Adhyaya 107

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवताण्डवकथनं नाम षडधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः पुरोपमन्युना सूत गाणपत्यं महेश्वरात् क्षीरार्णवः कथं लब्धो वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ເລີ່ມບົດທີ 107 ຊື່ວ່າ “ການເລົ່າເຖິງຕານດະວະຂອງພຣະສິວະ”. ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ, ໃນອະດີດ ກະສີຣານະວະ (ມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ) ໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນຄວາມເປັນຄະນະປະຕິຈາກພຣະມະເຫສະວະຣະແນວໃດ? ຂໍທ່ານຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໃນບັດນີ້.”

Verse 2

सूत उवाच एवं कालीम् उपालभ्य गते देवे त्रियंबके उपमन्युः समभ्यर्च्य तपसा लब्धवान्फलम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນີ້ ເມື່ອໄດ້ຕຳນິພຣະກາລີແລ້ວ ແລະເມື່ອພຣະຕຣິຍຳບະກະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ເສດຈາກໄປ, ອຸປະມັນຍຸໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະໄດ້ບັນລຸຜົນດ້ວຍຕະປະສະຍາ.

Verse 3

उपमन्युरिति ख्यातो मुनिश् च द्विजसत्तमाः कुमार इव तेजस्वी क्रीडमानो यदृच्छया

ທ່ານເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມວ່າ ອຸປະມັນຍຸ—ມຸນີຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ທະວິຊະ—ສະຫວ່າງໄສດັ່ງເດັກນ້ອຍ ເດີນຫຼິ້ນແລະສົນທະນາຕາມໃຈຕົນໂດຍອິດສະລະ।

Verse 4

कदाचित् क्षीरम् अल्पं च पीतवान् मातुलाश्रमे ईर्ष्यया मातुलसुतो ह्य् अपिबत् क्षीरम् उत्तमम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນອາສຣົມຂອງລຸງຝ່າຍແມ່ ລາວດື່ມນົມໄດ້ແຕ່ໜ້ອຍ; ແຕ່ລູກຊາຍຂອງລຸງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມອິດສາ ກັບດື່ມນົມອັນດີເລີດໄປໝົດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈິດພາຊຸທີ່ຖືກປາຊະຄືຄວາມອິດສາຜູກມັດ ຈຶ່ງຫັນຫນີອາຫານສາດຕະວິກ ແລະຕົກສູ່ການໂລບຢາກຄວ້າຄອງ।

Verse 5

पीत्वा स्थितं यथाकामं दृष्ट्वा प्रोवाच मातरम् मातर्मातर्महाभागे मम देहि तपस्विनि

ເມື່ອດື່ມແລ້ວ ແລະຢືນຢູ່ຕາມໃຈຕົນ ລາວເບິ່ງແມ່ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ແມ່ເອີຍ—ໂອ ນາງຕະປະສະວິນີຜູ້ມີພາກດີ—ຂໍໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ; ຂໍຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຂໍ.”

Verse 6

गव्यं क्षीरम् अतिस्वादु नाल्पमुष्णं नमाम्यहम् सूत उवाच उपलालितैवं पुत्रेण पुत्रम् आलिङ्ग्य सादरम्

“ນົມງົວ—ຫວານຢ່າງຍິ່ງ ແລະບໍ່ຮ້ອນເກີນ—ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມບູຊາ.” ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກລູກອ້ອນວອນຢ່າງນັ້ນ ພໍ່ກໍກອດລູກດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະຄວາມຮັກ.

Verse 7

दुःखिता विललापार्ता स्मृत्वा नैर्धन्यमात्मनः स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः क्षीरम् उपमन्युरपि द्विजाः देहि देहीति तामाह रोदमानो महाद्युतिः

ນາງເຈັບປວດໃນທຸກຂ໌ ຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນ ເມື່ອລະລຶກເຖິງຄວາມຍາກຈົນຂອງຕົນ. ແລະອຸປະມັນຍຸ ເດັກທະວິຊະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ກໍລະລຶກນົມຊ້ຳໆ ແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ກ່າວກັບນາງວ່າ: “ໃຫ້ແດ່! ໃຫ້ແດ່!”

Verse 8

उञ्छवृत्त्यार्जितान् बीजान् स्वयं पिष्ट्वा च सा तदा बीजपिष्टं तदालोड्य तोयेन कलभाषिणी

ແລ້ວນາງ—ຜູ້ມີສຽງອ່ອນຫວານ—ໄດ້ນໍາເມັດພືດທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍອຸຍຈະ-ວຣິຕຕິ (ເກັບເກືອບຫຼົ່ນ) ມາບົດດ້ວຍມືຕົນເອງ ແລ້ວຄົນຜົງນັ້ນກັບນໍ້າ ເພື່ອຈັດເປັນອາຫານບູຊາແລະຫຼ້ຽງຊີວິດ ດ້ວຍຈິດຕະປະສົງຕະປະສະຍາ ສອດຄ່ອງກັບພະປະຕິ (ພຣະສິວະ)។

Verse 9

ऐह्येहि मम पुत्रेति सामपूर्वं ततः सुतम् आलिङ्ग्यादाय दुःखार्ता प्रददौ कृत्रिमं पयः

ນາງເອີ້ນວ່າ “ມາເດີ, ມາເດີ—ລູກຂ້າ” ແລ້ວກ່ອນອື່ນປອບໂຍນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ; ຈາກນັ້ນນາງກອດອຸ້ມລູກຂຶ້ນ ແລະແມ່ຜູ້ຖືກທຸກໄດ້ໃຫ້ນໍ້ານົມທີ່ຈັດເຮັດແທນ।

Verse 10

पीत्वा च कृत्रिमं क्षीरं मात्रा दत्तं द्विजोत्तमाः नैतत्क्षीरमिति प्राह मातरं चातिविह्वलः

ໂອ ທ່ານຜູ້ດີເລີດໃນດວິຊະ, ເມື່ອລູກໄດ້ດື່ມນໍ້ານົມທີ່ແມ່ໃຫ້ເປັນຂອງແທນ ກໍເກີດຄວາມຫວັ່ນໄຫວຢ່າງໜັກ ແລ້ວກ່າວກັບແມ່ວ່າ “ນີ້ບໍ່ແມ່ນນໍ້ານົມ.”

Verse 11

दुःखिता सा तदा प्राह सम्प्रेक्ष्याघ्राय मूर्धनि संमार्ज्य नेत्रे पुत्रस्य कराभ्यां कमलायते

ໃນເວລານັ້ນ ນາງຜູ້ເສົ້າໂສກໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ—ຈ້ອງເບິ່ງລູກຢ່າງໃກ້ຊິດ ດົມກິ່ນທີ່ກະຫຼ່ອມຫົວ ແລະໃຊ້ມືທັງສອງປັດເຊັດຕາຂອງລູກ ໃຫ້ເປີດອອກດັ່ງດອກບົວ।

Verse 12

तटिनी रत्नपूर्णास्ते स्वर्गपातालगोचराः भाग्यहीना न पश्यन्ति भक्तिहीनाश् च ये शिवे

ແມ່ນ້ໍາເຫຼົ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະເຂົ້າເຖິງໄດ້ທັງສະຫວັນ (ສະວັກກະ) ແລະປາຕາລາ; ແຕ່ຜູ້ຂາດບຸນວາສະນາບໍ່ເຫັນມັນ—ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ।

Verse 13

राज्यं स्वर्गं च मोक्षं च भोजनं क्षीरसंभवम् न लभन्ते प्रियाण्येषां नो तुष्यति सदा भवः

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກ ສະຫວັນ ຫຼື ໂມກສະ ແມ່ນແຕ່ອາຫານທີ່ເກີດຈາກນົມກໍບໍ່ໄດ້. ສໍາລັບຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດອັນເປັນທີ່ຮັກໄດ້ມາ ແລະ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ເຄີຍພໍພຣະໄທກັບເຂົາເລີຍ.

Verse 14

भवप्रसादजं सर्वं नान्यदेवप्रसादजम् अन्यदेवेषु निरता दुःखार्ता विभ्रमन्ति च

ຄວາມສໍາເລັດທັງປວງເກີດຈາກພຣະກະລຸນາຂອງພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ແມ່ນຈາກພຣະເມດຕາຂອງເທວະອື່ນ. ຜູ້ທີ່ຫມົດໃຈຢູ່ກັບເທວະອື່ນໆ ຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ ແລະ ຍັງຄົງພາກັນຫຼົງທາງໃນມົວມົນ.

Verse 15

क्षीरं तत्र कुतो ऽस्माकं महादेवो न पूजितः पूर्वजन्मनि यद्दत्तं शिवमुद्यम्य वै सुत

«ລູກຮັກເອີຍ ຖ້າໃນຊາດກ່ອນພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ແລ້ວນົມຈະມີໃຫ້ພວກເຮົາທີ່ນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ສິ່ງໃດທີ່ເຄີຍຖວາຍໃນຄັ້ງນັ້ນ—ໂດຍຍົກພຣະສິວະເປັນທີ່ພຶ່ງອັນແທ້ ແລະ ພາກພຽນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໂອ້ລູກ—ນັ້ນແຫຼະຈຶ່ງໃຫ້ຜົນມົງຄຸນ»។

Verse 16

तदेव लभ्यं नान्यत्तु विष्णुमुद्यम्य वा प्रभुम् निशम्य वचनं मातुर् उपमन्युर्महाद्युतिः

«ສິ່ງນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄວນໄດ້ຮັບ ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນ»। ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຂອງແມ່ແລ້ວ ອຸປະມັນຍຸ ຜູ້ມີລັດສະໝີອັນໃຫຍ່ ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈສະແຫວງຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວິສນຸ ແລະ ທຸ່ມແຮງໄປສູ່ອົງສູງສຸດ.

Verse 17

बालो ऽपि मातरं प्राह प्रणिपत्य तपस्विनीम् त्यज शोकं महाभागे महादेवो ऽस्ति चेत्क्वचित्

ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍກໍຍັງກາບລົງ ແລ້ວເວົ້າກັບແມ່ຜູ້ຖືຕະປະວ່າ: «ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກເສົ້າ ໂອ້ແມ່ຜູ້ມີວາສະນາ. ຖ້າພຣະມະຫາເທວະຢູ່ທີ່ໃດກໍຕາມ ພຣະອົງຍ່ອມສະຖິດຢູ່ແນ່ (ແລະປົກປ້ອງໄດ້)»។

Verse 18

चिराद्वा ह्यचिराद्वापि क्षीरोदं साधयाम्यहम् सूत उवाच तां प्रणम्यैवमुक्त्वा स तपः कर्तुं प्रचक्रमे

«ຈະຊ້ານານຫຼືຈະໄວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບັນລຸ ກສີໂຣດະ—ມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ.» ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ້ອມກາບນາງແລ້ວ ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລາວກໍເລີ່ມປະຕິບັດຕະປັສ (tapas) ທັນທີ.

Verse 19

तमाह माता सुशुभं कुर्विति सुतरां सुतम् अनुज्ञातस्तया तत्र तपस्तेपे सुदुस्तरम्

ແມ່ໄດ້ກ່າວກັບລູກວ່າ «ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄຸນຍິ່ງ.» ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກນາງ ລາວກໍປະຕິບັດຕະປັສອັນຫນັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ວິໄນມຸ່ງສູ່ຄຸນຄ່າສູງສຸດ ໃນທາງໄສວະພັກຕິ.

Verse 20

हिमवत्पर्वतं प्राप्य वायुभक्षः समाहितः तपसा तस्य विप्रस्य विधूपितमभूज्जगत्

ເມື່ອໄປຮອດພູຫິມະວັດ ພຣາຫມັນນັ້ນ—ກິນແຕ່ລົມ ແລະຈິດໃຈຮວບຮວມ—ໄດ້ປະຕິບັດຕະປັສຈົນດ້ວຍພະລັງອັນແຮງກ້າ ໂລກທັງປວງຖືກສັ່ນສະເທືອນແລະກະເທືອນໄຫວ.

Verse 21

प्रणम्याहुस्तु तत्सर्वे हरये देवसत्तमाः श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान्पुरुषोत्तमः

ເທວະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍໄດ້ກ້ອມກາບ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະຫຣິ. ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ປຸຣຸໂສຕະມະ—ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາແລ້ວ (ຈຶ່ງຈະຕອບ).

Verse 22

किमिदं त्विति संचिन्त्य ज्ञात्वा तत्कारणं च सः जगाम मन्दरं तूर्णं महेश्वरदिदृक्षया

ພຣະອົງຄິດວ່າ «ນີ້ແມ່ນຫຍັງໜໍ?» ແລະເມື່ອຮູ້ເຫດປັດໃຈແລ້ວ ກໍໄປພູມັນດະຣະຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະເຫັນມະເຫສວະຣະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນ Pati ຜູ້ດຽວທີ່ປົດ pāśa ອອກຈາກ paśu ໄດ້.

Verse 23

दृष्ट्वा देवं प्रणम्यैवं प्रोवाचेदं कृताञ्जलिः भगवन् ब्राह्मणः कश्चिद् उपमन्युरितिश्रुतः

ເມື່ອເຫັນເທວະແລ້ວ ລາວໄດ້ກົດກະບົບນົບນ້ອມ ແລະປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະພະຄະວານ ມີພຣາຫມະນະຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ອຸປະມັນຍຸ ທີ່ໂດງດັງຕາມປະເພນີ»។

Verse 24

क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तं निवारय एतस्मिन्नन्तरे देवः पिनाकी परमेश्वरः शक्ररूपं समास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं तदा

ເພາະປາດຖະນານ້ຳນົມ ລາວໄດ້ເຜົາທຸກສິ່ງດ້ວຍຕະປະ; ຈົ່ງຫ້າມເຂົາດ້ວຍຕະປະ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພິນາກີ ພຣະອີສະວະຣະສູງສຸດ—ໄດ້ຮັບຮູບເປັນສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລະຕັ້ງໃຈຈະອອກເດີນທາງ।

Verse 25

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः सह सुरासुरसिद्धमहोरगैर् अमरराजतनुं स्वयमास्थितः

ຕໍ່ມາ ສະດາຊິວະ ໄດ້ໄປຍັງຕະໂປວະນະ ປ່າອາສຣົມຂອງມຸນີ ໂດຍຂີ່ຊ້າງຂາວອັນງາມສົດ ແລະມີເທວະ ອະສຸຣະ ສິດທະ ແລະນາກໃຫຍ່ໆ ຕິດຕາມ; ພຣະອົງເອງຮັບຮູບອັນສົງ່າງາມດັ່ງພຣະຣາຊາແຫ່ງອະມະຣະ.

Verse 26

सहैव चारुह्य तदा द्विपं तं प्रगृह्य वालव्यजनं विवस्वान् /* वामेन शच्या सहितं सुरेन्द्रं करेण चान्येन सितातपत्रम्

ໃນເວລານັ້ນ ວິວັສວານ (ພຣະອາທິດ) ຂຶ້ນຂີ່ຊ້າງອັນງາມນັ້ນ ແລະຊູງພັດຫາງຢັກໄວ້. ດ້ວຍມືຊ້າຍ ລາວປະຄອງຮັບໃຊ້ອິນທຣະພ້ອມນາງສະຈີ; ແລະດ້ວຍມືອື່ນ ຖືຮົ່ມຂາວຫຼວງ ເພື່ອຖວາຍກຽດໃນຂະບວນເທວະ.

Verse 27

रराज भगवान् सोमः शक्ररूपी सदाशिवः सितातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः

ພຣະພະຄະວານ ໂສມະ ສ່ອງສະຫວ່າງຮຸ່ງເຮືອງ. ສະດາຊິວະ ຜູ້ຮັບຮູບເປັນສັກຣະ (ອິນທຣະ) ປາກົດດັ່ງພູມັນດະຣະ ທີ່ຖືກສ່ອງດ້ວຍດວງຈັນ ປານດັ່ງຖືກສວມມົງກຸດໂດຍຮົ່ມຂາວຫຼວງ.

Verse 28

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुम् उपमन्योस् तदाश्रमम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະປະເມສະວະຣະ ໄດ້ຮັບເອົາຮູບຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລ້ວເສດຈໄປຫາອາສຣົມຂອງ ອຸປະມັນຍຸ ເພື່ອປະທານພຣະກະຣຸນາ।

Verse 29

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् प्रणम्य शिरसा प्राह मुनिर्मुनिवराः स्वयम्

ເມື່ອເຫັນພຣະປະເມສານ—ພຣະສິວະ—ຜູ້ຖືຮູບຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ນັ້ນ ມຸນີຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຖືຕະປະ ໄດ້ກົ້ມສີສະນະມັດ ແລ້ວກ່າວຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ।

Verse 30

पावितश्चाश्रमश्चायं मम देवेश्वरः स्वयम् प्राप्तः शक्रो जगन्नाथो भगवान्भानुना प्रभुः

«ອາສຣົມຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ; ພຣະເທວະເອສະວະຣະ ໄດ້ມາຮອດດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ອິນທຣະກໍມາແລ້ວ, ແລະພຣະນາຖແຫ່ງໂລກ—ພຣະສູຣະຍະ ພະຄະວານ ຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕ—ກໍມາດ້ວຍ»

Verse 31

एवमुक्त्वा स्थितं वीक्ष्य कृताञ्जलिपुटं द्विजम् प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຮະຣະ ຜູ້ຖືຮູບຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ເບິ່ງໄປຫາພຣາຫມະນະຜູ້ຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍສຽງອັນໜັກແນ່ນ ແລະຂຶ້ນລຶກ।

Verse 32

तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत ददामि चेप्सितान् सर्वान् धौम्याग्रज महामते

«ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ຈົ່ງກ່າວເຖິງພອນ—ເລືອກວອນພອນທີ່ປາຖະໜາ. ໂດຍຕະປະນີ້ ໂອ້ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ; ໂອ້ອ້າຍໃຫຍ່ຂອງ ທໍາມະຍະ ຜູ້ມີປັນຍາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານຄວາມສໍາເລັດທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາທັງປວງ»

Verse 33

एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिसत्तमः वरयामि शिवे भक्तिम् इत्युवाच कृताञ्जलिः

ເມື່ອຖືກສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ປະນົມມື ແລະຕອບວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າເລືອກພັກຕິ (bhakti) ແດ່ພຣະສິວະ»។

Verse 34

ततो निशम्य वचनं मुनेः कुपितवत्प्रभुः प्राह सव्यग्रमीशानः शक्ररूपधरः स्वयम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຄໍາຂອງມຸນີ ພຣະອົງກ່າວດ້ວຍທ່າທີຄ້າຍຄືໂກດ ໃບໜ້າວຸ້ນວາຍ—ເພາະແທ້ແລ້ວ ຄື ອີສານະ (Īśāna) ຜູ້ສວມຮູບສັກຣະ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ।

Verse 35

मां न जानासि देवर्षे देवराजानमीश्वरम् त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

«ໂອ ທ່ານດິວະຣິສິ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າພະເຈົ້າບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນກະສັດແຫ່ງເທວະ, ຜູ້ເປັນອີສະວະຣະ, ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ປົກຄອງສາມໂລກ, ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ»។

Verse 36

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

«ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວທຸກເວລາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານຄວາມມົງຄຸນທັງປວງໃຫ້ເຈົ້າ. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມເຫັນວ່າ ຣຸທຣະເປັນແຕ່ນິຣຄຸນ (nirguṇa) ແລະຈົ່ງນົບນ້ອມພຣະອົງເປັນພຣະປະຕິ (Pati) ສູງສຸດ—ທັງເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ ແລະເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍການບູຊາ»។

Verse 37

ततः शक्रस्य वचनं श्रुत्वा श्रोत्रविदारणम् उपमन्युरिदं प्राह जपन् पञ्चाक्षरं शुभम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອອຸປະມັນຍຸໄດ້ຍິນຄໍາຂອງສັກຣະອັນແຮງຈົນຮູ້ສຶກຮາວກັບຈະຂາດຫູ ທ່ານກ່າວຕອບ—ພ້ອມກັບຈັບຈິດຈັບໃຈຢູ່ໃນການຈະປະ ມັນຕຣາຫ້າພະຍາງອັນເປັນມົງຄຸນ—ຍຶດພຣະສິວະ ພຣະປະຕິ ຜູ້ຕັດຂາດບາສະ (pāśa) ຂອງປະສຸ (paśu) ຜູ້ຖືກຜູກມັດ।

Verse 38

मन्ये शक्रस्य रूपेण नूनम् अत्रागतः स्वयम् कर्तुं दैत्याधमः कश्चिद् धर्मविघ्नं च नान्यथा

ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ພວກ Daitya (ອະສູນ) ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍບາງຕົນ ໄດ້ເຂົ້າມາທີ່ນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ໃນຮູບຮ່າງຂອງ Sakra (Indra) ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງມັນເອງ ເພື່ອສ້າງອຸປະສັກຕໍ່ Dharma (ພຣະທຳ) ແລະ ບໍ່ມີເຫດຜົນອື່ນໃດ.

Verse 39

त्वयैव कथितं सर्वं भवनिन्दारतेन वै प्रसंगाद्देवदेवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

ແທ້ຈິງແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ກ່າວທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງດ້ວຍຕົວທ່ານເອງ ໂດຍມີເຈດຕະນາຕິຕຽນ Bhava (ພຣະສິວະ). ແຕ່ໃນລະຫວ່າງການສົນທະນານັ້ນ, ທ່ານຍັງໄດ້ເປີດເຜີຍເຖິງທຳມະຊາດ Nirguna (ຄວາມບໍ່ມີຕົວຕົນ) ຂອງພຣະມະຫາວິນຍານ, ຜູ້ເປັນເທບແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 40

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् भवान्तरकृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य तु

ມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະເວົ້າຫຼາຍໃນທີ່ນີ້? ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມຈິງອັນໜັກໜ່ວງຢ່າງຈະແຈ້ງ: ບາບທີ່ໄດ້ກະທຳໃນຊາດປາງກ່ອນໄດ້ສຸກງອມແລ້ວ ເພາະການລົບລູ່ Bhava (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຖືກໄດ້ຍິນ.

Verse 41

श्रुत्वा निन्दां भवस्याथ तत्क्षणादेव संत्यजेत् स्वदेहं तं निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳລົບລູ່ຕໍ່ Bhava (ພຣະສິວະ), ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຄວນລະຖິ້ມຮ່າງກາຍນັ້ນໃນທັນທີ; ເມື່ອໄດ້ທຳລາຍຮ່າງກາຍຂອງຕົນຢ່າງໄວວາແລ້ວ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ Shivaloka (ໂລກຂອງພຣະສິວະ).

Verse 42

यो वाचोत्पाटयेज्जिह्वां शिवनिन्दारतस्य तु त्रिः सप्तकुलमुद्धृत्य शिवलोकं स गच्छति

ຜູ້ໃດທີ່ຕັດສິນໃຈຢ່າງເດັດຂາດ ດຶງລີ້ນຂອງຜູ້ທີ່ມັກລົບລູ່ພຣະສິວະອອກມາ - ຫຼັງຈາກໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອວົງຕະກຸນຂອງຕົນເຈັດຊົ່ວໂຄດສາມເທື່ອແລ້ວ - ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມບັນລຸເຖິງ Shivaloka (ໂລກຂອງພຣະສິວະ).

Verse 43

आस्तां तावन्ममेच्छायाः क्षीरं प्रति सुराधमम् निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतत्कलेवरम्

ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້ອຍຕໍ່ມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມຢຸດເທົ່ານີ້. ໂອ ຜູ້ຕ່ຳສຸດໃນຫມູ່ເທວະ! ຫຼັງຈາກຂ້ອຍຟັນທ່ານດ້ວຍ «ສິວາສະຕຣະ» ອາວຸດຂອງພຣະສິວະ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງກາຍນີ້.

Verse 44

पुरा मात्रा तु कथितं तथ्यमेव न संशयः पूर्वजन्मनि चास्माभिर् अपूजित इति प्रभुः

“ສິ່ງທີ່ແມ່ຂ້ອຍເຄີຍກ່າວໄວ້ແຕ່ດົນ ແມ່ນຄວາມຈິງແທ້ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໃນຊາດກ່ອນ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະອົງ (ປະຕິ) ເລີຍ; ດັ່ງນັ້ນຜົນນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ” ອາຈານໄດ້ກ່າວ.

Verse 45

एवमुक्त्वा तु तं देवम् उपमन्युरभीतवत् शक्रं चक्रे मतिं हन्तुम् अथर्वास्त्रेण मन्त्रवित्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ເທວະນັ້ນແລ້ວ ອຸປະມັນຍຸ—ຜູ້ບໍ່ຫວາດກົວ ແລະຊ່ຽວຊານມົນຕຣາ—ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະທຳລາຍເຈດນາຂອງສັກຣະ ໂດຍອາວຸດອະຖະວັນ (Atharvāstra).

Verse 46

भस्माधारान्महातेजा भस्ममुष्टिं प्रगृह्य च अथर्वास्त्रं ततस्तस्मै ससर्ज च ननाद च

ແລ້ວຜູ້ມີລັດສະໝີອັນໃຫຍ່ ໄດ້ກຳບັງບສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ຈາກພາຊະນະໃສ່ຂີ້ເຖົ່າ ແລ້ວປ່ອຍອາວຸດ Atharvāstra ໃສ່ເຂົາ—ພ້ອມທັງຮ້ອງກັງວານດັງສະນັ່ນ.

Verse 47

दग्धुं स्वदेहम् आग्नेयीं ध्यात्वा वै धारणां तदा अतिष्ठच्च महातेजाः शुष्केन्धनमिवाव्ययः

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາ «ອັກເນຍີ ທາຣະນາ» ການຍຶດຈິດແຫ່ງໄຟ ເພື່ອເຜົາຂໍ້ຈຳກັດແຫ່ງກາຍຕົນ; ແລ້ວຜູ້ມີລັດສະໝີອັນໃຫຍ່ກໍຢືນຢູ່ ດັ່ງໄມ້ແຫ້ງທີ່ຖືກໄຟຈຸດ ແຕ່ພາຍໃນບໍ່ຖອຍຫຼຸດ ບໍ່ຫມົດສິ້ນ.

Verse 48

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອເຂົາຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພອນ—ພະກະເນດຣະຫາ—ໄດ້ຫ້າມການທຳທາຣະນາ (ການຈົ່ງໃຈພາຍໃນ) ຂອງໂຍຄີນັ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາສະງົບເຢັນ।

Verse 49

अथर्वास्त्रं तदा तस्य संहृतं चन्द्रकेण तु कालाग्निसदृशं चेदं नियोगान्नन्दिनस् तथा

ແລ້ວອາວຸດອະຖະວະຂອງເຂົາ—ແມ່ນແຕ່ຄ້າຍໄຟແຫ່ງການສິ້ນການ—ກໍຖືກຈັນດຣະກະຫ້າມແລະຖອນຄືນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງນັນດິນ; ດັ່ງນັ້ນ ລູກສອນອັນນ່າຢ້ານນັ້ນຖືກປະລະງັບດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງໄສວະ।

Verse 50

स्वरूपमेव भगवान् आस्थाय परमेश्वरः दर्शयामास विप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

ພຣະປະເມສວະຣະຜູ້ມີພຣະພອນ ຊົງສະຖິດໃນສະວະຣູບແທ້ຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງສຳແດງພຣະອົງໃຫ້ພຣາຫມັນເຫັນ—ມະຫາເທວະ ຜູ້ປະດັບຈັນທຣາເສັ້ນບາງໃໝ່ເທິງມົກກະສະຫຼອງ।

Verse 51

स्छ्लरफ़्फ़ेन्लन्द् क्षीरधारासहस्रं च क्षीरोदार्णवमेव च दध्यादेरर्णवं चैव घृतोदार्णवमेव च

ມີສາຍນ້ຳນົມໄຫຼເປັນພັນໆ; ແລະຍັງມີມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມອີກດ້ວຍ—ສະໝຸດນ້ຳນົມສົ້ມ (ດະທີ) ແລະຂອງຄ້າຍກັນ, ພ້ອມທັງສະໝຸດເນີຍໃສ (ຄຣິຕ) ອີກ. ດິນແດນນັ້ນຖືກພັນລະນາວ່າລົ້ນໄຫຼດ້ວຍສານບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ຄ້ຳຈຸນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການນະມັດສະການຕໍ່ພະປະຕິ (ພຣະສິວະ)។

Verse 52

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्यभोज्यार्णवं तथा अपूपगिरयश्चैव तथातिष्ठन् समन्ततः

ສຳລັບພຣະກຸມານອັນເທວະນັ້ນ ປາກົດມີສະໝຸດໝາກໄມ້, ສະໝຸດອາຫານທີ່ກິນໄດ້ແລະລິ້ມລອງ, ແລະພູເຂົາແຫ່ງຂອງຫວານ (ອະປູປະ). ທັງໝົດນັ້ນຕັ້ງຢູ່ລ້ອມຮອບທຸກທິດ ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນອຸດົມ—ເປັນໝາຍແຫ່ງພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ຜ່ອນຄາຍປາຊະ ແລະຫຼ້ຽງດູປາຊຸໃຫ້ເດີນສູ່ພຣະປະຕິ।

Verse 53

उपमन्युमुवाच सस्मितो भगवान्बन्धुजनैः समावृतम् गिरिजाम् अवलोक्य सस्मितां सघृणं प्रेक्ष्यतु तं तदा घृणी

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຄວາມເມດຕາ ຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລ້ວເບິ່ງພຣະນາງກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ທີ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຍາດພີ່ນ້ອງ; ເຫັນນາງຍິ້ມເຊັ່ນກັນ ພຣະອົງຈຶ່ງເບິ່ງນາງດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ—ພຣະອົງຜູ້ເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 54

भुङ्क्ष्व भोगान्यथाकामं बान्धवैः पश्य वत्स मे /* उपमन्यो महाभाग तवांबैषा हि पार्वती

«ລູກເອີຍ ຈົ່ງເສບສຸກອັນຄວນໄດ້ຕາມປາຖະໜາ ແລະຈົ່ງເບິ່ງມັນຮ່ວມກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ. ໂອ ອຸປະມັນຍຸ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ—ນາງນີ້ແທ້ແມ່ນແມ່ຂອງເຈົ້າ: ປາຣະວະຕີ»

Verse 55

मया पुत्रीकृतो ऽस्यद्य दत्तः क्षीरोदधिस् तथा मधुनश्चार्णवश्चैव दध्नश्चार्णव एव च

«ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບເຂົາເປັນລູກ ແລະໄດ້ປະທານທະເລນ້ຳນົມໃຫ້ເຂົາ; ພ້ອມທັງທະເລນ້ຳເຜິ້ງ ແລະທະເລນ້ຳນົມສົ້ມ (ດາຫິ) ດ້ວຍ»

Verse 56

आज्योदनार्णवश्चैव फललेह्यार्णवस् तथा अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवः पुनः

ມີທັງທະເລເຂົ້າຄົວປົນນ້ຳມັນເນີຍ (ghee), ທະເລໝາກໄມ້ ແລະທະເລຂອງຫວານຊະນິດລະເລີຍ (lehya); ມີພູເຂົາເຄັກພິທີ (apūpa) ແລະຍັງມີທະເລແຫ່ງອາຫານທັງປວງ—ທັງຂອງກິນແລະຂອງປຸງສຸກເພື່ອບູຊາ—ປາກົດເປັນຜົນແຫ່ງທານແລະການນະມັດສະການ.

Verse 57

पिता तव महादेवः पिता वै जगतां मुने माता तव महाभागा जगन्माता न संशयः

ໂອ ນັກບຳເນັດ (ມຸນີ) ເອີຍ, ມະຫາເທວະແມ່ນພໍ່ຂອງເຈົ້າ—ແທ້ຈິງແມ່ນພໍ່ແຫ່ງໂລກທັງປວງ. ແມ່ຂອງເຈົ້າຜູ້ມີວາສະນາ ແມ່ນແມ່ໂລກເອງ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ.

Verse 58

अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम् वरान्वरय दास्यामि नात्र कार्या विचारणा

“ເຮົາໄດ້ປະທານຄວາມອະມະຕະ ແລະສະຖານະເປັນຜູ້ຢູ່ໃນຫມູ່ຄະນະຂອງເຮົາຢ່າງຖາວອນແລ້ວ. ເລືອກພອນເພີ່ມເຕີມ; ເຮົາຈະປະທານ—ບໍ່ຈໍາເປັນລັງເລ ຫຼືຄິດຫຼາຍ”។

Verse 59

एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्य तम् आघ्राय मूर्धनि विभुर् ददौ देव्यास्तदा भवः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມະຫາເທວະ—ພະພະວະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ໄດ້ຈັບເຂົາໄວ້ດ້ວຍມືທັງສອງ ສູດດົມກິ່ນຢ່າງອ່ອນໂຍນທີ່ສີສະ ແລ້ວວາງເຂົາໄວ້ເທິງກະຫຼອມຂອງເທວີ ເປັນການຢືນຢັນພຣະກະລຸນາອັນສູງສຸດຂອງພຣະສິວະໃນຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງ ສິວະ–ສັກຕິ।

Verse 60

देवी तनयमालोक्य ददौ तस्मै गिरीन्द्रजा योगैश्वर्यं तदा तुष्टा ब्रह्मविद्यां द्विजोत्तमाः

ໂອ ຜູ້ເປັນດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ເທວີ—ກິຣີນທຣະຊາ (ປາຣະວະຕີ)—ເຫັນບຸດຂອງນາງແລ້ວກໍປິຕິຍິນດີ ແລະປະທານອິດທິອໍານາດແຫ່ງໂຍຄະ (yogaiśvarya) ພ້ອມທັງ ພຣະວິທະຍາພຣະພຣະຫມ (Brahma-vidyā) ອັນເປັນປັນຍາປົດປ່ອຍ ນໍາພາປະຊຸ (paśu) ໄປສູ່ອິດສະລະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ປະຕິ (Pati) ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ।

Verse 61

सो ऽपि लब्ध्वा वरं तस्याः कुमारत्वं च सर्वदा तुष्टाव च महादेवं हर्षगद्गदया गिरा

ເຂົາເອງກໍໄດ້ຮັບພອນຈາກນາງ—ໃຫ້ນາງດໍາລົງຢູ່ໃນຄວາມເປັນສາວນ້ອຍຕະຫຼອດການ—ແລ້ວກໍສັນລະເສີນມະຫາເທວະ ດ້ວຍສຽງສັ່ນໄຫວເພາະຄວາມປິຕິ. ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈແຫ່ງໄສວະ, ຜົນແຫ່ງອະນຸຄຣະຫະ (anugraha) ສົມບູນໃນການສະຕຸຕິ ແລະການມອບຕົນແດ່ ປະຕິ (Pati) ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ຜູ້ຄາຍພາຊະ (pāśa) ແຫ່ງຂໍ້ຈໍາກັດ।

Verse 62

वरयामास च तदा वरेण्यं विरजेक्षणम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणिपत्य पुनः पुनः

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ເຂົາໄດ້ຂໍພອນຈາກຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາທີ່ສຸດ—ພຣະສິວະ ຜູ້ມີພຣະເນດອັນບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ—ໂດຍປະນົມຝາມື ແລະກົ້ມກາບຊໍ້າໆ ຫຼາຍເທື່ອ।

Verse 63

प्रसीद देवदेवेश त्वयि चाव्यभिचारिणी श्रद्धा चैव महादेव सान्निध्यं चैव सर्वदा

ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຈົ່ງເມດຕາ. ຂໍໃຫ້ສັດທາທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ພຣະອົງ ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະ ໂອ ມະຫາເທວາ ຂໍໃຫ້ສານນິດຍະອັນສັກສິດ—ການປະທັບຢູ່ອັນຖາວອນຂອງພຣະອົງ—ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ.

Verse 64

एवमुक्तस्तदा तेन प्रहसन्निव शङ्करः दत्त्वेप्सितं हि विप्राय तत्रैवान्तरधीयत

ເມື່ອຖືກກ່າວຢ່າງນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ ດັ່ງກັບຍິ້ມອ່ອນໆ ໄດ້ປະທານພອນທີ່ພຣາຫມັນປາດຖະໜາ; ແລະທັນທີນັ້ນ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຕິ (Pati) ປະທານພຣະກະລຸນາດ້ວຍພຣະປະສົງລ້ວນໆ ແລະບໍ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຮູບອັນໃດເລີຍ.