Adhyaya 280

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्यवनेश्वरमुत्तमम् । तत्रैव संस्थितं लिंगं सर्वपातकनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚ್ಯವನೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತ ಲಿಂಗವು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 2

यत्र शर्यातिना दत्ता सुकन्या सा महर्षये । यत्र संस्तंभितं सैन्यमानाहार्त्तमथाकरोत्

ಇದು ಶರ್ಯಾತಿಯು ಸುಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳ; ಹಾಗೆಯೇ ಸೇನೆಯನ್ನು ತಡೆದು, ನಂತರ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳವೂ ಇದೇ।

Verse 3

एष शर्यातियज्ञस्य देशो देवि प्रकाशते । प्रभासक्षेत्रमध्ये तु साक्षात्पातकनाशनः

ಓ ದೇವಿ, ಇದು ಶರ್ಯಾತಿಯ ಯಜ್ಞದ ಸ್ಥಳವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ।

Verse 4

साक्षात्तत्राभजत्सोममश्विभ्यां सह कौशिकः । चुकोप भार्गवश्चैव महेन्द्राय महातपाः

ಅಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕನು ಅಶ್ವಿನೀದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸాక్షಾತ್ ಸೋಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಭಾರ್ಗವನು ಸಹ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

Verse 5

संस्तंभयामास च तं वासवं च्यवनः प्रभुः । सुकन्यां चापि भार्यां स राजपुत्रीमवाप्तवान्

ಪ್ರಭುವಾದ ಚ್ಯವನ ಋಷಿಯು ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನೇ ಸ್ಥಂಭಿತಗೊಳಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಸುಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪಡೆದನು.

Verse 6

देव्युवाच । कथं विष्टंभितस्तेन भगवान्पाकशासनः । किमर्थं भार्गवश्चापि कोपं चक्रे महातपाः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಭಗವಾನ್ ಪಾಕಶಾಸನ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಂಭಿತಗೊಳಿಸಿದನು? ಮತ್ತು ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಭಾರ್ಗವನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೋಪಿಸಿದನು?

Verse 7

नासत्यौ च कथं ब्रह्मन्कृ तवान्सोमपायिनौ । तत्सर्वं च यथावृत्तमाख्यातु भगवान्मम

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಅವನು ನಾಸತ್ಯ ದ್ವಯವನ್ನು (ಅಶ್ವಿನೀದೇವರನ್ನು) ಹೇಗೆ ಸೋಮಪಾನಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು? ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ, ಪ್ರಭು.

Verse 8

ईश्वर उवाच । भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्च्यवनो नाम नामतः । स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे महामुनिः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹರ್ಷಿ ಭೃಗುಗಳ ಪುತ್ರನು, ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಚ್ಯವನನು. ಅವನು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆ ಮಹಾಮುನಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 9

स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थाने च भामिनि । अतिष्ठत्सुचिरं कालमेकदेशे वरानने

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಹೇ ವರಾನನೆ! ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ವೀರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 10

स वल्मीकोऽभवत्तत्र लताभिरभिसंवृतः । कालेन महता देवि समाकीर्णः पिपीलकैः

ಹೇ ದೇವಿ! ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಲ್ಮೀಕದಂತೆ ಆಗಿ, ಲತಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾದನು; ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಇರುವೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 11

स तथा संवृतो धीमान्मृत्पिंड इव सर्वतः । तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः

ವಲ್ಮೀಕದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಆ ಧೀಮಂತನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟನು; ಆದರೂ ಭೀಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು।

Verse 12

अथास्य यातकालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः । तीर्थयात्राप्रसंगेन श्रीसोमेशदिदृक्षया । आजगाम महाक्षेत्रं प्रभासं पापनाशनम्

ನಂತರ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಶರ್ಯಾತಿ ಎಂಬ ರಾಜನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನಿಮಿತ್ತ, ಶ್ರೀ ಸೋಮೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ, ಪಾಪನಾಶಕ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 13

तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहाः । एकैव तु सुता शुभ्रा सुकन्यानाम नामतः

ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರು ಇದ್ದರು; ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪುತ್ರಿ ಇದ್ದಳು, ‘ಸುಕನ್ಯಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 14

सा सखीभिः परिवृता सर्वाभरणभूषिता । चंक्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत्

ಅವಳು ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವಳಾಗಿ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾಗಿ, ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಭಾರ್ಗವನ ವಲ್ಮೀಕದ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿತು।

Verse 15

सा चैव सुदती तत्र पश्यमाना मनोरमान् । वनस्पतीन्विचिन्वंती विजहार सखीवृता

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸುಂದರದಂತಿ ಯುವತಿ ಮನೋಹರ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಸಸ್ಯಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದಳು।

Verse 16

रूपेण वयसा चैव सुरापानमदेन च । बभंज वनवृक्षाणां शाखाः परम पुष्पिताः

ರೂಪ-ಯೌವನದ ಗರ್ವದಿಂದಲೂ, ಸುರಾಪಾನದ ಮದದಿಂದಲೂ ಮತ್ತಳಾಗಿ, ಅವಳು ಅರಣ್ಯವೃಕ್ಷಗಳ ಅತ್ಯಂತ ಪುಷ್ಪಿತ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಮುರಿದಳು।

Verse 17

तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् । ददर्श भार्गवो धीमांश्चरंतीमिव विद्युतम्

ಆಗ ಧೀಮಾನ ಭಾರ್ಗವನು ಅವಳನ್ನು ಸಖಿಯರಿಲ್ಲದೆ ಏಕಾಕಿನಿಯಾಗಿ, ಏಕವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 18

तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः । क्षामकण्ठश्च ब्रह्मर्षिस्तपोबलसमन्वितः

ಆ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಪರಮದ್ಯುತಿಯು ಆನಂದಿಸಿದನು; ಕ್ಷಾಮಕಂಠನಾದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯೂ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು।

Verse 19

तामभाषत कल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै । ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी

ಅವನು ಆ ಕಲ್ಯಾಣೀ ಶುಭ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವಳು ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸುಕನ್ಯೆ ವಲ್ಮೀಕದೊಳಗೆ ಇರುವ ಭಾರ್ಗವ ಮುನಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗುರುತಿಸಿದಳು.

Verse 20

कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता । किन्नु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने

ಕೌತೂಹಲದಿಂದ, ಮೋಹವಶವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಮಂಕಾದ ಕಾರಣ, ಅವಳು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಳು. “ಇದು ಏನು?” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದಳು.

Verse 21

अकुध्यत्स तया विद्धो नेत्रे परममन्युमान् । ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत्

ಅವಳು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದರೂ, ಅವನು ಪರಮ ಕ್ರೋಧಶೀಲನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೋಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಂತರ ಶರ್ಯಾತಿ ರಾಜನ ಸೇನೆಯ ಶಕೃನ್ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆಯನ್ನು ತಡೆದನು.

Verse 22

ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमानाहदुःखितम् । तथागतमभिभेक्ष्य पर्यतप्यत पार्थिवः

ಶಕೃನ್ಮೂತ್ರ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸೇನೆ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಲಿತು. ಸಂಭವಿಸಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಬಹಳವಾಗಿ ವ್ಯಥಿತನಾದನು.

Verse 23

तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः । केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः । ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तदिदं ब्रूत मा चिरम्

‘ಈ ಮಹಾತ್ಮ ಭಾರ್ಗವನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯನಿಷ್ಠ, ವೃದ್ಧನು; ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಯಂಕರನು. ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅಪಕಾರವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಿದರು—ತಿಳಿದು ಮಾಡಿದರೂ, ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದರೂ—ತಡಮಾಡದೆ ಕೂಡಲೇ ಹೇಳಿರಿ.’

Verse 24

तत्रोचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् । सर्वोपायैर्यथाकामं भवान्समधिगच्छतु

ಆಗ ಎಲ್ಲ ಸೈನಿಕರೂ ಹೇಳಿದರು—“ಈ ಅಪಕೃತ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು. ನೀವು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದಾದರೂ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಿರಿ.”

Verse 25

ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् । पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं प्रत्यजानन्न चैव ते

ನಂತರ ಆ ಭೂಪಾಲನು (ರಾಜನು) ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೌಮ್ಯ ವಚನಗಳಿಂದಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಠೋರ ವಚನಗಳಿಂದಲೂ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಸುಹೃದ್ವರ್ಗವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವರು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಏನೂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

Verse 26

आनाहार्त्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यं संमुखोदितम् । पितरं दुःखितं चापि सुकन्यैवमथाब्रवीत्

ಆಗ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡಂತೆ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತಂದೆಯೂ ದುಃಖಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸುಕನ್ಯೆ ಹೀಗೆಂದಳು.

Verse 27

मया तातेह वल्मीके दृष्टं सर्वमभिज्वलत् । उद्द्योतवदविज्ञानात्तन्मया विद्धमन्तिकात्

“ತಂದೆಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ಈ ವಲ್ಮೀಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ಅದನ್ನು ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೊಡೆದೆ.”

Verse 28

एतच्छ्रुत्वा तु शर्याति र्वल्मीकं क्षिप्रमभ्यगात् । तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಶರ್ಯಾತಿ ತಕ್ಷಣ ವಲ್ಮೀಕದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಹಾನ್ ಆಗಿ, ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧನಾದ ಆ ಭಾರ್ಗವನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 29

अथावदत्स्वसैन्यार्थं प्रांजलिः स महीपतिः । अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षंतुमर्हसि

ಆಗ ರಾಜನು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಸೇನೆಯ ಪರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಒಂದು ಬಾಲಿಕೆ ನಿನಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು।

Verse 30

ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा । रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहसमावृताम्

ನಂತರ ಭಾರ್ಗವ ಚ್ಯವನನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ರೂಪ ಮತ್ತು ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದರೂ, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 31

तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव । क्षमिष्यामि महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

ಓ ರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಆ ಪುತ್ರಿಯನ್ನೇ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ಓ ಭೂಪಾಲನೇ, ನಾನು ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವೆನು—ಇದು ನಿನಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

ईश्वर उवाच । ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् । ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಋಷಿಯ ವಚನವನ್ನು ಅರಿತು ಶರ್ಯಾತಿಯು ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಚ್ಯವನನಿಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 33

प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह । प्राप्ते प्रसादे राजा तु ससैन्यः पुरमाव्रजत्

ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಭಗವಾನ್ ಋಷಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಪ್ರಸಾದ ದೊರಕಿದಾಗ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಡನೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 34

सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दितम् । नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च

ಸುಕನ್ಯೆಯೂ ದೋಷರಹಿತ ತಪಸ್ವಿ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅವನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದಳು—ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಿಂದ.

Verse 35

अग्नीनामतिथीनां च शुश्रूषुरनसूयया । समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना

ಅನಸೂಯೆಯಿಂದ, ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಶುಭಮುಖಿಯಾದ ಸುಕನ್ಯೆ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನೂ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದಳು; ಅದರಿಂದ ಅವಳು ಚ್ಯವನ ಋಷಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದಳು.

Verse 280

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ಚ್ಯವನೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡೂ ನೂರು ಎಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.