Adhyaya 347

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वै हाटकेश्वरम् । नलेश्वरात्पूर्वभागे शतधन्वंतरद्वये

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ನಲೇಶ್ವರದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ನೂರು ಧನುಷ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 2

अगस्त्याम्रवनंनाम तत्र स्थाने तु संस्थितम् । चिंतामणेस्तु पूर्वेण ईशाने त्रिशतंधनुः । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमगस्त्येन महात्मना

ಅಲ್ಲಿ ‘ಅಗಸ್ತ್ಯಾಮ್ರವನ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಚಿಂತಾಮಣಿಯ ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ನೂರು ಧನುಷ್ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳ ಅದೇ।

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्काले महादेव सर्वं विस्तरतो वद

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾದೇವ, ಇದು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 4

ईश्वर उवाच । पुरा दैत्यगणा रौद्रा बभूवुर्वरवर्णिनि । कालकेया इति ख्यातास्त्रैलोक्योच्छेदकारकाः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರ ದೈತ್ಯಗಣಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ಅವರು ‘ಕಾಲಕೇಯ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತರು, ತ್ರಿಲೋಕ ನಾಶಕಾರಕರು।

Verse 5

अथ ते निहताः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना । दैत्यसूदननाम्ना तु प्रभासक्षेत्रवासिना

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಭಾವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ಭಗವಾನ್ ಅಲ್ಲಿ ‘ದೈತ್ಯಸೂದನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 6

कृत्वा व्याघ्रस्य रूपं तु नाम्ना चक्रमुखीति च । हता वै तेन रूपेण ततोऽभूद्दैत्यसूदनः

ಅವನು ವ್ಯಾಘ್ರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ‘ಚಕ್ರಮುಖೀ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ‘ದೈತ್ಯಸೂದನ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 7

हतशेषाः समुद्रांते प्रविष्टा भयविह्वलाः । ततस्ते मंत्रयामासुः पीड्यंते देवताः कथम्

ವಧದಿಂದ ಉಳಿದವರು ಭಯವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಮಂತ್ರಿಸಿದರು—“ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಪೀಡಿಸಬಹುದು?”

Verse 9

अथ ते समयं कृत्वा रात्रौ निष्क्रम्य सागरात् । निर्जघ्नुस्तापसांस्तत्र यज्ञदानरतान्प्रिये

ನಂತರ ಅವರು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರದಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು, ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಅವರು ಸಂಹರಿಸಿದರು.

Verse 10

प्रभासे तु महादेवि तत्र द्वादशयोजने । वसिष्ठस्याश्रमे तत्र महर्षीणां महात्मनाम्

ಓ ಮಹಾದೇವಿ! ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶ ಯೋಜನಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಠರ ಆಶ್ರಮವಿತ್ತು—ಮಹಾತ್ಮ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನ.

Verse 11

भक्षितानि सहस्राणि पंच सप्त च तापसान् । शतानि पंच रैभ्यस्य विश्वामित्रस्य षोडश

ಅವರು ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು—ಐದು ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏಳು. ಹಾಗೆಯೇ ರೈಭ್ಯರ ಐದು ನೂರು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಹದಿನಾರು ಜನರನ್ನೂ ಗ್ರಸಿಸಿದರು.

Verse 12

च्यवनस्य च सप्तैव जाबालेर्द्विशतं मुनेः । वालखिल्याश्रमे पुण्ये षट्छतानि दुरात्मभिः

ಆ ದುರಾತ್ಮರು ಚ್ಯವನ ಋಷಿಯ ಏಳು ಮತ್ತು ಜಾಬಾಲಿ ಮುನಿಯ ಇನ್ನೂರು ಜನರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು. ಪವಿತ್ರವಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆರುನೂರು ಜನರನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಿದರು.

Verse 13

यत्र क्वचिद्भवेद्यज्ञस्तत्र गत्वा निशागमे । यज्ञदानसमायुक्तानृत्विजो भक्षयंति च

ಎಲ್ಲೇ ಯಜ್ಞ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಋತ್ವಿಜರನ್ನು (ಪುರೋಹಿತರನ್ನು) ಅವರು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 14

ततो भयाकुलाः सर्वे बभूवुर्जगती तले । न च कश्चिद्विजानाति दैत्यानां तु विचेष्टितम्

ತದನಂತರ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲರೂ ಭಯಭೀತರಾದರು. ಆದರೆ ದೈತ್ಯರ ಆ ಗುಪ್ತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 15

रात्रौ स्वपंति मुनयः सुखशय्यागताश्च ते । प्रभाते त्वध्वरे तेषामस्थिसंघाश्च केवलम्

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಸುಖವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೂಳೆಗಳ ರಾಶಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 16

ततो धर्मक्रियास्त्यक्ता भूतले सर्वमानवैः । निःस्वाध्यायवषट्कारं भूतलं समपद्यत

ತದನಂತರ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ವಷಟ್ಕಾರ ಘೋಷಗಳಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು.

Verse 17

अथान्ये तापसा रात्रौ संयुताश्च च धृतायुधाः । अथोच्छेदं गते धर्मे पीडितास्त्रिदिवौकसः

ಅನಂತರ ಇತರ ತಪಸ್ವಿಗಳು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸಮೇತರಾಗಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಎದ್ದರು; ಧರ್ಮವು ಉಚ್ಛೇದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದರು।

Verse 18

किमेतदिति जल्पंतो ब्रह्माणं शरणं गताः । भगवंस्तापसाः सर्वे तथा ये ज्ञानशीलिनः

“ಇದೇನು?” ಎಂದು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ತಪಸ್ವಿಗಳೂ ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠರೂ ‘ಹೇ ಭಗವನ್’ ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 19

भक्ष्यन्ते केनचिद्रात्रौ मृत्युमेव प्रयान्ति च । नष्टधर्मक्रियाः सर्वे भूतले प्रपितामह

“ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅಜ್ಞಾತನು ಅವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವರು ಮರಣವನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ! ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ।”

Verse 20

यो धर्ममाचरेदह्नि स रात्रौ मृत्युमेति च । न स्वाध्यायवषट्कारं समस्ते भूतले विभो

“ಹಗಲು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ವಿಭೋ! ಸಮಸ್ತ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವೂ ಇಲ್ಲ, ವಷಟ್ಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ।”

Verse 21

धर्माभावाद्वयं सर्वे संदेहं परमं गताः । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ध्यात्वा देवः पितामहः । अब्रवीत्त्रिदशान्सर्वान्सन्देहं परमं गतान्

“ಧರ್ಮದ ಅಭಾವದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೇವೆ.” ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ದೇವಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಪರಮ ಸಂಶಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 22

कालेया इति विख्याता दानवा रौद्रकारिणः । ते समुद्रं समासाद्य तापसान्भक्षयंति च

'ಕಾಲೇಯ'ರೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಆ ದಾನವರು ಭಯಂಕರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು. ಅವರು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

युष्माकं च विनाशाय ते न शक्या निषूदितुम् । यतध्वमेषां नाशाय नो चेन्नाशो भविष्यति

ಅವರು ನಿಮ್ಮ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅವರ ನಾಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ವಿನಾಶವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 24

व्रजध्वं भूतले शीघ्रमगस्त्यो यत्र तिष्ठति । व्रतचर्यारतो नित्यं प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿರಿ. ಅವರು ಉತ್ತಮವಾದ ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

स शक्तः सागरं पातुं मित्रावरुणसंभवः । प्रसाद्यश्च स युष्माभिः समुद्रं पिब सत्तम

ಮಿತ್ರಾವರುಣರ ಪುತ್ರರಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಸಮರ್ಥರು. ನೀವು ಅವರನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಂಡು, 'ಓ ಸತ್ತಮನೇ! ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡು' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ.

Verse 26

ततस्तथा कृते तेन ते सर्वे दानवाधमाः । वध्या युष्माकं भविष्यंति एवं च त्रिदिवेश्वराः

ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ನೀಚ ದಾನವರೆಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ವಧಿಸಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲೈ ದೇವತೆಗಳೇ! ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು.

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा लोककारिणा । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य अगस्त्यं शरणं गताः

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಲೋಕಹಿತಕಾರಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯ ಶರಣು ಪಡೆದರು.

Verse 28

देवा ऊचुः । रक्षरक्ष द्विजश्रेष्ठ त्रैलोक्यं संशयं गतम् । कालकेयैः प्रतिध्वस्तं समुद्रं समुपाश्रितैः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಸಂಶಯಭೀತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿದೆ; ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಕಾಲಕೇಯರು ಅದನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 29

तं शोषय द्विजश्रेष्ठ हितार्थं त्रिदिवौकसाम् । नान्यः शक्तः पुमान्कश्चित्कर्तुमीदृक्क्रिया विभो

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಶೋಷಿಸು. ಓ ವಿಭೋ, ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಶಕ್ತರಲ್ಲ.

Verse 30

ईश्वर उवाच । एवमुक्तः सुरगणैरगस्त्यो मुनिपुङ्गवः । जगाम त्रिदशैः सार्धं समुद्रं प्रति हर्षितः

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ದೇವಗಣಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ತ್ರಿದಶರೊಂದಿಗೆ ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 31

गीयमानस्तु गंधर्वैः स्तूयमानस्तु किन्नरैः । श्लाघ्यमानस्तु विबुधैर्वाक्यमेतदुवाच ह

ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಗೀತನಾಗಿ, ಕಿನ್ನರರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇವರಿಂದ ಶ್ಲಾಘಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನು ಆಗ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 32

एष त्रैलोक्यरक्षार्थं शोषयामि महार्णवम् । द्रक्ष्यध्वं कौतुकं देवाः समीनमकरैर्महत्

ತ್ರಿಲೋಕ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಈ ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಶೋಷಿಸಿಬಿಡುವೆನು. ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ಮೀನು-ಮಕರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಮಹದದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ।

Verse 33

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो ह्यगस्त्यो भगवान्मुनिः । गंडूषमकरोत्सर्वं सागरं सरितांपतिम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಾನ್ ಮುನಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ನದಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಸಮಸ್ತ ಸಾಗರವನ್ನು ಗಂಡೂಷಮಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕುಡಿದನು।

Verse 34

पीते तत्र महासिन्धावगत्स्ये न महात्मना । दानवा भयसंत्रस्ता इतश्चेतश्च बभ्रमुः

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಮಹಾಸಿಂಧುವನ್ನು ಕುಡಿದ ತಕ್ಷಣ ದಾನವರು ಭಯಸಂತ್ರಸ್ತರಾಗಿ ಇತ್ತತ್ತ ಓಡಾಡಿದರು।

Verse 35

वध्यमानाः सुरैस्तत्र शस्त्रैः सुनिशितैस्तथा । कांतारमन्ये गच्छंतः पलायनपरायणा

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರಲು, ಕೆಲ ದಾನವರು ಪಲಾಯನವೇ ಗುರಿಯಾಗಿ ಕಾಂತಾರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಓಡಿದರು।

Verse 36

हतभूयेषु दैत्येषु विदार्य धरणीतलम् । पातालं विविशुस्तूर्णं रुधिरेण परिप्लुताः

ಬಹುಪಾಲು ದೈತ್ಯರು ಹತರಾದ ಬಳಿಕ, ಉಳಿದವರು ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದವರಾಗಿ ಭೂಮಿತಲವನ್ನು ಚೀರಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪಾತಾಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು।

Verse 37

अथोचुस्त्रिदशा हृष्टा अगस्त्यं मुनिसत्तमम् । सिद्धं नो वांछितं सर्वं पूर्यतां सागरः पुनः

ಆಗ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದೆಲ್ಲ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಈಗ ಸಾಗರವು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಲಿ.”

Verse 38

अगस्त्य उवाच । जीर्णं तोयं मया देवास्तथैवामेध्यतां गतम् । उत्पत्स्यति रघूणां हि कुले नृपतिसत्तमः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು— “ದೇವರೇ, ನಾನು ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಅಮೇಧ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮರಳಿ ನೀಡಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಘುವಂಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಉದ್ಭವಿಸುವನು।”

Verse 39

भगीरथेति विख्यातः सर्वशस्त्रभृतां वरः । स ज्ञातिकारणादेव गंगां तत्रानयिष्यति

ಅವನು ‘ಭಗೀರಥ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವನು; ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಕರೆತರುವನು।

Verse 40

ब्रह्मलोकात्सरिच्छ्रेष्ठां तया पूर्णो भविष्यति । एवमुक्त्वा सुरैः सार्द्धं स्वस्थानं चागमन्मुनिः

ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಅವಳು (ಗಂಗೆ) ಬರುವಳು; ಅವಳಿಂದ ಸಾಗರವು ಮತ್ತೆ ತುಂಬುವುದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮುನಿಯು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 41

ततः स्वमाश्रमं प्राप्तं देवा वाक्यमथाबुवन् । अनेन कर्मणा ब्रह्मन्परितुष्टा वयं मुने

ನಂತರ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಹೇ ಮುನೇ, ಈ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 42

किं कुर्मो ब्रूहि तेऽभीष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ನಾವು ಏನು ಮಾಡೋಣ? ನಿನಗೆ ಅಭೀಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಹೇಳು—ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದರೂ ಸಹ।

Verse 43

अगस्त्य उवाच । यावद्ब्रह्मसहस्राणि पंचविंशतिकोटयः । वैमानिको भविष्यामि दक्षिणांबरमूर्द्धनि

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೋಟಿ ಬ್ರಹ್ಮಸಹಸ್ರಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ, ನಾನು ದಕ್ಷಿಣಾಂಬರ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ವೈಮಾನಿಕನಾಗಿ (ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಚಾರಿಯಾಗಿ) ಇರುವೆನು।

Verse 44

अत्रागत्य नरो यस्तु ममाश्रमपदे शुभे । हाटकेश्वरसांनिध्ये प्रभासक्षेत्र उत्तमे

ಯಾವ ನರನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು—ನನ್ನ ಶುಭ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—

Verse 45

स्नानमाचरते सम्यक्स यातु परमां गतिम् । पातालादवतीर्णं तं लिंगरूपं महेश्वरम्

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಪಾತಾಳದಿಂದ ಅವತೀರ್ಣನಾದ ಆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 46

मया तपः प्रभावेन स्थापितं यः प्रपूजयेत् । दिनेदिने भवेत्तस्य गोशतस्य फलं ध्रुवम्

ನನ್ನ ತಪಃಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಅದನ್ನು ಯಾರು ದಿನೇದಿನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೂರು ಗೋ ದಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 47

लोपामुद्रासहायं मां यो मर्त्यः संप्रपूजयेत् । अर्घ्यं दद्याद्विधानेन काश पुष्पैः समाहितः

ಲೋಪಾಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಸಹಾಯಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕಾಶಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು,

Verse 48

प्राप्ते शरदि काले च स यातु परमां गतिम् । लोपामुद्रासहायं मां हाटकेश्वरसंयुतम्

ಶರದ್ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಲೋಪಾಮುದ್ರಾಸಹಾಯನಾಗಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಸಂಯುಕ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವುದರಿಂದ।

Verse 49

अयने चोत्तरे पूज्य गोलक्ष फलमाप्नुयात् । यः श्राद्धं कुरुते चात्र अयने चोत्तरे द्विजः । भूयात्तस्य फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धस्य सत्तमाः

ಉತ್ತರಾಯಣದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಲಕ್ಷ ಗೋಧಾನಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಾಯಣದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ, ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ, ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

ईश्वर उवाच । बाढमित्ये व ते चोक्त्वा सर्वे देवाः सवासवाः । स्वस्थानं तु गताः सर्वे संहृष्टमनसस्तदा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ತಥಾಸ್ತು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 51

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्ते शरदि मानवः । अगस्त्यस्याश्रमं गत्वा हाटकेशं प्रपूजयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಶರದ್ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಗಸ್ತ್ಯಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹಾಟಕೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 52

अगस्त्येश्वरनामानं कल्पलिंगं सुरप्रियम् । यश्चैतच्छुणुयाद्भक्त्या ऋषेस्तस्य विचेष्टितम् । अहोरात्रकृतात्पापात्तत्क्षणा देव मुच्यते

ಇದು ಅಗಸ್ತ್ಯೇಶ್ವರನಾಮಕ ಕಲ್ಪಲಿಂಗ, ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಋಷಿಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವರೋ, ಅವರು, ಹೇ ದೇವಾ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 346

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हाटकेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮೂರುನೂರ ನಲವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.