Adhyaya 338

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देविकातटसंस्थितम् । जालेश्वरेति विख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ದೇವಿಕಾ ನದೀತಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ‘ಜಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ದೇವ-ಅಸುರರಿಬ್ಬರಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

मन्वन्तरे चाक्षुषे च सम्प्राप्ते द्वापरे युगे । नाम्ना जालेश्वरं लिंगं देविकातटसंस्थितम्

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರ ಯುಗವು ಬಂದಾಗ, ದೇವಿಕಾ ತಟದಲ್ಲಿ ‘ಜಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ಲಿಂಗವು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 3

पूज्यते नागकन्याभिर्न तत्पश्यंति मानवाः । महा तेजोमणिमयं चंद्रबिंबसमप्रभम् । स्मरणात्तस्य देवस्य ब्रह्महत्या प्रणश्यति

ಅದನ್ನು ನಾಗಕನ್ಯೆಯರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮಾನವರು ಅದನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು. ಅದು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಣಿಮಯ, ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ. ಆ ದೇವನ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

देव्युवाच । कथं जालेश्वरं नाम कस्मिन्काले बभूव तत्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—‘ಜಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಅದು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು?

Verse 5

साधुभिः सह संवासात्के गुणाः परिकीर्त्तिताः । के लोकाः कानि पुण्यानि तत्सर्वं शंस मे प्रभो

ಪ್ರಭೋ, ಸಾಧುಗಳ ಸಂಗವಾಸದಿಂದ ಯಾವ ಗುಣಗಳು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ? ಯಾವ ಲೋಕಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ, ಯಾವ ಪುಣ್ಯಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ.

Verse 6

ईश्वर उवाच । अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । नाभागस्य च संवादमापस्तंबतपोनिधेः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾಭಾಗನ ಮತ್ತು ತಪೋನಿಧಿ ಆಪಸ್ತಂಬನ ಸಂವಾದವನ್ನು.

Verse 7

महर्षिरात्मवान्पूर्वमापस्तंबो द्विजाग्रणीः । उपावसन्सदा रम्भो बभूव भगवांस्तदा

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಸಂಪನ್ನ ಮಹರ್ಷಿ ಆಪಸ್ತಂಬನು, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿ, ಸದಾ ಉಪವಾಸಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು; ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಭಗವದ್ಭಾವಯುಕ್ತನೂ ಆದನು.

Verse 8

नित्यं क्रोधं च लोभं च मोहं द्रोहं विसृज्य सः । देविकासरितो मध्ये विवेश सलिलाशये

ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ದ್ರೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದೇವಿಕಾ ನದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಜಲಾಶಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 9

क्षेत्रे प्राभासिके रम्ये सम्यग्ज्ञात्वा शिवप्रिये । तत्रास्य वसतः कालः समतीतो महांस्तदा

ಶಿವಪ್ರಿಯವಾದ ರಮ್ಯ ಪ್ರಾಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಅರಿತು ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಹಾ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು.

Verse 10

परेण ध्यानयोगेन स्थाणुभूतस्य तिष्ठतः । ततः कदाचिदागत्य तं देशं मत्स्यजीविनः

ಪರಮ ಧ್ಯಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಾರರು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

Verse 11

प्रसार्य सुमहज्जालं सर्वे चाकर्षयन्बलात् । अथ तं च महामत्स्यं निषादा बलदर्पिताः

ಅವರು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಬಲೆಯನ್ನು ಹರಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಲದಿಂದ ಎಳೆದು ತಂದರು; ನಂತರ ಬಲದ ದರ್ಪದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ನಿಷಾದರು ಒಂದು ಮಹಾಮೀನನ್ನೂ ಎಳೆದುತ್ತಂದರು.

Verse 12

तस्मादुत्तारयामासुः सलिलाद्ब्रह्मनंदनम् । तं दृष्ट्वा तपसा दीप्तं कैवर्त्ता भयविह्वलाः । शिरोभिः प्रणिपत्योच्चैरिदं वचनमब्रुवन्

ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನಂದನನಾದ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಯನ್ನು) ಹೊರತೆಗೆದರು. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತನಾದ ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಮೀನುಗಾರರು ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಜೋರಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 13

निषादा ऊचुः । अज्ञानात्कृतपापानामस्माकं क्षन्तुमर्हसि । किं वा कार्यं प्रियं तेऽद्य तदाज्ञापय सुव्रत

ನಿಷಾದರು ಹೇಳಿದರು—ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪ ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು. ಇಂದು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಲಿ? ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿರಿ.

Verse 14

स मुनिस्तन्महद्दृष्ट्वा मत्स्यानां कदनं कृतम् । कृपया परयाविष्टो दाशान्प्रोवाच दुःखितः

ಆ ಮುನಿಯು ಮೀನುಗಳ ಮಹಾಸಂಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಶೋಕಾಕುಲನಾಗಿ ದುಃಖಿತ ಮನದಿಂದ ಮೀನುಗಾರರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 15

केन मे स्यादुपायो हि सर्वे स्वार्थे बत स्थिताः । ज्ञानिनामपि यच्चेतः केवलात्महिते रतम्

ನನಗೆ ಉಪಾಯವೇನು? ಅಯ್ಯೋ, ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರರು; ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮನವೂ ಕೇವಲ ಆತ್ಮಹಿತದಲ್ಲೇ ರಮಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 16

ज्ञानिनोपि यदा स्वार्थमाश्रित्य ध्यानमास्थिताः । दुःखार्त्तानीह सत्त्वानि क्व यास्यंति सुखं ततः

ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರೆ, ಈ ಲೋಕದ ದುಃಖಾರ್ತ ಜೀವಿಗಳು ಸುಖವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುವರು?

Verse 17

योऽभिवांछति भोक्तुं वै दुःखान्येकांततो जनः । पापात्पापतरं तं हि प्रवदंति मुमुक्षवः

ಯಾವನು ಏಕಾಂತವಾಗಿ ದುಃಖಗಳನ್ನೇ ‘ಭೋಗಿಸಲು’ ಬಯಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನನ್ನು ಮುಮುಕ್ಷುಗಳು ಪಾಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪಾಪತರನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

को नु मे स्यादुपायो हि येनाहं दुःखितात्मवान् । अंतः प्रविष्टः सत्त्वानां भवेयं सर्वदुःखभुक्

ನನಗೆ ಯಾವ ಉಪಾಯ, ಅದರಿಂದ ನಾನು—ದುಃಖಿತ ಹೃದಯನಾಗಿ—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರ ಸಮಸ್ತ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಭೋಗಿಸುವವನಾಗುವೆ?

Verse 19

यन्ममास्ति शुभं किचित्तदेनानुपगच्छतु । यत्कृतं दुष्कृतं तैश्च तदशेषमुपेतु माम्

ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪುಣ್ಯವು ಈ ದುಃಖಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಲಿ. ಮತ್ತು ಇವರಿಂದ ನಡೆದ ದुष್ಕೃತ್ಯವೆಲ್ಲವೂ ಅವಶೇಷವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬರುವುದಾಗಲಿ.

Verse 20

दृष्ट्वांधान्कृपणान्व्यंगाननाथान्रोगिणस्तथा । दया न जायते यस्य स रक्ष इति मे मतिः

ಕುರುಡರು, ದೀನರು, ಅಂಗವಿಕಲರು, ಅನಾಥರು, ರೋಗಿಗಳು ಇವರನ್ನು ಕಂಡರೂ ಯಾರಲ್ಲಿ ದಯೆ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸನು.

Verse 21

प्राणसंशयमापन्नान्प्राणिनो भयविह्वलान् । यो न रक्षति शक्तोपि स तत्पापं समश्नुते

ಪ್ರಾಣಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾರು ರಕ್ಷಿಸದೆ ಬಿಡುವನೋ, ಅವನು ಆ ಪಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

आहुर्जनानामार्त्तानां सुखं यदुपजायते । तस्य स्वर्गोऽपवर्गो वा कलां नार्हति षोडशीम्

ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಆರ್ತ ಜನರಿಗೆ ನೆರವಿನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸುಖಕ್ಕೆ, ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲಿ ಮೋಕ್ಷವಾಗಲಿ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮನಲ್ಲ.

Verse 23

तस्मान्नैतानहं दीनांस्त्यक्त्वा मीनान्सुदुःखितान् । पदमात्रं तु यास्यामि किं पुनस्त्रिदशालयम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈ ದೀನ, ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತ ಮೀನುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಎಲ್ಲಿ?

Verse 24

ईश्वर उवाच । निशम्यैतदृषेर्वाक्यं दाशास्ते जातसंभ्रमाः । यथावृत्तं तु तत्सर्वं नाभागाय न्यवेदयन्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಋಷಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದಾಶರು ಅತೀವ ಸಂಭ್ರಮಗೊಂಡು, ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನಾಭಾಗನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದರು.

Verse 25

नाभागोऽपि ततः श्रुत्वा तं द्रष्टुं ब्रह्मनन्दनम् । त्वरितः प्रययौ तत्र सामात्यः सपुरोहितः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾಭಾಗನೂ ಬ್ರಹ್ಮನಂದನನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟು, ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಪುರೋಹಿತನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.

Verse 26

स सम्यक्पूजयित्वा तं देवकल्पमुनिं नृपः । प्रोवाच भगवन्ब्रूहि किं करोमि तवाज्ञया

ದೇವಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಿದ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಭಗವನ್, ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 27

आपस्तंब उवाच । श्रमेण महताविष्टाः कैवर्त्ता दुःखजीविनः । मम मूल्यं प्रयच्छेति यद्योग्यं मन्यसे नृप

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದರು—“ಮಹಾ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬಳಲಿರುವ, ದುಃಖಜೀವಿಗಳಾದ ಕೈವರ್ತರು ‘ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕೊಡು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಓ ನೃಪ, ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ನೀನು ಮನಸಾದರೆ ಅದನ್ನು ನೀಡು.”

Verse 28

नाभाग उवाच । सहस्राणां शतं मूल्यं निषादेभ्यो ददाम्यहम् । निग्रहाख्यस्य भगवन्यथाह ब्रह्मनंदनः

ನಾಭಾಗನು ಹೇಳಿದನು—“ಭಗವನ್, ನಾನು ನಿಷಾದರಿಗೆ ಲಕ್ಷಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವೆನು—‘ನಿಗ್ರಹ’ ಎಂಬವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಂದನನು ಹೇಳಿದಂತೆ.”

Verse 29

आपस्तंब उवाच । नाहं शतसहस्रैश्च नियम्यः पार्थिव त्वया । सदृशं दीयतां मूल्यममात्यैः सह चिंतय

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಲಕ್ಷಗಳಿದ್ದರೂ ನಾನು ‘ಖರೀದಿಯಾಗುವವನು’ ಅಲ್ಲ. ಯೋಗ್ಯ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕೊಡು; ಅಮಾತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಚಿಂತಿಸು.

Verse 30

नाभाग उवाच । कोटिः प्रदीयतां मूल्यं निषादेभ्यो द्विजोत्तम । यद्येतदपि ते मूल्यं ततो भूयः प्रदीयते

ನಾಭಾಗನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿಷಾದರಿಗೆ ಮೌಲ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಕೋಟಿ ನೀಡಲಿ. ಅದೂ ಸರಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೀಡಲಾಗುವುದು.

Verse 31

आपस्तंब उवाच । नार्हं मूल्यं च मे कोटिरधिकं वापि पार्थिव । सदृशं दीयतां मूल्यं ब्राह्मणैः सह चिंतय

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ನನಗೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯೂ ಮೌಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೂ ಅಲ್ಲ. ಯೋಗ್ಯ ದಾನವನ್ನು ಕೊಡು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರಿಸು.

Verse 32

नाभाग उवाच । अर्द्धराज्यं समस्तं वा निषादेभ्यः प्रदीयताम् । एतन्मूल्यमहं मन्ये किं वाऽन्यन्मन्यसे द्विज

ನಾಭಾಗನು ಹೇಳಿದನು—ನಿಷಾದರಿಗೆ ಅರ್ಧರಾಜ್ಯವೋ ಅಥವಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯವೋ ನೀಡಲಿ. ಇದನ್ನೇ ಯೋಗ್ಯ ಮೌಲ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಓ ದ್ವಿಜ, ನಿನಗೆ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಯೋಗ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆಯೇ?

Verse 33

आपस्तंब उवाच । अर्धराज्यसमस्तं वा नाहमर्हामि पार्थिव । सदृशं दीयतां मूल्यमृषिभिः सह चिंतय

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅರ್ಧರಾಜ್ಯವಾಗಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯವಾಗಲಿ ನಾನು ಅರ್ಹನಲ್ಲ. ಯೋಗ್ಯ ದಾನವನ್ನು ಕೊಡು; ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರಿಸು.

Verse 34

महर्षेस्तद्वचः श्रुत्वा नाभागः स विषादवान् । चिन्तयामास दुःखार्तः सामात्यः सपुरोहितः

ಮಹರ್ಷಿಯ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾಭಾಗನು ಬಹಳ ವಿಷಾದಗೊಂಡನು. ದುಃಖದಿಂದ ಆಕ್ರಾಂತನಾಗಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಪುರೋಹಿತನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 35

ततः कश्चिदृषिस्तत्र लोमशस्तु महातपाः । नाभागमब्रवीन्मा भैस्तोषयिष्यामि तं मुनिम्

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಲೋಮಶ ಋಷಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನು ನಾಭಾಗನಿಗೆ—“ಭಯಪಡಬೇಡ; ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ನಾನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 36

नाभाग उवाच । ब्रूहि मूल्यं महाभाग मुनेरस्य महात्मनः । परित्रायस्व मामस्मात्सज्ञातिकुलबांधवम्

ನಾಭಾಗನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಮುನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮೌಲ್ಯ/ಅರ್ಪಣವೇನು ಎಂದು ಹೇಳು. ನನ್ನನ್ನು ಈ ಅಪಾಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು—ನನ್ನ ಸ್ವಜನ, ಕುಲ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳೊಡನೆ.”

Verse 37

निर्दहेद्भगवान्रुद्रस्त्रैलोक्यं सचराचरम् । किं पुनर्मानुषं हीनमत्यंतवि षयात्मकम्

ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಹಿಸಬಲ್ಲನು; ಹಾಗಿರಲು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾದ ಈ ದೀನ ಮಾನವನಿಗೆ ಏನು ಮಾತು?

Verse 39

लोमश उवाच । त्वमीड्यो हि महाराज जगत्पूज्यो द्विजोत्तमः । गावश्च दिव्यास्तस्माद्गौर्मूल्यमम्यै प्रदीयताम्

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ನೀನು ಸ್ತುತ್ಯನು, ಜಗತ್ಪೂಜ್ಯನಾದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು. ಗೋವುಗಳು ದಿವ್ಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮೌಲ್ಯ/ಅರ್ಪಣವಾಗಿ ಒಂದು ಗೋವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.”

Verse 40

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भगवन्क्रीत एव न संशयः । एतद्योग्यतमं मूल्यं भवतो मुनिसत्तम

ಎದ್ದೇಳಿ, ಎದ್ದೇಳಿ, ಭಗವನ್—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೀವು ಸಮ್ಯಕ್ ತೃಪ್ತರಾದಿರಿ (ಕ್ರೀತ). ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇದೇ ನಿಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮೌಲ್ಯ.

Verse 41

आपस्तंब उवाच । उत्तिष्ठाम्येष सुप्रीतः सम्यक्क्रीतोऽस्मि पार्थिव । गोभ्यो मूल्यं न पश्यामि पवित्रं परमं भुवि

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಎದ್ದೇಳುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನು, ನಾನು ಸಮ್ಯಕ್ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ (ಕ್ರೀತ). ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗೋವುಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಪರಮ ಪವಿತ್ರ.

Verse 42

गावः प्रदक्षिणीकार्याः पूजनीयाश्च नित्यशः । मंगलायतनं देव्यः सृष्टा ह्येताः स्वयंभुवा

ಗೋವುಗಳನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ದಿವ್ಯ ಗೋವುಗಳು ಮಂಗಳದ ಆಲಯಗಳು; ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಇವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 43

अग्न्यगाराणि विप्राणां देवतायतनानि च । यद्गोमयेन शुद्ध्यंति किंभूतमधिकं ततः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಗ್ನಿಗೃಹಗಳೂ ದೇವಾಲಯಗಳೂ ಗೋಮಯದಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದಾಗ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾದ ಮಹಿಮೆ ಇನ್ನೇನು?

Verse 44

गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिस्तथैव च । गवां पंच पवित्राणि पुनंति सकलं जगत्

ಗೋಮೂತ್ರ, ಗೋಮಯ, ಹಾಲು, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪ—ಗೋವಿನ ಈ ಐದು ಪವಿತ್ರಗಳು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 45

गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च । गावो मे ह्रदये चैव गवां मध्ये वसाम्यहम

ಗೋವುಗಳು ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಮುಂದಿವೆ; ಗೋವುಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕೂಡಿವೆ. ಗೋವುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ; ನಾನು ಗೋವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 46

एवं जपन्नरो मंत्रं त्रिसंध्यं नियतः शुचिः । मुच्यते सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोकं च गच्छति

ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪ್ರಾತಃ–ಮಧ್ಯಾಹ್ನ–ಸಾಯಂ ತ್ರಿಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವ ನರನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 47

तृणाहारपरा गावः कर्त्तव्या भक्तितोऽन्वहम् । अकृत्वा स्वयमाहारं कुर्वन्प्राप्नोति दुर्गतिम्

ಹುಲ್ಲನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿಟ್ಟಿರುವ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಮೇವು ಕೊಡದೆ ತಾನೇ ಊಟ ಮಾಡುವವನು ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 48

तेनाग्नयो हुताः सम्यक्पितरश्चापि तर्पिताः । देवाश्च पूजितास्तेन यो ददाति गवाह्निकम्

ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಅವರ ನಿತ್ಯಭಾಗವಾದ ದೈನಂದಿನ ಮೇವು/ಸೇವೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನಿಂದ ಅಗ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಹೋಮವಾದಂತೆ, ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

Verse 49

मन्त्रः । सौरभेयी जगत्पूज्या देवी विष्णुपदे स्थिता । सर्वमेव मया दत्तं प्रतीच्छतु सुतोषिता

ಮಂತ್ರ: ಹೇ ಸೌರಭೇಯೀ! ಜಗತ್ಪೂಜ್ಯ ದೇವಿ, ವಿಷ್ಣುಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳೇ—ನಾನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಸಮಸ್ತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 50

रक्षणाद्बालपुत्राणां गवां कण्डूयनात्तथा । क्षीणार्तरक्षणाच्चैव नरः स्वर्गे महीयते

ಕರುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ, ಹಸುಗಳಿಗೆ ಕಚ್ಚು ತಣಿಸಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷೀಣ ಹಾಗೂ ಆರ್ತ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 51

आदिर्गावो हि मर्त्यस्य मध्ये चांते प्रकीर्तिताः । रक्षंति तास्तु देवानां क्षीराज्यममृतं सदा

ಮರ್ತ್ಯನ ಜೀವನದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಸುಗಳೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅವು ಹಾಲು-ತುಪ್ಪವೆಂಬ ಅಮೃತದಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸದಾ ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 52

तस्माद्गावः प्रदातव्याः पूजनीयाश्च नित्यशः । स्वर्गस्य संगमा ह्येताः सोपानमिव निर्मिताः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಸ್ವರ್ಗಸಂಗಮದ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಳ—ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ನಿರ್ಮಿತ।

Verse 53

एतच्छ्रुत्वा निषादास्ते गवां माहात्म्यमुत्त मम् । प्रणिपत्य महात्मानमापस्तंबमथाब्रुवन्

ಹಸುಗಳ ಈ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ನಿಷಾದರು ಮಹಾತ್ಮ ಅಪಸ್ತಂಬರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಹೇಳಿದರು।

Verse 54

निषादा ऊचुः । संभाषो दर्शनं स्पर्शः कीर्तनं स्मरणं तथा । पावनानि किलैतानि साधूनामिति च श्रुतम्

ನಿಷಾದರು ಹೇಳಿದರು—‘ಸಾಧುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆ, ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಕೀರ್ತನೆ ಮತ್ತು ಸ್ಮರಣೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪಾವನಕರವೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ।’

Verse 55

संभाषो दर्शनं चैव सहास्माभिः कृतं त्वया । कुरुष्वानुग्रहं तस्माद्गौरेषा प्रतिगृह्यताम्

ನೀವು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೃಪೆಮಾಡಿ—ಈ ಗೋವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.

Verse 56

आपस्तंब उवाच । एता वः प्रतिगृह्णामि गां यूयं मुक्तकिल्विषाः । निषादा गच्छत स्वर्गं सह मत्स्यैर्जलोद्धृतैः

ಆಪಸ್ತಂಬನು ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮಿಂದ ಈ ಗೋವನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಓ ನಿಷಾದರೇ, ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದ ಮೀನುಗಳೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 57

प्राणिनां प्रीतिमुत्पाद्य निन्दिते नापि कर्मणा । नरकं यदि पश्यामि वत्स्यामि स्वर्ग एव तत्

ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟುಮಾಡಿ—ನಿಂದಿತವೆನ್ನಲ್ಪಡುವ ಕರ್ಮದಿಂದಾದರೂ—ನಾನು ನರಕವನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಅದನ್ನೇ ಸ್ವರ್ಗವೆಂದು ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 58

यन्मया सुकृतं किञ्चिन्मनोवाक्कायकर्मभिः । कृतं स्यात्तेन दुःखार्ताः सर्वे यांतु शुभां गतिम्

ಮನ, ವಾಣಿ, ಕಾಯ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಅಲ್ಪವಾದರೂ ಸತ್ಕೃತ್ಯದಿಂದ, ದುಃಖಾರ್ತರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 59

ततस्तस्य प्रसादेन महर्षेर्भावितात्मनः । निषादास्तेन वाक्येन सह मत्स्यैर्दिवं गताः

ನಂತರ ಆ ಭಾವಿತಾತ್ಮ ಮಹರ್ಷಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಹಾಗೂ ಆ ವಚನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ನಿಷಾದರು ಮೀನುಗಳೊಡನೆ ದಿವ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ಹೋದರು.

Verse 60

तान्दृष्ट्वा व्रजतः स्वर्गं समत्स्यान्मत्स्यजीविनः । सामात्यभृत्यो नृपतिर्विस्मयादिदमब्रवीत्

ಮೀನులతో ಕೂಡಿದ ಆ ಮೀನುಗಾರರನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡ ರಾಜನು—ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪರಿಚಾರಕರೊಂದಿಗೆ—ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 61

सेव्याः श्रेयोऽर्थिभिः सन्तः पुण्यतीर्थे जलोपमाः । क्षणो पासनमप्यत्र न येषां निष्फलं भवेत्

ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಸಂತರನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಈ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರು ಜೀವದಾಯಕ ಜಲದಂತೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅವರ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸೇವೆಯೂ ಎಂದಿಗೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗದು।

Verse 62

सद्भिः सह सदासीत सद्भिः कुर्वीत सत्कथाम् । सतां व्रतेन वर्तेत नासद्भिः किञ्चिदाचरेत्

ಯಾವಾಗಲೂ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು; ಸಜ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಸತ್ಪುರುಷರ ವ್ರತ-ನಿಯಮದಂತೆ ನಡೆಯಬೇಕು; ದುರ್ಜನರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬಾರದು।

Verse 63

सतां समागमादेते समत्स्या मत्स्यजीविनः । त्रिविष्टपमनुप्राप्ता नराः पुण्यकृतो यथा

ಸಜ್ಜನರ ಸಮಾಗಮದಿಂದ ಈ ಮೀನುಗಾರರು ಮೀನులతో ಕೂಡ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ; ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ಜನರಂತೆ।

Verse 64

आपस्तंबो मुनिस्तत्र लोमशश्च महामनाः । वरैस्तं विविधैरिष्टैश्छंदयामासतुर्नृपम्

ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಆಪಸ್ತಂಬ ಮತ್ತು ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಲೋಮಶರು, ಇಷ್ಟವಾದ ವಿವಿಧ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಆ ರಾಜನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು।

Verse 65

ततः स वरयामास धर्मबुद्धिं सुदुर्लभाम् । तथेति चोक्त्वा तौ प्रीत्या तं नृपं वै शशंसतुः

ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನು ಅತಿದುರ್ಳಭವಾದ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯ ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು. “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮುನಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ನೃಪನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು।

Verse 66

अहो धन्योऽसि राजेन्द्र यत्ते धर्मपरा मतिः । धर्मः सुदुर्लभः पुंसां विशेषेण महीक्षिताम्

ಅಹೋ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನೀನು ಧನ್ಯನು; ನಿನ್ನ ಮತಿ ಧರ್ಮಪರಾಯಣವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಪುರುಷರಿಗೆ ಅತಿದುರ್ಳಭ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವವರಿಗೆ।

Verse 67

यदि राजा मदाविष्टः स्वधर्मं न परि त्यजेत् । ततो जगति कस्तस्मात्पुमानभ्यधिको भवेत्

ರಾಜನು ಅಧಿಕಾರಮದದಿಂದ ಮದಾವಿಷ್ಟನಾದರೂ ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾರು ಆಗಬಲ್ಲರು?

Verse 68

ध्रुवं जन्म सदा राज्ञां मोहश्चापि सदा ध्रुवः । मोहाद्ध्रुवश्च नरको राज्यं निन्दन्त्यतो बुधाः

ರಾಜರಿಗೆ ರಾಜ್ಯಜನ್ಮ ನಿಶ್ಚಿತ; ಮೋಹವೂ ಸದಾ ನಿಶ್ಚಿತ. ಮೋಹದಿಂದ ನರಕವೂ ನಿಶ್ಚಿತ ಫಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತರು (ಬಂಧನಕಾರಿಯಾದ) ರಾಜತ್ವವನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 69

राज्यं हि बहु मन्यंते नरा विषयलोलुपाः । मनीषिणस्तु पश्यन्ति तदेव नरकोपमम्

ವಿಷಯಲೋಲುಪರಾದ ಜನರು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಹಳ ಮಹತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯಜ್ಞರು ಅದೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನರಕೋಪಮವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ (ಅದು ತೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ)।

Verse 70

तस्माल्लोकद्वयध्वंसी न कर्त्तव्यो मदस्त्वया । यदीच्छसि महाराज शाश्वतीं गतिमात्मनः

ಆದುದರಿಂದ ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಬಾರದು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಿನಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಗತಿ ಬೇಕಾದರೆ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು।

Verse 71

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तौ महात्मानौ जग्मतुः स्वं स्वमाश्रमम् । नाभागोऽपि वरं लब्ध्वा प्रहृष्टः प्राविशत्पुरम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾತ್ಮರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ನಾಭಾಗನೂ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 72

एतत्ते कथितं देवि प्रभावं देविकोद्भवम् । ऋषिणा स्थापितश्चापि भवो जाले श्वरस्तदा

ಹೇ ದೇವಿ, ದೇವಿಕೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಯು ಭವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ‘ಜಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 73

जाले निपतितो यस्माद्दाशानामृषिसत्तमः । जालेश्वरेति नामासौ विख्यातः पृथिवीतले

ಮೀನುಗಾರರ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಬಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಜಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 74

तत्र स्नात्वा महादेवि जालेश्वरसमर्चनात् । आपस्तंबश्च नाभागो निषादा मत्स्यजीविनः

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜಾಲೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದುದರಿಂದ ಆಪಸ್ತಂಬ, ನಾಭಾಗ ಹಾಗೂ ಮೀನು ಹಿಡಿದು ಬದುಕುವ ನಿಷಾದರೂ ಶುಭಫಲವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 75

मत्स्यैः सह गताः स्वर्गं देविकायाः प्रभावतः । चैत्रस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षे त्रयोदशीम्

ದೇವಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಮೀನುಗಳೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಈ ಪುಣ್ಯವು ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ತ್ರಯೋದಶಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.

Verse 76

दद्यात्पिण्डं पितृभ्यो यस्तस्यांतो नैव विद्यते । गोदानं तत्र देयं तु ब्राह्मणे वेदपारगे । श्रोतव्यं चैव माहात्म्यं द्रष्टव्यो जालकेश्वरः

ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಗೋদান ನೀಡಬೇಕು. ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಜಾಲಕೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು.