Adhyaya 59
Adhyāya 59: On Giving to the Asker and Supporting the Non-asking (याचक-अयाचक-दाने धर्मः)
Upa-parva: Dāna-Dharma (Instruction on Giving) — discourse segment within Anuśāsana Parva
Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma to distinguish the superior recipient when two persons are comparable in conduct, learning, and birth—one requests aid and the other does not. Bhīṣma replies that giving to one who asks is praised because it addresses immediate need, yet he identifies the truly most worthy as the person endowed with dhṛti (self-restraint), contrasted with the distressed and unsteady petitioner. He explains that solicitation is associated with powerlessness and can cause social unease, whereas the act of giving revives both recipient and giver in ethical terms. Bhīṣma then elevates compassion (ānṛśaṃsya) as a paramount dharma: one should invite and support those who are silently suffering and do not ask. He advises the king to recognize learned brāhmaṇas living discreetly—likened to fires covered in ash—whose tapas and knowledge command reverence. The chapter outlines practical patronage: hospitality, dwellings, attendants, gifts (cows, gold, garments), and respectful invitations. It reframes daily giving as an extended “yajña,” culminating in virtues—ahiṃsā, sharing, self-control, renunciation, fortitude, truth—as the effective completion (avabhṛtha) of that ongoing sacrifice.
Chapter Arc: भीष्म युधिष्ठिर को भृगुवंशी ब्राह्मणों और कुशिकवंशी क्षत्रियों के बीच अद्भुत, भाग्य-प्रेरित सम्बन्ध का कारण सुनाने का संकल्प करते हैं—एक ऐसा सम्बन्ध जो आगे चलकर वंश-धर्म और वर्ण-धर्म की सीमाएँ हिला देगा। → च्यवन/भृगुवंशी परम्परा और कुशिकवंश के बीच यज्ञ-सेवा, अधिकार और प्रतिशोध की छाया उभरती है: भविष्यवाणी होती है कि दैव-युक्त कारण से भेद पड़ेगा, और क्षत्रिय भृगुओं का संहार करेंगे—यहाँ तक कि गर्भस्थ शिशुओं तक पर दैवदण्ड का दबाव होगा। → और्व मुनि द्वारा प्रतिशोधाग्नि/विनाश-शक्ति को रोककर उसे समुद्र के वडवामुख में प्रविष्ट कराना—वंश-विनाश की ज्वाला को विश्व-विनाश बनने से पहले ही धर्म-नियंत्रण में बाँध देना। → भीष्म कुशिकों और भृगुओं के सम्बन्ध-कारण को समग्र रूप से बाँधते हैं: ऋचीक मुनि का गाधि की पुत्री/पौत्री से सम्बन्ध, क्षत्रधर्म-युक्त ब्राह्मण पुत्र की उत्पत्ति, और आगे की पीढ़ियों में ब्राह्मणत्व/सम्बन्ध का स्थापन—जिससे दोनों वंशों का ऐतिहासिक-सांस्कृतिक गठजोड़ स्पष्ट होता है। → यह सम्बन्ध आगे चलकर वंश-परिवर्तन, तेजस्वी संतति और धर्म-संकटों को जन्म देगा—और श्रोता के मन में प्रश्न छोड़ता है कि ‘वंश’ और ‘धर्म’ का अंतिम निर्णायक कौन: जन्म, कर्म, या दैव?
Shlokas
Verse 1
ऑपनआ प्रात बछ। अं क्ााज षट्पज्चाशत्तमो< ध्याय: च्यवन ऋषिका भृगुवंशी और कुशिकवंशियोंके सम्बन्धका कारण बताकर तीर्थयात्राके लिये प्रस्थान व्यववन उवाच अवश्यं कथनीयं मे तवैतन्नरपुंगव । यदर्थ त्वाहमुच्छेत्तुं सम्प्राप्तो मनुजाधिप
ວະຍະວານະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ແນ່ນອນ: ເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ນີ້—ເພື່ອຖອນເຈົ້າໃຫ້ຫມົດຮາກ—ຄວນຖືກປະກາດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້.”
Verse 2
भृगूणां क्षत्रिया याज्या नित्यमेतज्जनाधिप । ते च भेदं गमिष्यन्ति दैवयुक्तेन हेतुना
ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ພວກກະສັດຕະຣິຍະ (Kṣatriya) ພຶງໃຫ້ພຣາຫມັນວົງສາພຣຶກຸ (Bhṛgu) ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີຍັດຍາຢູ່ເປັນນິດ—ນີ້ແມ່ນກົດທີ່ຕັ້ງໄວ້. ແຕ່ພວກເຂົາເອງກໍຈະເຖິງຄວາມແຕກແຍກ ແລະການແບ່ງຝ່າຍ ໂດຍເຫດທີ່ຜູກພັນກັບຊະຕາກຳ.
Verse 3
क्षत्रियाश्व भूगून् सर्वान् वधिष्यन्ति नराधिप । आ गर्भादनुकृन्तन्तो दैवदण्डनिपीडिता:
ວະຍະວະວານະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ພວກກະສັດຕະຣິຍະຈະຂ້າລ້າງພວກພຣຶກຸທັງປວງ. ເພາະຖືກກົດດັນໂດຍການລົງໂທດຂອງເທວະ, ພວກເຂົາຈະຟັນຟາດຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ—ແມ່ນແຕ່ຈາກໃນຄັນ».
Verse 4
जनेश्वर! क्षत्रियलोग सदासे ही भृगुवंशी ब्राह्मणोंके यजमान हैं; किंतु प्रारब्धवश आगे चलकर उनमें फूट हो जायगी। इसलिये वे दैवकी प्रेरणासे समस्त भृगुवंशियोंका संहार कर डालेंगे। नरेश्वर! वे दैवदण्डसे पीड़ित हो गर्भके बच्चेतकको काट डालेंगे ।।
ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ, ພວກກະສັດຕະຣິຍະແມ່ນຍະຊະມານ (ຜູ້ອຸປະຖຳພິທີຍັດຍາ) ຂອງພຣາຫມັນວົງສາພຣຶກຸຢູ່ເປັນນິດ; ແຕ່ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຊະຕາກຳ ຕໍ່ໄປຈະເກີດຄວາມແຕກແຍກລະຫວ່າງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍແຮງດົນໃຈຂອງເທວະ ພວກເຂົາຈະຂ້າລ້າງວົງສາພຣຶກຸທັງປວງ. ໂອ ພະຣາຊາ, ຖືກທັນດານແຫ່ງຊະຕາກຳບີບຄັ້ນ ພວກເຂົາຈະຟັນຟາດແມ່ນແຕ່ເດັກໃນຄັນ. ແລ້ວໃນວົງສາຂອງພວກເຮົາ ຈະເກີດເດັກຜູ້ມີເທດສະພາບຍິ່ງ ຊື່ ອູຣະວາ (Ūrva), ຜູ້ເພີ່ມພູນໂຄດຣະບາຣກະວະ (Bhārgava); ລັດສະມີຂອງເຂົາຈະຕ້ານທານບໍ່ໄດ້ ດຸດດັ່ງໄຟ ແລະ ຕາເວັນ.
Verse 5
स त्रैलोक्यविनाशाय कोपारग्नि जनयिष्यति । महीं सपर्वतवनां यः करिष्यति भस्मसात्
ເຂົາຈະກໍ່ເກີດໄຟທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂກດ ເພື່ອທຳລາຍສາມໂລກ. ໄຟນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນທັງປວງ—ພ້ອມພູເຂົາ ແລະ ປ່າໄມ້—ກາຍເປັນຖ່ານເຖົ່າ.
Verse 6
कंचित् काल तु वलह्लि च स एव शमयिष्यति । समुद्रे वडवावक्त्रे प्रक्षिप्प मुनिसत्तम:,कुछ कालके बाद मुनिश्रेष्ठ और्व ही उस अग्निको समुद्रमें स्थित हुई बड़वानलमें डालकर बुझा देंगे
ຕໍ່ມາໃນການເວລາໜຶ່ງ, ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນ—ອູຣະວາເອງ—ຈະເຮັດໃຫ້ໄຟນັ້ນສົງົບ ໂດຍໂຍນມັນລົງໃນໄຟບະດະວານະລະ (vaḍavānala: ໄຟໃຕ້ທະເລຮູບຫນ້າມ້າ) ທີ່ຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດ.
Verse 7
पुत्रं तस्थ महाराज ऋचीकं भृगुनन्दनम् । साक्षात् कृत्स्नो धरनुर्वेद: समुपस्थास्यतेडनघ
ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຈະມີພະລູກຊາຍອົງໜຶ່ງ—ຣິຈີກ (Ṛcīka) ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິຂອງວົງສາບຣຶກຸ. ຕໍ່ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນັ້ນ ວິຊາທະນຸຣະເວດທັງປວງຈະມາປາກົດເປັນຮູບກາຍ ດັ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເພື່ອຮັບໃຊ້—ຊີ້ວ່າຄວາມຊໍານານເກີດຈາກບຸນວາສະນາແລະວິໄນ ບໍ່ແມ່ນຈາກການສອນຢ່າງດຽວ.
Verse 8
क्षत्रियाणामभावाय दैवयुक्तेन हेतुना । सतुतंप्रतिगृहौव पुत्रे संक्रामयिष्यति
ວະຍະວາວະນະ ກ່າວວ່າ: “ເພື່ອໃຫ້ພວກກະສັດຮົບ (ກະສັຕຣິຍ) ສູນສິ້ນ ໂດຍເຫດທີ່ຜູກພັນກັບຊະຕາກຳ, ລາວຈະຮັບເອົາວິຊາທະນຸຣະເວດນັ້ນ ແລະຖ່າຍທອດໃຫ້ລູກຊາຍ. ດ້ວຍຈິດໃນທີ່ບໍລິສຸດຈາກຕະປະສະຍາ, ພາຍໃຕ້ແຮງບັງຄັບຂອງຊະຕາກຳ, ລາວຈະສອນທະນຸຣະເວດນັ້ນໃຫ້ລູກຜູ້ສົງກຽດ ຊື່ ຈະມະດັກນິ (Jamadagni). ແລ້ວ ຈະມະດັກນິ ຜູ້ເປັນເລີດໃນວົງສາບຣຶກຸ ຈະຖືກຄອງແລະຮັກສາຄວາມຮູ້ນັ້ນ.”
Verse 9
जमदग्नौ महाभागे तपसा भावितात्मनि । स चापि भृगुशार्दूलस्तं वेदं धारयिष्यति
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ ຈະມະດັກນິ (Jamadagni) ຜູ້ສົງກຽດ ຜູ້ທີ່ຈິດໃນຖືກຂັດເກົາດ້ວຍຕະປະສະຍາ, ວິຊາອັນສັກສິດແຫ່ງຄັນທະນູນີ້ຈະຖືກມອບໝາຍ; ແລະ “ເສືອ” ໃນວົງສາບຣຶກຸນັ້ນ ຈະຮັກສາແລະຊູງຊູມວິດານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍແຮງຂອງຊະຕາກຳ ຄວາມຮູ້ແຫ່ງອາວຸດຈຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດເພື່ອການທໍາລາຍກະສັຕຣິຍທີ່ກໍາລັງຈະມາ, ແມ່ນແຕ່ມັນກໍຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຕະປະສະຍາ.”
Verse 10
कुलात् तु तव धर्मात्मन् कन्यां सोडथिगमिष्यति । उद्धावनार्थ भवतो वंशस्य नृपसत्तम,धर्मात्मन्! नृपश्रेष्ठी वे ऋचीक तुम्हारे कुलकी उन्नतिके लिये तुम्हारे वंशकी कन्याका पाणिग्रहण करेंगे
“ໂອ ຜູ້ມີທຳ, ຈາກວົງສາຂອງເຈົ້າ ຈະໄດ້ມີນາງສາວຜູ້ໜຶ່ງຖືກນໍາມາເປັນຄູ່ຄອງ. ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ເພື່ອຍົກສູງແລະເຮັດໃຫ້ສາຍຕະກູນຂອງເຈົ້າຈະເລີນ, ຣິຈີກ (Ṛcīka) ຈະຮັບທິດາຈາກເຮືອນຂອງເຈົ້າເປັນພັນລະຍາ.”
Verse 11
गाधे्दुहितरं प्राप्य पौत्रीं तव महातपा: । ब्राह्माणं क्षत्रधर्माणं पुत्रमुत्पादयिष्यति
ເມື່ອໄດ້ຮັບທິດາຂອງ ກາທິ (Gādhi)—ຜູ້ເປັນຫຼານສາວຂອງເຈົ້າດ້ວຍ—ຣິຈີກ (Ṛcīka) ຜູ້ມີຕະປະອັນຍິ່ງ ຈະໃຫ້ກໍາເນີດບຸດຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ເປັນພຣາຫມັນໂດຍກໍາເນີດ ແຕ່ມີຈັນຍາແລະຈິດວິນຍານແບບກະສັຕຣິຍ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງກໍາເນີດ (ຊາຕິ/ວັນນະ) ແລະນິໄສ-ທຳ (ທັມມະ/ສັງສະກາຣະ) ແລະປູທາງວ່າການຂໍໃຫ້ “ທາດກະສັຕຣິຍ” ຖືກຍ້າຍຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ສາຍເລືອດຂ້າມຮຸ່ນ.
Verse 12
क्षत्रियं विप्रकर्माणं बृहस्पतिमिवौजसा । विश्वामित्रं तव कुले गाधे: पुत्र सुधार्मिकम्
ໃນສາຍຕະກູນຂອງທ່ານ ໄດ້ມີວິສະວາມິດຣະ—ບຸດຂອງກາທິ—ເກີດຂຶ້ນ ເປັນຜູ້ຊອບທຳ ແລະປະພຶດຖືກທາງ: ເກີດເປັນກະສັດຕຣິຍະ ແຕ່ກະທຳວຽກຂອງພຣາຫມັນ ແລະດ້ວຍພະລັງທາງຈິດ ກໍຄ້າຍພຣະບຣິຫັດສະປະຕິເອງ.
Verse 13
स्त्रियां तु कारणं तत्र परिवर्ते भविष्यत:
ແຕ່ໃນການຜັນຜວນນັ້ນ ຜູ້ຍິງຈະເປັນເຫດປັດໃຈຕັດສິນ—ນາງຈະເປັນຕົວກຳນົດທີ່ນຳໃຫ້ເສັ້ນທາງປ່ຽນໄປ.
Verse 14
पितामहनियोगाद् वै नान्यथैतद् भविष्यति । ब्रह्माजीकी प्रेरणासे गाधिकी पत्नी और पुत्री--ये स्त्रियाँ इस महान् परिवर्तनमें कारण बनेंगी, यह अवश्यम्भावी है। इसे कोई पलट नहीं सकता ।।
ດ້ວຍກົດບັນຍັດຂອງປູ່ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ມັນຈະບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນແບບອື່ນໄດ້. ໂດຍແຮງດົນໃຈຂອງພຣະພຣະຫມາ ເມຍແລະລູກສາວຂອງກາທິກາ—ຜູ້ຍິງເຫຼົ່ານີ້—ຈະເປັນເຄື່ອງມືໃນການຜັນຜວນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້; ມັນເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະກັບຄືນໄດ້. ໃນຊົນລຸ້ນທີສາມ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນພຣາຫມັນ.
Verse 15
भीष्म उवाच कुशिकस्तु मुनेर्वाक्यं च्यवनस्य महात्मन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ແຕ່ກຸສິກະນັ້ນ ໄດ້ຮັບເອົາ ແລະປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງມຸນີ ຈະຍະວະນະ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່.
Verse 16
श्रुत्वा हृष्टो> भवद् राजा वाक्यं चेदमुवाच ह । एवमस्त्विति धर्मात्मा तदा भरतसत्तम
ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ກະສັດກໍຍິນດີ ແລະເວົ້າຄຳນີ້ວ່າ: “ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີໃຈຊອບທຳ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຫມູ່ພວກພາຣະຕະ ຈຶ່ງຕອບຮັບໃນເວລານັ້ນ ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງທຳ.
Verse 17
भीष्मजी कहते हैं--भरतश्रेष्ठ! महात्मा च्यवन मुनिका यह वचन सुनकर धर्मात्मा राजा कुशिक बड़े प्रसन्न हुए और बोले, 'भगवन्! ऐसा ही हो” ।।
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ! ເມື່ອກະສັດຄຸສິກະ ຜູ້ດຳລົງທຳ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງມະຫາມຸນີ ຈະຍະວະນະ ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະກ່າວວ່າ ‘ຂໍພຣະອາຈານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນແທ້’។ ຕໍ່ມາ ຈະຍະວະນະຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງ ກໍຊັກຊວນອົງຈອມມະນຸດໃຫ້ຂໍພອນອີກຄັ້ງ ແລະກະສັດກ່າວຕໍ່ທ່ານດັ່ງນີ້—»
Verse 18
बाढमेवं करिष्यामि काम त्वत्तो महामुने । ब्रह्मभूतं कुलं मे5स्तु धर्मे चास्य मनो भवेत्
«ດີແທ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມນັ້ນ. ແຕ່ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພອນຈາກທ່ານພຽງປະການໜຶ່ງ: ຂໍໃຫ້ວົງຕະກູນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນດັ່ງພຣາຫມະນະແທ້ ແລະໃຫ້ໃຈຂອງມັນຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະຢູ່ເສມອ»។
Verse 19
एवमुक्तस्तथेत्येवं प्रत्युकत्वा च्यवनो मुनि: । अभ्यनुज्ञाय नृपतिं तीर्थयात्रां ययौ तदा,कुशिकके ऐसा कहनेपर च्यवन मुनि बोले “तथास्तु”। फिर वे राजासे विदा ले वहाँसे तत्काल तीर्थयात्राके लिये चले गये
ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ມຸນີ ຈະຍະວະນະ ຕອບວ່າ «ຕະຖາສະຕຸ—ຂໍໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ»। ແລ້ວທ່ານໄດ້ອະນຸຍາດແລະລາກະສັດ ຈາກນັ້ນກໍອອກເດີນທາງໃນທັນທີ ໄປຈາລິກສູ່ຕີຣະຖະອັນສັກສິດ (ທີ່ຂ້າມນ້ຳບຸນ) ເພື່ອທຳຕີຣະຖະຍາຕຣາ.
Verse 20
एतत् ते कथितं सर्वमशेषेण मया नृप । भृगूणां कुशिकानां च अभिसम्बन्धकारणम्,नरेश्वर! इस प्रकार मैंने तुमसे भूगुवंशी और कुशिकवंशियोंके परस्पर सम्बन्धका सब कारण पूर्णरूपसे बताया है
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະສັດເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງແລ້ວຢ່າງຄົບຖ້ວນ ບໍ່ຂາດຕົກບົກພ່ອງ ເຖິງເຫດປັດໃຈທັງປວງທີ່ເຮັດໃຫ້ວົງພຶຣກຸ ແລະ ວົງຄຸສິກະ ມີສາຍສຳພັນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມມະນຸດ, ເຫດແຫ່ງຄວາມຜູກພັນຂອງພວກເຂົາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ທ່ານຮູ້ຢ່າງສົມບູນແລ້ວ»។
Verse 21
यथोक्तमृषिणा चापि तदा तदभवन्नूप । जन्म रामस्य च मुनेर्विश्वामित्रस्य चैव हि
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ ຢຸທິສຖິຣະ, ດັ່ງທີ່ມຸນີໄດ້ກ່າວໄວ້ ກໍເກີດຂຶ້ນຈິງໃນການເວລາຕໍ່ມາ: ຣາມະ (ປະຣະສຸຣາມະ) ໄດ້ເກີດໃນວົງພຶຣກຸ, ແລະ ມຸນີ ວິສວາມິຕຣະ ໄດ້ເກີດໃນວົງຄຸສິກະ. ຄຳຂອງຜູ້ເຫັນສັດຈະຍ່ອມບໍ່ຜິດ, ແລະລຳດັບແຫ່ງທຳມະກໍຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍຜ່ານການເກີດທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້»។
Verse 55
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें च्यवन और कुशिकका संवादविषयक पचपनवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 55 ໃນພາກ «ທານະ-ທັມມະ» (Dāna-dharma) ອັນຢູ່ໃນ ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ (Anuśāsana Parva) ແຫ່ງ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ວ່າດ້ວຍບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ຈະຍະວະນະ (Cyavana) ແລະ ກຸສິກະ (Kuśika) ກໍສຳເລັດລົງແລ້ວ.
Verse 56
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि च्यवनकुशिकसंवादे षट्पज्चाशत्तमो<ध्याय:
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນພາກ «ທານະ-ທັມມະ»—ບົດສົນທະນາຂອງ ຈະຍະວະນະ ແລະ ກຸສິກະ ຈົບລົງໃນບົດທີ 56.
Verse 126
तपसा महता युक्त प्रदास्यति महाद्युते । महान् तेजस्वी नरेश! वे ऋचीक मुनि तुम्हारे कुलमें राजा गाधिको एक महान् तपस्वी और परम धार्मिक पुत्र प्रदान करेंगे
ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່! ດ້ວຍຕະປະ (tapas) ອັນມະຫາອຳນາດ ຣຶຊີກະມຸນິ (Ṛcīka) ຈະປະທານແກ່ ຣາຊາ ກາທິ (Gādhi) ໃນຕະກູນຂອງທ່ານ ບຸດຜູ້ເປັນຕະປະສະວີອັນໃຫຍ່ ແລະ ທຳມະສູງສຸດ ຊື່ ວິສະວາມິຕຣະ (Viśvāmitra)। ຜູ້ນັ້ນຈະສະຫວ່າງໄສດຸດ ພຣຶຫັສປະຕິ (Bṛhaspati) ແລະ ເປັນກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (kṣatriya) ຜູ້ປະພຶດກິດອັນສົມຄວນແກ່ພຣາຫມະນະ.
Verse 146
भविता त्वं च सम्बन्धी भूगूणां भावितात्मनाम् | तुमसे तीसरी पीढ़ीमें तुम्हें ब्राह्मणत्व प्राप्त हो जायगा और तुम शुद्ध अन्तः:करणवाले भगुवंशियोंके सम्बन्धी होओगे
ເຈົ້າຈະເປັນຍາດກັບວົງສາ ພຣຶກຸ (Bhṛgu) ຜູ້ມີໃຈພາຍໃນບໍລິສຸດ ແລະ ຝຶກຝົນດີ. ໃນການເວລາອັນຄວນ—ແມ່ນແຕ່ຂ້າມຫຼາຍຊົນຊັ້ນ—ໃນຊົນຊັ້ນທີສາມຈາກເຈົ້າ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນ ພຣາຫມະນະ (brāhmaṇa) ແລະ ສາຍຕະກູນຂອງເຈົ້າຈະຜູກພັນກັບວົງສາພຣຶກຸອັນບໍ່ມີມົນທິນ.
Frequently Asked Questions
How to rank charitable giving when two recipients are equally qualified, but one asks for aid and the other remains silent—balancing urgency of need against the virtue of self-restraint.
Give with compassion and foresight: relieve the petitioner’s distress, but actively seek out restrained, discreetly suffering recipients and support them respectfully without requiring solicitation.
Yes in functional form: Bhīṣma frames sustained giving with śraddhā as a superior, ongoing “vitata yajña,” whose completion is expressed through virtues (ahiṃsā, sharing, self-control, renunciation, fortitude, truth), implying enduring ethical fruit rather than a single ritual payoff.