Adhyaya 12

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोप्रचारमतः परम् । यत्र स्नात्वा नरो भक्त्या लभेद्गोदानजं फलम्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಂತರ ಗೋಪ್ರಚಾರವೆಂಬ ಪರಮ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಗೋಧಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

यत्र स्नातो जगन्नाथो नभस्ये दैवतैर्वृतः । कटदानं च तत्प्रोक्तं द्वादश्यां द्विजसत्तमाः

ನಭಸ್ಯ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ವೃತನಾಗಿ ಜಗನ್ನಾಥನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳ ಅದು. ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಕಟದಾನ (ಕಟಿವಸ್ತ್ರದಾನ) ವಿಧಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तु तत्र दैत्येन्द्राऽभवद्वै गोप्रचारकम् । तीर्थं कथय तत्त्वेन यत्र स्नातो जनार्द्दनः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರಾ! ಆ ಸ್ಥಳವು ಗೋಪ್ರಚಾರಕವೆಂದು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು? ಜನಾರ್ದನನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಆ ತೀರ್ಥದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । हते कंसे भोजराजे कृष्णेनामिततेजसा । उग्रसेने चाभिषिक्ते मधुपुर्य्यां महात्मना

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭೋಜರಾಜ ಕಂಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಮಹಾತ್ಮನು ಮಧುಪುರಿ (ಮಥುರಾ)ಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ರಸೇನನಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದ ನಂತರ…

Verse 5

उद्धवं प्रेषयामास गोकुले गोकुलप्रियः । सुहृदां प्रियकामार्थं गोपगोपीजनस्य च

ಗೋಕುಲಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸುವೃದ್ದರಾದ ಗೋಪ-ಗೋಪಿಯರ ಅಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಉದ್ದವನನ್ನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 6

नमस्कृत्य च गोविदं प्रययौ नंदगोकुलम् । स तत्सदृशवेषेण वस्त्रालंकारभूषणैः

ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನು ನಂದನ ಗೋಕೂಲಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ತಕ್ಕ ವೇಷದಲ್ಲಿ, ವಸ್ತ್ರ-ಅಲಂಕಾರ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 7

तं दृष्ट्वा दिवसस्यांते गोविंदानुचरं प्रियम् । उद्धवं पूजयामास वस्त्रालंकारभूषणैः

ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನ ಪ್ರಿಯ ಅನುಚರನಾದ ಉದ್ದವನನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರು ವಸ್ತ್ರ-ಅಲಂಕಾರ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 8

तं भुक्तवंतं विश्रांतं यशोदा पुत्रवत्सला । आनंदबाष्पपूर्णाक्षी पप्रच्छानामयं हरेः

ಅವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾದ ಬಳಿಕ, ಪುತ್ರವಾತ್ಸಲ್ಯಮಯಿ ಯಶೋದೆಯು ಆನಂದಾಶ್ರುಪೂರ್ಣ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಹರಿಯ ಕುಶಲಮಂಗಳವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಳು।

Verse 9

कच्चिद्धि स्तः सुखं पुत्रौ रामकृष्णौ यदूत्तमौ । कच्चित्स्मरति गोविंदो वयस्यान्गोपबालकान्

ಯದುವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ನಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಗೋವಿಂದನು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯಸಖರಾದ ಗೋಪಬಾಲಕರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ?

Verse 10

कच्चिदेष्यति गोविंदो गोकुलं मधुरेश्वरः । तारयिष्यति पुत्रोऽसौ गोकुलं वृजिनार्णवात्

ಮಧುರೇಶ್ವರನಾದ ಗೋವಿಂದನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಗೋಕೂಲಕ್ಕೆ ಬರುವನೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಆ ಪುತ್ರನು ದುಃಖದುರಿತಗಳ ಸಾಗರದಿಂದ ಗೋಕೂಲವನ್ನು ತಾರಿಸುವನೆಯೇ?

Verse 11

इत्युक्त्वा बाष्पपूर्णाक्षौ यशोदा नंद एव च । दीर्घं रुरुदतुर्दीनौ पुत्रस्नेहवशंगतौ

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಶೋದೆಯೂ ನಂದನೂ, ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದ ವಶರಾಗಿಹೋಗಿ, ದೀನರಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅತ್ತು ವಿಲಪಿಸಿದರು.

Verse 12

उद्धवस्तौ ततो दृष्ट्वा प्राणसंशयमागतौ । मधुरैः कृष्णसंदेशैः स्नेहयुक्तैरजीवयत्

ನಂತರ ಉದ್ಧವನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಾಣಸಂಶಯದ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದವರಾಗಿ ಕಂಡು, ಸ್ನೇಹಭರಿತವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮಧುರ ಸಂದೇಶಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 13

नमस्करोति भवतीं भवंतं च सहाग्रजः । अनामयं पृष्टवांश्च तौ च क्षेमेण तिष्ठतः

ಅವನು ತನ್ನ ಅಗ್ರಜನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಿಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನಾಮಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

क्षिप्रमेष्यति दाशार्हो रामेण सहितो विभुः । अत्रागत्य जगन्नाथो विधास्यति च वो हितम्

ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ದಾಶಾರ್ಹ ಪ್ರಭು ರಾಮನೊಡನೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುವರು. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜಗನ್ನಾಥನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು.

Verse 15

इत्येवं कृष्णसंदेशैः समाश्वास्योद्धवस्तदा । सुखं सुष्वाप शयने नन्दाद्यैरभिनंदितः

ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸಂದೇಶಗಳಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ಪಡೆದ ಉದ್ದವನು, ನಂದಾದಿಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿತನಾಗಿ, ಶಯನದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 16

गोप्यस्तदा रथं दृष्ट्वा द्वारे नंदस्य विस्मिताः । कोऽयं कोऽयमिति प्राहुः कृष्णागमनशंकया

ಆಗ ಗೋಪಿಯರು ನಂದನ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ‘ಇವನು ಯಾರು, ಇವನು ಯಾರು?’ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನ ಆಗಮನದ ಶಂಕೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 17

गोपालराजस्य गृहे रथेनादित्यवर्चसा । समागतो महाबाहुः कृष्णवेषानुगस्तथा

ಗೋಪಾಲರಾಜ ನಂದನ ಮನೆಯಿಗೆ ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಬಾಹು ಬಂದನು; ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಂತೆಯೇ ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು.

Verse 18

परस्परं समागम्य सर्वास्ता व्रजयोषितः । विविक्ते कृष्णदूतं तं पप्रच्छुः शोककर्षिताः

ನಂತರ ವ್ರಜದ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿ, ಶೋಕದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಆ ಕೃಷ್ಣದೂತನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 19

श्रीगोप्य ऊचुः । कस्मात्त्वमिह संप्राप्तः किं ते कार्य्यमिहाद्य वै । दस्युरूपप्रतिच्छन्नो ह्यस्मान्संहर्तुमिच्छसि

ಶ್ರೀ ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವೇನು? ದಸ್ಯುವಿನ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೇ?

Verse 20

पूर्वमेव हतं तेन कृष्णेन हृदयादिकम् । पाययित्वाऽधरविषं योषिद्व्रातं पलायितः

ಆ ಕೃಷ್ಣನು ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹತಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಅಧರಗಳ ವಿಷವನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪಿಗೆ ಕುಡಿಸಿ ಅವನು ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 21

इत्येवमुक्त्वा ता गोप्यो मुमुहुः शोकविह्वलाः । ईक्षंत्यः कृष्णदासं तं निपेतुर्धरणीतले

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಆ ಗೋಪಿಯರು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಮೂರ್ಚಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣದಾಸನಾದ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರು.

Verse 22

उद्धवस्तं जनं दृष्ट्वा कृष्णस्नेहहृताशयम् । आश्वासयामास तदा वाक्यैः श्रोत्रसुखावहैः

ಕೃಷ್ಣಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹೃತಾಶಯರಾದ ಆ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ದವನು ಆಗ ಶ್ರೋತ್ರಸুখಕರವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 23

उद्धव उवाच । भगवानपि दाशार्हः कन्दर्पशरपीडितः । न भुंक्ते न स्वपिति च चिन्तयन्वस्त्वहर्निशम्

ಉದ್ದವನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವಾನ್ ದಾಶಾರ್ಹನೂ ಕಂದರ್ಪನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಹರ್ನಿಶ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ನ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೆ, ನ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ललिता क्रोधमूर्छिता । उद्धवं ताम्रनयना प्रोवाच रुदती तदा

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಲಲಿತಾ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾಗಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿ, ಅತ್ತುಕೊಂಡೇ ಆಗ ಉದ್ದವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 25

ललितोवाच । असत्यो भिन्नमर्य्यादः क्रूरः क्रूरजनप्रियः । त्वं मा कृथा नः पुरतः कथां तस्याऽकृतात्मनः

ಲಲಿತಾ ಹೇಳಿದಳು—ಅವನು ಅಸತ್ಯವಂತ, ಮર્યಾದೆ ಭಂಗ ಮಾಡಿದವನು; ಕ್ರೂರನು, ಕ್ರೂರಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು. ಆ ಅಸಂಯತಾತ್ಮನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹೇಳಬೇಡ।

Verse 26

धिग्धिक्पापसमाचारो धिग्धिग्वै निष्ठुराशयः । हित्वा यः स्त्रीजनं मूढो गतो द्वारवतीं हरिः

ಪಾಪಾಚಾರಿಗೇ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಆ ನಿಷ್ಠುರಹೃದಯನಿಗೇ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಸ್ತ್ರೀಜನಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮೂಢನಾದ ಹರಿ ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 27

श्यामलोवाच । किं तस्य मन्दभाग्यस्य अल्पपुण्यस्य दुर्मतेः । मा कुरुध्वं कथाः साध्व्यः कथां कथयताऽपराम्

ಶ್ಯಾಮಲಾ ಹೇಳಿದಳು—ಆ ಮಂದಭಾಗ್ಯ, ಅಲ್ಪಪುಣ್ಯ, ದುರ್ಮತಿಯವನ ಕಥೆಯಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹೇ ಸಾಧ್ವಿಯರೇ, ಅವನ ಕಥೆ ಮಾಡಬೇಡಿ; ಬೇರೆ ವಿಷಯ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 28

धन्योवाच । केनायं हि समानीतो दूतो दुष्टजनस्य च । यातु तेन पथा पापः पुनर्नायाति येन च

ಧನ್ಯಾ ಹೇಳಿದಳು—ಆ ದುಷ್ಟನ ದೂತನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕರೆತಂದರು? ಈ ಪಾಪಿ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ; ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬಾರದೆ ಇರಲಿ।

Verse 29

विशाखोवाच । न शीलं न कुलं यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यो ज्ञायते जन्म कर्म च । हीनस्य पुरुषार्थेन तेन संगो निरर्थकः

ವಿಶಾಖೆ ಉವಾಚ—ಯಾರಿಗೆ ಶೀಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಕುಲಮರ್ಯಾದೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಪಾಪಕೃತ್ಯದ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನ ಸ್ತ್ರೀಹನನದಿಂದಲೇ, ಹೇ ಸಾಧ್ವಿಯರೇ, ಅವನ ಜನ್ಮವೂ ಕರ್ಮವೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಹೀನ, ಸ್ವಾರ್ಥಸಾಧಕನ ಸಂಗ ವ್ಯರ್ಥ.

Verse 30

राधोवाच । भूतानां घातने यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यः शंका कापि न विद्यते

ರಾಧೆ ಉವಾಚ—ಯಾವನು ಜೀವಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಪಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವನೋ, ಹೇ ಸಾಧ್ವಿಯರೇ, ಅವನ ಸ್ತ್ರೀಹನನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 31

शैब्योवाच । सत्यं ब्रूहि महाभाग किं करोति यदूत्तमः । संगतो नागरस्त्रीभिरस्माकं किं कथां स्मरेत्

ಶೈಬ್ಯಾ ಉವಾಚ—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು; ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿರುವವನು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಮರಿಸುವನು?

Verse 32

पद्मोवाच । कदोद्धव महाभाग नागरीजनवल्लभः । समेष्यतीह दाशार्हः पद्मपत्रायतेक्षणः

ಪದ್ಮಾ ಉವಾಚ—ಹೇ ಉದ್ಧವ ಮಹಾಭಾಗ, ನಗರಜನವಲ್ಲಭ, ಪದ್ಮಪತ್ರಸಮಾನ ನೇತ್ರಗಳ ದಾಶಾರ್ಹನು ಯಾವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವನು?

Verse 33

भद्रोवाच । हा कृष्ण हा गोपवर हा गोपीजनवल्लभ । समुद्धर महाबाहो गोपीः संसारसागरात्

ಭದ್ರಾ ಉವಾಚ—ಹಾ ಕೃಷ್ಣ! ಹಾ ಗೋಪವರ! ಹಾ ಗೋಪೀಜನವಲ್ಲಭ! ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಈ ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು.

Verse 34

प्रह्लाद उवाच । इति ता विविधैर्वाक्यैर्विलपंत्यो व्रजस्त्रियः । रुरुदुः सुस्वरं देव्यः स्मरंत्यः कृष्ण चेष्टितम्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ನಾನಾವಿಧ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ರಜಸ್ತ್ರೀಯರು, ಆ ದಿವ್ಯಾಂಗನರು, ಮಧುರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತರು; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾಚರಿತಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ.

Verse 35

तासां तद्रुदितं श्रुत्वा भक्तिस्नेहसमन्वितः । विस्मयं परमं गत्वा साधुसाध्विति चाब्रवीत्

ಅವರ ಆ ಅಳುವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅವನು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ—“ಸಾಧು! ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 36

उद्धव उवाच । यं न ब्रह्मा न च हरो न देवा न महर्षयः । स्वभावमनुगच्छंति सर्वा धन्या व्रजस्त्रियः

ಉದ್ದವನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅಲ್ಲ, ಹರನೂ (ಶಿವನೂ) ಅಲ್ಲ, ದೇವರೂ ಅಲ್ಲ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲಾರರು; ಆದರೂ ವ್ರಜಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲ ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಸಹಜವಾಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

सर्वासां सफलं जन्म जीवितं यौवनं धनम् । यासां भवेद्भगवति भक्तिरव्यभिचारिणी

ಯಾರಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಮೇಲಿನ ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ (ಅಚಲ) ಭಕ್ತಿ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೋ, ಅವರ ಜನ್ಮ, ಜೀವನ, ಯೌವನ ಮತ್ತು ಧನ—ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । तासां तद्भाषितं श्रुत्वा तथा विलपितं बहु । बाढमित्येव ता ऊच उद्धवः स्नेहविह्वलाः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಬಹಳ ವಿಲಾಪವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಉದ್ದವನು ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ—“ಬಾಢಮ್” (ಹೌದು, ಹಾಗೆಯೇ) ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದನು.

Verse 40

उद्धवेन समं सर्वास्ततस्ता व्रजयोषितः । अनुजग्मुर्मुदा युक्ताः कृष्णदर्शनलालसाः

ಆಗ ವ್ರಜದ ಎಲ್ಲಾ ಗೋಪಿಯರು ಉದ್ದವನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನದ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟರು।

Verse 41

गायन्त्यः प्रियगीतानि तद्बालचरितानि च । जग्मुः सहैव शनकैरुद्धवेन व्रजांगनाः

ಪ್ರಿಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾ, ವ್ರಜಾಂಗನೆಯರು ಉದ್ದವನೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆದರು।

Verse 42

यदुपुर्य्यां ततो दृष्ट्वा उद्यानविपिनावलीः । अद्य देवं प्रपश्यामः कृष्णाख्यं नंदनंदनम्

ನಂತರ ಯದುಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನ-ವನಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು— “ಇಂದು ನಾವು ದೇವನಾದ, ನಂದನಂದನ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ।”

Verse 43

द्वारवत्यां तु गमनाद्ध्यानाल्लक्ष्मीपतेस्तदा । अशेषकल्मषान्मुक्ता विध्वस्ताखिलबन्धनाः

ಆದರೆ ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಅವರು ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾದವು।

Verse 44

संप्राप्तास्तास्ततः सर्वास्तीरे मयसरस्य च । प्रणिपत्योद्धवः प्राह गोपिकाः कृष्णदेवताः

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಯಸರಸ್ಸಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದರು। ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಉದ್ದವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಆರಾಧ್ಯದೇವನಾಗಿ ಭಾವಿಸುವ ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 45

स्थीयतां मातरश्चात्रात्रैवेष्यति महाभुजः । कृष्णः कमलपत्राक्षो विधास्यति च वो हितम्

ಅಮ್ಮಂದಿರೇ, ಇಲ್ಲೀಯೇ ನಿಲ್ಲಿರಿ; ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಾಬಾಹು ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಬರುವನು. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವನು.

Verse 46

गोप्य ऊचुः । कस्योद्धव इदं चात्र सरः सारसशोभितम् । संपूर्णं पंकजैश्चित्रैः कल्हारकुमुदोत्पलैः

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಉದ್ದವ, ಇಲ್ಲಿ ಹಂಸಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಈ ಸರೋವರವು ಯಾರದು? ಇದು ವಿಚಿತ್ರ ಪಂಕಜ, ಕಲ್ಹಾರ, ಕುಮುದ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.

Verse 47

उद्धव उवाच । मयो नाम महादैत्यो मायावी लोकविश्रुतः । कृतं तेन सरः शुभ्रं तस्य नाम्ना च विश्रुतम्

ಉದ್ದವನು ಹೇಳಿದನು—ಮಯ ಎಂಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನೊಬ್ಬನು ಇದ್ದನು; ಮಾಯಾವಿಯಾಗಿ ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅವನೇ ಈ ಶುಭ್ರ ಸರೋವರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಇದು ಅವನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 48

श्रीगोप्य ऊचुः । शीघ्रमानय गोविंदं साधु दर्शय चाच्युतम् । नयनानंदजननं तापत्रयविनाशनम्

ಶ್ರೀಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಕರೆತರು; ದಯಮಾಡಿ ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸು. ಅವನು ನೇತ್ರಾನಂದಜನಕ, ತ್ರಿತಾಪವಿನಾಶಕನು.

Verse 49

तच्छ्रुत्वा वचनं तासां गोपिकानां तदोद्धवः । दूतैः समानयामास श्रीकृष्णं शीघ्रयायिभिः

ಆ ಗೋಪಿಕೆಯರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಗ ಉದ್ದವನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುವ ದೂತರ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕರೆತಂದನು.

Verse 50

आयांतं शीघ्रयानेन दृष्ट्वा देवकिनंदनम् । भ्राजमानं सुवपुषा वनमालाविभूषितम्

ವೇಗವಾಹನದಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಕೀನಂದನನನ್ನು ನೋಡಿ, ದಿವ್ಯ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅವರು ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ದರ್ಶಿಸಿದರು।

Verse 51

ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुण्डलम् । श्रीवत्सांकं महाबाहुं पीतकौशेयवाससम्

ಅವರು ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರು—ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಿರೀಟ-ಮುಕುಟದಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿ, ಮಕರಾಕಾರದ ಕುಂಡಲಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತ; ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ, ಮಹಾಬಾಹು, ಮತ್ತು ಪೀತ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ।

Verse 52

आतपत्रैर्वृतं मूर्ध्नि संवृतं वृष्णिपुंगवैः । संस्तुतं बंदिमुख्यैश्च गीतवादित्रनिस्वनैः

ಅವರ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ರಾಜಛತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು; ವೃಷ್ಣಿವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು; ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದಮಧ್ಯೆ ಮುಖ್ಯ ಬಂದಿಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 53

पौरजानपदैर्लोकैर्वैष्णवैः सर्वतो वृतम् । पश्यन्तं हंसमिथुनैः सरः सारसशोभितम्

ಪಟ್ಟಣ-ಗ್ರಾಮಗಳ ವೈಷ್ಣವ ಜನರು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು; ಅವರು ಹಂಸಜೋಡಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾರಸಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಸರೋವರವನ್ನು ನೋಡುತಿದ್ದರು।

Verse 54

तं दृष्ट्वाऽच्युतमायांतं लोककांतं मनोहरम् । प्रियं प्रियाश्चिराद्दृष्ट्वा मुमुहुस्ता व्रजांगनाः

ಅಚ್ಯುತನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು—ಲೋಕಕಾಂತನು, ಮನೋಹರನು—ಎಂದು ನೋಡಿ, ವ್ರಜಾಂಗನರು ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಕಂಡು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು।

Verse 55

चिराय संज्ञां संप्राप्य विलेपुश्च सुदुःखिताः । हा नाथ कांत हा कृष्ण हा व्रजेश मनोहर

ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಅವರು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು— “ಹಾ ನಾಥ! ಹಾ ಕಾಂತ! ಹಾ ಕೃಷ್ಣ! ಹಾ ವ್ರಜೇಶ! ಮನೋಹರ!”

Verse 56

संवर्धितोऽसि यैर्बाल्ये क्रीडितो वत्सपालकैः । तेऽपि त्वया परित्यक्ताः कथं दुष्टोऽसि निर्घृणः

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದವರು, ವತ್ಸಪಾಲಕ ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಆಟವಾಡಿದವರು— ಅವರನ್ನೂ ನೀನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೀಯಾ? ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ದುಷ್ಟನಾಗಿ, ನಿರ್ಘೃಣನಾಗಿ ಇರಬಲ್ಲೆ?

Verse 57

न ते धर्मो न सौहार्द्दं न सत्यं सख्यमेव च । पितृमातृपरित्यागी कथं यास्यसि सद्गतिम्

ನಿನಗೆ ಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ, ಸೌಹಾರ್ದವೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹವೂ ಇಲ್ಲ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನೇ, ನೀನು ಹೇಗೆ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ?

Verse 58

स्वामिन्भक्तपरित्यागः सर्वशास्त्रेषु गर्हितः । त्यजताऽस्मान्वने वीर धर्मो नावेक्षितस्त्वया

ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ, ಭಕ್ತರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗರ್ಹಿತ. ಹೇ ವೀರ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗ ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಪಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 59

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा तासां विलपितं गोपीनां नंद नंदन । अनन्यशरणाः सर्वा भावज्ञो भगवान्विभुः । सांत्वयामास वचनैर्व्रजेशस्ता व्रजांगनाः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ನಂದನಂದನ! ಆ ಗೋಪಿಯರ ವಿಲಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಶರಣವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಭಾವಜ್ಞ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ವ್ರಜೇಶನು ವ್ರಜಾಂಗನರಿಗೆ ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದನು.

Verse 60

अध्यात्मशिक्षया गोपीः प्रभुस्ता अन्वशिक्षयत्

ಆಗ ಪ್ರಭುವು ಆ ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ, ಅಂದರೆ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವೋಪದೇಶದಿಂದ, ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿದನು।

Verse 61

श्रीभगवानुवाच । भवतीनां वियोगो मे न हि सर्वात्मना क्वचित् । वसामि हृदये शश्वद्भूतानामविशेषतः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ವಿಯೋಗವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ, ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ, ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 62

अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तो देवाः सवासवाः । आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः

ನಾನೇ ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲ; ನನ್ನಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ವಸುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿತ್ಯರು, ರುದ್ರರು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು ಮತ್ತು ಮರುತ್ಗಣಗಳು।

Verse 63

ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च सनकाद्या महर्षयः । इंद्रियाणि मनो बुद्धिस्तथा सत्त्वं रजस्तमः

ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು; ಸನಕಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 64

कामः क्रोधश्च लोभश्च मोहोऽहंकार एव च । एतत्सर्वमशेषेण मत्तो गोप्यः प्रवर्त्तते

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಅಹಂಕಾರವೂ—ಓ ಗೋಪಿಯರೇ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 65

एतज्ज्ञात्वा महाभागा मा स्म कृध्वं मनः शुचि । सर्वभूतेषु मां नित्यं भावयध्वमकल्मषाः

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನಿಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶೋಕಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತರಾಗಿ ಇರಿ.

Verse 66

प्रह्लाद उवाच । ताः कृष्णवचनं श्रुत्वा गोप्यो विध्वस्तबन्धनाः । विमुक्तसंशयक्लेशा दर्शनानन्दसंप्लुताः । ऊचुश्च गोपवध्वस्ताः कृष्णं निर्मलमानसाः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಕೃಷ್ಣನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೋಪಿಯರ ಬಂಧನಗಳು ಭಂಗವಾದವು. ಅವರು ಸಂಶಯ-ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವನ ದರ್ಶನಾನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನಿರ್ಮಲಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 67

गोप्य ऊचुः । अद्य नः सफलं जन्म अद्य नः सफला दृशः । यत्त्वां पश्याम गोविन्द नागरीजनवल्लभम्

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ ಸಫಲ, ಇಂದು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಸಫಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಗೋವಿಂದನನ್ನು, ನಗರಜನರ ವಲ್ಲಭನನ್ನು, ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

Verse 68

पुण्यहीना न पश्यंति कृष्णाख्यं पुरुषं परम् । वाक्यैर्हेत्वर्थसंयुक्तैर्यदि संबोधिता वयम् । तथापि माया हृदयान्नापैति मधुसूदन

ಪುಣ್ಯಹೀನರು ‘ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂಬ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಕಾಣರು. ಕಾರಣಾರ್ಥಸಹಿತ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ಓ ಮಧುಸೂದನ, ಮಾಯೆ ಹೃದಯದಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 69

श्रीकृष्ण उवाच । दर्शनात्स्पर्शनाच्चास्य विमुक्ताऽशेषबन्धनाः । स्नात्वा च सकलान्कामानवाप्स्यथ व्रजांगनाः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಇದರ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವಿರಿ. ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಓ ವ್ರಜಾಂಗನೆಯರೇ, ಎಲ್ಲಾ ಶುಭಕಾಮನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.

Verse 70

गोप्य ऊचुः । अद्भुतो हि प्रभावस्ते सरसोऽस्य उदाहृतः । विधिं ब्रूहि जगन्नाथ विस्तराद्वृष्णिनन्दन

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ವರ್ಣಿಸಿದಂತೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಸರೋವರದ ಮಹಿಮೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಹೇ ವೃಷ್ಣಿನಂದನ, ಇದರ ವಿಧಿಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 71

श्रीकृष्ण उवाच । भवतीनां मया सार्द्धं सञ्जातमत्र दर्शनम् । तस्मान्मया सदा ह्यत्र स्नातव्यं नियमेन हि

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ನನಗೆ ಶುಭ ದರ್ಶನ-ಸಮಾಗಮ ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ನಿಯಮದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 72

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्सन्तर्पयिष्यति । श्रावणस्य सिते पक्षे द्वादश्यां नियतः शुचिः

ಯಾರು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ, ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವನೋ—

Verse 73

दत्त्वा दानं स्वशक्त्या च मामुद्दिश्य तथा पितॄन् । लभते वैष्णवं लोकं पितृभिः परिवारितः

ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದಾನ ನೀಡಿ, ಅದನ್ನು ನನ್ನಿಗೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಿದವನು, ಪಿತೃಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 74

मय तीर्थं समासाद्य कृत्वा च करयोः कुशान् । फलमेकं गृहीत्वा तु मन्त्रेणार्घ्यं प्रदापयेत्

ಮಯತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇರಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಒಂದು ಫಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 75

गृहान्धकूपे पतितं माया पाशशतैर्वृतम् । मामुद्धर महीनाथ गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

ಸಂಸಾರರೂಪ ಅಂಧಕೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಾನು, ಮಾಯೆಯ ಶತಶಃ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಮಹೀನಾಥ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು; ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 76

अर्घ्यमन्त्रः । स्नात्वा यः परया भक्त्या पितॄन्संतर्प्य भावतः । कुर्याच्छ्राद्धं च परया पितृभक्त्या समन्वितः

ಅರ್ಘ್ಯ-ಮಂತ್ರ: ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಭಾವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ನಂತರ ಗಾಢ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ—

Verse 77

दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च । विशेषतः प्रदातव्यं पायसं च सशर्करम्

ನಂತರ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಬೇಕು—ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರವೂ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಕ್ಕರೆಯೊಡನೆ ಪಾಯಸ (ಖೀರ್) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 78

नवनीतं घृतं छत्रं कंबलाजिनमेव च । भवतीभिः समं यस्मात्संजातं मम दर्शनम् । आगंतव्यं मया तस्मात्सदा ह्यस्मिञ्जलाशये

ನವನೀತ, ಘೃತ, ಛತ್ರ, ಕಂಬಳಿ ಮತ್ತು ಅಜಿನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದರ್ಶನ ಸಂಭವಿಸಿದುದರಿಂದ, ನಾನು ಸದಾ ಈ ಜಲಾಶಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 79

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते मयस्य सरसि प्रियाः । गंगास्नानफलं तस्य विष्णुलोकस्तथाऽक्षयः

ಪ್ರಿಯರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಅಕ್ಷಯ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 80

मुक्तिं प्रयांति तस्यैव पितरस्त्रिकुलोद्भवाः । पुत्रपौत्रसमायुक्तो धनधान्यसमन्वितः । यावज्जीवं सुखं भुक्त्वा चान्ते हरिपुरं व्रजेत्

ಅವನಿಗೇ ತ್ರಿಕುಲೋದ್ಭವ ಪಿತೃಗಳು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಸಹಿತ, ಧನ-ಧಾನ್ಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಪುರಕ್ಕೆ (ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ) ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.