Adhyaya 5

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोमतीं कृष्णसंश्रयाम् । यस्या दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः कृष्णसायुज्यमाप्नुयात्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಂತರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಗೋಮತೀ ನದಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅವಳ ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಸರ್ವಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

दुरितौघक्षयकरममंगल्यविनाशनम् । सर्वकामप्रदं नॄणां प्रणमेद्गोमतीजलम्

ಗೋಮತೀ ಜಲಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಅದು ಪಾಪಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವುದು, ಅಮಂಗಳವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗೆ ಸರ್ವ ಧರ್ಮೋಚಿತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು.

Verse 3

महापापक्षयकरमगतीनांगतिप्रदम् । पूर्वपुण्यवशात्प्राप्तं प्रणमेद्गोमतीजलम्

ಗೋಮತೀ ಜಲಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಅದು ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ-ಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯದ ಬಲದಿಂದಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । दैत्येन्द्र संशयोऽस्माकं तं त्वं छेत्तुमिहार्हसि । इयं का गोमती तत्र केनानीता महामते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ನಮಗೆ ಒಂದು ಸಂಶಯವಿದೆ; ಅದನ್ನು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿವಾರಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಗೋಮತೀ ಯಾರು, ಮತ್ತು ಯಾರಿಂದ ಆನೀತಳಾದಳು, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ?

Verse 5

केन कार्यवशेनेह संप्राप्ता वरुणालयम् । सर्वं भागवतश्रेष्ठ ह्येतद्विस्तरतो वद

ಯಾವ ಕಾರ್ಯನಿಮಿತ್ತದಿಂದ ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ವರುಣಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದಳು? ಹೇ ಭಾಗವತಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । एकार्णवे पुरा भूते नष्टे स्थावर जंगमे । तदा ब्रह्मा समभवद्विष्णोर्नाभिसरोरुहात्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏಕಾರ್ಣವ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮವೆಲ್ಲ ಲಯವಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಭಿ-ಪದ್ಮದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 7

आदिष्टः प्रभुणा ब्रह्मा सृजस्व विविधाः प्रजाः । इति धाता समादिष्टो हरिणा सृष्टि कारणे

ಪ್ರಭುವು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು—“ವಿವಿಧ ಪ್ರಜைகளை ಸೃಷ್ಟಿಸು.” ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹರಿಯು ಧಾತನಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶ ನೀಡಿದನು।

Verse 8

उक्त्वा बाढमिति ब्रह्मा ततः सृष्टौ मनो दधे । ससर्ज मानसात्सद्यः सनकाद्यान्कुमारकान् । उवाच वचनं ब्रह्मा प्रजाः सृजत पुत्रकाः

“ಬಾಢಮ್” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟನು. ಅವನು ಮಾನಸದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಸನಕಾದಿ ಕುಮಾರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, “ಪುತ್ರಕರೇ, ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಿ” ಎಂದು ನುಡಿದನು।

Verse 9

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ते कृतांजलयोऽब्रुवन् । भगवन्भगवद्रूपं द्रष्टुकामा वयं प्रभो

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಕೃತಾಂಜಲಿಗಳಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಭಗವನ್, ಪ್ರಭೋ! ನಾವು ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ।”

Verse 10

न बन्धमनुवर्त्तामः सृष्टिरूपं दुरासदम् । इत्युक्त्वा ते ययुः सर्वे सनकाद्या कुमारकाः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಸೃಷ್ಟಿರೂಪವಾದ ದುರ್ಲಂಘ್ಯ ಬಂಧನವನ್ನು ನಾವು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸನಕಾದಿ ಎಲ್ಲ ಕುಮಾರರು ಹೊರಟುಹೋದರು।

Verse 11

पश्चिमां दिशमास्थाय तीरे नदनदीपतेः । तेजोमयस्य रूपस्य द्रष्टुकामा महात्मनः । तस्मिन्मानसमाधाय तेपिरे परमं तपः

ಅವರು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನದೀನಾಥನ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ತೇಜೋಮಯ ಸ್ವರೂಪದ ದರ್ಶನಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 12

बहुवर्षसहस्रैस्तु प्रसन्ने धरणीधरे । भित्त्वा जलं समुत्तस्थौ तेजोरूपं दुरासदम्

ಅನೇಕ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಧರಣೀಧರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ, ಜಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ದುರಾಸದವಾದ ತೇಜೋಮಯ ರೂಪವು ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 13

अनेकदैत्यदमनं बहुयंत्रविदारणम् । सूर्यकोटिप्रभाभासं सहस्रारं सुदर्शनम्

ಅದು ಸುದರ್ಶನ—ಅನೇಕ ದೈತ್ಯರನ್ನು ದಮನಿಸುವುದು, ಬಹು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಯುದ್ಧೋಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ವಿದಾರಿಸುವುದು; ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಸಹಸ್ರಾರಯುಕ್ತವಾದುದು.

Verse 14

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे ब्रह्मपुत्राः परस्परम् । वीक्षमाणा भगवतः परमायुधमुत्तमम्

ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರೆಲ್ಲರೂ ವಿಸ್ಮಿತರಾದರು; ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಾ ಭಗವಂತನ ಪರಮೋತ್ತಮ ಆಯುಧವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 15

तान्विलोक्य तथाभूतान्वागुवाचाशरीरिणी । भो ब्रह्मपुत्रा भगवाञ्छ्रीघ्रमाविर्भविष्यति

ಅವರನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ದೇಹರಹಿತ ವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—“ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರರೇ, ಭಗವಂತನು ಶೀಘ್ರವೇ ಅವಿರ್ಭವಿಸುವನು.”

Verse 16

अर्हणार्थं भगवतः शीघ्रमर्घ्यं प्रकल्प्यताम् । आयुधं लोकनाथस्य द्विजाः शीघ्रं प्रसाद्यताम्

ಭಗವಂತನ ಅರ್ಹಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಶೀಘ್ರ ಅर्घ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರಿ. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಲೋಕನಾಥನ ಆಯುಧವನ್ನೂ ಬೇಗ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿರಿ.

Verse 18

ऋषय उचुः । ज्योतिर्मय नमस्तेऽस्तु नमस्ते हरिवल्लभ । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु सहस्राराऽक्षराऽव्यय

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಹರಿವಲ್ಲಭನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ಸುದರ್ಶನನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ— ಸಹಸ್ರಾರ, ಅಕ್ಷರ, ಅವ್ಯಯ.

Verse 19

नमस्ते सूर्यरूपाय ब्रह्म रूपाय ते नमः । अमोघाय नमस्तुभ्यं रथांगाय नमोनमः

ಸೂರ್ಯರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬ್ರಹ್ಮರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ಅಮೋಘನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ರಥಾಂಗನೇ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 20

एवं ते पूजयामासुः सुमनोभिस्तथाऽक्षतैः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರು ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಅಕ್ಷತಗಳೂ (ಅಖಂಡ ಅಕ್ಕಿ)ಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 21

अस्मरन्मनसा देवं ब्रह्माणं पितरं स्वकम् । तेषां तु चिंतितं ज्ञात्वा ब्रह्मा गंगामथाब्रवीत्

ಅವರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯಾದ ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು. ಅವರ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಗ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

याहि शीघ्रं सरिच्छ्रेष्ठे पृथिव्यां हरिकारणात् । गां गता त्वं महाभागे ततो बहुमताऽसि मे

ಹೇ ನದಿಶ್ರೇಷ್ಠೆ! ಹರಿಯ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ಭೂಮಿಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವೆ.

Verse 23

उर्व्यां ते गोमती नाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ‘ಗೋಮತೀ’ ಎಂಬ ನಾಮವು ಬಹು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.

Verse 24

वसिष्ठस्यानुगा भूत्वा याहि शीघ्रं धरातलम् । तातं पुत्रीवानुयाता वसिष्ठतनया भव

ವಸಿಷ್ಠರ ಅನುಗೆಯಾಗಿಹೋಗಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಧರಾತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಮಗಳು ತಂದೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಆ ಪೂಜ್ಯನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ‘ವಸಿಷ್ಠ-ತನಯೆ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗು.

Verse 25

बाढमित्येव सा देवी प्रस्थिता वरुणालयम् । वसिष्ठस्त्वग्रतो याति तं गंगा पृष्ठतोऽन्वगात्

‘ಬಾಢಮ್’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ವರುಣಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು. ವಸಿಷ್ಠರು ಮುಂಚೆ ನಡೆದರು; ಗಂಗೆಯು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿದಳು.

Verse 26

तां दृष्ट्वा मनुजाः सर्वे वसिष्ठेन समन्विताम् । नमश्चक्रुर्महाभागां गच्छतो पश्चिमार्णवम्

ವಸಿಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು.

Verse 27

आविर्बभूव तत्रैव यत्र ते मुनयः स्थिताः । द्रष्टुकामा हरे रूपं श्रिया जुष्टं चतुर्भुजम्

ಆ ಮುನಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು. ಶ್ರೀಯಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಚತುರ್ಭುಜ ಹರಿ ರೂಪವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ।

Verse 28

दृष्ट्वा वसिष्ठमनुगामायान्तीं सुरपावनीम् । अवाकिरन्महाभागां सुमनोभिश्च सर्वशः

ವಸಿಷ್ಠನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಪಾವನಿಯಾದ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 29

दिव्यैर्माल्यैः सुगन्धैश्च गन्धधूपैस्तथाऽक्षतैः । संपूज्य हृष्टमनसः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಸುಗಂಧ ಧೂಪ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತಗಳಿಂದ ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರು. ಹರ್ಷಿತಮನದಿಂದ “ಸಾಧು! ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 30

वसिष्ठं तेऽग्रगं दृष्ट्वा ह्युदतिष्ठंस्ततो द्विजाः । अर्घ्यादिसत्क्रियां कृत्वा प्रहृष्टा इदमब्रुवन्

ಮುಂದೆ ವಸಿಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡು ಆ ದ್ವಿಜರು ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 31

यस्मात्त्वया समानीता ह्यस्मिंल्लोके सरिद्वरा । तस्मात्तव सुतेत्येवं ख्यातिं लोके गमिष्यति

ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಯನ್ನು ನೀನೇ ಕರೆತಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವಳು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗುವಳು।

Verse 32

गोः स्वर्गादागता यस्मादिदं स्थानं मती मता । तस्माद्धि गोमतीनाम ख्यातिं लोके गमिष्यति

ಅವಳು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಂದ ‘ಗೋ’—ದಿವ್ಯ ಗೋವು—ಎಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಸ್ಥಳವೂ ತದನುಗುಣವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದಕಾರಣ ‘ಗೋಮತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.

Verse 33

अस्या दर्शनमात्रेण मुक्तिं यास्यंति मानवाः । किं पुनः स्नान दानादि कृत्वा यांति हरेः पदम्

ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಾನವರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮೊದಲಾದ ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರು ಹರಿಯ ಪರಮಪದವನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಡೆಯುವರು!

Verse 34

तामेव चार्घ्यं दत्त्वा ते योगींद्रा ईडिरे हरिम् । परं पुरुषसूक्तेन पुरुषं शेषशायिनम्

ಅದೇ ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಘ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಆ ಯೋಗೀಂದ್ರರು ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ಪುರುಷಸೂಕ್ತದಿಂದ, ಶೇಷಶಾಯಿಯಾದ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾ.

Verse 35

इति संस्तुवतां तेषां हरिराविर्बभूव ह । पीतकौशेयवसनो वनमालाविभूषितः । दिव्यमाल्यानुलिप्तांगो दिव्याभरणभूषितः

ಅವರು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಹರಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು—ಪೀತ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತ; ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಲೇಪನ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತನಾಗಿ.

Verse 36

शेषासनगतं देवं दिव्यानेकोद्यतायुधम् । ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुंडलम्

ಅವರು ಶೇಷಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ದೇವನನ್ನು ಕಂಡರು—ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳನ್ನು ಕాంతಿಯಿಂದ ಉನ್ನತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದವನು; ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಿರೀಟ-ಮುಕುಟವಂತ, ಸ್ಫುರಿಸುವ ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನು.

Verse 37

भक्ताभयप्रदं शांतं श्रीवत्सांकं महाभुजम् । सदा प्रसन्नवदनं घनश्यामं चतुर्भुजम्

ಅವನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಶಾಂತಸ್ವರೂಪಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಧಾರಿ, ಮಹಾಬಾಹು. ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖ, ಘನಶ್ಯಾಮ, ಚತುರ್ಭುಜನಾದ ಹರಿಯು.

Verse 38

पादसंवाहनासक्तलक्ष्म्या जुष्टं मनोहरम् । तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे हर्षोत्कर्षसमन्विताः । विष्णुं ते विष्णुसूक्तैश्च तुष्टुवुर्वेदसंभवैः

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ಪಾದಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮನೋಹರನನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷೋತ್ಕರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ವೇದಸಂಭವವಾದ ವಿಷ್ಣುಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 39

एवं संस्तुवता तेषां विष्णुर्दीनानुकंपकः । उवाच सुप्रसन्नेन मनसा द्विजसत्तमान्

ಇಂತೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರತ್ತ, ದೀನರ ಮೇಲೆ ಅನುಕಂಪೆಯುಳ್ಳ ವಿಷ್ಣುವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 40

श्रीभगवानुवाच । भोभोः कुमारास्तुष्टोऽहं प्रदास्यामि यथेप्सितम् । भविष्यथ ज्ञानयुता अस्पृष्टा मम मायया

ಶ್ರೀಭಗವಾನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಓ ಕುಮಾರರೇ! ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀವು ಬಯಸಿದುದನ್ನೇ ನೀಡುವೆನು. ನೀವು ಜ್ಞಾನಯುತರಾಗಿ, ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಷ್ಟರಾಗಿರುವಿರಿ.

Verse 41

यस्मान्मोक्षार्थिभिर्विप्रा जलेनाहं प्रसादितः । तस्मादिदं परं तीर्थं सर्वकामप्रदं परम्

ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳಾದ ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಈ ಜಲದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಪರಮ ತೀರ್ಥ—ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮತ್ತು ಸರ್ವ ಶುಭಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 42

अनुग्रहाय भवतां यत्र चक्रं सुदर्शनम् । निःसृतं प्रथमं विप्रा जलं भित्त्वा ममाग्रतः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ಮೊದಲಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು—ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಹೊರಬಂದಿತು.

Verse 43

चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मादेतद्भविष्यति । ममापि नियतं वासो भविष्यति महार्णवे

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ಥಳವು ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತ ವಾಸಸ್ಥಾನವು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು.

Verse 44

येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति प्रसंगेनापि मानवाः । चक्रतीर्थे द्विजश्रेष्ठास्तेषां मुक्तिः करे स्थिता

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.

Verse 45

भवतोऽपि सदा ह्यत्र तिष्ठध्वं च द्विजर्षभाः । वायुभूतांतरिक्षस्थाः सर्वकामस्य दायकाः

ನೀವೂ, ಹೇ ದ್ವಿಜರ್ಷಭರೇ, ಸದಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿರಿ; ವಾಯುರೂಪಿಗಳಾಗಿ ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವರಾಗಿರಿ.

Verse 46

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसः कृत्वार्घ्यं सुरपावनीम् । अवनिज्य हरेः पादौ मूर्ध्नाऽपश्चाप्यधारयन्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಹರ್ಷಚಿತ್ತರಾದರು; ದೇವಪಾವನ ಜಲದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ನಂತರ ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಆ ನೀರನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೂ ಧರಿಸಿದರು.

Verse 47

प्रक्षाल्य सा हरेः पादौ प्रविष्टा वरुणालयम् । तस्मिन्महापापहरा गोमती सागरं गता

ಅವಳು ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿಸಿ ವರುಣಾಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಪಾಪಹಾರಿಣಿಯಾದ ಗೋಮತಿ ಹರಿದು ಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರಿತು.

Verse 48

वरं दत्त्वा ततो विष्णुस्तत्रैवान्तर धीयत । सनकाद्या ब्रह्मसुतास्तस्थुस्तत्र समाहिताः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಸನಕಾದಿ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರರು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ ನಿಂತರು.

Verse 49

एवं सा गोमती तत्र संजाता सागरंगमा । सर्वपापहरा प्रोक्ता पूर्वगंगेति या श्रुता

ಹೀಗೆ ಗೋಮತಿ ಅಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಸಾಗರಗಾಮಿನಿಯಾದಳು. ಅವಳು ಸರ್ವಪಾಪಹಾರಿಣಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು ‘ಪೂರ್ವಗಂಗಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.