Adhyaya 255

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्यैव पश्चिमे भागे ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ತ್ರಿಲೋಕವಿಖ್ಯಾತವಾದ ಆ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದರ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳಾದ ಋಷಿಗಳ ನಿವಾಸವಿದೆ.

Verse 2

तस्मिंस्त्रिनेत्रा मत्स्याश्च दृश्यंतेऽद्यापि भामिनि । अंगिरा गौतमोऽगस्त्यः सुमतिः सुसखिस्तथा

ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮೀನುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಂಗಿರಸ, ಗೌತಮ, ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಸುಮತಿ ಮತ್ತು ಸುಸಖಿ ಋಷಿಗಳೂ ಇದ್ದರು.

Verse 3

विश्वामित्रः स्थूलशिराः संवर्त्तः प्रतिमर्द्दनः । रैभ्यो बृहस्पतिश्चैव च्यवनः कश्यपो भृगुः

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ಸ್ಥೂಲಶಿರ, ಸಂವರ್ತ, ಪ್ರತಿಮರ್ದನ, ರೈಭ್ಯ ಮತ್ತು ಬೃಹಸ್ಪತಿ; ಜೊತೆಗೆ ಚ್ಯವನ, ಕಶ್ಯಪ ಮತ್ತು ಭೃಗು ಕೂಡ (ಇದ್ದರು).

Verse 4

दुर्वासा जामदग्न्यश्च मार्कंडेयोऽथ गालवः । उशनाऽथ भरद्वाजो यवक्रीतस्त्रितस्तथा

ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸ, ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮತ್ತು ಗಾಲವ; ಹಾಗೆಯೇ ಉಶನಾ, ಭರದ್ವಾಜ, ಯವಕ್ರೀತ ಮತ್ತು ತ್ರಿತ ಕೂಡ (ಇದ್ದರು).

Verse 5

नारदः पर्वतश्चैव वसिष्ठोऽरुंधती तथा

ಅಲ್ಲಿ ನಾರದ, ಪರ್ವತ, ವಸಿಷ್ಠ—ಅರುಂಧತಿಯೊಡನೆ—ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮಹರ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಸಮವಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರು.

Verse 6

काण्वोऽथ गौतमो धौम्यः शतानन्दोऽकृतव्रणः । जमदग्निस्तथा रामो बकश्चेत्येवमादयः । कृष्णद्वैपायनश्चैव पुत्रशिष्यैः समन्वितः

ಆಮೇಲೆ ಕಾಣ್ವ, ಗೌತಮ, ಧೌಮ್ಯ, ಶತಾನಂದ ಮತ್ತು ಅಕೃತವ್ರಣ; ಹಾಗೆಯೇ ಜಮದಗ್ನಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಬಕ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳು ಬಂದರು. ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ ವ್ಯಾಸರೂ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समा साद्य प्रभासं मुनिसत्तमाः । तपस्तेपुर्महात्मानो विविधं परमाद्भुतम्

ಈ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾತ್ಮರು ನಾನಾವಿಧ ಪರಮಾದ್ಭುತ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 8

एवं ते नियतात्मानो दमयुक्तास्तपस्विनः । समाधिना जिगीषन्ते ब्रह्मलोकं सनातनम्

ಹೀಗೆ ನಿಯತಾತ್ಮರು, ದಮಸಂಯಮಯುಕ್ತ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಸಮಾಧಿಯ ಮೂಲಕ ಸಂಸಾರಬಂಧನವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

Verse 9

अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती प्रिये । कृच्छ्रं प्राप्तो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः

ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ (ಬರ) ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಘೋರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 10

ततो निरन्ने लोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः । मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रं प्राप्तास्तदाऽपचन्

ಆಗ ಈ ಲೋಕವು ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಹೋದಾಗ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ಅವರು ಒಂದು ಮೃತ ಬಾಲಕನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು; ಮತ್ತು ಅತಿದುರವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದರು.

Verse 11

अथोपरिचरस्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन् । दृष्ट्वा राजा वृषादर्भिः प्रोवाचेदं वचस्तदा

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಆ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಷ ಮತ್ತು ದರ್ಭ (ಯಜ್ಞಚಿಹ್ನೆಗಳು) ಸಹಿತನಾದ ರಾಜ ಉಪರಿಚರನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 12

राजोवाच । प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता । तस्मात्प्रतिग्रहं मत्त गृह्णीध्वं मुनिपुंगवाः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರವು ನಿಂದಾರಹಿತ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯೆಂದು ಕಾಣಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನನ್ನಿಂದ ಈ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ।

Verse 13

मुद्गान्माषांश्च व्रीहींश्च तथा रत्नानि कांचनम् । युष्माकं संप्रदास्यामि यच्चान्यदपि दुर्ल्लभम् । निवर्त्तध्वमतः सर्वे ह्येतस्मात्पातकात्परम्

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮುದ್ಗ, ಮಾಷ (ಉದ್ದಿನಬೇಳೆ), ಅಕ್ಕಿ, ರತ್ನಗಳು, ಚಿನ್ನ—ಮತ್ತು ಇನ್ನೇನು ದುರ್ಲಭವೋ ಅದನ್ನೂ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿರಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದಾನವು ನಿಜವಾಗಿ ಈ ಪಾಪವನ್ನು ದಾಟಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 14

ऋषय ऊचुः । तज्जानंतः कथं राजन्गृह्णीमस्ते प्रतिग्रहम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾವು ನಿನ್ನ ದಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ?

Verse 15

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दशध्वजि समा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

ರಥಯೋಧನು ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವಧಕರ ಸಮಾನ; ಧ್ವಜಧಾರಿ ಹತ್ತು ರಥಯೋಧರ ಸಮಾನ; ವೇಶ್ಯೆ ಹತ್ತು ಧ್ವಜಧಾರಿಗಳ ಸಮಾನ; ಮತ್ತು ರಾಜನು ಹತ್ತು ವೇಶ್ಯೆಗಳ ಸಮಾನನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 16

यो राज्ञां प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

ಲೋಭಮೋಹಿತನಾಗಿ ರಾಜರಿಂದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಾಮಿಸ್ರಾದಿ ಘೋರ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

तद्गच्छ कुशलं तेऽस्तु सह दानेन पार्थिव । अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಹೋಗು; ದಾನಸಹಿತವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಲಿ. ಇದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 18

अथ राज्ञः समादेशात्तत्र गत्वा च मंत्रिणः । ऊदुम्बराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले

ನಂತರ ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಉದುಂಬರ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚದರಿಸಿದರು.

Verse 19

अथ तानि व्यचिन्वंश्च ऋषयो वरवर्णिनि । गुरूणीति विदित्वा तु न ग्राह्याण्यंगिराऽब्रवीत्

ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ಆಗ ಋಷಿಗಳು ಅವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವು ‘ಗುರು’—ಭಾರೀ ದೋಷಭಾರಿತ—ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅಂಗಿರಾ, “ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

अत्रिरुवाच । नास्महेनास्महे मूढ वयमज्ञानबुद्धयः । हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जाड्यतः

ಅತ್ರಿ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಮೂಢನೇ, ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ‘ಜ್ಞಾನಿಗಳು’ ಅಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಇವು ಚಿನ್ನದವು ಎಂದು ತಿಳಿದೆವು; ಈಗ ನಮ್ಮ ಜಡತೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 21

वसिष्ठ उवाच । धर्मार्थं संचयो यस्य द्रव्याणां स न शस्यते । तपःसंचयनं मन्ये वसिष्ठो धनसंचयम्

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—‘ಧರ್ಮ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ದ್ರವ್ಯಸಂಚಯ ಮಾಡುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸನೀಯನಲ್ಲ. ನಾನು ವಸಿಷ್ಠನು, ಧನಸಂಚಯಕ್ಕಿಂತ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಂಚಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಮನ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 22

त्यजध्वं संचयान्सर्वाञ्जातीनां समुपद्रवान् । न हि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

ಎಲ್ಲಾ ಸಂಚಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರಿ; ಅವು ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ-ವರ್ಗಗಳಿಗೂ ಉಪದ್ರವದ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಸಂಚಯವಿರುವವನು ಯಾರೂ ನಿರುಪದ್ರವನಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 23

यथायथा न गृह्णाति ब्राह्मणोऽसत्प्रतिग्रहम् । तथातथाऽनिशं चास्य ब्रह्मतेजस्तु वर्धते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟಾಗಿ ಅಸತ್ ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು (ಅನರ್ಹ ದಾನವನ್ನು) ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟಾಗಿ ಅವನ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸು—ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾಂತಿ—ನಿರಂತರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 24

अकिंचनत्वं राज्यं च तुलया समतोलयम् । अकिंचनत्वमधिकं राज्यादपि न संशयः

ನಾನು ಅಕಿಂಚನತ್ವ (ನಿಷ್ಕಿಂಚನ ಭಾವ) ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಮತೂಕದ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಿದೆ; ಅಕಿಂಚನತ್ವವೇ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವೆಂದು ತೋರಿತು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 25

कश्यप उवाच । अनर्थो ब्राह्मणस्यैष यदर्थनिचयो महान् । अर्थैश्वर्यविमूढोऽपि श्रेयसो भ्रश्यते द्विजः

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಇದು ಅನರ್ಥವೇ: ಮಹತ್ತರ ಧನನಿಚಯ ಮಾಡುವುದು. ಧನ-ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ದ್ವಿಜನು ಶ್ರೇಯಸ್ಸು—ಪರಮ ಹಿತ—ಇಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

अर्थसंपद्विमोहाय बहुशोकाय चैव हि । तस्मादर्थमनर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

ಧನಸಂಪತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೋಹಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ಶೋಕಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು, ನಿಜವಾಗಿ ‘ಅನರ್ಥ’ವೆನಿಸುವ ಆ ‘ಅರ್ಥ’ವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಲಿ.

Verse 27

यस्य धर्मार्थमप्यर्थास्तस्यापि न हि दृश्यते । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

ಧನವು ಧರ್ಮಾರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳುವವನಿಗೂ ಭದ್ರತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಸರನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ ಇರುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 28

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे च जीर्येते तृष्णैका न तु जीर्यते

ಭರದ್ವಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಮಾನವನು ಜೀರ್ಣವಾಗುವಂತೆ ಕೇಶವೂ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಜೀರ್ಣವಾಗುವಂತೆ ದಂತಗಳೂ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತವೆ—ಆದರೆ ತೃಷ್ಣೆ ಮಾತ್ರ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 29

सूची सूत्र तथा वस्त्रे समानयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रस्य तृष्णा सूची विधीयते

ಸೂಜಿ ದಾರವನ್ನೂ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಸುವಂತೆ, ಸಂಸಾರ-ಸೂತ್ರವನ್ನು ಹೊಲೆಯುವ ಸೂಜಿಯಾಗಿ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 30

यथा शृंगं रुरोः काये वर्द्धमाने हि वर्द्धते । अनंतपारा दुर्वारा तृष्णा दुःखप्रदा सदा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

ಜಿಂಕೆಯ ದೇಹ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಅದರ ಕೊಂಬೂ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ, ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ತೃಷ್ಣೆಯೂ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ತೃಷ್ಣೆಗೆ ಅಂತ್ಯತೀರವಿಲ್ಲ, ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ದುಸ್ತರ; ಅದು ಸದಾ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಅಧರ್ಮವು ಬಹಳ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪರಿವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 31

गौतम उवाच । संतुष्टः को न शक्नोति फलैश्चापि हि वर्त्तितुम् । सर्वोऽपींद्रियलोभेन संकटान्यभिगाहते

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸಂತೃಪ್ತನಾದವನು ಫಲಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಏಕೆ ಬದುಕಲಾರನು? ಆದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಲೋಭದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मावृतेव भूः

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಸಂತೃಪ್ತವೋ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಪತ್ತು. ಪಾದರಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಪಾದವಿರುವವನಿಗೆ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲ ಚರ್ಮಾವೃತವಾದಂತೆಯೇ.

Verse 33

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानां सुखं चाशांतचेतसाम्

ಸಂತೋಷಾಮೃತದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಶಾಂತಚಿತ್ತರ ಸುಖ—ಧನಲೋಭಿಗಳಾದ ಅಶಾಂತಚಿತ್ತರಿಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯುವುದು?

Verse 34

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिद्ध्यति । तथैनमपरः कामो भूयो विध्यति बाणवत्

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಆಸೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವನಿಗೆ ಒಂದು ಆಸೆ ನೆರವೇರಿದರೂ, ಮತ್ತೊಂದು ಆಸೆ ಬಾಣದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 35

न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते

ವಿಷಯಭೋಗದಿಂದ ಕಾಮನೆ ಎಂದಿಗೂ ಶಮನವಾಗದು; ಹವಿಯಿಂದ ಪೋಷಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

Verse 36

कामानभिलषन्लोभान्न नरः सुखमेधते । समालभ्य तरुच्छायां भवनं वाञ्छो नरः

ಲೋಭದಿಂದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮರದ ನೆರಳನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅವನು ಮನೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

चतुःसागरसंयुक्तां यो भुंक्ते पृथिवीमिमाम् । एकस्तु वनवासी च स कृतार्थो न पार्थिवः

ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಾಜನು ಆಳಿದರೂ, ನಿಜವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥನು ಏಕಾಂಗಿ ವನವಾಸಿಯೇ; ಪಾರ್ಥಿವಾಧಿಪತಿ ಅಲ್ಲ.

Verse 38

जमदग्निरुवाच । प्रतिग्रहसमर्थो यस्तपो वर्द्धयते महान् । न करोति तपस्तस्य जायते च सहस्रधा

ಜಮದಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸದವನ ತಪಸ್ಸು ಸಾವಿರಪಟ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ವೀಕಾರದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದವರಿಗೆ, ದಾತರು ಪಡೆಯುವ ಲೋಕಗಳೇ ಸ್ವೀಕರಿಸದವರಿಗೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 40

अरुंधत्युवाच । बिसतंतुर्यथा नित्यं समंतान्नालसंस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यंता तथा देहाश्रिता सदा

ಅರುಂಧತಿ ಹೇಳಿದರು—ಕಮಲದ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಬಿಸತಂತು ನಿತ್ಯವೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ, ಆದಿ ಅಂತವಿಲ್ಲದ ತೃಷ್ಣೆಯು ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸದಾ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । योऽसौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

ದುರ್ಮತಿಗಳಿಗೆ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜೀರ್ಣವಾಗದ ಆ ತೃಷ್ಣೆಯೇ ಪ್ರಾಣಾಂತಕ ರೋಗ; ಆ ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನಿಗೇ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 42

चंडोवाच । उग्रात्प्रतिग्रहाद्यस्माद्बिभ्यत्येते महेश्वराः । बलीयांसो दुर्बलवत्तथा चैव बिभेम्यहम्

ಚಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ಉಗ್ರ (ಅನುಚಿತ) ಪ್ರತಿಗ್ರಹದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಹಾಭಕ್ತರೂ ಭಯಪಡುತ್ತಾರೆ; ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರೂ ದುರ್ಬಲರಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 43

पशुमुख उवाच । यदाचरंति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

ಪಶುಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಸದಾ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರಾದ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಯಾವ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ತನ್ನ ನಿಜ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಜ್ಞಾನಿಯು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 44

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि त्यक्त्वा तानि फलानि च । ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ದೃಢವ್ರತರಾದ ಋಷಿಗಳು ಆ ಸ್ವರ್ಣಗರ್ಭ ಫಲಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 45

ततस्ते विचरंतो वै ददृशुः सुमहत्सरः । पद्मिनीभिः समाकीर्णं सर्वतो वरवर्णिनि

ನಂತರ ಅವರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಒಂದು ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡರು; ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪದ್ಮಿನಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 46

तस्मिन्देशे तदा प्राप्तः परिव्राजः शुनोमुखः । तेनैव सहितास्तत्र स्नाताः सर्वे महर्षयः

ಅದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗ ಶುನೋಮುಖನೆಂಬ ಪರಿವ್ರಾಜಕನು ಬಂದನು; ಅವನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 47

तत्रावतारं कृत्वा तैर्गृहीतानि बिसानि तु । निक्षिप्य सरसस्तीरे चक्रुः पुण्यां जलक्रियाम्

ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಅವರು ಪದ್ಮನಾಳಗಳು (ಬಿಸ) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರು; ಅವನ್ನು ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಪುಣ್ಯಕರ ಜಲಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 48

अथोत्तीर्य जलात्तस्मात्ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यंत इदं वचनमब्रुवन्

ನಂತರ ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿದರು; ಆ ಪದ್ಮನಾಳಗಳನ್ನು ಕಾಣದೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 49

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं पापकर्मणा । बिसानि तानि सर्वाणि हृतानि च मुनीश्वराः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ನಾವು ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾರ ಪಾಪಕರ್ಮದಿಂದ ಆ ಪದ್ಮನಾಳಗಳೆಲ್ಲ ಹರಣವಾಗಿವೆ?

Verse 50

ते शंकमानास्त्वन्योन्यं पर्यपृच्छन्द्विजोत्तमाः । चक्रुस्ते शपथान्सर्वे यथान्यायं च भामिनि

ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಶಂಕಿಸಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಪರಸ್ಪರ ವಿಚಾರಿಸಿದರು; ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ವಿಧಿಯಂತೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಪಥಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

Verse 51

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः स भवतु न्यासलोपं करोतु सः । कूटसाक्षित्वमभ्येतु बिसस्तैन्यं करोति यः

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ (ಕಮಲದ ಕಾಂಡದ ಕಳ್ಳತನ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಭಕ್ಷನಾಗಲಿ; ಅವನು ನ್ಯಾಸಭಂಗ ಮಾಡಲಿ; ಕಪಟಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಿ.

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु पर नारीं विशेषतः । अतिथिः स्यात्तथान्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅಕಾಲ ಮೈಥುನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ; ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿರ ಅತಿಥಿಯಂತೆ ಮನೆಮನೆಗೆ ತಿರುಗಾಡಲಿ.

Verse 53

भरद्वाज उवाच । नृशंसो वै स भवतु समृद्ध्या चाप्यहंकृ तः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ಭರದ್ವಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಕ್ರೂರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸಮೃದ್ಧಿ ಬಂದರೂ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳ ನಿಂದಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

विश्वामित्र उवाच । नित्यं कामरतः सोस्तु दिवा सेवतु मैथुनम् । नीचकर्मरतश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸದಾ ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ಮೈಥುನಸೇವನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ನೀಚಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 55

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषलीपतिः । अस्तु वार्द्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಜಮದಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ವೃಷಲೀಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಸದಾ ಬಡ್ಡಿವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरोतु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ‘ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ’ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅಯೋಗ್ಯ ದಾನ/ವಸ್ತುವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕುದುರೆಗಳ ಮಾರಾಟ-ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಅತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ‘ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ’ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ದುರ್ಮತಿಯಾಗಿ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಯೋಗ್ಯನಾದ (ಶೂದ್ರನ) ಬಳಿ ಉಪದೇಶ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

अरुन्धत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

ಅರುಂಧತಿ ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ‘ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ’ ಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಆಕೆ ದುಷ್ಟಸಮಾಚಾರಿಣಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಮರ್ಯಾದೆ ಮೀರಿ ಪತಿಯ ಮೊದಲು ಭೋಜನವೂ ಶಯನವೂ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 59

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

ಚಂಡನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ‘ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ’ ಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಆಕೆ ಸ್ವಾಮಿ/ಪತಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಧರ್ಮದ್ವೇಷ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಸಾಧುಜನರ ದ್ವೇಷದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತತ್ಪರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 60

पशुमुख उवाच । परस्य प्रेष्यतां यातु सदा जन्मनिजन्मनि । सर्वधर्म क्रियाहीनो बिसस्तैन्यं करोति यः

ಪಶುಮುಖನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ‘ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ’ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಪರರ ಸೇವಕನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಹೀನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 61

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

ಶುನೋಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರು ಬಿಸಸ್ತೈನ್ಯ (ಕಮಲದ ದಂಡಗಳ ಕಳ್ಳತನ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿಯಮಾನುಸಾರ ವೇದಪಠನ ಮಾಡುವ ಗೃಹಸ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯ ಆತಿಥ್ಯಕರ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

ऋषय ऊचुः । इष्टमेतद्द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । त्वया कृतं बिसस्तैन्यं सर्वेषां नः शुनोमुख

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ದ್ವಿಜಾತಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಈ ಶಪಥ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು; ಆದರೆ ಹೇ ಶುನೋಮುಖ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಿಸಗಳ ಕಳ್ಳತನವನ್ನು ನೀನೇ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 63

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वै द्विजाः । धर्मं वै श्रोतुकामेन जानीध्वं मां पुरंदरम्

ಶುನೋಮುಖನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಈ ಬಿಸಗಳನ್ನು ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ; ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಬಂದ ನನನ್ನು ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ।

Verse 64

अलोभादक्षया लोका जिता वै मुनिसत्तमाः । प्रार्थयध्वं वरं शुभ्रं सर्वमेव ह्यसंशयम्

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಲೋಭರಹಿತತೆಯಿಂದ ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕಗಳು ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶುಭ್ರವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿರಿ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ (ಯೋಗ್ಯ) ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 65

ऋषय ऊचुः । इहागत्य नरो यस्तु त्रिरात्रोपोषितः शुचिः । कृत्वा स्नानं पितॄंस्तर्प्य श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ನರನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ಉಪವಾಸವಿದ್ದು, ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ, ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 66

सर्वतीर्थोद्भवं तस्य पुण्यं भूयात्पुरंदर । नाधोगतिमवाप्नोति विबुधैस्सह मोदताम् । तथेत्युक्त्वा ततः शक्रस्त त्रैवान्तर्हितोऽभवत्

ಹೇ ಪುರಂದರಾ! ಅವನಿಗೆ ಲಭಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವು ಸರ್ವತೀರ್ಥೋದ್ಭವ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗಲಿ. ಅವನು ಅಧೋಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯನು; ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಲಿ. “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.

Verse 255

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितीर्थमाहात्म्य वर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ ಸಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ “ಋಷಿತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ” ಎಂಬ 255ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.