aging, illness, fatigue, and moral impurity, where all agreeable objects appear and desires are fulfilled. Entry is linked to virtues—patience, humility, service to teachers, compassion, truthfulness, non-injury (not consuming flesh), honoring parents, and reverence toward Brahmins—while disqualifications include adultery, deceit, ingratitude, hostility to dharma, and grave transgressions. The discourse then enumerates graded fruits based on how cows are acquired and given (inheritance, dharmic earnings, gambling gains, accepting then re-gifting with purity, even self-sale), and notes proportional results across social categories. It adds procedural constraints: mere giving is insufficient without right recipient, timing, and cow-type; it lists recipient qualifications and auspicious circumstances (agricultural need, ritual need, livelihood distress). The chapter concludes with strong phalaśruti: equivalences to major sacrifices, protection of cows and Brahmins in difficult terrain, and the doctrine that at death one attains the realm corresponding to one’s cultivated aspiration, endorsed by the cows themselves.
Chapter Arc: युधिष्ठिर, दान-धर्म के सूक्ष्म नियमों को फिर से जानने की उत्कंठा से भीष्म से पूछते हैं—विशेषतः गोदान की महिमा और गौ-ब्राह्मण-रक्षा से मिलने वाले पुण्य का विधान। → भीष्म दान की मर्यादा को कठोर रेखाओं में बाँधते हैं: कौन-सा दान किसे शोभता है (जैसे यज्ञकर्मी ब्राह्मण को पृथ्वी-दान का अधिकार केवल क्षत्रिय राजा को), और सभी वर्णों के लिए ‘यथाशक्ति’ दान का मार्ग। फिर वे गोसेवा-व्रत का विधान बताते हैं—एक वर्ष तक प्रतिदिन परायी गाय को अपने भोजन से पहले घास की एक मुट्ठी देना—जिससे दान का भाव कर्म में उतरता है। → युधिष्ठिर का निर्णायक प्रश्न उठता है—‘किस लक्षण की गाय दान योग्य है, किन्हें त्यागना चाहिए, और किस पात्र को देना चाहिए/नहीं देना चाहिए?’ भीष्म पात्र-निर्णय को शिखर पर ले जाते हैं: वेदान्तनिष्ठ, बहुश्रुत, जितेन्द्रिय, शान्त, अतिथि-प्रिय, प्रियवादी, शिष्ट और संयमी ब्राह्मण ही गोदान का श्रेष्ठ पात्र है; और चेतावनी देते हैं कि शुभ पात्र को गोदान जितना पुण्य देता है, ब्राह्मण-स्वापहार (ब्राह्मण की संपत्ति/अधिकार का हरण) उतना ही घोर दोष देता है—हर अवस्था में त्याज्य। → भीष्म स्पष्ट निषेध करते हैं: असद्वृत्त, पापी, लोभी, असत्यवादी, हव्य-कव्य से विमुख (श्राद्ध-यज्ञादि से रहित) व्यक्ति को कभी गाय न दी जाए। अध्याय का निष्कर्ष यह बनता है कि गोदान केवल वस्तु-दान नहीं, पात्र-शुद्धि, दाता-शुद्धि और समाज-रक्षा का धर्म-बंध है; गौ और ब्राह्मण की रक्षा करने वाले जीवित हों या मरें—वे वंदनीय हैं। → गौ-ब्राह्मण की रक्षा न करने वाले पर दण्ड-व्यवस्था और यम-भय का संकेत देकर भीष्म आगे के कठोर धर्म-न्याय की ओर कथा को मोड़ देते हैं।
Shlokas
Verse 1
अप्--रू+ एकोनसप्ततितमो<ध्याय: गोदानकी महिमा तथा गौओं और ब्राह्मणोंकी रक्षासे पुण्यकी प्राप्ति युधिछिर उवाच भूय एव कुरुश्रेष्ठ दानानां विधिमुत्तमम् । कथयस्व महाप्राज्ञ भूमिदानं विशेषत:
ບົດທີ 69: ມະຫິມາແຫ່ງການຖວາຍງົວ ແລະ ການໄດ້ບຸນຈາກການປົກປ້ອງງົວແລະພຣາຫມະນະ. ຍຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດແຫ່ງວົງກຸຣຸ, ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກອີກຄັ້ງເຖິງກົດລະບຽບອັນສູງສຸດ ແລະ ວິທີການອັນຖືກຕ້ອງໃນການໃຫ້ທານ. ໂອ ມະຫາປັນຍາ, ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໂດຍພິເສດເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການຖວາຍທີ່ດິນ».
Verse 2
पृथिवी क्षत्रियो दद्याद् ब्राह्मणायेष्टिकर्मिणे । विधिवत् प्रतिगृह्नीयान्न त्वन्यो दातुमरहति
ມີແຕ່ກະສັດຊັ້ນກະສັດຕຣິຍະເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດຖວາຍແຜ່ນດິນເປັນທານແກ່ພຣາຫມະນະຜູ້ປະກອບພິທີຍັດ (ຍະຊະ). ແລະພຣາຫມະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຄວນຮັບເອົາທີ່ດິນນັ້ນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ຄົນອື່ນບໍ່ຄວນໃຫ້ທານນີ້ໄດ້.
Verse 3
सर्ववर्णस्तु यच्छक्यं प्रदातुं फलकाड्क्षिभि: । वेदे वा यत् समाख्यातं तन्मे व्याख्यातुमरहसि
ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: «ຂໍທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ ວ່າບຸກຄົນທຸກວັນນະສາມາດໃຫ້ທານອັນໃດໄດ້ ເມື່ອປາດຖະນາຜົນແຫ່ງທານ ແລະທານທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ໃນເວດ ກໍຂໍໃຫ້ອະທິບາຍໃຫ້ຊັດ»។
Verse 4
भीष्म उवाच तुल्यनामानि देयानि त्रीणि तुल्यफलानि च । सर्वकामफलानीह गाव: पृथ्वी सरस्वती
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ມີທານສາມຢ່າງຄວນໃຫ້ ເພາະມີນາມສະເໝີກັນ ແລະໃຫ້ຜົນສະເໝີກັນ: ຄື ງົວ, ແຜ່ນດິນ (ທີ່ດິນ), ແລະ ສະຣັສວະຕີ—ວິຊາອັນສັກສິດ/ພຣະວາຈາ. ໃນໂລກນີ້ ທັງສາມນີ້ຖືກກ່າວວ່າ ໃຫ້ຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະນາທັງປວງແກ່ມະນຸດ»។
Verse 5
यो ब्रूयाच्चापि शिष्याय धर्म्या ब्राह्मीं सरस्वतीम् । पृथिवीगोप्रदानाभ्यां तुल्यं स फलमश्लुते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ສອນສິດໃຫ້ຮູ້ຈັກ ສະຣັສວະຕີອັນເປັນບຣາຫມີ—ພຣະວາຈາແຫ່ງເວດທີ່ສອດຄ່ອງກັບທຳມະ—ເຂົາຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບການໃຫ້ທານແຜ່ນດິນ ແລະການໃຫ້ທານງົວ»។
Verse 6
तथैव गा: प्रशंसन्ति न तु देयं ततः परम् । संनिकृष्टफलास्ता हि लघ्वर्थाश्व युधिष्ठिर
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນທຳນອງດຽວກັນ ການໃຫ້ທານງົວກໍຖືກສັນລະເສີນ; ບໍ່ມີທານໃດສູງກວ່ານັ້ນ. ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຜົນຂອງທານງົວໄດ້ຮັບໃນໄມ່ຊ້າ ແລະງົວເຫຼົ່ານັ້ນຊ່ວຍໃຫ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍທີ່ປາດຖະນາໄດ້ໄວ»។
Verse 7
मातर: सर्वभूतानां गाव: सर्वसुखप्रदा: । वृद्धिमाकाडुक्षता नित्यं गाव: कार्या: प्रदक्षिणा:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ງົວຖືກເອີ້ນວ່າແມ່ຂອງສັດທັງປວງ ເພາະມັນໃຫ້ຄວາມສຸກສະບາຍແກ່ທຸກຜູ້. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດປາດຖະນາຄວາມຈະເລີນແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຄວນເຄົາລົບງົວເປັນນິດ ໂດຍເດີນວຽນຮອບມັນໃຫ້ຢູ່ຂ້າງຂວາ»។
Verse 8
संताड्या न तु पादेन गवां मध्ये न च व्रजेत् । मंगलायतनं देव्यस्तस्मात् पूज्या: सदैव हि,गौओंको लात न मारे। उनके बीचसे होकर न निकले। वे मंगलकी आधारभूत देवियाँ हैं, अत: उनकी सदा ही पूजा करनी चाहिये
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຢ່າເຕະງົວດ້ວຍຕີນ ແລະຢ່າເດີນຜ່ານກາງຝູງງົວ. ງົວເປັນບ່ອນສະຖິດແຫ່ງມົງຄຸນ ແລະແຫຼ່ງກໍ່ເກີດຄວາມສຸກສົມບູນ; ດັ່ງນັ້ນຄວນເຄົາລົບ ແລະບູຊາເຂົາເຈົ້າເສມໄປ».
Verse 9
प्रचोदनं देवकृतं गवां कर्मसु वर्तताम् । पूर्वमेवाक्षरं चान्यदभिधेयं तत: परम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ການເຮັດໃຫ້ງົວເຄື່ອນໄຫວ ແລະຂັບໃຫ້ໄປນັ້ນ ເທວະດາໄດ້ວາງໄວ້ແຕ່ເດີມ ສໍາລັບງົວທີ່ເຮັດວຽກໃນກິດອັນສັກສິດ. ດັ່ງນັ້ນກົດເກົ່າແລະກ່ອນສຸດແມ່ນນີ້: ການຜູກເຂົ້າຄອກ ແລະຂັບງົວເພື່ອຍັດຍະ ເປັນການນ່າສັນລະເສີນ; ແຕ່ການຜູກ ຫຼືຕີຂັບເພື່ອວຽກອື່ນທີ່ບໍ່ແມ່ນຍັດຍະ ຖືກຕໍານິ».
Verse 10
प्रचारे वा निवाते वा बुधो नोद्वेजयेत गा: । तृषिता हाभिवीक्षन्त्यो नरं हन्यु: सबान्धवम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ບໍ່ວ່າງົວຈະເດີນຫາອາຫານຢ່າງເສຣີ ຫຼືນັ່ງພັກຢູ່ໃນບ່ອນສະງົບປອດໄພ ຜູ້ຮູ້ຄວນບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຕົກໃຈ. ເພາະເມື່ອງົວຖືກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວນ້ໍາ ແລະເບິ່ງຄົນດ້ວຍຄວາມປາຖະໜານ້ໍາ ແຕ່ຄົນນັ້ນບໍ່ໃຫ້ນ້ໍາ ພວກມັນອາດຈະທໍາໃຫ້ເຂົາພິນາດພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງ ດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມໂກດ».
Verse 11
पितृसझानि सततं देवतायतनानि च । पूयन्ते शकृता यासां पूतं किमधिकं ततः:,जिनके गोबरसे लीपनेपर देवताओंके मन्दिर और पितरोंके श्राद्धस्थान पवित्र होते हैं, उनसे बढ़कर पावन और क्या हो सकता है?
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ງົວເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ດ້ວຍຂີ້ງົວຂອງເຂົາເຈົ້າ ສະຖານບູຊາບັນພະບຸລຸດ ແລະວິຫານເທວະດາ ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນນິດ—ຈະມີສິ່ງໃດບໍລິສຸດຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ?»
Verse 12
घासमुष्टिं परगवे दद्यात् संवत्सरं तु यः । अकृत्वा स्वयमाहारं व्रतं तत् सार्वकामिकम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ໃຫ້ຫຍ້າໜຶ່ງກໍາມືແກ່ງົວຂອງຄົນອື່ນທຸກມື້ ໂດຍເຮັດກ່ອນທີ່ຕົນເອງຈະກິນອາຫານ—ຜູ້ນັ້ນຖືວຣະຕະທີ່ກ່າວກັນວ່າ ສາມາດສໍາເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທັງປວງ».
Verse 13
स हि पुत्रान् यशो<र्थ च श्रियं चाप्यधिगच्छति । नाशयत्यशुभं चैव दुःस्वप्रं चाप्पपोहति,वह अपने लिये पुत्र, यश, धन और सम्पत्ति प्राप्त करता है तथा अशुभ कर्म और दुःस्वप्नका नाश कर देता है
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຄົນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ຈະໄດ້ຮັບລູກຊາຍ, ຊື່ສຽງດີ, ແລະຄວາມຮັ່ງມີພ້ອມກັນ; ຍັງທໍາລາຍອັບມົງຄຸນ ແລະຂັບໄລ່ຄວາມຝັນຮ້າຍໃຫ້ຫ່າງໄປ.
Verse 14
युधिछिर उवाच देया: किंलक्षणा गाव: काश्नापि परिवर्जयेत् । कीदृशाय प्रदातव्या न देया: कीदृशाय च
ຢຸດທິສຖິຣະຖາມວ່າ: “ພິຕາມະຫາ! ງົວແບບໃດຈຶ່ງຄວນໃຫ້ທານ ແລະງົວແບບໃດຄວນຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໃຫ້? ຄວນໃຫ້ງົວແກ່ພຣາຫມັນແບບໃດ ແລະບໍ່ຄວນໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນແບບໃດ?”
Verse 15
भीष्मजीने कहा--राजन! दुराचारी, पापी, लोभी, असत्यवादी तथा देवयज्ञ और श्राद्धकर्म न करनेवाले ब्राह्मणको किसी तरह गौ नहीं देनी चाहिये
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບໍ່ຄວນໃຫ້ງົວແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ—ເປັນຄົນບາບ, ໂລບ, ເວົ້າຕົວະ—ແລະຜູ້ລະເລີຍພິທີບູຊາເທວະ (devayajña) ກັບພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ແກ່ບັນພະບຸລຸດ.”
Verse 16
भिक्षवे बहुपुत्राय श्रोत्रियायाहिताग्नये । दत्त्वा दशगवां दाता लोकानाप्रोत्यनुत्तमान्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຂໍທານ ຜູ້ມີລູກຫຼາຍ, ເປັນຊໂຣຕຣິຍະ (śrotriya: ຜູ້ຮູ້ເວດ) ແລະເປັນຜູ້ຮັກສາໄຟອັກນິໂຫຕຣະ (āhitāgni); ຜູ້ໃຫ້ທານທີ່ມອບງົວສິບຕົວໃຫ້ເຂົາ ຈະໄດ້ບັນລຸໂລກອັນສູງສຸດ.”
Verse 17
यश्चैव धर्म कुरुते तस्य धर्मफलं च यत् । सर्वस्यैवांशभाग् दाता त॑ निमित्तं प्रवृत्तय:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ຜູ້ໃດຮັບທານງົວແລ້ວປະພຶດທຳ; ຜົນແຫ່ງທຳທີ່ເກີດຈາກການປະພຶດນັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ທານກໍໄດ້ຮັບສ່ວນໜຶ່ງໃນຜົນນັ້ນດ້ວຍ, ເພາະການໃຫ້ທານງົວນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍມີເຂົາເປັນເຫດ.”
Verse 18
यश्चैनमुत्पादयते यश्चैनं त्रायते भयात् । यश्चास्य कुरुते वृत्तिं सर्वे ते पितरस्त्रय:,जो जन्म देता है, जो भयसे बचाता है तथा जो जीविका देता है--ये तीनों ही पिताके तुल्य हैं
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດ, ຜູ້ປົກປ້ອງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະຜູ້ຈັດຫາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່—ທັງສາມນີ້ຄວນນັບເປັນບິດາ»។
Verse 19
कल्मषं गुरुशुश्रूषा हन्ति मानो महद् यश: । अपुत्रतां त्रय: पुत्रा अवृत्तिं दश धेनव:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ການຮັບໃຊ້ແລະເຊື່ອຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ເຖົ້າແກ່ແລະຄູອາຈານ ທຳລາຍມົນທິນແລະບາບ. ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງກັບທຳລາຍແມ່ນແຕ່ຊື່ສຽງອັນໃຫຍ່. ລູກຊາຍສາມຄົນກ່າວກັນວ່າຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມອັບໂຊກຂອງການບໍ່ມີລູກ, ແລະງົວໃຫ້ນົມສິບຕົວຊ່ວຍຂັບໄລ່ຄວາມລຳບາກແຫ່ງການຂາດຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່—ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຖ່ອມຕົນແລະການຮັບໃຊ້ຕາມໜ້າທີ່ ຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນ»។
Verse 20
वेदान्तनिष्ठस्य बहुश्रुतस्य प्रज्ञानतृप्तस्य जितेन्द्रियस्य । शिष्टस्य दान्तस्य यतस्य चैव भूतेषु नित्यं प्रियवादिनश्वल
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຄວນຈັດຫາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ໃຫ້ແນ່ນອນແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນເວດານຕະ, ຮູ້ຫຼາຍ, ອິ່ມໃຈດ້ວຍປັນຍາ, ຄວບຄຸມອິນທຣີ, ມີມາລະຍາດແລະວິໄນ, ພາກພຽນໃນທາງຖືກ, ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນຕໍ່ສັດທັງປວງເປັນນິດ. ຄຳສອນນີ້ຍ້ຳວ່າ ສັງຄົມມີໜ້າທີ່ອຸປະຖຳພຣາຫມັນຜູ້ຄອບຄົວທີ່ປະພຶດດີ—ອ່ອນໂຍນ, ສະຫງົບ, ຮັກການຕ້ອນຮັບແຂກ, ບໍ່ເລືອກຂ້າງ, ແລະຍຶດທຳມະແມ່ນແຕ່ເມື່ອຖືກຄວາມຫິວກົດດັນ—ເພື່ອໃຫ້ຄຸນທຳແລະວິຊາຄວາມຮູ້ດຳລົງຢູ່ໃນໂລກ»។
Verse 21
यः क्षुद्धयाद् वै न विकर्म कुर्या- न्मृदुश्व शान्तो हाृतिथिप्रियश्व । वृत्तिं द्विजायातिसृजेत तस्मै यस्तुल्यशीलश्च सपुत्रदार:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຄວນຈັດຫາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ໃຫ້ແນ່ນອນແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຫິວກໍບໍ່ເຮັດກຳຜິດ, ອ່ອນໂຍນແລະສະຫງົບ, ຮັກການຕ້ອນຮັບແຂກ, ແລະມີໃຈເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຄົນ—ດຳລົງຊີວິດເປັນຄົນຄອບຄົວມີເມຍແລະລູກ. ຜູ້ທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງແມ່ນແຕ່ຍາມລຳບາກ ຄວນໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳ ເພື່ອໃຫ້ທຳມະຖືກຮັກສາໃນສັງຄົມ»។
Verse 22
शुभे पात्रे ये गुणा गोप्रदाने तावान् दोषो ब्राह्मणस्वापहारे । सर्वावस्थं ब्राह्मणस्वापहारो दाराश्नैषां दूरतो वर्जनीया:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ບຸນກຸສົນເທົ່າໃດທີ່ເກີດຈາກການຖວາຍງົວໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບທີ່ສົມຄວນ, ບາບກໍເກີດເທົ່ານັ້ນເມື່ອຍຶດເອົາຊັບຂອງພຣາຫມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ວ່າໃນສະພາບໃດ ກໍຢ່າຍຶດຊັບຂອງພຣາຫມັນ; ແລະຄວນຫຼີກເວັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຈາກໄກ—ການຄົບຫາອັນຜິດທຳກັບພັນລະຍາຂອງພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ»។
Verse 25
भीष्म उवाच असदृवृत्ताय पापाय लुब्धायानृतवादिने । हव्यकव्यव्यपेताय न देया गौ: कथंचन
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ບໍ່ຄວນໃຫ້ງົວແກ່ຜູ້ມີຄວາມປະພຶດບໍ່ຖືກທຳນຽມ—ຜູ້ມີບາບ, ໂລບ, ແລະເວົ້າຄຳມຸສາ—ຫຼືແກ່ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຂອງບູຊາອັນສັກສິດ (havis) ແລະພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ (kavya) ໂດຍບໍ່ວ່າກໍລະນີໃດກໍຕາມ.
Verse 69
(विप्रदारे परह्ते विप्रस्वनिचये तथा । परित्रायन्ति शक्तास्तु नमस्तेभ्यो मृतास्तु वा ।।
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ບ່ອນໃດທີ່ພັນລະຍາຂອງພຣາຫມັນຖືກລ່ວງລະເມີດ ຫຼືຖືກພາໄປ, ຫຼືຊັບສິນຂອງພຣາຫມັນຖືກຍຶດໄປ—ຜູ້ໃດມີກຳລັງແລ້ວປົກປ້ອງໄດ້ ຂໍນົບນ້ອມແດ່ຜູ້ປົກປ້ອງນັ້ນ; ຜູ້ທີ່ບໍ່ປົກປ້ອງ ກໍເທົ່າກັບຄົນຕາຍ. ຍະມະ ວາຍວັສວະຕະ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ ຈະເປັນຜູ້ປະຫານຄົນປະມາດເຊັ່ນນັ້ນ: ພຣະອົງລົງໂທດ ຕຳນິທຸກມື້ ແລະບໍ່ເຄີຍປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກນະລົກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນເລື່ອງງົວ ການປົກປ້ອງແລະການຂົ່ມເຫັງ ນຳມາຜົນດີແລະຜົນຮ້າຍ. ໂດຍພິເສດ ບຸນເກີດເມື່ອຕົນເອງປົກປ້ອງພຣາຫມັນແລະງົວ; ບາບເກີດເມື່ອພວກເຂົາຖືກຂ້າ.
Frequently Asked Questions
The chapter structures a normative problem: how to distinguish ethically valid giving from mere transfer, by requiring purity of intention, rightful acquisition, qualified recipients, and correct procedure—thereby linking moral quality to post-mortem outcomes.
It advances a psychology of destiny: cultivated aspiration at the time of death, supported by one’s prior discipline and giving, is portrayed as shaping the specific realm attained—framed as a lawful consequence of karma and intentionality.
Yes. The chapter states durable (akṣaya/śāśvata) results for cow-gifts and includes equivalence-claims to major rites (e.g., rājasūya/aśvamedha comparisons), presenting gopradāna as a high-merit act when performed with proper conditions.