Adhyaya 292

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे शान्त्यायुर्वेदो नामैकनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ द्विनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः मन्त्रपरिभाषा अग्निर् उवाच मन्त्रविद्याहरिं वक्ष्ये भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु विंशत्यर्णाधिका मन्त्रा मालामन्त्राः स्मृता द्विज

ດັ່ງນີ້ ໃນອັກນິເຍະມະຫາປູຣານະ ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສານຕິ ແລະ ອາຍຸເວດະ» ຄືບົດທີ 291 ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 292: «ມັນຕຣະ-ປະຣິພາສາ» (ຄໍານິຍາມທາງເທັກນິກຂອງມັນຕຣະ). ອັກນິກ່າວວ່າ: «ຂ້າຈະອະທິບາຍ ‘ຮະຣິ’ ອັນເປັນແກ່ນສານຂອງວິຊາມັນຕຣະ; ຈົ່ງຟັງ—ມັນໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ມັນຕຣະທີ່ມີອັກສອນເກີນຊາວ ຖືກຈໍາໄວ້ວ່າ ‘ມາລາ-ມັນຕຣະ’ (ມັນຕຣະພວງມາລາ)».

Verse 2

दशाक्षराधिका मन्त्रास्तदर्वाग्वीजसंज्ञिताः वर्धक्ये सिद्धिदा ह्य् एते मालामन्त्रास्तु यौवेन

ມັນຕຣະທີ່ມີອັກສອນເກີນສິບ ເອີ້ນວ່າ ‘ມາລາ-ມັນຕຣະ’; ສ່ວນທີ່ນ້ອຍກວ່ານັ້ນ ເອີ້ນວ່າ ‘ບີຈະ’ (bīja—ເມັດ) ມັນຕຣະ. ມັນຕຣະເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ສິດທິ (siddhi) ໃນວັຍເຖົ້າ, ແຕ່ມາລາ-ມັນຕຣະມີຜົນໃນວັຍໜຸ່ມ.

Verse 3

पञ्चाक्षराधिका मन्त्राः सिद्धिदाः सर्वदापरे स्त्रीपुंनपुंसकत्वेन त्रिधाः स्युर्मन्त्रजातयः

ມັນຕຣາທີ່ປະກອບດ້ວຍ 5 ພະຍາງ ຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ປະທານສິດທິ (siddhi) ຢູ່ເສມອ. ອີກທັງ ຈຳພວກຂອງມັນຕຣາມີ 3 ຢ່າງ ຕາມເພດທາງໄວຍາກອນ: ເພດຍິງ, ເພດຊາຍ, ແລະ ນະປຸງສະກະ (ກາງ).

Verse 4

स्त्रीमन्त्रा वह्निजायन्ता नमोन्ताश् च नपुंसकाः शेषाः पुमांसस्ते शस्ता वक्ष्योच्चाटविषेषु च

ມັນຕຣາເພດຍິງ, ມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ (ພະຍາງບີຈະ ຫຼືນາມ) ຂອງໄຟ (ວັຫນິ/ອັກນິ), ແລະມັນຕຣາທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ “ນະມະຫ໌ (namaḥ)” ຖືກນັບເປັນນະປຸງສະກະ. ທີ່ເຫຼືອທັງໝົດເປັນເພດຊາຍ. ການຈັດແບ່ງນີ້ເປັນຂໍ້ກຳນົດ ແລະຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງການນຳໃຊ້ສະເພາະໃນພິທີອຸຈຈາຕະນະ (uccāṭana) ການຂັບໄລ່.

Verse 5

क्षुद्रक्रियामयध्वंसे स्त्रियो ऽन्यत्र नपुंसकाः मन्त्रावाग्नेयसौम्याख्यौ ताराद्यन्तार्द्वयोर्जपेत्

ເພື່ອທຳລາຍເຄາະຮ້າຍທີ່ເກີດຈາກກິດຈະກຳນ້ອຍໆອັນຊົ່ວ (ມົນດຳຂະໜາດນ້ອຍ), ແມ່ຍິງ—ໃນກໍລະນີອື່ນໆຈະໃຊ້ນະປຸງສະກະ—ຄວນເຮັດຈະປະ (japa) ມັນຕຣາສອງບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ ອາກເນຍ (Agneya) ແລະ ໂສມຍະ (Saumya), ໂດຍວາງມັນໄວ້ລະຫວ່າງພະຍາງຕົ້ນແລະພະຍາງທ້າຍຂອງ ຕາຣາ (Tārā).

Verse 6

तारान्त्याग्निवियत्प्रायो मन्त्र आग्नेय इष्यते शिष्टः सौम्यः प्रशस्तौ तौ कर्मणोः क्रूरसौम्ययोः

ມັນຕຣາທີ່ມີສ່ວນປະກອບເປັນຫຼັກດ້ວຍ “ຕາຣາ”, “ອັນຕະຍະ”, “ອັກນິ”, ແລະ “ວິຍັດ” ຖືກຖອດຄວາມວ່າເປັນ ອາກເນຍ (Agneya) ຄືມີອຸປະນິສັຍແຫ່ງໄຟ. ທີ່ເຫຼືອເປັນ ໂສມຍະ (Saumya) ຄືອ່ອນໂຍນດັ່ງຈັນທຣາ. ມັນຕຣາສອງຢ່າງນີ້ຖືກສັນລະເສີນຕາມລຳດັບ ສຳລັບກິດສອງປະເພດ: ກິດດຸຮ້າຍ (krūra) ແລະກິດອ່ອນໂຍນ (saumya).

Verse 7

बन्धोच्चाटवशेषु चेति ज स्त्रियो नात्रेति ख आग्नेयमन्त्रः सौम्यः स्यात्प्रायशो ऽन्ते नमो ऽन्वितः सौम्यमन्त्रस् तथाग्नेयः फट्कारेणान्ततो युतः

ໃນພິທີກ່ຽວກັບການຜູກມັດ (bandha) ແລະການຂັບໄລ່ (uccāṭana) ມີການສອນລະຫັດອັກສອນເປັນ “ja” ແລະ “kha”; ແລະກ່າວວ່າ “ແມ່ຍິງບໍ່ໃຊ້ໃນນີ້”. ໂດຍທົ່ວໄປ ມັນຕຣາອາກເນຍ ຈະກາຍເປັນ “ໂສມຍະ” ເມື່ອລົງທ້າຍດ້ວຍ “ນະມະຫ໌ (namaḥ)”; ແລະມັນຕຣາໂສມຍະ ຈະກາຍເປັນ “ອາກເນຍ” ເມື່ອລົງທ້າຍດ້ວຍຄຳອຸທານ “ພະດ (phaṭ)”.

Verse 8

सुप्तः प्रबुद्धमात्रो वा मन्त्रः सिद्धिं न यच्छति श्वापकालो महावाहो जागरो दक्षिणावहः

ມົນຕຣາບໍ່ໃຫ້ຜົນສຳເລັດ ໃນເວລານອນ ຫຼື ຕື່ນພຽງຄື່ງໆ. ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງ, ເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ «śvāpa-kāla» ເໝາະສຳລັບການນອນ, ແຕ່ການຕື່ນຢູ່ກ່ຽວກັບທາງໃຕ້ (dakṣiṇāvaha).

Verse 9

आग्नेयस्य मनोः सौम्यमन्त्रस्यैतद्विपर्ययात् प्रबोधकालं जानीयादुभयोरुभयोरहः

ສຳລັບມົນຕຣາອັກເນຍະຂອງມະນູ ແລະມົນຕຣາໂສມຍະ ຄວນນຳກົດທີ່ກ່າວໄວ້ມາໃຊ້ແບບກັບກັນ (inverse) ເພື່ອຮູ້ເວລາຕື່ນ (prabodha-kāla); ດັ່ງນັ້ນ ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຕ້ອງກຳນົດວັນທີ່ສອດຄ່ອງໃຫ້ແນ່ນອນ.

Verse 10

दुष्टर्क्षराशिविद्वेषिवर्णादीन् वर्जयेन्मनून् राज्यलाभोपकाराय प्रारभ्यारिः स्वरः कुरून्

ເພື່ອປະໂຫຍດໃນການໄດ້ມາຊຶ່ງລາຊະລາບ, ຄວນຫຼີກເວັ້ນມະນູ/ມົນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍນັກສັດຣາ ຫຼື ຣາສີອັນອັບມົງຄົນ, ແລະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍພະຍັນຊະນະອັນເປັນສັດຕູ. ແທນນັ້ນ ຈົ່ງຈັດສຽງແລະການອອກສຽງໃຫ້ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເປັນລັກສະນະ «ari-» (ກົດຂີ່ສັດຕູ).

Verse 11

गोपालककुटीं प्रायात् पूर्णामित्युदिता लिपिः नक्षेत्रेक्षक्रमाद्योज्या स्वरान्त्यौ रेवतीयुजौ

ຄວນໄປຫາ «Gopālaka-kuṭī» (ກະຕູ້ຄົນເລີ້ຍງງົວ). ອັກສອນ/ລິປິນີ້ຖືກປະກາດວ່າ «ສົມບູນ». ຈັດວາງຕາມລຳດັບຂອງນັກສັດຣາ (ເຮືອນຈັນ). ສະຫຼະຕົ້ນ ແລະ ສະຫຼະທ້າຍ ຈົ່ງເຊື່ອມກັບ Revatī.

Verse 12

वेला गुरुः स्वराः शोणः कर्मणैवेतिभेदिताः लिप्यर्णा वशिषु ज्ञेया षष्ठेशादींश् च योजयेत्

ເວລາ (velā) ຖືກເອີ້ນວ່າ «guru» (ໜັກ). ສະຫຼະທັງຫຼາຍເປັນ «śoṇa» (ແດງ) ແລະຖືກແຍກແຍະຕາມການປະຕິບັດ (karma) ນັ້ນເອງ. ອັກສອນຕາມທີ່ຂຽນ (lipi-arṇāḥ) ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າຢູ່ໃນພວກສຽງຊິບິລັນ (vaśiṣu); ແລະຄວນນຳກົດທີ່ເລີ່ມຈາກທີ່ຫົກ (ṣaṣṭha) ແລະຕໍ່ໆໄປ ມາປະກອບໃຊ້.

Verse 13

लिपौ चतुष्पथस्थायामाख्यवर्णपदान्तराः सिद्धाः साध्या द्वितीयस्थाः सुसिद्धा वैरिणः परे

ເມື່ອອ່ານນິມິດຈາກຂໍ້ຂຽນທີ່ພົບໃນສີ່ແຍກ ຕ້ອງຕີຄວາມຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄໍາ: ຕໍາແໜ່ງທີ 1 ແມ່ນ «ສິດທະ» (ສໍາເລັດ), ຕໍາແໜ່ງທີ 2 ແມ່ນ «ສາດຍະ» (ທີ່ຕ້ອງສໍາເລັດ) ແລະ «ສຸ-ສິດທະ» (ສໍາເລັດຢ່າງດີ), ສ່ວນຕໍາແໜ່ງທີ່ໄກອອກໄປແມ່ນ «ໄວຣິນ» (ຄູ່ຕໍ່ສູ້).

Verse 14

सिद्धादीन् कल्पयेदेवं सिद्धात्यन्तगुणैर् अपि सिद्धे सिद्धो जपात् साध्यो जपपूजाहुतादिना

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຈັດວາງແລະນໍາໃຊ້ «ສິດທະ» ແລະພວກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຕາມພິທີ, ໂດຍອາໄສຄຸນຄ່າສູງສຸດທີ່ເກີດຈາກການສໍາເລັດມັນຕຣາ. ເມື່ອມັນຕຣາສໍາເລັດ ຜູ້ປະຕິບັດກໍເປັນຜູ້ສໍາເລັດ; ຄວາມສໍາເລັດນັ້ນຄວນບັນລຸດ້ວຍ japa (ສວດຊໍ້າ), ການບູຊາ, ການຖວາຍໄຟ (homa) ແລະວິນັຍອື່ນໆ.

Verse 15

सुसिद्धो ध्यानमात्रेण साधकं नाशयेदरिः दुष्टार्णप्रचुरो यः स्यान्मन्त्रः सर्वविनिन्दितः

ແມ່ນແຕ່ມັນຕຣາຈະສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນ ສັດຕູກໍອາດທໍາລາຍຜູ້ປະຕິບັດໄດ້ ແຕ່ດ້ວຍການເຂົ້າສະມາທິ (ທຽນ) ເທົ່ານັ້ນ. ແລະມັນຕຣາໃດທີ່ມີພະຍັນຊະນະຊົ່ວ/ອັບມົງຄຸນຫຼາຍ ຍ່ອມຖືກຕໍານິທົ່ວໄປ.

Verse 16

प्रविश्य विधिवद्दीक्षामभिषेकावसानिकाम् श्रुत्वा तन्त्रं गुरोर् लब्धं साधयेदीप्सितं मनुम्

ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າຮັບພິທີດີກສາ (dīkṣā) ຕາມຫຼັກການຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍພິທີອະພິເສກ (abhiṣeka), ແລະໄດ້ຮັບຟັງຕັນຕຣະທີ່ໄດ້ມາຈາກຄູອາຈານ, ຈຶ່ງຄວນບໍາເນົາໃຫ້ສໍາເລັດມັນຕຣາ (manu) ທີ່ປາດຖະໜາ.

Verse 17

धीरो दक्षः शुचिर्भक्तो जपध्यानादितत्परः सिद्धद्यन्तदलैर् अपीति ज जपपूर्णाहुतादिनेति ख सिद्धस्तपस्वी कुशलस्तन्त्रज्ञः सत्यभाषणः

ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນໝັ້ນຄົງ ມີຄວາມສາມາດ ບໍລິສຸດ ແລະມີສັດທາ—ມຸ່ງໝັ້ນໃນ japa, ການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ແລະວິໄນອື່ນໆ. ລາວເປັນຜູ້ສໍາເລັດ: ນັກບໍາເນົາຕະປະ, ຊໍານານ, ຮູ້ຕັນຕຣະ, ແລະເວົ້າຄວາມຈິງ.

Verse 18

निग्रहानुग्रहे शक्तो गुरुरित्यभिधीयते शान्तो दान्तः पटुश्चीर्णब्रह्मचर्यो हविष्यभुक्

ຜູ້ທີ່ສາມາດທັງການຫ້າມປາມ (ວິນັຍ) ແລະການປະທານອະນຸກຣະຫະ (ພຣະກຸນ) ໄດ້ ເອີ້ນວ່າ «ຄູບາ-ອາຈານ»—ສະຫງົບ, ຄວບຄຸມຕົນ, ຊໍານານ, ຖືພຣະຫມະຈັນຍາ, ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານຍັດ (ຮະວິṣ)។

Verse 19

कुर्वन्नाचार्यशुश्रूषां सिद्धोत्साही स शिष्यकः स तूपदेश्यः पुत्रश् च विनयी वसुदस् तथा

ຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ອາຈານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະມີຄວາມພາກພຽນຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນການບັນລຸສິ່ງທີ່ຄວນບັນລຸ—ນັ້ນແມ່ນສິດທິທີ່ແທ້. ຜູ້ນັ້ນສົມຄວນຮັບອຸປະເທດ; ແລະທຳນອງດຽວກັນ ບຸດທີ່ມີວິນັຍ ຖ່ອມຕົນ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ຊັບ (ຜູ້ອຸປະຖຳ) ກໍສົມຄວນຮັບການສອນ.

Verse 20

मन्त्रन्दद्यात् सुसिद्धौ तु सहस्रं देशिकं जपेत् यदृच्छया श्रुतं मन्त्रं छलेनाथ बलेन वा

ເມື່ອມັນຕຣາໄດ້ສໍາເລັດສິດທິຢ່າງສົມບູນ (ພິສູດຜົນໃນການປະຕິບັດ) ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຖ່າຍທອດມັນຕຣານັ້ນ; ແລະສິດທິຄວນຈະຈະເປັນ (japa) ພັນເທື່ອ ພາຍໃຕ້ອໍານາດຂອງອາຈານ. ແຕ່ມັນຕຣາທີ່ໄດ້ຍິນໂດຍບັງເອີນ—ຈະໂດຍກົນລະຍຸດ ຫຼືໂດຍກໍາລັງ—ບໍ່ຄວນນັບວ່າໄດ້ຮັບຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 21

पत्रे स्थितञ्च गाथाञ्च जनयेद्यद्यनर्थकम् मन्त्रं यः साधयेदेकं जपहोमार्चनादिभिः

ຖ້າຜູ້ໃດສ້າງກະວີ ຫຼືເພງກາຖາໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ແມ່ນເປັນການເສຍເປົ່າ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍາເພັນໃຫ້ມັນຕຣາແມ່ນແຕ່ບົດດຽວສໍາເລັດ ໂດຍ japa, homa, ການບູຊາ ແລະການປະຕິບັດອື່ນໆ ນັ້ນແຫຼະບັນລຸເປົ້າໝາຍຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 22

क्रियाभिर्भूरिभिस्तस्य सिध्यन्ते स्वल्पसाधनात् सम्यक्सिद्धैकमन्त्रस्य नासाध्यमिह किञ्चन

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ມີມັນຕຣາພຽງບົດດຽວທີ່ສໍາເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພິທີກຳ ແລະການກະທໍາທາງພິທີຫຼາຍຢ່າງ ສໍາເລັດໄດ້ດ້ວຍການຝຶກພຽງເລັກນ້ອຍ. ສໍາລັບມັນຕຣາບົດດຽວທີ່ສໍາເລັດຢ່າງສົມຄວນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນໂລກນີ້ທີ່ບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້.

Verse 23

बहुमन्त्रवतः पुंसः का कथा शिव एव सः दशलक्षजपादेक वर्णो मन्त्रः प्रसिध्यति

ສໍາລັບຜູ້ຊາຍຜູ້ມີມັນຕຣາຫຼາຍ ຈະມີຫຍັງຕ້ອງເວົ້າອີກ? ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພຣະສິວະເອງ. ໂດຍການສວດຊໍ້າສິບລ້ານຄັ້ງ ແມ່ນແຕ່ມັນຕຣາພະຍາງດຽວກໍຕັ້ງຫມັ້ນມີ຤ິດທິແລະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ.

Verse 24

वर्णवृद्ध्या जपह्रासस्तेनान्येषां समूहयेत् वीजाद्द्वित्रिगुणान्मन्त्रान्मालामन्त्रे जपक्रिया

ເມື່ອຈໍານວນພະຍາງໃນມັນຕຣາເພີ່ມຂຶ້ນ ຈໍານວນການຈະປະ (japa) ຄວນຫຼຸດລົງ; ຕາມຫຼັກນີ້ ຄວນປັບຈໍານວນຂອງມັນຕຣາອື່ນໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃຫ້ເໝາະສົມ. ສໍາລັບມາລາ-ມັນຕຣາ (mālā-mantra) ການຈະປະຄວນເຮັດໃນຈໍານວນສອງຫຼືສາມເທົ່າຂອງບີຈະ (bīja) ມັນຕຣາ.

Verse 25

सङ्ख्यानुक्तौ शतं साष्टं सहस्रं वा जपादिषु जपाद्दशांशं सर्वत्र साभिशेकं हुतं विदुः

ເມື່ອກໍານົດຈໍານວນໄວ້ແນ່ນອນ ໃນການຈະປະ ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຄວນເຮັດ 108 ຄັ້ງ ຫຼື 1,000 ຄັ້ງ. ໃນທຸກກໍລະນີ ການຖວາຍເຂົ້າໄຟ (huta/homa) ຮູ້ກັນວ່າເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຈໍານວນຈະປະ ແລະຕ້ອງເຮັດຄຽງຄູ່ກັບອະພິເສກ (abhiṣeka) ພິທີປະພອຍ/ຊຳລະ.

Verse 26

द्रव्यानुक्तौ घृतं होमे जपो ऽशक्तस्य सर्वतः मूलमन्त्राद्दशांशः स्यादङ्गादीनां जपादिकम्

ເມື່ອບໍ່ໄດ້ລະບຸວັດຖຸຖວາຍ ໃນໂຮມ (homa) ຄວນໃຊ້ ກີ (ghṛta) ເປັນເນີຍໃສ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພິທີໄດ້ຄົບຖ້ວນ ການຈະປະແມ່ນຖືກແນະນໍາໃນທຸກດ້ານ. ການຈະປະ ແລະກິດການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງອັງກະ (aṅga) ຄວນເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຈໍານວນມູລະ-ມັນຕຣາ (mūla-mantra).

Verse 27

जपात्सशक्तिमन्त्रस्य कामदा मन्त्रदेवताः साधकस्य भवेत् तृप्ता ध्यानहोमार्चनादिना

ໂດຍການຈະປະມັນຕຣາທີ່ມີພະລັງ ພຣະເທວະຕາແຫ່ງມັນຕຣາ—ຜູ້ປະທານຜົນຕາມປາດຖະໜາ—ຈະພໍໃຈຕໍ່ສາທະກະ (sādhaka) ຜູ້ປະຕິບັດ ດ້ວຍວິທີເຊັ່ນ ການພິຈາລະນາສະມາທິ, ໂຮມ, ການບູຊາ (arcana) ແລະອື່ນໆ.

Verse 28

उच्चैर्जपाद्विशिष्टः स्यादुपांशुर्दशभिर्गुणैः जिह्वाजपे शतगुणः सहस्रो मानसः स्मृतः

ເທົ່າກັບການຈະປະສຽງດັງ (uccair-japa) ການຈະປະສຽງຄ່ອຍ/ກະຊິບ (upāṁśu-japa) ດີກວ່າ 10 ເທົ່າ; ຈະປະດ້ວຍລີ້ນ (jihvā-japa) 100 ເທົ່າ; ແລະຈະປະໃນໃຈ (mānasa-japa) ຖືກຈື່ຈຳວ່າ 1000 ເທົ່າ।

Verse 29

प्राङ्मुखो ऽवाङ्मुखो वापि मन्त्रकर्म समारभेत् प्रणवाद्याः सर्वमन्त्रा वाग्यतो विहिताशनः

ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ—ຫຼືອີກທາງໜຶ່ງໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ—ແລ້ວເລີ່ມພິທີກຳແຫ່ງມັນຕຣາ. ມັນຕຣາທັງປວງຄວນນຳໜ້າດ້ວຍພະນາມ «Oṃ»; ແລະຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ສຳລວມວາຈາ ຄວນຮັກສາວິໄນອາຫານຕາມທີ່ກຳນົດ।

Verse 30

आसीनस्तु जपेन्मन्त्रान्देवताचार्यतुल्यदृक् कुटीविविक्ता देशाः स्युर्देवालयनदीह्रदाः

ເມື່ອນັ່ງຢູ່ ຄວນຈະປະມັນຕຣາ ໂດຍເຫັນພຣະເທວະຕາ ແລະອາຈານ ດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບເທົ່າກັນ. ສະຖານທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຈະປະ ແມ່ນກຸດິທີ່ສະຫງົບສະຫງັດ ຫຼືບ່ອນສັນໂດດ—ເຊັ່ນ ວັດ/ເທວາລັຍ, ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ, ແລະຫນອງນ້ຳ.

Verse 31

सिद्धौ यवागूपूपैर् वा पयो भक्ष्यं हविष्यकम् मन्त्रस्य देवता तावत् तिथिवारेषु वै जपेत्

ເພື່ອບັນລຸ mantra-siddhi ຄວນນຳຍະວາກູ (ເຂົ້າຕົ້ມ/ເຂົ້າຫຼວງ) ແລະຂອງຫວານປູປະ (pūpa) ຫຼືນົມ ເປັນຮະວິສ (havis) ສຳລັບການບູຊາ. ແລ້ວຈຶ່ງຈະປະມັນຕຣາ ໃນຕິຖີຈັນທຣະຄະຕິ ແລະວັນປະຈຳອາທິດທີ່ເໝາະສົມ ຕາມໄລຍະທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບເທວະຕາຜູ້ປົກຄອງຂອງມັນຕຣານັ້ນ.

Verse 32

कृष्णाष्टमीचतुर्दश्योर्ग्रहणादौ च साधकः दस्रो यमो ऽनलो धाता शशी रुद्रो गुरुर्दितिः

ໃນວັນຄືນດຳທີ 8 (kṛṣṇa-aṣṭamī) ແລະຄືນດຳທີ 14 (kṛṣṇa-caturdaśī) ພ້ອມທັງໃນເວລາເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣາສ (ຄຣາສດວງຈັນ/ດວງອາທິດ) ຜູ້ປະຕິບັດຖືກຊີ້ວ່າມີ Sādhaka-yoga ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. (ນາມປະທານ) ແມ່ນ Dasra, Yama, Anala, Dhātā, Śaśī, Rudra, Guru, ແລະ Diti.

Verse 33

सर्पाः पितरो ऽथ भगो ऽर्यमा शोतेतरद्युतिः त्वष्टा मरुत इन्द्राग्नी मित्रेन्द्रौ निरृतिर्जलम्

ນາກ/ງູ (ສັຣປາ), ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ), ຕໍ່ມາ ພະຄະ ແລະ ອັຣຍະມັນ; ໂຊເຕ ແລະ ຕາຣະດະຍຸຕິ; ທະວັສຕຣິ; ມະຣຸດ; ອິນດຣະ ແລະ ອັກນິ; ມິຕຣະ-ອິນດຣະ; ນິຣຣິຕິ; ແລະ ນ້ຳທັງຫມົດ।

Verse 34

विश्वेदेवा हृषीकेशो वायवः सलिलाधिपः अजैकपादहिर्व्रध्नः पूषाश्विन्यादिदेवताः

ວິສເວເທວາ, ຮຶສີເກຊະ, ວາຍຸທັງຫມົດ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນ້ຳ, ອະຊະ-ເອກະປາດ, ອະຫິຣບຸດນະຍະ, ປູສັນ, ແລະ ອັສວິນຄູ່—ພ້ອມທັງເທວະອື່ນໆ (ຄວນເຊີນ/ບູຊາ)។

Verse 35

अग्निदस्रावुमा निघ्नो नागश् चन्द्रो दिवाकरः मातृदुर्गा दिशामीशः कृष्णो वैवस्वतः शिवः

ອັກນິ; ນະສັດຍະຄູ່ (ອັສວິນ); ວາຍຸ; ຜູ້ປະຫານ/ຜູ້ທຳລາຍອຸປະສັກ; ນາກ; ຈັນທຣະ; ທິວາກະຣະ (ຕາເວັນ); ມາຣດາ-ດຸຣຄາ; ຈອມເຈົ້າແຫ່ງທິດ; ກຣິສນະ; ໄວວັສວະຕະ (ຍະມະ, ບຸດແຫ່ງວິວັສວານ); ແລະ ຊິວະ।

Verse 36

पञ्चदश्याः शशाङ्कस्तु पितरस्तिथिदेवताः हरो दुर्गा गुरुर्विष्णुर्ब्रह्मा लक्ष्मीर्धनेश्वरः

ສຳລັບຕິຖິວັນທີ 15 (ປັນຈະດະຊີ) ພະຈັນ (ຊະຊາງກະ) ເປັນເທວະປະທານ; ປິຕຣະເປັນເທວະປະຈຳຕິຖິທັງຫມົດ। ໃນບັນຊີນີ້ຍັງມີ ຮະຣະ (ຊິວະ), ດຸຣຄາ, ຄູຣຸ/ຄູຣູ (ບຣິຫັສປະຕິ), ວິສນຸ, ບຣະຫມາ, ລັກສະມີ, ແລະ ທະເນຊະວະຣະ (ກຸເບຣະ) ດ້ວຍ।

Verse 37

एते सुर्यादिवारेशा लिपिन्यासो ऽथ कथ्यते केशान्तेषु च वृत्तेषु चक्षुषोः श्रवणद्वये

ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຈອມເຈົ້າປະທານຂອງວັນທັງຫມົດ ເລີ່ມຈາກວັນອາທິດ। ບັດນີ້ຈະອະທິບາຍ “ລິປິ-ນຍາສະ” (ພິທີວາງອັກສອນ): ໃຫ້ປະກອບທີ່ປາຍຜົມ (ເທິງສີສະ), ທີ່ບ່ອນວົງມົນ (ບ່ອນຂ້າງສີສະ/ຂມັບ), ທີ່ຕາທັງສອງ, ແລະ ທີ່ຫູຄູ່ໜຶ່ງ।

Verse 38

नासागण्डौष्ठदन्तानां द्वे द्वे मूर्धस्ययोः क्रमात् वर्णान् पञ्चसुवर्गानां बाहुचरणसन्धिषु

ໃນຫ້າຊັ້ນພະຍັນຊະນະ (ວັກກະ 5) ສຽງຄວນອອກສຽງຕາມລຳດັບ ຄູ່ລະສອງ ທີ່ດັງ, ແກ້ມ, ຮິມປາກ, ແລະ ແຂ້ວ; ແລະດັ່ງດຽວກັນທີ່ເພດານປາກ ແລະ ຄໍ; ຍັງຊີ້ບອກອີກທີ່ຂໍ້ຕໍ່ແຂນ ແລະ ຂາ.

Verse 39

पार्श्वयोः पृष्ठतो नाभौ हृदये च क्रमान्न्यसेत् तरेति ख पञ्चस्वरवर्गाणामिति ख यादींश् च हृदये न्यस्येदेषां स्युः सप्तधातवः

ຄວນວາງ (ພະຍາງທີ່ກຳນົດ) ຕາມລຳດັບໄວ້ທີ່ຂ້າງທັງສອງ, ທີ່ຫຼັງ, ທີ່ສະດື, ແລະທີ່ຫົວໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ກຸ່ມສະຫຼະ 5 ແລະ ຊຸດ “ya-ādi” ຄວນວາງໄວ້ເທິງຫົວໃຈ; ຈາກນັ້ນເກີດຂຶ້ນທາດຮ່າງກາຍ 7 (dhātu).

Verse 40

त्वगसृङ्मांसकस्नायुमेदोमज्जाशुक्राणि धातवः वसाः पयो वासको लिख्यन्ते चैव लिपीश्वराः

ຜິວໜັງ, ເລືອດ, ເນື້ອ, ເສັ້ນ/ເອັນ (snāyu), ໄຂມັນ, ໄຂກະດູກ, ແລະ ນ້ຳເຊື້ອ ເອີ້ນວ່າ ທາດຮ່າງກາຍ (dhātu). ອີກທັງ vasā (ໄຂມັນ), payaḥ (ນົມ) ແລະ vāsaka ກໍຖືກບັນທຶກໄວ້—ດັ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ຮູ້ອັກສອນ (lipīśvara) ກ່າວໄວ້.

Verse 41

श्रीकण्ठो ऽनन्तसूक्ष्मौ च त्रिमूर्तिरमरेश्वरः अग्नीशो भावभूतिश् च तिथीशः स्थानुको हरः

ພຣະອົງແມ່ນ Śrīkaṇṭha (ຜູ້ມີຄໍອັນມົງຄຸນ); ແມ່ນ Ananta (ອະນັນຕະ—ອະສິ້ນສຸດ) ແລະ Sūkṣma (ສູກສະມະ—ລະອຽດລຶກ). ພຣະອົງແມ່ນ Trimūrti (ຜູ້ຮວບຮວມຫນ້າທີ່ຈັກກະວານສາມ) ແລະ Amareśvara (ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະມະຣະ). ພຣະອົງແມ່ນ Agnīśa (ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄຟ), Bhāva (ພຣະອົງໃນພາວະ “ການເປັນ”), ແລະ Bhūti (ພະລັງ/ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ). ພຣະອົງແມ່ນ Tithīśa (ຈອມເຈົ້າແຫ່ງວັນຈັນ), Sthāṇu (ຜູ້ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ), ແລະ Hara (ຜູ້ກຳຈັດ).

Verse 42

दण्डीशो भौतिकः सद्योजातश्चानुग्रहेश्वरः अक्रूरश् च महासेनः शरण्या देवता अमूः

ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເທວະດາທີ່ຄວນລະລຶກ: Daṇḍīśa, Bhautika, Sadyojāta, Anugraheśvara, Akrūra ແລະ Mahāsena—ເປັນຜູ້ເມດຕາ ແລະ ປະທານທີ່ພຶ່ງພາ.

Verse 43

ततः क्रोधीशत्तण्डौ च पञ्चान्तकशिवोत्तमौ तथैव रुद्रकूर्मौ च त्रिनेत्रौ चतुराननः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຊີນນາມ ກໂຣທີອີສະ ແລະ ຕັນດຸ; ປັນຈານຕະກະ ແລະ ສິໂວດຕະມະ; ອີກທັງ ຣຸດຣະ ແລະ ກູຣະມະ; ພ້ອມດ້ວຍ ຜູ້ມີຕາສາມ ແລະ ຜູ້ມີໜ້າສີ່।

Verse 44

अजेशः शर्मसोनेशौ तथा लाङ्गलिदारुकौ अर्धनारीश्वरश्चोमा कान्तश्चाषाढिदण्डिनौ

ອະເຈອີສະ; ຊັຣມະໂສເນອີສະ; ອີກທັງ ລາງກະລິນ ແລະ ດາຣຸກະ; ອັຣທະນາຣີອີສະວະຣະ; ອຸມາ; ການຕະ; ແລະ ອາສາດິ ກັບ ດັນດິນ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມຂອງພຣະສິວະ।

Verse 45

अत्रिर्मोनश् च मेषश् च लोहितश् च शिखी तथा छगलण्डद्विरण्डौ द्वौ समहाकालवालिनौ

ອັດຣິ, ໂມນ, ເມສະ, ໂລຫິຕະ, ແລະ ສິຂີ; ອີກທັງສອງ—ຊະກະລັນດະ ແລະ ດະວິຣັນດະ—ພ້ອມກັບ ມະຫາກາລະ ແລະ ວາລິນ: ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມທີ່ຖືກລຽນລຳດັບໄວ້ທີ່ນີ້।

Verse 46

भुजङ्गश् च पिनाकी च खड्गीशश् च वकः पुनः श्वेतो भृगुर्लगुडीशाक्षश् च सम्बर्तकः स्मृतः

ພຣະອົງຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ພູຊັງກະ, ປິນາກີ, ແລະ ຂັດກີອີສະ; ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຖືກເອີ້ນວ່າ ວະກະ; ອີກທັງ ສະເວຕະ, ພຣຶກຸ, ລະກຸດີອີສາກສະ; ແລະ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ສັມບັຣຕະກະ।

Verse 47

रुद्रात्मशक्तान् लिख्यादीन् नमोन्तान् विन्यसेत् क्रमात् अङ्गानि विन्यसेत्सर्वे मन्त्राः साङ्गास्तु सिद्धिदाः

ຄວນປະກອບນະຍາສະ (nyāsa) ຕາມລຳດັບ ໃຫ້ແກ່ ສັກຕິທີ່ມີສານະເປັນຣຸດຣະ—ເລີ່ມຈາກກຸ່ມເຊັ່ນ ລິຂະຍາ—ຈົນຮອດສູດທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ ‘ນະໂມ’. ແລ້ວຈຶ່ງວາງໄວ້ເທິງອະວັຍະ (aṅga) ທັງຫມົດ. ມັນຕຣາທັງປວງ ເມື່ອປະກອບດ້ວຍອະວັຍະ (sa-aṅga) ຈະເປັນຜູ້ປະທານສິດທິ (siddhi).

Verse 48

हृल्लेखाव्योमसपूर्वाण्येतान्यङ्गानि विन्यसेत् हृदादीन्यङ्गमन्त्रान्तैर् यो जपेद्धृदये नमः

ຄວນວາງ (ເຮັດ nyāsa) ອະວະທັງຫຼາຍນີ້ ໂດຍເລີ່ມຈາກມັນຕຣາ hṛt, lekhā ແລະ vyoma. ຜູ້ໃດສວດມັນຕຣາຫົວໃຈ ແລະມັນຕຣາອະວະອື່ນໆ ໂດຍລົງທ້າຍດ້ວຍສູດ aṅga ກໍຄວນສວດໃນຫົວໃຈວ່າ “namaḥ”.

Verse 49

स्वाहा शिरस्यथ वषट्शिखायां कवचे च् हूं वौषत् नेत्रे ऽस्त्राय फटस्यात् पञ्चाङ्गं नेत्रवर्जितम्

ໃຫ້ວາງ “svāhā” ໄວ້ທີ່ສີສະ; “vaṣaṭ” ທີ່ຈຸກຜົມ (śikhā); “hūṃ” ທີ່ເກາະປ້ອງກັນ (kavaca); “vauṣaṭ” ທີ່ດວງຕາ; ແລະ “phaṭ” ສໍາລັບມັນຕຣາອາວຸດ (astrāya). ດັ່ງນີ້ ຊຸດອະວະມັນຕຣາ 5 ປະການຖືກສ້າງຕັ້ງ—ໂດຍຍົກເວັ້ນດວງຕາ.

Verse 50

निरङ्गस्यात्मना चाङ्गं न्यस्येमान्नियुतं जपेत् क्रमाभ्यां देवीं वागीशीं यथोक्तांस्तु तिलान् हुनेत्

ເມື່ອເຮັດ aṅga-nyāsa ໂດຍໃຊ້ຕົນເອງເປັນຮູບ “nir-aṅga” (ບໍ່ມີອະວະ) ຂອງມັນຕຣາແລ້ວ ຄວນສວດມັນຕຣານີ້ 1 ນິຍຸຕ (10,000 ເທື່ອ). ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມລໍາດັບສອງຢ່າງ (krama) ທີ່ກໍານົດ ຄວນບູຊາເທວີ Vāgīśī ແລະຖວາຍເມັດງາລົງໄຟ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

Verse 51

लिपिदेवी साक्षसूत्रकुम्भपुस्तकपद्मधृक् कवित्वादि प्रयच्छेत कर्मादौ सिद्धये न्यसेत् निष्कविर्निर्मलः सर्वे मन्त्राःसिध्यन्ति मातृभिः

ເທວີແຫ່ງອັກສອນ Lipi-devī ຜູ້ຖືມາລາ, ສາຍສູດສັກສິດ, ຄຸມພະ (ຫມໍ້ນ້ໍາ), ປຶ້ມ ແລະດອກບົວ ປະທານຄວາມສາມາດດ້ານກະວີ ແລະສິດທິອື່ນໆ. ເພື່ອໃຫ້ພິທີກຳໃດໆສໍາເລັດ ຄວນເຮັດ (mātṛkā-)nyāsa ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຂັ້ນຕອນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ແມ່ນກະວີກໍຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ; ໂດຍບັນດາແມ່ (Mātṛkā) ມັນຕຣາທັງປວງຍ່ອມສໍາເລັດຜົນ.